• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Zamora - Hiszpania



    Podstrony: 1 [2] [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Port lotniczy Madryt-Barajas – międzynarodowy port lotniczy położony 13 km na północny wschód od centrum Madrytu. Otwarty w 1928 roku. Jest największym portem lotniczym Hiszpanii. W 2010 obsłużył prawie 50 mln pasażerów. Port lotniczy Barajas jest największym pracodawcą w Madrycie i całym regionie. Dzięki niemu Madryt plasuje się na 2. miejscu w Europie pod względem liczby przewozów pasażerskich i na 9. miejscu w Europie pod względem liczby przewozów towarowych. Dzięki ekspansji lotnisko jest przystosowane do odprawy 70 mln pasażerów rocznie, zaś terminal T4 o powierzchni 760 000m² jest jednym z największych terminali lotniczych na świecie.Sztuka romańska (styl romański, romanizm, romańszczyzna) – styl w sztukach plastycznych XI-XIII wieku, ukształtowany w Europie zachodniej (na zachód od Renu), na terenach zajmowanych obecnie przez dzisiejsze północne Włochy, Francję i zachodnie Niemcy. Wkrótce zasięgiem nowego stylu objęte zostały kolejne tereny Europy i wraz z prowadzonymi wyprawami krzyżowymi przeniknął na Bliski Wschód. Czas trwania sztuki romańskiej był niejednolity; występowały także różnice w stylu między poszczególnymi regionami. Sztuka ta wyrosła na bazie antyku oraz doświadczeń sztuki karolińskiej i ottońskiej, także bizantyńskiej. Romanizm związany był przede wszystkim z Kościołem i stąd obecny był przede wszystkim w sztuce sakralnej.

    Zamora – miasto w północno-zachodniej Hiszpanii, w regionie Kastylia i León, prowincji Zamora nad rzeką Duero. Słynie ono z dużej ilości zabytków sztuki romańskiej (największej na całym Półwyspie Iberyjskim), stąd zwane jest często „romańskim miastem” (na terenie miasta znajduje się ponad 20 kościołów w tym stylu).

    Drogi rzymskie – system dróg wybudowany przez Rzymian o łącznej długości przekraczającej 70 tys. kilometrów. Drogi miały na celu głównie ułatwienie przemieszczania się legionów oraz kupców. Pozwalały również na szybsze przekazywanie informacji dzięki zorganizowanej wzdłuż dróg poczty państwowej (cursus publicus). Była to jednak broń obosieczna: Tak samo przeciwko imperium mogli je wykorzystać barbarzyńcy.Oviedo (ast. Uviéu) – miasto w północnej Hiszpanii, na przedgórzu Gór Kantabryjskich, będące stolicą współczesnej prowincji Asturia. Liczy ok. 215 371 mieszkańców.

    Geografia[ | edytuj kod]

    Zamora położona jest w środkowym biegu rzeki Duero, około 400 km od jej ujścia do Oceanu Atlantyckiego. Leży ona na wzgórzach po obu stronach rzeki, która przepływa przez nie ze wschodu w kierunku zachodnim, przy czym dużo większa część miasta, wraz z zabytkowym centrum, znajduje się na prawym jej brzegu (po stronie północnej). W obrębie granic administracyjnych miasta do Duero wpada rzeka Valderaduey, strumień Arroyo de Valderrey oraz kilka pomniejszych cieków.

    Wojna na Półwyspie Iberyjskim (fr.: Guerre d’indépendance espagnole; hiszp.: Guerra de la Independencia Española; katal.: Guerra del Francès; port.: Invasões Francesas; ang.: The Peninsular War) – konflikt rozpoczęty po zawarciu trójprzymierza Wielkiej Brytanii z Hiszpanią i Portugalią przeciw Francji. Toczyła się na Półwyspie Iberyjskim w czasie wojen napoleońskich. Konflikt zapoczątkowała okupacja Portugalii przez armię francuską w roku 1807 i Hiszpanii w 1808; trwał on aż do pokonania Napoleona w roku 1814.Wizygoci, Goci zachodni lub Terwingowie (dosł. "leśni ludzie") – lud germański, odłam Gotów. W IV wieku przyjęli arianizm (dzięki Biblii przetłumaczonej przez Wulfilę na język gocki).

    Zamora znajduje się na terenie wyżynnym, w północnej części Mesety na średniej wysokości 652 m n.p.m.

    Historia[ | edytuj kod]

    Pierwsze ślady pobytu człowieka na terenie miasta pochodzą z epoki brązu, kiedy powstała tu osada założona przez lud Wakceów. Zasiedlali oni te tereny również w okresie epoki żelaza. W ciągu drugiego wieku przed naszą erą ziemie, na których znajduje się Zamora, zostały włączone do cesarstwa rzymskiego. Rzymianie założyli na terenie dzisiejszego miasta osadę o nazwie „Ocellum Durii”, przez którą przebiegała rzymska droga Iter ab Emerita Asturicam, znana później jako Via de la Plata.

    Zamora – prowincja Hiszpanii, w północno-zachodniej części regionu Kastylia i León. Stolicą prowincji jest Zamora. Na terenie prowincji występuje łagodny klimat śródziemnomorski. Region średnio uprzemysłowiony, słynący głównie z produkcji sera i wina.Królestwo Asturii – pierwsze państwo chrześcijańskim założone na Półwyspie Iberyjskim po najeździe arabskim w 711 roku. Królestwo zostało założone przez wizygockiego arystokratę Pelagiusza w 718 roku. Asturia na przełomie IX i X wieku przekształciła się w Królestwo Leónu.

    W drugiej połowie V wieku n.e., Zamora wraz z większością półwyspu została podbita przez Wizygotów i włączona do ich państwa. W połowie VIII wieku, wraz z upadkiem Królestwa Wizygotów, dostała się pod panowanie arabskie, którzy nazywali ją „Azemur” oraz „Samurah”. W roku 893 miasto zdobył król Asturii Alfons III Wielki i zaludnił je na nowo. Rok 981 to kolejny punkt zwrotny w dziejach Zamory – po zdobyciu jej przez Almanzora została kompletnie zniszczona, po paru latach wróciła jednak w ręce chrześcijańskie. Na początku XI wieku miasto zostało odbudowane i otoczone nowymi murami miejskimi przez Ferdynanda I Wielkiego, króla Kastylii i Leónu. Po śmierci Ferdynanda I i podziale królestwa między potomstwo, gród otrzymała jego córka Urakka. 4 marca 1072 oblegał go jej brat – Sancho II Mocny, król Kastylii, który pragnął zjednoczyć ziemie podzielone testamentem ojca. Po siedmiu miesiącach oblężenia został zamordowany w wyniku zdrady, a oblężenie przerwano. W języku hiszpańskim istnieje przysłowie, którego źródłem jest wspomniane wydarzenie: „no se ganó Zamora en una hora” („w godzinę Zamory nie zdobędziesz”). Odpowiada ono znaczeniowo polskiemu: „nie od razu Kraków zbudowano”.

    Palencia – miasto w północnej Hiszpanii, w regionie Kastylia i León, nad rzeką Carrión (dorzecze Duero), ośrodek administracyjny prowincji Palencia. Około 82 tys. mieszkańców (2007).Madryt (hiszp. Madrid) – stolica i największe miasto Hiszpanii, położony w środkowej części kraju u podnóża Sierra de Guadarrama (Wyżyna Kastylijska) nad rzeką Manzanares.

    W 1158 roku miało miejsce w Zamorze półlegendarne wydarzenie znane jako „pstrągowa rebelia”. Według podań, w walce o pierwszeństwo do zakupu pstrąga, dyskryminowany lud podpalił jeden z kościołów, w którym znajdowali się arystokraci. Po spaleniu świątynia została odbudowana jako Santa María la Nueva.

    XII stulecie uznawane jest za „złoty wiek” w dziejach miasta – wtedy został ustalony obecny układ urbanistyczny starówki i powstały najbardziej reprezentatywne budynki. Wraz z przesunięciem się frontu rekonkwisty bardziej na południe, Zamora wkroczyła w okres spokoju, który sprzyjał rozwojowi ośrodka miejskiego, jednakże wraz z epoką wielkich odkryć geograficznych jej znaczenie uległo stopniowemu osłabieniu.

    Ocean Atlantycki (Atlantyk) – drugi pod względem wielkości ocean na Ziemi pokrywający około jednej piątej jej powierzchni. Nazwa wywodzi się z mitologii greckiej i oznacza „Morze Atlasa”. Jak napisał Hezjod w swym eposie Prace i dni: „Ojciec Zeus utworzył, na krańcach zamieszkałego świata, gdzie nie docierają ludzie i nie mieszkają bogowie nieśmiertelni, otoczone pełnym głębokich wirów oceanem Wyspy Błogosławione, gdzie życie toczy się bez mozołu i smutku”. Oficjalna polska nazwa tego oceanu, zatwierdzona przez Komisję Standaryzacji Nazw Geograficznych brzmi Ocean Atlantycki.Santiago de Compostela (galicyjska wymowa: [saŋtiˈaɣo ðe komposˈtɛla], hiszpańska wymowa: [sanˈtjaɣo ðe komposˈtela]) – miasto w północno-zachodniej Hiszpanii, w prowincji A Coruña, stolica regionu Galicja. Położone na zachodnim pogórzu Gór Kantabryjskich, ok. 35 km od wybrzeża Oceanu Atlantyckiego. W mieście znajduje się stacja kolejowa Santiago de Compostela. Przemysł lekki i rzemiosło artystyczne, ośrodek handlowy, turystyczny i pielgrzymkowy.

    W czasie wojny na Półwyspie Iberyjskim Zamora w latach 1809-1813 była okupowana przez wojska francuskie, które przyczyniły się do upadku miasta. Ostatnie dwadzieścia lat XIX w. i początek XX w. to okres powolnego rozwoju, po którym pozostało sporo budynków w stylu secesyjnym. W czasie hiszpańskiej wojny domowej z lat 1936–1939 miasto pozostawało przez cały okres pod kontrolą sił generała Franco.

    Suwerenny Rycerski Zakon Szpitalników Św. Jana, z Jerozolimy, z Rodos i z Malty (pot. szpitalnicy, joannici, kawalerowie maltańscy) – katolicki zakon rycerski.Sancho II Mocny (Dzielny, Odważny), jęz. hiszp. Sancho II el Castilla y León, el Fuerte o el Valiente, (ur. ok. 1037, zm. 5/7 października 1072) – król Kastylii 1065-1072, Galicji 1071-1072 i Leonu 1072.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4]




    Warto wiedzieć że... beta

    Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego à Paulo (szarytki, wincentynki – fr. Filles de la Charité – siostry miłosierdzia) – żeńskie katolickie zgromadzenie zakonne, założone przez Wincentego à Paulo i Ludwikę de Marillac, najliczniejsze na świecie (18.832 siostry w 91 państwach, 1 stycznia 2010).
    Alfons III Wielki (ok. 848 – 910), król Asturii w latach 866 – 910. W czasie swego panowania prowadził wiele wypraw wojennych, dzięki którym przesunął granicę chrześcijańskiej Hiszpanii do Coimbry. Założył miasto Burgos. Nieporozumienia z synami skłoniły go do abdykacji i podzielenia królestwa pomiędzy synów. Garcia otrzymał Leon, Ordoño Galicję a Fruela Asturię wraz z Oviedo.
    Barok (z por. barocco – "perła o nieregularnym kształcie" lub z fr. baroque – "bogactwo ozdób") – główny kierunek w kulturze środkowo i zachodnioeuropejskiej, którego trwanie datuje się na zakres czasowy od końca XVI wieku do XVIII wieku. Uznany za oficjalny styl Kościoła katolickiego czasów potrydenckich, stąd pojawiające się jeszcze w połowie XX wieku zamienne określenia: "sztuka jezuicka" czy "sztuka kontrreformacyjna". W odróżnieniu od humanizmu antropocentrycznego doby renesansu, barok reprezentował humanizm teocentryczny. W znaczeniu węższym, barok to jeden z nurtów literackich XVII wieku, koegzystujący z klasycyzmem i manieryzmem; od niego XX-wieczni literaturoznawcy wyprowadzili jednak nazwę dla całej epoki.
    Francisco Franco Bahamonde, właśc. Francisco Paulino Hermenegildo Teódulo Franco y Bahamonde Salgado Pardo (wym. [fɾanˈθisko ˈfɾaŋko]; ur. 4 grudnia 1892 w Ferrol, zm. 20 listopada 1975 w Madrycie) – hiszpański dyktator wojskowy. Przywódca nacjonalistów w czasie hiszpańskiej wojny domowej (1936–1939), szef Państwa Hiszpańskiego (hiszp. Jefe del Estado Español, 1936–1975), premier rządu, naczelny dowódca sił zbrojnych i przewodniczący Falangi (FET y JONS, od 1958 Ruch Narodowy), tytułowany Przywódcą Ostatecznej Krucjaty i Hiszpańskiej Schedy, Liderem Wojny Wyzwoleńczej przeciw Komunizmowi i jego Współsprawcom (El Caudillo de la Última Cruzada y de la Hispanidad, El Caudillo de la Guerra de Liberación contra el Comunismo y sus Cómplices).
    Fernando Gallego (1440 – 1507) – malarz hiszpański. Jego twórczość reprezentuje styl hiszpańsko-flamandzki (hiszp. estilo hispano-flamenco). Przypuszcza się, że urodził się on w Salamance, jednak nie jest to potwierdzone. Jego pierwsze prace były wystawiane w katedrach takich miast jak: Plasencia, Coria czy w Cáceres. Gallego wyrażał w swej twórczości motyw przedstawiania dramatycznych i intensywnych ludzkich uczuć, ich znacznie w jego życiu. Większość swego życia spędził w Salamance, gdzie pracował.
    Salamanka (hiszp. Salamanca) – miasto w zachodniej Hiszpanii, nad rzeką Tormes, liczy około 160 331 mieszkańców (2005). Stolica prowincji Salamanca w regionie Kastylia i León. Ośrodek handlowy, przemysłowy oraz naukowy i turystyczny.
    Zakon Rycerski Grobu Bożego w Jerozolimie (łac. Ordo Equestris Sancti Sepulcri Hierosolymitani) Bożogrobcy, Zakon Kanoników Regularnych Stróżów Świętego Grobu Jerozolimskiego, w Polsce znany także jako Zakon Kanoników Regularnych Stróżów Grobu Chrystusowego to zakon wywodzący się z założonej w 1099 r. przez Gotfryda z Bouillon kapituły. Początkowo zakon stanowiło 20 kanoników sprawujących służbę duszpasterską i 50 rycerzy krzyżowych wywodzących się z najlepszych domów rycerskich. Podlegali oni zwierzchnikowi kościoła łacińskiego w Ziemi Świętej czyli biskupowi Jerozolimy. W czasach stacjonowania w Palestynie (do XIII wieku) do ich podstawowych obowiązków należało oprowadzanie pątników, obrona Grobu Chrystusa oraz uczestniczenie w wyprawach przeciw niewiernym. Kapituła składała się z duchownych i rycerzy, jednak szybko dominującą rolę zaczęli odgrywać kapłani. Regułę św. Augustyna nadał im patriarcha Arnulf z Rohez (1114 r.). W 1122 r. zatwierdził ją papież Kalikst II.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.036 sek.