• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Yantou Quanhuo

    Przeczytaj także...
    Hakuin Ekaku (白隠慧鶴 1686-1769) – był japońskim mistrzem zen, który wywarł olbrzymi wpływ na buddyzm zen. Hakuin przekształcił szkołę zen rinzai z upadającej tradycji, pozbawionej ścisłej praktyki w szkołę znaną z ostrego stylu medytacji i praktyki kōan (zen)ów. Wszyscy współcześni praktycy rinzai używają metod wyprowadzonych z nauk Hakuina.Chan (chin. 禪 pinyin: chán; sans. ध्यान dhyāna ; kor. sŏn (선), sŏn chong (선종); jap. zen (禅), zen shū (禅宗); wiet. thiền, thiền tông) – jedna z najważniejszych szkół chińskiego buddyzmu, założona w VI wieku przez Bodhidharmę. Szkoła ta należy do praktycznej i medytacyjnej tradycji buddyzmu, w odróżnieniu od teoretycznej i filozoficznej tradycji doktrynalnej.
    Tianhuang Daowu (天皇道悟 ur. 748, zm. 807) (kor. ( ); jap. Tennō Dogō ( ); wiet. (Thiên Hoàng Đạo Ngộ)) – chiński mistrz chan.

    Yantou Quanhuo (ur. 828, zm. 887; chiń. 巖頭全豁, pinyin Yántóu Quánhuō; kor. 암두전활 Amdu Chŏnhwal; jap. Gantō Zenkatsu; wiet. Nham Đầu Toàn Hoát) – chiński mistrz chan.

    Życiorys[ | edytuj kod]

    Pochodził z Quanzhou. Został mnichem w klasztorze Baoshou w Chang’anie. Jako młody mnich studiował Winaję i sutry buddyjskie. Wiele podróżował po Chinach razem ze swoimi przyjaciółmi Xuefengiem Yicunem i Qinshanem Wensuiem. Pragnęli zostać uczniami wielkiego mistrza Linji Yixuana, ale przybyli do jego klasztoru już po jego śmierci.

    Mingzhao Deqian (bd) (chiń.: 明招德謙; kor.; jap. Myōshō Tokken; wiet. Minh Chiêu) – chiński mistrz chan nauczający w tradycji południowej szkoły chan. Znany był także jako Mingzhao Mingwang.Qingyuan Xingsi (青原行思; ur. 660, zm. 740) kor. Chǒngwǒn Haengsa, jap. Seigen Gyōshi, wiet. Thanh Nguyên Hành Tư) – chiński mistrz chan Południowej szkoły chanu. Znany także jako Jizhou Xingsi i Qingzhu Xingsi.

    W końcu został uczniem mistrza chan Deshana Xuajiana, osiągnął oświecenie i zostaje spadkobiercą Dhamy mistrza. W czasie śmierci swojego mistrza Quanhuo miał około 35 lat. Udał się wtedy do pustelni, gdzie w samotności prowadził praktykę chan. Stopniowo zaczęli się wokół niego gromadzić uczniowie i w końcu Quanhuo został opatem wielkiego klasztoru Yantou w Ezhou.

    Ezhou (chin.: 鄂州; pinyin: Èzhōu) – miasto o statusie prefektury miejskiej w środkowych Chinach, w prowincji Hubei, nad rzeką Jangcy. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 201 683. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 1 043 815 mieszkańców.Bodhidharma (skt बोधिधर्म; chiń Putidamo 菩提达摩; kor. Pori Dalma; jap. Bodai Daruma; wiet. Bồ-đề-đạt-ma) – na wpół legendarna postać buddyzmu mahajany. Był 28. patriarchą buddyzmu indyjskiego i pierwszym patriarchą buddyzmu chan). Za pierwszego patriarchę uważa go także buddyzm zen, będący kontynuacją chan. Tradycja mówi, że przybył z Indii do Chin, by przynieść przekaz Dharmy Buddy. Mimo że istnieją dokumenty chińskie, które wspominają mnicha buddyjskiego o takim imieniu, są też głosy negujące prawdziwość legendy.

    Mistrz słynął ze swojej inteligencji i bystrości. Mówił do swoich uczniów W końcu mego życia wydam głośny okrzyk i umrę. Mnich spytał Yantou Co jest istotą buddyzmu? Wielka ryba zjada małą rybę. Inny mnich spytał Gdy Trzy Światy atakują nas, cóż możemy zrobić? Siedzieć spokojnie! Mnich zaskoczony rzekł Wyjaśnij trochę więcej. Przynieś mi tu górę Lu, a powiem ci!

    W okresie schyłkowym dynastii Tang zapanował w Chinach chaos i bandyci napadli na klasztor. Ostrzeżeni mnisi opuścili go; pozostał tylko Yantou. Gdy bandyci znaleźli go siedział w medytacji. Rozczarowani, że nie znaleźli żadnego łupu, zamordowali mistrza, który tak krzyknął, że słychać go było w odległości 10 li (ok. 5 km).

    Xuefeng Yicun (雪峰義存; ur. 822, zm. 908) (kor. Sǒlbong Ŭijon ( ); jap. Seppo Gison (Zokotsu) ( ); wiet. Tuyết Phong Nghĩa Tồn) – chiński mistrz chan.Język japoński (jap. 日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.

    Miał 9 spadkobierców Dharmy.

    Krzyk mistrza stał się problemem dla wielu praktykujących chan i zen, którzy nie mogli zrozumieć, że oświecony mistrz chan krzyknął w czasie śmierci. Problem ten męczył także przyszłego wybitnego japońskiego mistrza zen Hakuina Ekaku, który rozwiązał go w momencie oświecenia i krzyknął Tak naprawdę Gantō (Yantou) jest żywy, silny i zdrowy!

    Tipitaka – zbiór nauk buddyjskich, spisany w języku palijskim. Tipitaka nazywana jest kanonem palijskim, składa się z trzech części – koszy (w Polsce spotyka się określenie "Trójkosz"):Linji Yixuan (chiń. 臨濟義玄, pinyin: Línjì Yìxuán, Wade-Giles Lin-chi I-hsüan; ur. ? – zm. 866) (kor. Imje Ŭihyǒn (임제의현 ) | jap. Rinzai Gigen (リンザイギゲン) | wiet. Lâm Tế Nghĩa Huyền) – założyciel szkoły linji buddyzmu chan, z której wywodzi się m.in. jedna z największych szkół japońskich zen – rinzai.

    Gong’any z Yantou to 13 z Wumenguan, 51 i 66 z Biyan lu oraz 14, 22, 43, 50, 55, 75, 77 (w komentarzu) w Congronglu.

    Linia przekazu Dharmy[ | edytuj kod]

    Pierwsza liczba oznacza ilość pokoleń mistrzów od 1 Patriarchy indyjskiego Mahakaśjapy.

    Druga liczba oznacza ilość pokoleń od 28/1 Bodhidharmy, 28 Patriarchy Indii i 1 Patriarchy Chin.

  • 33/6. Huineng (638713)
  • 34/7. Qingyuan Xingsi (660740)
  • 35/8. Shitou Xiqian (700790)
  • 36/9. Tianhuang Daowu (748807)
  • 37/10. Longtan Chongxin (782865)
  • 38/11. Deshan Xuanjian (819914)
  • 39/12. Yantou Quanhuo (828887)
  • 40/13. Ruiyan Shiyan (bd)
  • 40/13. Luoshan Daoxian (bd)
  • 41/14. Mingzhao Deqian (bd) (także Mingwang)
  • 41/14. Daning Daokuan (bd)
  • 41/14. Zingbing (845919)
  • Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Red. Stephan Schuhmacher i Gert Woerner. The Encyclopedia of Eastern Philosophy and Religion. Shambala. Boston, 1989 ​ISBN 0-87773-433-X
  • Andy Ferguson. Zen's Chinese Heritage. Wisdom Publications. Boston, 2000. ​ISBN 0-86171-163-7
  • Ruiyan Shiyan (chiń.: 瑞巖師彦; bd; kor.; jap. Zuigan Shigen; wiet.;) – chiński mistrz chan z południowej szkoły chan.Longtan Chongxin (龍潭崇信, bd) (kor. Yongdam ( ); jap. Ryūtan Sōshin ( ); wiet. Long Đàm Sùng Tín) – chiński mistrz chan.




    Warto wiedzieć że... beta

    Bezbramna brama (chiń. 無門關 Wumenguan; pol. Bezbramna brama, bezbramne przejście; kor. Mumun kwan;; jap. Mumonkan; wietn. Vô môn quan) – jeden z najważniejszych zbiorów gong’anów stworzony przez mistrza chan Wumena Huikaia (1183–1260) w 1229 r.
    Pojęcia Chiny używa się w odniesieniu do krainy historycznej, obejmując wówczas całokształt chińskiej historii i kultury (zobacz: historia Chin), lub w węższym znaczeniu, w odniesieniu do Chińskiej Republiki Ludowej.
    Język chiński (chiń. upr. 汉语, chiń. trad. 漢語, pinyin Hànyǔ; lub chiń. upr./chiń. trad. 中文, pinyin Zhōngwén) – język lub grupa spokrewnionych języków (tzw. makrojęzyk), należących do rodziny chińsko-tybetańskiej.
    Hanyu pinyin – oficjalna transkrypcja standardowego języka mandaryńskiego (putonghua) – urzędowego języka Chin – na alfabet łaciński.
    Shitou Xiqian (石頭希遷; ur. 700, zm. 790; kor. Sǒkju Hŭijon, jap. Sekitō Kisen, wiet. Thạch Đầu Hi Thiên) – chiński mistrz chan szkoły północnej, jeden z kluczowych mistrzów w historii chanu.
    Quanzhou (chin.: 泉州; pinyin: Quánzhōu) – miasto o statusie prefektury miejskiej w południowych Chinach, w prowincji Fujian, nad Cieśniną Tajwańską, na północny wschód od miasta Xiamen. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 182 868. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 6 580 494 mieszkańców. Ośrodek rzemiosła artystycznego oraz przemysł spożywczego, włókienniczego i chemicznego; port żeglugi kabotażowej.
    Qinshan Wensui (chiń. 欽山文邃 pinyin Qīnshān Wénsuì; bd) (kor.; jap. Kinzan Bunsui; wiet. Khâm Sơn Văn Thúy) – chiński mistrz chan ze szkoły caodong.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.02 sek.