• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Yuquan Shenxiu



    Podstrony: 1 [2] [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Niutouzong (chiń.: 牛頭宗; dosł. „szkoła Wolej Głowy”) (kor. udu chong; jap. gozu shū; wiet. ngưu đầu tông) – szkoła chan założona przez mistrza chan Niutou Faronga.Chan (chin. 禪 pinyin: chán; sans. ध्यान dhyāna ; kor. sŏn (선), sŏn chong (선종); jap. zen (禅), zen shū (禅宗); wiet. thiền, thiền tông) – jedna z najważniejszych szkół chińskiego buddyzmu, założona w VI wieku przez Bodhidharmę. Szkoła ta należy do praktycznej i medytacyjnej tradycji buddyzmu, w odróżnieniu od teoretycznej i filozoficznej tradycji doktrynalnej.

    Yuquan Shenxiu (ur. 605, zm. 706; 玉泉神秀, pinyin Yùquán Shénxiù; kor. 옥천신수 Okch'ŏn Sinsu, jap. Gyokuzen Jinshū, wiet. Ngọc Tuyền Thần Tú) – chiński mistrz chan, założyciel Północnej szkoły chanu (chiń. "nanzong chan"), zwanej też szkołą "stopniowego oświecenia"

    Życiorys[ | edytuj kod]

    Początki praktyki[ | edytuj kod]

    Shenxiu urodził się w rejonie Weishi, ok. 50 km. na południe od dzisiejszego Kaifengu. Pochodził z rodziny Li (李), arystokratycznej a nawet i królewskiej – założycieli dynastii Tang. O tym, że pochodził z takiej rodziny świadczyć mogą m.in. dwa fakty; dom przodków Shenxiu w Weishi został zamieniony na klasztor buddyjski Bao’en po jego śmierci, czyli być może był pałacem, oraz miał świetne relacje z cesarzem Ruizongiem, a jeszcze lepsze z cesarzową Wu Zetian.

    Cesarz Gaozong z dynastii Tang – trzeci władca tej dynastii, panujący w latach 649-683 (pod koniec jego życia faktyczną władzę sprawowała jego żona, cesarzowa Wu Zetian).Wschodnie królestwo Wu (chiń. upr.: 东吴; chiń. trad.: 東吳; pinyin: Dōng Wú) albo Sun Wu (chiń. upr.: 孙吴; chiń. trad.: 孫吳; pinyin: Sūn Wú) – chińskie państwo w Okresie Trzech Królestw. Zostało założone przez Sun Quana.

    Zanotowano, że był olbrzymiego wzrostu i był niezwykle zdolny. Jako młodzieniec udał się na południe w okolice rzeki Jangcy, który to teren był właściwie miejscem, gdzie narodził się buddyzm chiński. Jako pochodzący z dobrego rodu, był znakomicie wykształconym człowiekiem. Znał dialekty z Wu i Jin, był świetnie obeznany z ideami taoizmu i naukami Laozi i Zhuangzi. Na wskroś znał klasykę chińską oraz teksty konfucjańskie.

    Dharma (skt. धर्म; pali Dhamma धम्म; chiń. 法, pinyin fǎ; kor. pǒp 법, talma; jap. ホウ hō lub タツマ datsuma; wiet. pháp, đạt-ma; tyb. ལྷ་ཆོས།, Wylie lha chos) – wieloznaczny termin występujący w religiach dharmicznych, np. w buddyzmie i hinduizmie.Japonia (jap. 日本, trb. Nihon lub Nippon) – państwo wyspiarskie usytuowane na wąskim łańcuchu wysp na zachodnim Pacyfiku, u wschodnich wybrzeży Azji, o długości 3,3 tys. km. Archipelag rozciąga się niemal południkowo (Japończycy utrzymują, że ich kraj ma kształt „trzydniowego Księżyca”) pomiędzy 45°33′ a 20°25′ stopniem szerokości północnej, od Morza Ochockiego na północy do Morza Wschodniochińskiego i Tajwanu na południu. Stolica Tokio jest usytuowana prawie dokładnie na tej samej szerokości geograficznej co Ateny, Pekin, Teheran i Waszyngton.

    W 618 r. rejony Henanu i Szantungu cierpiały z powodu głodu i epidemii, co było skutkiem upadku dynastii Sui. Shenxiu udał się osobiście do Yinyangu (Kaifeng) prosić o przekazanie ryżu głodującym ludziom. Wtedy też spotkał "duchowego nauczyciela" (chiń. shanjishi lub w skr. kalyāṇamitra) i został zainspirowany do zostania mnichem buddyjskim.

    Dynastia Sui (chiń.: 隋朝; pinyin: Suí Cháo; 581-618) opanowała Chiny po okresie Dynastii Południowych i Północnych, kończąc trwający od upadku dynastii Han okres rozbicia. Dynastię Sui założył cesarz Wen. Jej stolicą był Chang’an.Saichō (jap. 最澄, Saichō ur. 766, zm. 822) – założyciel szkoły tendai w Japonii. Pośmiertnie nadano mu imię Dengyō Daishi (jap. 伝教大師, Wielki Nauczyciel Buddyzmu Przekazujący Naukę).

    Po wybraniu "bezdomności" Shenxiu udał się do wschodniego Wu (Jiangxi, a następnie do Min (Fujian) i ostatecznie przewędrował przez wszystkie słynne górskie centra buddyjskie Chin. W jego biografii w Chuan fabao ji wymienione są: góra Luofu (w Guangdong), góra Tong, góra Meng, góra Tiantai (wszystkie w Zhejiang) i góra Lu (w Jiangxi).

    Songshan Puji (嵩山普寂; ur. 651, zm. 739) – chiński mistrz chan Północnej szkoły chanu (chiń. "nanzong chan"), uczeń Yuquana Shenxiu.Niutou Farong (牛頭法融; ur. 594, zm. 657) (kor. Udu Pǒpyung ( ); jap. Gozu Hōyū ( ); wiet. Ngưu Đầu Pháp Dung) – chiński mistrz chan, twórca pierwszego rozłamu w szkole chan.

    W 625 r., a więc mając 20 lat, został pełnym mnichem w klasztorze Tiangong (天宮寺) w Luoyangu. Po ordynacji mnisiej poświęcił się studiom nad Winają. Następnie rozpoczął praktykę medytacji i rozwijania mądrości, czyli praktykował najpewniej trzy główne składniki tradycyjnego buddyjskiego treningu: śīla (moralność), dhyāna (medytacja) i prajñā (mądrość).

    Sinhaeng (ur. 704, zm. 779) – koreański mistrz sŏn. Drugi mistrz sŏn w Korei, kontynuator linii przekazu Dharmy od mistrza Pŏmnanga do jednej z 9 górskich szkół sŏn – hŭiyang.Luoyang (chin. upr.: 洛阳; chin. trad.: 洛陽; pinyin: Luòyáng) – miasto o statusie prefektury miejskiej we wschodnich Chinach, w prowincji Henan, nad rzeką Luo He (dopływ Huang He). W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 1 391 054. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 6 156 510 mieszkańców. Ośrodek regionu sadowniczego i rzemiosła artystycznego; rowinięty przemysł środków transportu, maszynowy, bawełniany, spożywczy i gumowy; w mieście funkcjonują szkoły wyższe.

    Praktyka u mistrza Hongrena[ | edytuj kod]

    W 651 r. udał się w podróż na górę Huangmei aby praktykować u mistrza chan Hongrena. Mistrz natychmiast rozpoznał zdolności ucznia i nauczał go przez wiele lat. W epitafium zanotowano, że Hongren uczył Shenxiu przez 6 lat. Jednak wydaje się to być nagięcie do szczytnego modelu – Huike praktykował u Bodhidharmy przez 6 lat i przez 6 lat prowadził swą ascetyczną praktykę Budda Siakjamuni. Gdyby praktyka Shenxiu skończyła się w 657 r. nigdy nie spotkałby się z Huinengiem i nie doszłoby do wymiany między nimi wierszy na ścianie klasztoru.

    Bodhidharma (skt बोधिधर्म; chiń Putidamo 菩提达摩; kor. Pori Dalma; jap. Bodai Daruma; wiet. Bồ-đề-đạt-ma) – na wpół legendarna postać buddyzmu mahajany. Był 28. patriarchą buddyzmu indyjskiego i pierwszym patriarchą buddyzmu chan). Za pierwszego patriarchę uważa go także buddyzm zen, będący kontynuacją chan. Tradycja mówi, że przybył z Indii do Chin, by przynieść przekaz Dharmy Buddy. Mimo że istnieją dokumenty chińskie, które wspominają mnicha buddyjskiego o takim imieniu, są też głosy negujące prawdziwość legendy.Tang Ruizong (唐睿宗), imię osobiste Li Dan (李旦), znany również jako Li Xulun (李旭輪), Li Lun (李輪), Wu Lun (武輪) i Wu Dan (武旦) (ur. 22 czerwca 662, zm. 13 lipca 716) – cesarz Chin z dynastii Tang, panujący w latach 684-690 (formalnie, faktycznie władzę sprawowała jego matka, Wu Zetian, która ostatecznie odsunęła go od władzy i ogłosiła się cesarzem), jako następca brata Zhongzonga i ponownie w latach 710-712, ósmy syn cesarza Gaozonga i czwarty cesarzowej Wu Zetian.

    Ich wiersze ukazują wyraźnie, co ich dzieliło.

    Gatha Huinenga z tzw. szkoły południowej
    Gatha Shenxiu z tzw. szkoły północnej
    Wiersz Shenxiu ........................................................................ Wiersz Huinenga Ciało jest drzewem Bodhi,........................................................W rzeczy samej nie istnieje drzewo Bodhi, Umysł – jasną lustrzaną podstawą.............................................Ani też jasna lustrzana podstawa. Czyść ją stale i gorliwie,...........................................................Skoro wszystko jest pustką od początku, Nie pozwalając, aby przylgnął kurz..........................................Gdzież miałby osiadać kurz.

    Różnica tkwi w tym, że Shenxiu zrozumiał, iż pustka jest formą, a forma jest pustką. Uwolnił się więc od przywiązania do nazwy i formy, chociaż dalej pozostał przywiązany do myślenia. Tymczasem Huineng przekroczył poziom osiągnięty przez Shenxiu i jego wiersz świadczy, że osiągnął poziom ani pustki, ani formy, czyli wyzwolenie od przywiązania do nazwy, formy i myślenia. I dlatego został Szóstym i ostatnim oficjalnym Patriarchą chanu.

    International Standard Name Identifier (ISNI) – unikalny identyfikator służący wystandaryzowanej identyfikacji obiektów, podmiotów, autorów dzieł, utworów i publikacji. Patriarchat zen – szczególna linia sukcesji patriarchów zen biegnąca od siedmiu buddów przeszłości, poprzez historycznego Buddę Siakjamuniego, patriarchów (chiń. zu (祖); kor. cho; jap. so; wiet. tổ) linii medytacyjnej Indii (dhyana), Chin (chan), Korei (sŏn) i Japonii (zen). Uważa się, że oficjalna linia przekazu kończy się na Huinengu – szóstym patriarsze chanu – gdyż nie dokonał od przekazu misek i szaty jednemu z wybranych uczniów, co było tradycyjnym symbolem. Od tej pory przekaz stał się "demokratyczny". Każdy oświecony uczeń otrzymywał potwierdzenie oświecenia i najczęściej stawał się kolejnym "patriarchą" w swojej linii przekazu Dharmy.

    Shenxiu pozostał w klasztorze być może aż do śmierci Hongrena w 675 r. i piastował stanowisko głównego mnicha. Jest jednak możliwe, iż odszedł wcześniej.

    Walka z antybuddyjskimi rozporządzeniami[ | edytuj kod]

    15 dnia 4 miesiąca 662 r. władze Tangów wydały dekret forujący taoistów i uderzający w buddyzm. Religie narodowe zostały wyniesione ponad religie obce (a taką religią był buddyzm) oraz mnisi i mniszki buddyjscy zostali zobligowani do posłuszeństwa cesarzowi i własnym rodzicom, co dotychczas dotyczyło tylko ludzi świeckich.

    Yuquan si (Klasztor Jadeitowego Źródła, chiń.: 玉泉寺 ) – chiński klasztor buddyjski położony w prowincji Hubei, jeden z najstarszych klasztorów w Chinach, najstarszy klasztor w prowincji Hubei.Język japoński (jap. 日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.

    W 6 dni później w pałacu Penglai w Chang’anie niejaki Weixiu z klasztoru Dazhuangyan w towarzystwie dwu innych mnichów przedstawił memoriał protestujący przeciwko ograniczaniu tradycyjnych buddyjskich przywilejów. Oficjalna debata z oponentami nie przyniosła rozstrzygnięcia i mnisi udali się do klasztoru Ximing, aby się przygotować do dalszych debat.

    Daoxuan (道宣; ur. 595, zm. 667) (kor. Tosǒn (도선), jap. Dōsen, wiet. Đaô Tuyên) – chiński mnich buddyjski, założyciel szkoły winai – lüzong.Daman Hongren (大滿弘忍, Wade-Giles Ta-man Hung-jen), ur. 601; zm. 674 [lub 602– 675]) (kor. Hongin (홍인 ); jap. Daiman Kōnin ( ); wiet. Hoằng Nhẫn) - piąty patriarcha buddyzmu chan (jap. zen).

    25 dnia tego samego miesiąca Daoxuan z klasztoru Ximing wysłał esej broniący stanowiska buddyjskiego księciu-synowi cesarza Gaozonga oraz do matki obecnej cesarzowej i wysokich urzędników dworskich. 15 dnia następnego miesiąca Weixiu, Daoxuan i dwóch innych znanych mnichów oraz ponad 300 innych mnichów przedstawiło sprawę przed zgromadzeniem ponad 1000 urzędników dworskich. Jednak i to olbrzymie zgromadzenie nie doprowadziło do porozumienia i ostateczny wynik sporu jest nieznany. Jednak w 2 miesiące później cesarz odwołał obowiązek posłuszeństwa mnichów wobec cesarza; czy odwołany został obowiązek posłuszeństwa wobec rodziców – nie wiadomo.

    Dialekt (stgr. διάλεκτος dialektos – "rozmowa, sposób mówienia") – regionalna odmiana języka, odznaczająca się swoistymi cechami fonetycznymi, leksykalnymi itp.Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców.

    John R. McRae utożsamia mnicha Weixiu z Shenxiu. Wspierają jego tezę następujące fakty:

    1. Weixiu był znakomicie wykształcony i był w bliskich związkach z rodziną cesarską
    2. Po swoich studiach u Hongrena Shenxiu przeniósł się do klasztoru Dazhuangyan w Chang’anie, gdzie aktywnie propagował nauki buddyjskie
    3. W wyniku swoich wystąpień w obronie buddyzmu Shenxiu wzbudził gniew cesarza i/lub urzędników, został skazany na banicję
    4. W okresie powrotu do publicznego życia Weixiu zmienił swoje imię na Shenxiu, aby uniknąć dalszych działań przeciwko niemu ze strony antybuddyjskiej opozycji

    Ta hipoteza McRae'a wypełnia olbrzymią lukę, która obejmowała spory okres w połowie życia Shenxiu.

    (Dayi) Daoxin, (大醫道信; Wade-Giles (Ta-i) Tao-hsin (ur. 580, zm. 651) (kor. (Taeŭi) Tosin (도신 ) | jap. (Daii) Dōshin (ドウシン) | wiet. Đai I Đạo Tín) – chiński mistrz chan, Czwarty Patriarcha buddyzmu chan (jap. zen).Oświecenie (albo samourzeczywistnienie, bodhi skr. बोधि, poch. od rdzenia budh "wiedzieć", w stronie biernej "być przebudzonym") – stan umysłu (lub raczej cały szereg stanów), jaki według większości religii i filozofii Wschodu (buddyzm, zen, joga, wedanta, dżinizm, w pewnym sensie taoizm) czasami – lub na trwałe – przytrafia się albo po długotrwałej praktyce medytacyjnej, albo z nagła, bez żadnego przygotowania (spór gradualizmu z subityzmem).
  • ; Rekapitulacja:
  • Chuan fabao ji informuje, że później [Shenxiu] został skazany na banicję i przyjął świeckie ubranie jako przebranie. Mieszkał z klasztorze Tianju w Jingzhou przez ponad 10 lat i nikt go nie rozpoznał.

    Ten sam tekst informuje następnie, że Shenxiu powrócił do publicznego statusu mniej więcej w latach 675–679. Jeśli pozostawał na wygnaniu przez lat 10, to znaczy, że jego wygnanie nastąpiło na pewno przed 668, a być może jeszcze przed 665 r. To uprawomocnia jeszcze hipotezę McRae'a.

    Ta hipoteza wyjaśnia także niebywale wysoki status Shenxiu, którym cieszył się pod koniec życia. Był mile widziany przez cesarzową Wu w Luoyangu i przyjmowany z tak wysoką estymą nie tylko dlatego, że był znanym, czcigodnym nauczycielem medytacji, ale dlatego, że pamiętano o nim sprzed 40 lat, jako o obrońcy buddyzmu. Dlatego prawdopodobnie sama cesarzowa zorkiestrowała jego wspaniałe przybycie do Luoyangu i jego późniejszą karierę.

    Nanyue Mingzan (VIII wiek; chiń. 南嶽明瓚, pinyin Nányuè Míngzàn; 남악명찬 kor. Namak Myŏngch’an; jap. Nangaku Myōzan; wiet. Nam Nhạc Minh Toản) – mistrz chan północnej szkoły chan działający na południu Chin. WorldCat – katalog rozproszony łączący zbiory 71 000 bibliotek ze 112 krajów, które są uczestnikami serwisu Online Computer Library Center. Katalog jest tworzony i prowadzony przez biblioteki, których zbiory są w nim ujęte.

    Pobyt w klasztorach Yuquan i Dumen[ | edytuj kod]

    W latach 676-679, gdy Shenxiu powrócił oficjalnie do statusu mnisiego, dziesiątki mnichów sponsorowało jego ordynację i pobyt w klasztorze Yuquan (玉泉寺) w Jingzhou. Ponieważ wielu mnichów chciało być jego uczniami, Shenxiu wybrał lokalizację nowego klasztoru, który został wybudowany dla Shenxiu na wschód od Yuquan si.

    Laoshan Yifu (ur. 658 lub 661, zm. 736; chiń.: 崂山義福 Láoshān Yìfú) – mistrz chan z północnej szkoły chanVirtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie.

    Klasztor ten nosił nazwę Sześciu Doskonałości – Dumen si. Postawienie tego klasztoru uczyniło Jingzhou bardzo ważnym centrum medytacyjnym na okres kilku stuleci. Oprócz Yuquan i Dumen znajdował się tam także klasztor wielkiego mnicha szkoły tiantai Zhiyi.

    W Dumen Shenxiu spędził 25 lat. Zachowało się bardzo mało informacji o jego działalności w tym okresie. Musiał być w raczej bliskich stosunkach z Zhiyi, gdyż tekst napisany przez Shenxiu nosi taki sam tytuł jak praca Zhiyi. Tiantai napisał także listy związane ze szkołą północną.

    W Chuan fabao ji znajduje się informacja, że Shenxiu powstrzymywał się od nauczania aż do 689 r., jednak w świetle innych informacji, wydaje się ona błędna.

    Zhongzong, imię osobiste Li Zhe, w latach wygnania nosił imię Lu Ling (ur. 26 listopada 656, zm. 3 lipca 710) – cesarz Chin z dynastii Tang, panujący krótko w roku 684 i ponownie w latach od 705, syn cesarza Gaozonga i cesarzowej Wu Zetian.Tipitaka – zbiór nauk buddyjskich, spisany w języku palijskim. Tipitaka nazywana jest kanonem palijskim, składa się z trzech części – koszy (w Polsce spotyka się określenie "Trójkosz"):

    Okres pobytu w klasztorze Dumen przedłuża okres "cichej inkubacji" na prowincji do 75 lat. W 701 r. Shenxiu udał się do Luoyangu.

    Luoyang[ | edytuj kod]

    Przyjęcie mistrza w Luoyangu zaaranżowane przez cesarzową Wu było niezwykłe. Mistrza prowadził osobisty wysłannik cesarzowej. Mnisi i świeccy wierni sypali kwiaty na ich drodze, która udekorowana była sztandarami. Do pałacu Shenxiu został wniesiony w lektyce, co było zastrzeżone wyłącznie dla rodziny cesarskiej. Shenxiu pokłonił się przed cesarzową dotykając czołem podłogi, i cesarzowa powtórzyła ten pokłon przed nim. Natychmiast też odbyła się ceremonia przyjęcia wskazań buddyjskich przez damy dworu, a wszyscy buddyści, książęta, arystokraci i wszyscy inni przyjęli u mistrza schronienie buddyjskie.

    Hanyu pinyin – oficjalna transkrypcja standardowego języka mandaryńskiego (putonghua) – urzędowego języka Chin – na alfabet łaciński.Kaifeng (chin.: 开封; pinyin: Kāifēng) – miasto o statusie prefektury miejskiej we wschodnich Chinach, w prowincji Henan, w dolinie rzeki Huang He, na wschód od miasta Zhengzhou. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 585 908. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 4 637 328 mieszkańców. Ośrodek szkolnictwa wyższego, rzemiosła artystycznego oraz przemysłu farmaceutycznego, metalowego, maszynowgo, spożywczego i włókienniczego.

    Ostatnie 5 lat swojego życia Shenxiu spędził podróżując pomiędzy dwoma stolicami: Luoyangiem i Chang’anem. Dokładnie nie wiadomo, co robił, ale należy przypuszczać, że prowadził wykłady, ceremonie przyjmowania wskazań, nauczał i spełniał inne typowe funkcję wysoko postawionego duchownego.

    Chociaż bezpośrednio nie zajmował się zapewne tłumaczeniami, to Song gaoseng chuan informuje, że "weryfikował rozumienie chanu" w świeżo przetłumaczonych tekstach.

    Xiangmo Zang (ur. VII wiek, zm. VIII wiek; chiń.: 降魔藏 pinyin Xiàngmó Zàng; kor. 항마장 Hangma Jang; jap. Kōma Sō; wiet. Qiáng Ma Tạng) – mistrz chan Północnej szkoły chan.Huike (慧可) znany także jako Dazu Huike (大祖慧可) oraz Huike Daishi, (487-593) (kor. Hyega Taesa (혜가); jap. Eka Daishi ( ); wiet. Huệ Khả Đại Sư – drugi patriarcha (chiń. erzu 二祖) buddyzmu chan (przed Sengcanem), jeden z czterech uczniów Bodhidharmy.

    Część swojego czasu w Luoyangu mistrz spędzał w klasztorze Tiangong, w którym został zaordynowany. Gdy przebywał w Chang’anie, zatrzymywał się w klasztorze Zisheng.

    Pod koniec 705 r. zmarła cesarzowa Wu, wielka protektorka Shenxiu. Cesarz Zhongzong odmówił prośbie Shenxiu o zwolnienie go z obowiązków i pozwolenie na powrót do Jingzhou, które leżało daleko od wielkomiejskiego blichtru.

    Shenxiu zmarł spokojnie w medytacyjnej postawie w klasztorze Tiangong w Luoyangu 28 dnia drugiego miesiąca 706 r. w nocy. Lengqie shizi ji podaje, że jego trzema ostatnimi słowami przed śmiercią były: "złamane", "skrzywione" i "proste". Można je odnieść do postępu na drodze do doskonałości, którą Shenxiu, jak sam czuł, przeszedł.

    Pŏmnang (VII/VIII w.) – koreański mistrz sŏn. Pierwszy mistrz sŏn w Korei, założyciel linii przekazu Dharmy, która prowadziła do jednej z 9 górskich szkół sŏn hŭiyang.Korea – dawne, obecnie nieistniejące zjednoczone państwo obydwu Korei: Północnej i Południowej, usytuowane na Półwyspie Koreańskim we wschodniej Azji. Graniczy od północy z Chinami i od północnego-wschodu z Rosją. Obszar zamieszkuje jednolita grupa etniczna – Koreańczycy. Po zakończeniu II wojny światowej, w 1945 roku, Korea została podzielona na dwa państwa: Republikę Korei (Korea Południowa) oraz Koreańską Republikę Ludowo-Demokratyczną (Korea Północna). Od 1948 roku do 1950 (wybuch wojny koreańskiej) granica pomiędzy Koreą Północną a Koreą Południową przebiegała dokładnie przez 38° równoleżnik, jednak od 1953 roku granice uległy zmianie.

    Piastował tytuł Narodowego Nauczyciela (guoshi 國師). Otrzymał pośmiertny tytuł Datong chanshi – mistrz chan Wielkiej Przenikliwości

    Podstrony: 1 [2] [3] [4]




    Warto wiedzieć że... beta

    Sŏn (선; szkoła sŏn 선종 sŏn chong) – koreańska medytacyjna szkoła buddyjska, będąca odpowiednikiem chińskiej szkoły chan, która mimo kilkusetletnich prześladowań przetrwała do czasów obecnych.
    Konfucjanizm (儒學, rúxué, lub 儒家, rújiā) – system filozoficzno-religijny zapoczątkowany w Chinach przez Konfucjusza (Kong Fuzi, Kongzi) w V wieku p.n.e., a następnie rozwinięty m.in. przez Mencjusza (konfucjanizm idealistyczny) i Xunzi (konfucjanizm realistyczny) w III wieku p.n.e. Konfucjanizm głosi, że zbudowanie idealnego społeczeństwa i osiągnięcie pokoju na świecie jest możliwe pod warunkiem przestrzegania obowiązków wynikających z hierarchii społecznej oraz zachowywania tradycji, czystości, ładu i porządku.
    Lushan (chin. upr. 庐山, chin. trad. 廬山, pinyin: Lúshān) – górzysty region w pobliżu miasta Jiujiang w prowincji Jiangxi we wschodnich Chinach, wykorzystywany pod uprawę herbaty. Najwyższym sztytem jest Hanyang Feng (汉阳峰, Hànyáng Fēng) w masywie Lu Shan o wysokości 1474 m n.p.m.. W regionie utworzono park krajobrazowy Lushan (庐山风景区, Lúshān fēngjǐng qū), który w 1996 roku został wpisany na listę światowego dziedzictwa kulturowego UNESCO ze względu na swoje znaczenie dla historii Chin.
    Język koreański – izolowany język używany na Półwyspie koreańskim. Według niektórych teorii łączony z językami ałtajskimi lub ajnoskim. Używany jest głównie w Korei Południowej oraz Północnej, a także w sąsiadującej z Koreą Północną chińskiej prefekturze autonomicznej Yanbian. Na świecie językiem tym posługuje się ok. 78 milionów ludzi, włączając w to duże skupiska w republikach dawnego Związku Radzieckiego, USA, Kanadzie, Brazylii i Japonii.
    Zhiyi (ur. 538, zm. 597; chin. 智顗, w traskrypcji Wade-Gilesa Chih-i, jap. Chigi; wiet. Trí Di) – założyciel chińskiej szkoły tiantai, znany powszechnie jako Tiantai Dashi (天台大師) – Wielki Nauczyciel Tiantai (kor. Ch’ǒnt’ae Taesa; jap.Tendai Daishi; wiet. Thiên Thai Ðại Sư).
    Jianzhi Sengcan (ok. 529-613; chiń. 鑑智僧璨, Wade-Giles Chien-chih Seng-ts’an, kor. Sŭngch’an; jap. Konchi Sōsan; wiet. Tăng Xán) – był trzecim patriarchą (chiń. sanzu 三祖) buddyzmu chan jako następca Huike, przed Daoxinem.
    Dajian Huineng (曹渓慧能; ur. 638; zm. 713) – chiński mistrz chan, założyciel małej szkoły chan, zwanej szkołą południową lub nagłego oświecenia. Po działaniach jego ucznia Hezego Shenhuia uznany za Szóstego Patriarchę. Stworzył ideologiczne i praktyczne podstawy w pełni rozwiniętego chanu.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.047 sek.