• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Xuedou Chongxian

    Przeczytaj także...
    Linji zong (臨濟宗) – szkoła chan założona przez chińskiego mistrza chan Linji Yixuana około 850 r. Była spadkobierczynią szkoły hongzhou, stosowała więc różne, nieraz ekstremalne, sposoby nauczania z mocnym naciskiem na praktykę gong’anową.Changlu Zongze (chiń.: 長蘆宗賾; XI wiek-XII wiek) – chiński mistrz chan szkoły yunmen, autor Chanyuan qinggui oraz Zuochan yi
    Chan (chin. 禪 pinyin: chán; sans. ध्यान dhyāna ; kor. sŏn (선), sŏn chong (선종); jap. zen (禅), zen shū (禅宗); wiet. thiền, thiền tông) – jedna z najważniejszych szkół chińskiego buddyzmu, założona w VI wieku przez Bodhidharmę. Szkoła ta należy do praktycznej i medytacyjnej tradycji buddyzmu, w odróżnieniu od teoretycznej i filozoficznej tradycji doktrynalnej.

    Xuedou Chongxian (ur. 980, zm.1052; chiń. 雪竇重顯, pinyin Xuědòu Chòngxiǎn; kor. 설두중현 Sǒldu Chunghyǒn; jap. Setchō Jūken; wiet. Tuyết Đậu Trọng Hiển) – chiński mistrz chan ze szkoły yunmen, znany także jako Xuedou Mingjue.

    Biografia[]

    Pochodził z Suining w pobliżu dzisiejszego miasta Tongnan w prowincji Syczuan. Urodzony w znakomitej i bogatej rodzinie już jako młody człowiek posiadał świetne wykształcenie i wykazywał wielkie zdolności jako uczony. Pragnął jednak porzucić świeckie życie i zostać mnichem buddyjskim.

    Tianhuang Daowu (天皇道悟 ur. 748, zm. 807) (kor. ( ); jap. Tennō Dogō ( ); wiet. (Thiên Hoàng Đạo Ngộ)) – chiński mistrz chan.Qingyuan Xingsi (青原行思; ur. 660, zm. 740) kor. Chǒngwǒn Haengsa, jap. Seigen Gyōshi, wiet. Thanh Nguyên Hành Tư) – chiński mistrz chan Południowej szkoły chanu. Znany także jako Jizhou Xingsi i Qingzhu Xingsi.

    Praktykę rozpoczął w klasztorze Pu’an w Yizhou (obecnie jest to Chengdu), gdzie studiował pisma buddyjskie pod kierunkiem nauczyciela Renxiana.

    Po przyjęciu pełnej ordynacji odbył wędrówkę do Fuzhou (obecnie w pobliżu miasta Tianmen w prow. Hubei). Tam rozpoczął praktykę chan u mistrza Zhimena Gunazuo ze szkoły chan yunmen. Po pięciu latach otrzymał potwierdzenie oświecenia i przekaz Dharmy.

    Po opuszczeniu swego nauczyciela przebywał najpierw w klasztorze Lingyin w Hangzhou, następnie w klasztorze Cuifeng w Suzhou i w końcu zatrzymał się w klasztorze na górze Xuedou w pobliżu dzisiejszego miasta Ningbo w prowincji Zhejiang.

    Dynastia Song (chiń.: 宋朝; pinyin: Sòng Cháo; Wade-Giles: Sung Ch’ao) – dynastia panująca w Chinach od 960 do 1279 roku, po okresie Pięciu Dynastii i Dziesięciu Królestw, a przed panowaniem dynastii Yuan. Był to pierwszy rząd na świecie, który emitował pieniądz papierowy i pierwszy rząd chiński, który ustanowił stałą marynarkę wojenną. Za czasów tej dynastii po raz pierwszy użyto prochu strzelniczego, jak również odróżniono północ prawdziwą od magnetycznej.Bodhidharma (skt बोधिधर्म; chiń Putidamo 菩提达摩; kor. Pori Dalma; jap. Bodai Daruma; wiet. Bồ-đề-đạt-ma) – na wpół legendarna postać buddyzmu mahajany. Był 28. patriarchą buddyzmu indyjskiego i pierwszym patriarchą buddyzmu chan). Za pierwszego patriarchę uważa go także buddyzm zen, będący kontynuacją chan. Tradycja mówi, że przybył z Indii do Chin, by przynieść przekaz Dharmy Buddy. Mimo że istnieją dokumenty chińskie, które wspominają mnicha buddyjskiego o takim imieniu, są też głosy negujące prawdziwość legendy.

    Otrzymał pośmiertny tytuł Wielki Nauczyciel Czystego Oświecenia.

    We wczesnym okresie dynastii Song szkoła yunmen rozkwitała i razem z wielką szkołą linji wywarły spory wpływ na górne warstwy społeczeństwa chińskiego. Za najwyższy punkt w rozwoju szkoły yunmen uchodzi właśnie Xuedou Chongxian. Tak jak i jego nauczyciel Xuedou był wybitnym poetą. Ranga jego twórczości przewyższyła twórczość wszystkich jego poprzedników. Wśród prac, które po sobie pozostawił jest zbiór 250 wierszy znany pod tytułem Zuying ji (jap. Soeishū).

    Xuefeng Yicun (雪峰義存; ur. 822, zm. 908) (kor. Sǒlbong Ŭijon ( ); jap. Seppo Gison (Zokotsu) ( ); wiet. Tuyết Phong Nghĩa Tồn) – chiński mistrz chan.Język japoński (jap. 日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.

    Najwyższy poziom osiągnął w wierszach dołączonych do komentarzy Koanów. Zestawił zbiór 100 przypadków zatytułowany pierwotnie Boze songgu, które obdarzył komentarzami i wierszami. Książka ta stała się modelem, według którego tworzono następne kolekcje.

    Linia przekazu Dharmy[]

    Pierwsza liczba oznacza ilość pokoleń mistrzów od 1 Patriarchy indyjskiego Mahakaśjapy.

    Suzhou (chin. trad.: 蘇州; chin. upr.: 苏州; pinyin: Sūzhōu) – miasto o statusie prefektury miejskiej we wschodnich Chinach, w prowincji Jiangsu, port nad Wielkim Kanałem, w delcie Jangcy, w pobliżu jeziora Tai Hu. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 5 349 090. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 8 095 432 mieszkańców. Tradycyjny ośrodek handlowy, rzemieślniczy (wyroby z nefrytu, słynne hafty), kulturalny. Rozwinięte hutnictwo żelaza oraz przemysł maszynowy, chemiczny, włókienniczy, spożywczy i wysokich technologii. W mieście funkcjonuje kilka szkół wyższych.Chengtian Chuanzong (chiń. upr.: 承天传宗; chiń. trad.: 承天傳宗; pinyin: Chéngtiān Chuánzōng) — chiński mistrz chan ze szkoły yunmen.

    Druga liczba oznacza ilość pokoleń od 28/1 Bodhidharmy, 28 Patriarchy Indii i 1 Patriarchy Chin.

    Trzecia liczba oznacza początek nowej linii przekazu w danym kraju.

  • 33/6. Huineng (638713)
  • 34/7. Qingyuan Xingsi (660740)
  • 35/8. Shitou Xiqian (700790)
  • 36/9. Tianhuang Daowu (748807)
  • 37/10. Longtan Chongxin (782865)
  • 38/11. Deshan Xuanjian (819914)
  • 39/12. Xuefeng Yicun (822908)
  • 40/13. Yunmen Wenyan (862949) szkoła yunmen
  • 41/14. Xianglin Chengyuan (908987)
  • 42/15. Zhimen Guangzuo (zm. 1031)
  • 43/16. Jiufeng Qin (bd)
  • 43/16. Xuedou Chongxian (9801052) autor Biyan lu
  • 44/17. Tianyi Yihuai (993–1064)
  • 45/18. Yang Wuwei (bd)
  • 45/18. Yuantong Fashen (bd)
  • 45/18. Changlu Yingfu (bd)
  • 46/19. Changlu Zongze (zm. 1107?) autor Chanyuan qinggui
  • 47/20. Yuechao Fayi (1084-1158)
  • 44/17/1. Chengtian Chuanzong ta linia przekazu została przeniesiona do Wietnamu przez Caodonga (wietn. Thảo Đường)
  • Zobacz[]

  • Zapiski Błękitnej Skały
  • Bibliografia[]

  • Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: A History. India and China. Macmillan Publishing Company. Nowy Jork, 1990. ISBN 0-02-908220-X
  • Red. Stephan Schuhmacher i Gert Woerner. The Encyclopedia of Eastern Philosophy and Religion. Shambala. Boston, 1989 ISBN 0-87773-433-X
  • Andy Ferguson. Zen's Chinese Heritage. Wisdom Publications. Boston, 2000. ISBN 0-86171-163-7
  • Longtan Chongxin (龍潭崇信, bd) (kor. Yongdam ( ); jap. Ryūtan Sōshin ( ); wiet. Long Đàm Sùng Tín) – chiński mistrz chan.Xianglin Chengyuan (香林澄遠 Xiānglín Chengyuăn; ur. 908, zm. 987; kor. Hyangrim Chingwǒn, jap. Kyōrin Chōon, wiet. Hương Lâm Trừng Viễn) – chiński mistrz chan szkoły yunmen.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Język chiński (chiń. upr. 汉语, chiń. trad. 漢語, pinyin Hànyǔ; lub chiń. upr./chiń. trad. 中文, pinyin Zhōngwén) – język lub grupa spokrewnionych języków (tzw. makrojęzyk), należących do rodziny chińsko-tybetańskiej.
    Hanyu pinyin – oficjalna transkrypcja standardowego języka mandaryńskiego (putonghua) – urzędowego języka Chin – na alfabet łaciński.
    Shitou Xiqian (石頭希遷; ur. 700, zm. 790; kor. Sǒkju Hŭijon, jap. Sekitō Kisen, wiet. Thạch Đầu Hi Thiên) – chiński mistrz chan szkoły północnej, jeden z kluczowych mistrzów w historii chanu.
    Jiufeng Qin (bd) chiń. 九峰勤, pinyin Jiǔfēng Qín; kor. 구봉근 Kubong Kŭn; jap Kyūhō Gon; wiet. Cửu Phong Cần) – chiński mistrz szkoły fayan.
    Język koreański – izolowany język używany na Półwyspie koreańskim. Według niektórych teorii łączony z językami ałtajskimi lub ajnoskim. Używany jest głównie w Korei Południowej oraz Północnej, a także w sąsiadującej z Koreą Północną chińskiej prefekturze autonomicznej Yanbian. Na świecie językiem tym posługuje się ok. 78 milionów ludzi, włączając w to duże skupiska w republikach dawnego Związku Radzieckiego, USA, Kanadzie, Brazylii i Japonii.
    Yunmen Wenyan (ur. 864 – zm. 10 maja 949; 雲門文偃 Wade-Giles: Yun-men Wen-yen; kor. Unmun Munyǒn; jap. Ummon Bun’en; wiet. Vân Môn Văn Yển) – chiński mistrz chan (jap. zen), założyciel szkoły chan yunmen.
    Deshan Xuanjian (德山宣鑒; ur. 780, zm. 865) (kor. Toksan Sǒgam ( ); jap. Tokusan Senkan ( ); wiet. Đức Sơn Tuyên Giám) – chiński mistrz chan.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.041 sek.