• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Xenorhinotherium

    Przeczytaj także...
    Czaszka (łac. cranium) – struktura kostna lub chrzęstna, która służy jako szkielet głowy. Stanowi naturalną osłonę mózgu i innych narządów znajdujących się w głowie.Paleontologia (od gr. palaios – stary + on – byt + logos – nauka) – dziedzina biologii zajmująca się organizmami kopalnymi, wyprowadzająca na podstawie skamieniałości i śladów działalności życiowej organizmów wnioski ogólne o życiu w przeszłości geologicznej. Ściśle związana z geologią, posługuje się często fizyką i chemią.
    Bahía (wym. [baˈi.ɐ]) – jeden z 26 stanów Brazylii, położony w Regionie Północno-Wschodnim. Od północy graniczy ze stanem Pernambuco, od zachodu ze stanami Piauí, Tocantins i Goiás, południa ze stanami Minas Gerais i Espírito Santo, a wschodnią granicę wyznacza Ocean Atlantycki.

    Xenorhinotherium – wymarły rodzaj ssaka z rodziny Macraucheniidae obejmujący brazylijski gatunek Xenorhinotherium bahiensis, spokrewniony z makrauchenią z Patagonii. Jest to jedyny gatunek tej rodziny znaleziony w Brazylii.

    Nazwa[ | edytuj kod]

    Xenorhinotherium oznacza "bestię o dziwnym nosie". Epitet gatunkowy bahiensis odnosi się do brazylijskiego stanu Bahia, gdzie zwierzę zostało odnalezione.

    Klasyfikacja[ | edytuj kod]

    Gatunek często umieszczany w rodzaju makrauchenia, niektórzy nawet uznają, że jest ten sam gatunek, co M. patagonica.

    Epoka geologiczna – formalna jednostka geochronologiczna podziału dziejów Ziemi (np. plejstocen), mająca od kilku do kilkudziesięciu milionów lat. Epoka wchodzi w skład okresów, dzieli się natomiast na wieki.Metr – jednostka podstawowa długości w układach: SI, MKS, MKSA, MTS, oznaczenie m. Metr został zdefiniowany 26 marca 1791 roku we Francji w celu ujednolicenia jednostek odległości. W myśl definicji zatwierdzonej przez XVII Generalną Konferencję Miar i Wag w 1983 jest to odległość, jaką pokonuje światło w próżni w czasie 1/299 792 458 s.

    Opis[ | edytuj kod]

    Jak inne Macraucheniidae, stworzenie to miało małą trąbę. Posiadało także kilka cech nietypowych dla większości ssaków, dlatego też paleontologom trudno jest powiedzieć, do którego z żyjących ssaków było podobne. Było roślinożerne i mierzyło 5 metrów długości, a 3 wysokości.

    Patagonia (dawna nazwa Patagonica) – kraina geograficzna w południowej części Ameryki Południowej, położona na terenie Argentyny i Chile. Znajduje się między Oceanami: Atlantyckim a Spokojnym, sięga na płn. po rzekę Rio Negro, obejmująca około 900 000 km², z czego 670 000 km² na wsch. należy do Argentyny a reszta na zach. do Chile.Fitofag (gr. phytón – roślina, phageín – jeść), roślinożerca – organizm roślinożerny, odżywiający się roślinami lub częściami roślin (w tym przechowywanymi przez ludzi nasionami, owocami i suszem).

    Czas i miejsce życia[ | edytuj kod]

    Xenorhinotherium żyło w epoce plejstocenu, a wymarło 52 tysiące lat temu. O ile jest to osobny gatunek, to przetrwał on najdłużej w swej rodzinie[1]. Poza tym gatunek ten był zamknięty w międzyzwrotnikowej Brazylii, poza tym z powodu różnic w budowie czaszki nie powinny być one uznane za 1 i ten sam gatunek. Obecnie bliższy wydaje się związek z Macraucheniopsis ensenadensis[2].

    Makrauchenia (łac. Macrauchenia – nazwa oznacza długą szyję) – wymarły trójpalczasty ssak o długich kończynach i szyi zaliczany do rzędu litopternów. Najstarsze skamieniałości datuje się na 7 milionów lat, natomiast najmłodsze (M. patagonica) zniknęły z zapisu kopalnego w późnym plejstocenie, około 10 tysięcy lat temu. Gatunek ten jest najlepiej poznanym przedstawicielem swej rodziny Macraucheniidae, jedynie dzięki pozostałościom w Ameryce Południowej, przede wszystkim w formacji Lujan (Argentyna). Okaz tego gatunku odkrył już Karol Darwin podczas swej podróży na statku HMS Beagle. Prawdopodobnie za życia zwierzę przypominało pozbawionego garbu wielbłąda wyposażonego w krótką trąbę (pomimo tego ani trąbowce, ani też wielbłądowate nie należą do najbliższych krewnych makrauchenii).Ssaki (Mammalia) – zwierzęta należące do kręgowców, charakteryzujące się głównie występowaniem gruczołów mlekowych u samic, zazwyczaj obecnością owłosienia (włosy lub futro; silnie zredukowane u gatunków wodnych, jak hipopotamy, u waleni całkowicie zanikają przed porodem lub w trakcie) oraz stałocieplnością (potocznie "ciepłokrwistość"). Większość ssaków utrzymuje temperaturę w granicach 36-39 °C. Stałocieplność umożliwia aktywny tryb życia w różnych środowiskach – od mroźnych obszarów podbiegunowych do gorących tropików. Futro i tłuszcz pomagają uchronić się przed zimnem, a wydzielanie potu i szybki oddech pomagają pozbyć się nadmiernego ciepła.




    Reklama

    Czas generowania strony: 0.775 sek.