• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Zapalenie płuc



    Podstrony: 1 [2] [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Makrofag – komórka tkanki łącznej, wywodząca się z komórek prekursorowych pochodzących ze szpiku kostnego. Bezpośrednio wywodzi się z monocytów, które opuściły krew.Pasożytnictwo, parazytyzm – forma antagonistycznego współżycia dwóch organizmów, z których jeden czerpie korzyści ze współżycia, a drugi ponosi szkody. Termin ten stosowany jest w biologii – w odniesieniu do dwóch organizmów różnych gatunków – oraz w socjologii, gdzie pasożytnictwem nazywany jest próżniaczy tryb życia osoby zdolnej do pracy. Zbliżonymi do pasożytnictwa formami – spotykanymi w biologii rozwoju – są szczególne taktyki rozrodcze prowadzone przez parazytoidy, pasożyty lęgowe oraz niektóre gatunki tzw. pasożytów płciowych (np. matronicowate).

    Zapalenie płucstan zapalny płuc atakujący pęcherzyki płucne. Przyczyną choroby są zwykle infekcje wirusowe lub bakteryjne, albo, w rzadszych przypadkach, zakażenie innymi drobnoustrojami, reakcje na leki i inne czynniki, np. choroby autoimmunologiczne.

    Wśród typowych objawów choroby znajdują się kaszel, ból klatki piersiowej, gorączka oraz trudności z oddychaniem. Narzędzia diagnostyczne obejmują m.in. zdjęcia rentgenowskie i posiew plwociny. Istnieją szczepionki mające zapobiegać niektórym rodzajom zapalenia płuc. Leczenie zależy od przyczyny samej choroby: przy podejrzeniu zakażenia bakteryjnego używa się antybiotyków, a w cięższych przypadkach zapalenia pacjenta zwykle przyjmuje się do szpitala.

    Wirus paragrypy (wirus grypy rzekomej) - to wirus zawierający jednoniciowy RNA o wielkości 150 - 250 nm, należący do rodziny Paramyxoviridae i rodzaju Paramyxovirus. Posiada otoczkę, której glikoproteiny posiadają aktywność neuraminidazy i hemaglutyniny. Istnieją 4 serotypy wirusa, onaczane 1, 2, 3 , 4. Typy 1 i 2 są przyczyną jesiennych infekcji zwłaszcza w latach nieparzystych, natomiast typ 3 odpowiada za coroczne epidemie wiosenne. Typ 4 rzadko jest stwierdzany jako czynnik etiologiczny zakażeń. Wirusy paragrypy odpowiadają za 5 - 20% infekcji dróg oddechowych u dzieci i poniżej 5% u dorosłych.Krwioplucie (łac. haemoptoë, haemoptysis) – objaw chorobowy, polegający na odkrztuszaniu z dróg oddechowych krwi lub plwociny z zawartością krwi.

    Na zapalenie płuc choruje rocznie ok. 450 milionów ludzi – siedem procent ogólnej liczby ludności świata – a liczba zgonów sięga około 4 milionów. Choć w XIX w. William Osler nazwał zapalenie „kapitanem oddziałów śmierci”, w XX w. chorych można było leczyć skuteczniej dzięki wprowadzeniu terapii antybiotykowej i szczepionek. Wciąż jednak zapalenie płuc stanowi jedną z głównych przyczyn zgonów w krajach rozwijających się, a także wśród starszych i przewlekle chorych osób oraz małych dzieci.

    Ropień płuc (łac. abscessus pulmonis) – choroba układu oddechowego, obecnie rzadko występująca. Przyczynami powstania ropnia mogą być zejście zapalenia płuc, zaaspirowane ciało obce lub rak płuca.Szczepionka – preparat pochodzenia biologicznego, zawierający antygen, który stymuluje układ odpornościowy organizmu do rozpoznawania go jako obcy, niszczenia i utworzenia pamięci poszczepiennej. Dzięki tej pamięci, w przypadku kolejnego kontaktu z antygenem (infekcji), odpowiedź immunologiczna wykształca się szybciej i jest silniej wyrażona (odporność wtórna), co ma uniemożliwić naturalny przebieg choroby, wraz z wykształceniem się typowych dla niej objawów klinicznych. W skład szczepionki może wchodzić żywy, o osłabionej zjadliwości (atenuowany) lub zabity drobnoustrój, a także inne fragmenty jego struktury czy metabolity. Szczepionka może być skierowana przeciwko jednemu czynnikowi chorobotwórczemu (szczepionka monowalentna) lub skojarzona przeciwko kilku czynnikom jednocześnie (poliwalentna).

    Spis treści

  • 1 Objawy
  • 2 Przyczyny
  • 2.1 Bakterie
  • 2.2 Wirusy
  • 2.3 Grzyby
  • 2.4 Pasożyty
  • 2.5 Zapalenie płuc idiopatyczne
  • 3 Patofizjologia
  • 3.1 Wirusowe zapalenie płuc
  • 3.2 Bakteryjne zapalenie płuc
  • 4 Diagnoza
  • 4.1 Badanie fizykalne
  • 4.2 Obrazowanie
  • 4.3 Mikrobiologia
  • 4.4 Klasyfikacja
  • 4.5 Rozpoznanie różnicowe
  • 5 Profilaktyka
  • 5.1 Szczepienie
  • 5.2 Inne
  • 6 Leczenie
  • 6.1 Bakteryjne zapalenie płuc
  • 6.2 Wirusowe zapalenie płuc
  • 6.3 Aspiracyjne zapalenie płuc
  • 7 Rokowanie
  • 7.1 Zasady prognozowania klinicznego
  • 7.2 Płyn w jamie opłucnej, ropniak i ropień
  • 7.3 Niewydolność układu oddechowego i krążenia
  • 8 Epidemiologia
  • 8.1 Dzieci
  • 9 Historia
  • 10 Społeczeństwo i kultura
  • 11 Przypisy
  • 12 Bibliografia
  • Agranulocyty – komórki krwi, należące do grupy leukocytów. W przeciwieństwie do granulocytów nie zawierają w cytoplazmie granul czyli ziarnistości. Wyróżnia się dwa rodzaje agranulocytów: monocyty i limfocyty.Niedobór odporności, defekt immunologiczny, immunopatia, niedobór immunologiczny – stan w którym zdolność układu odpornościowego człowieka do zwalczania chorób zakaźnych jest osłabiona lub całkowicie zniesiona. Niedobory odporności dzieli się na:


    Podstrony: 1 [2] [3] [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Lek – każda substancja, niezależnie od pochodzenia (naturalnego lub syntetycznego), nadająca się do bezpośredniego wprowadzana do organizmu w odpowiedniej postaci farmaceutycznej w celu osiągnięcia pożądanego efektu terapeutycznego, lub w celu zapobiegania chorobie, często podawana w ściśle określonej dawce. Lekiem jest substancja modyfikująca procesy fizjologiczne w taki sposób, że hamuje przyczyny lub objawy choroby, lub zapobiega jej rozwojowi. Określenie lek stosuje się też w stosunku do substancji stosowanych w celach diagnostycznych (np. metoklopramid w diagnostyce hiperprolaktynemii) oraz środków modyfikujących nie zmienione chorobowo funkcje organizmu (np. środki antykoncepcyjne).
    Niespecyficzne śródmiąższowe zapalenie płuc (ang. nonspecific interstitial pneumonia, NSIP) – rzadka choroba zaliczana do idiopatycznych śródmiąższowych zapaleń płuc występująca u dorosłych i u dzieci. Objawia się dusznością, kaszlem i gorączką. W badaniu przedmiotowym stwierdza się palce pałeczkowate, podczas osłuchiwania stetoskopem trzeszczenia nad płucami. W badaniu rentgenowskim i tomokomputerowym płuc widoczne są zmiany o charakterze "mlecznego szkła" i siateczkowate (lokalizacja zmian w tym drugim badaniu – na obwodzie płuc). W diagnostyce wykorzystuje się również badanie histopatologiczne tkanki pobranej w czasie biopsji płuca. W leczeniu stosuje się kortykosterydy i leki immunosupresyjne.
    Legionella pneumophila – Gram-ujemna bakteria, pałeczka wywołująca choroby z grupy legioneloz, z których najważniejsze znaczenie mają: choroba legionistów oraz gorączka Pontiac.
    Biegunka (łac. diarrhoea; potocznie rozwolnienie) – objaw kliniczny polegający na zwiększonej częstotliwości wypróżnień (według WHO ≥3/24h) lub zwiększonej ilości stolca (≥200g/24h), wraz ze zmianą konsystencji na płynną bądź półpłynną. Biegunce może towarzyszyć stan ogólnego osłabienia, gorączka czy też kurczowe bóle brzucha. Objaw ten trwający do 14 dni określany jest jako biegunka ostra, natomiast utrzymanie się objawów chorobowych ponad 4 tygodnie kwalifikuje do rozpoznania biegunki przewlekłej (niektórzy autorzy wyróżniają biegunkę uporczywą – trwającą 2-4 tygodnie).
    Moraxella catarrhalis − tlenowa, otoczkowa bakteria Gram ujemna stanowiącaflorę fizjologiczną błon śluzowych. Wzrasta na agarze zwykłym oraz na podłożach wzbogaconych, także w temperaturze 22 °C. Nie potrafi wytwarzać kwasu z węglowodanów, jest katalazo oraz oksydazo dodatnia. Kolonie układają się zazwyczaj w dwoinki (ziarenkowce).
    Świsty – nieprawidłowe szmery oddechowe; są to dźwięczne szmery wysłuchiwane nad płucami, mające ciągły charakter i wysoką lub niską częstotliwość. Świsty o niskiej częstotliwości określa się jako furczenia. Ponadto, świsty dzieli się na świsty wdechowe i wydechowe.
    Posiew, badanie mikrobiologiczne – podstawowa metoda diagnostyki mikrobiologicznej polegająca na przeniesieniu pobranego materiału biologicznego (ze środowiska, od pacjenta itd.) na odpowiednie podłoże mikrobiologiczne umożliwiające wzrost drobnoustrojów w taki sposób, aby ostatecznie uzyskać pojedyncze, odizolowane kolonie bakterii, czy grzybów. Posiew jest podstawą do identyfikacji drobnoustrojów, określenia (wykorzystując niektóre metody) ilości mikrobów w wyjściowej zawiesinie oraz określenia lekooporności (antybiogram, mykogram).

    Reklama