• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Zastawka krętniczo-kątnicza

    Przeczytaj także...
    Błona śluzowa, śluzówka (gr. mucosa) – wyściółka przewodów i jamistych narządów wewnętrznych mających kontakt ze środowiskiem zewnętrznym organizmu kręgowca. Składa się z dwóch zasadniczych warstw: nabłonka i pokrytej przezeń tkanki łącznej zwanej blaszką właściwą zawierającej naczynia krwionośne i limfatyczne, nerwy, często różne receptory, gruczoły czy mięśnie gładkie.Mięsień (łac. musculus) – kurczliwy narząd, jeden ze strukturalnych i funkcjonalnych elementów narządu ruchu, stanowiący jego element czynny. Występuje u wyższych bezkręgowców i u kręgowców. Jego kształt i budowa zależy od roli pełnionej w organizmie.
    Kosmki jelitowe - małe wypustki umieszczone na powierzchni błony śluzowej jelita cienkiego, mające na celu zwiększenie powierzchni chłonnej. Kosmek jelita cienkiego ma od 0,3 do 1,5 mm długości, a na jeden mm jelita jest ich od 10 do 40, a ich gęstość zmniejsza się w kierunku końca jelita cienkiego. Liczba kosmków wynosi ok. 10 milionów. Zwiększa to powierzchnię jelita cienkiego prawie 23 razy, tak więc powierzchnia chłonna jelita cienkiego osiąga wymiary do 200 m. Tkanka jest unerwiona. Tkanka nabłonkowa kosmka jest tkanką nabłonkową włoskowatą, co dodatkowo zwiększa powierzchnię - pojedyncze włoski nazywamy mikrokosmkami. W każdym kosmku jelitowym znajdują się naczynia krwionośne i limfatyczne. Składniki pokarmowe wchłonięte są przez kosmki do krwi, zanim przejdą do ogólnego krwiobiegu, przedostają się przez żyłę wrotną do wątroby. W dwunastnicy są one niższe i mają kształt liściasty lub grzebieniowaty, natomiast w niższych odcinkach jelita cienkiego są cylindryczne lub buławowate.
    Obraz endoskopowy światła kątnicy z widoczną zastawką krętniczo-kątniczą (strzałka).

    Zastawka krętniczo-kątnicza (łac. valva ileoc(a)ecalis), inaczej zastawka Bauhina – fałd błony śluzowej, łączący koniec jelita krętego z kątnicą. Zapobiega (choć nie w pełni skutecznie) cofaniu się płynnej treści z jelita grubego do jelita cienkiego.

    Jelito ślepe (łac. cecum, kątnica) - pierwszy odcinek jelita grubego. Jelito ślepe leży w prawej okolicy biodrowej. Jest ono od jelita cienkiego oddzielone tzw. zastawką krętniczo-kątniczą. Od jelita ślepego odchodzi wyrostek robaczkowy. Jelito ślepe przechodzi w okrężnicę wstępującą, która znowu pod wątrobą zagina się i biegnie mniej więcej poziomo w stronę lewą (na ilustracji w prawo) jako okrężnica poprzeczna; ta z kolei w lewym podżebrzu, pod śledzioną, znowu się zagina i biegnie w dół jako okrężnica zstępująca. Wreszcie przechodzi w esicę. Jest unaczynione przez tętnicę krętniczo-okrężniczą odchodzącą od tętnicy krezkowej górnej.Endoskopia – ogólna nazwa zabiegów diagnostyczno-leczniczych w medycynie i w weterynarii, polegających na badaniu wnętrza ciała przy wykorzystaniu endoskopów (aparatów umożliwiających doprowadzenie światła oraz optyki do wnętrza przewodu pokarmowego, oddechowego oraz jam ciała).

    Dawna nazwa anatomiczna honoruje szwajcarskiego lekarza, anatoma i botanika, Gasparda Bauhina (1560-1624).

    Posiada szczelinowaty kształt, składa się z dwóch warg:

  • górnej, należącej do okrężnicy wstępującej
  • dolnej, należącej do kątnicy.
  • Obie wargi połączone są wędzidełkami: przednim i tylnym (frenulum valvae ileocecalis anterius et posterius).

    Budowa histologiczna[]

  • błona śluzowa
  • błona podśluzowa
  • mięśniówka o układzie okrężnym
  • Kosmki jelitowe występują wyłącznie od strony jelita cienkiego.

    Jelito cienkie (łac. intestinum tenue) – najdłuższa część przewodu pokarmowego, położona pomiędzy żołądkiem a jelitem grubym, od którego oddziela się poprzez zastawkę krętniczo-kątniczą. W obrębie jamy brzusznej jelito cienkie zajmuje okolicę pępkową, podbrzuszną i obie okolice biodrowe, a częściowo też miednicę małą. Jego długość jest osobniczo zmienna, zależy też od wieku i od stanu skurczu błony mięśniowej. Średnia długość jelita cienkiego to 5–6 m, średnica (czyli inaczej światło jelita) ma około 3 cm. U noworodków i dzieci jelito cienkie jest stosunkowo dłuższe niż u dorosłych – przypuszczalnie w związku z większą pojemnością jamy brzusznej.Błona mięśniowa, mięśniówka (łac. lamina muscularis) - składająca się zwykle z mięśni gładkich część ściany wielu narządów ludzkiego organizmu, ale także naczyń krwionośnych. Zwykle znajduje się pomiędzy błoną śluzową wewnętrzną, oraz błoną zewnętrzną, zwaną często przydanką. Kurczy się pod wpływem bodźców układu współczulnego, bez wpływu świadomości.

    Mięśniówka wytwarza mięsień zwieracz zastawki krętniczo-kątniczej (musculus sphincter valvae ileocecalis seu Bauhini).

    Linki zewnętrzne[]

  • Bauhin's valve w bazie Who Named It (ang.)
  • Błona podśluzowa (łac. tunica submucosa) – łącznotkankowa błona leżąca pod błoną śluzową. Umożliwia ograniczoną przesuwalność błony śluzowej względem podłoża. Zawiera naczynia krwionośne, włókna nerwowe, zazwyczaj także małe gruczoły wydzielnicze, które produkują i wydzielają śluz na powierzchnię błony śluzowej.Szwajcaria, Konfederacja Szwajcarska (Confoederatio Helvetica, Schweiz, Schweizerische Eidgenossenschaft) – państwo federacyjne w Europie Zachodniej. Jest jednym z niewielu państw, w których obowiązuje demokracja bezpośrednia. Szwajcaria od kongresu wiedeńskiego w 1815 roku jest państwem neutralnym. Do Organizacji Narodów Zjednoczonych przystąpiła dopiero 10 września 2002 po przegłosowaniu tej decyzji w referendum minimalną większością 52% głosów.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Gaspard Bauhin (inaczej Casper Bauhin, ur. 17 stycznia 1560 - zm. 5 grudnia 1624), szwajcarski naturalista - lekarz, anatom i botanik. Wprowadził binominalny system klasyfikacji do anatomii i botaniki. Studiował na Uniwersytecie w Padwie. Wykładał w Bazylei. Autor publikacji Theatrum anatomicum (1592), uważanej za bardzo obszerną jak na owe czasy. W dziele tym wprowadził zasadę nadawania nerwom, mięśniom i naczyniom nazw odzwierciedlających ich istotne cechy, zamiast powszechnego w jego czasach ich numerowania. Jako pierwszy opisał zastawkę krętniczo-kątniczą (oddzielająca jelito kręte od grubego), która do dziś nazywana jest potocznie zastawką Bauhina. Udoskonalił metody klasyfikacji botanika Cesalpina. Brat Gasparda, Jean Bauhin, również naturalista i botanik, znany jest jako autor Historia plantarum universalis, opisującej przeszło 5 tysięcy gatunków roślin.
    Jelito kręte (łac. ileum) – końcowy odcinek jelita cienkiego. U człowieka ma ono około 3 metrów długości. W tej części przewodu pokarmowego zachodzą końcowe etapy trawienia, oraz wchłanianie strawionej treści pokarmowej. Jelito to kończy się zastawką krętniczo-kątniczą.
    Wstępnica, okrężnica wstępująca (łac. Colon ascendens) - jest to część okrężnicy, która obejmuje obszar od zastawki krętniczo-kątniczej (łac. valva ileocecalis s. Bauhini) do prawego zgięcia wątrobowego (łac. Flexura coli dextra s. hepatica), gdzie okrężnica wstępująca przechodzi w okrężnicę poprzeczną. Okrężnica wstępująca ma około 12 cm długości i leży przy tylnej ścianie brzucha. Od przodu i z boków otacza ją otrzewna.
    Łacina, język łaciński (łac. lingua Latina, Latinus sermo) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.015 sek.