• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Xixia

    Przeczytaj także...
    Pismo tanguckie lub pismo Xixia (chiń. 西夏文) - pismo używane w tanguckim państwie Zachodniego Xia między XI a XVI wiekiem.<|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>
    Pojęcia Chiny używa się w odniesieniu do krainy historycznej, obejmując wówczas całokształt chińskiej historii i kultury (zobacz: historia Chin), lub w węższym znaczeniu, w odniesieniu do Chińskiej Republiki Ludowej.

    Xixia (dosłownie Zachodnie Xia) – pozostające w orbicie chińskich wpływów kulturowych państwo założone przez Tangutów, istniejące w latach 1038-1227 w północnych Chinach. Twórcą państwa był Li Yuanhao. Nazwa nawiązuje do starożytnej chińskiej dynastii Xia, od której rzekomo mieli pochodzić władcy Xixia. Państwo zostało zniszczone przez najazd Mongołów pod wodzą Czyngis-chana.

    Dynastia Xia (ok. 2070-1600 lat p.n.e., chiń.: 夏朝; pinyin: Xià cháo; Wade-Giles: Hsia-ch’ao; pol.: Hsia, Hia, Sia) – najstarsza dynastia wyróżniana w chińskiej tradycji historycznej, m.in. w Zapiskach historyka i Kronice bambusowej. Jej istnienie nie jest jednoznacznie potwierdzone przez wykopaliska archeologiczne, dlatego określa się ją jako półlegendarną.Tanguci - koczowniczy lud pochodzenia tybetańskiego, który przed X wiekiem przeniósł się na zachodnie tereny dzisiejszej prowincji Syczuan. Tanguci posługiwali się własnym językiem, który prawdopodobnie wymarł razem z nimi. Na ziemiach chińskich ulegli sinizacji.

    Zachodnie Xia położone było w północnych Chinach. W VIII wieku Tanguci osiedlili się w zakolu Huang He. W 907 roku, na skutek chaosu w Chinach, po upadku dynastii Tang, uzyskali niezależność, którą formalnie ogłosili cesarzom chińskim w roku 982.

    Władcy Zachodniego Xia:

  • Jǐngzōng (Lǐ Yuánhào): 1038-1048
  • Yìzōng (Lǐ Liàngzuò): 1048-1067
  • Huìzōng (Lǐ Bǐngcháng): 1067-1086
  • Chóngzōng (Lǐ Qiánshùn): 1086-1139
  • Rénzōng (Lǐ Rénxiào): 1139-1193
  • Huánzōng (Lǐ Chúnyòu): 1193-1206
  • Xiāngzōng (Lǐ Ānquán): 1206-1211
  • Shénzōng (Lǐ Zūnxū): 1211-1223
  • Xiànzōng (Lǐ Déwàng): 1223-1226
  • Mòdì (Lǐ Xiàn): 1226-1227
  • Siły zbrojne[]

    W początkowym okresie istnienia państwa Zachodnie Xia (panowanie cesarza Jǐngzōng), kraj ten dysponował armią liczącą 158 000 żołnierzy. Z tej liczby 100 000 rozlokowanych było wzdłuż granicy z Chinami dynastii Song, kolejne 30 000 zabezpieczało granicę zachodnią od Ujgurów i Tybetańczyków. Gwardia Cesarska liczyła 8 000 osób, spośród których 3 000 stanowili ciężcy kawalerzyści, ulokowani w stolicy państwa. Początkowo armia tego państwa opierała się na systemie rejestrów plemiennych. Z biegiem czasu, oraz implementacją chińskich rozwiązań biurokratycznych, kraj został podzielony na 12 okręgów wojskowych. Niewiele wiadomo na temat wyposażenia i organizacji sił zbrojnych Zachodniego Xia. Wiadome jest, że siłę militarną opierano głównie na kawalerii, która przewyższała zarówno swoją liczebnością, jak i również jakością kawalerię chińską. Żołnierze tanguscy uznawani byli przez ówczesnych za dzielnych i odważnych. Strategia obrony państwa oparta była o silnie ufortyfikowane miasta.

    Zobacz też[]

  • pismo tanguckie
  • Przypisy

    1. Zapomniane państwo Tangutów [w:] Mówią Wieki, nr 07/09 (594)
    2. C. J. Peers, Imperial Chinese Armies (2) 590-1260 AD, Osprey Publishing, Oxford 2002, s. 37-39



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.016 sek.