• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Wyzwolenie w hinduizmie



    Podstrony: [1] [2] [3] 4 [5] [6]
    Przeczytaj także...
    Madhwa Anandatirtha (dewanagari मध्वाचार्य, transliteracja madhvācārya, transkrypcja Madhwaćarja , (ur. 1238 w Padźaka k. Udupi, zm. 1318) – średniowieczny wisznuicki (hinduizm) święty i kaznodzieja słynący jako nieprzejednany przeciwnik monistycznej filozofii Śankary.Sampradaja ( ang. Sampradaya ) (inaczej parampara) - w hinduizmie linia religijnego przekazu oraz sukcesja ("łańcuch") nauczycieli i uczniów ustanowiona w celu przekazywania tradycji sanatanadharmy. Uczeń staje się członkiem samprai poprzez przyjęcie od guru święceń inicjacyjnych diksza.
    Skutki wyzwolenia dla jaźni[ | edytuj kod]

    Osiągnięcie poziomu niebios[ | edytuj kod]

  • Zdaniem niektórych szkół (szczególnie propagujących stopniowy proces), po wyzwoleniu i śmierci fizycznego ciała, nie następuje zanik wszystkich ciał subtelnych (kosza), a dźiwa oraz subtelniejsze powłoki miałyby doznawać stanu błogości (przyjemności) w niebiosach (loka). Poglądy takie odnaleźć można w nauczaniu szkół, których autorytetami są: Adi Śankara, Swami Dajananda Saraswati, Ramanudźa, Dźajmini oraz purany (smryti).
  • dla śiwaickiego bramina z tradycji smartyzmu, wyzwolenie następuje w chwili śmierci jako osiągnięcie nieba Śiwy (śiwaloka).
  • Zachowanie tożsamości[ | edytuj kod]

  • Ramanudźa uznając iż dusza nie podlega zmianom i jest bezczynna, odmawia jej możliwości utraty jednostkowej tożsamości w chwili wyzwolenia. Atman w tym ujęciu wiśisztadwajty ma jedyne i niepowtarzalne poczucie tożsamości, które po osiągnięciu mokszy nadal pozostają jako doświadczenie odrębności od Boga i pozostałych wyzwolonych dusz.
  • W naukach śuddhadwajty (czystego niedualizmu satgunicznej bhakti) Wallabhy, najwyższym celem nie jest mukti, lecz poprzez doskonałą postawę bhakty, wieczna służba dla Kryszny. Dzięki jego łasce wyznawca niweczy jakąkolwiek różnicę pomiędzy swoim atmanem a Brahmanem, odkrywając tożsamość iskry i ognia.
  • W naukach Ćajtanji Mahaprabhu celem jest bhakti, rozumiana jako inna nazwa dla mukti. To koncepcja miłości i obcowania z bóstwem (bez utraty swej tożsamości), jako owoców wyzwolenia.
  • Akrytibhakti (naturalne, niesztuczne bahkti) jako cel według Dźńaneśwara, stan świadomości będący zjednoczeniem z bogiem, jednak nieznoszący odrębności jednostki, powodujący jednak iż świadomość boga jest też świadomością bhakty. Wypływ duchowej miłości (prema) z jaźni czciciela do jaźni bóstwa jest warunkiem zaistnienia tego stanu. Ostatecznie dochodzi do odpowiedzi boga na miłość bhakty. Bóstwo przyjmuje postawę analogiczną do kochającej kobiety w relacji z ukochanym i ma miejsce zwrotny przepływ mistycznej miłości z jaźni bóstwa do jaźni czciciela.
  • Utrata tożsamości[ | edytuj kod]

  • Joga objaśnia, że po nastaniu kaiwalji, śmierć wszystkich ciał subtelnych powoduje brak organów percepcji (indrija), w tym również percepcji niebios i ich właściwości. Nieśmiertelna jaźń, oddzieliwszy się od prakryti i jej aktywności, pozostaje sama, a jej stan szczęśliwości wynika z pełnego kontaktu z Brahmą wszechprzenikającym całość wszechświata, będącego w hinduizmie postacią stwórcy (adekwatność realizacji zaniku rozdzielenia i jakościowej tożsamości atman-brahman).
  • Adi Śankara pojmuje stan wyzwolonego jako całkowite wygaśnięcie jakichkolwiek indywidualnych cech i wchłonięcie przez Brahmana.
  • Zobacz też[ | edytuj kod]

  • Prakrytilaja
  • Widehakaiwalja
  • Jaźń w filozofii indyjskiej
  • Rasa (hinduizm) – cel praktykowania bhaktijogi
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Wyzwolenie i poznanie. W: Asztawakragita. Tajemnice jogi poznania. M.M. Wüthrich Saranowska (tłum, wstęp). Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN SA, 2005, s. X, seria: Biblioteka Klasyków Filozofii. ISBN 83-01-14512-9.
    2. 3.1. Od hinduizmu do hindutwy i komunalizmu. W: Małgorzata Sacha: Ginefobia: lęk przed kobietą w dyskursie antropologicznym i psychoanalitycznym. Wyd. 1. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2011, s. 83. ISBN 978-83-233-3226-8.
    3. Z badań nad kulturą Indii / Wzorce indyjskiego perfekcjonizmu. W: Ija Lazari-Pawłowska: Etyka: pisma wybrane. Paweł J. Smoczyński (wybór, oprac., red. nauk.). Wyd. 1. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1992, s. 202, seria: Biblioteka Etyczna. ISBN 83-04-03890-0.
    4. Ewa Kopt, Cywilizacja Zachodu a problem postrzegania odmienności w islamie i hinduizmie, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2004, ​ISBN 83-7322-884-5​.
    5. Piotr Michalik: Bohater czy grzesznik? Uwagi na temat tantrycznego antynomizmu. W: Wartości etyczne w różnych tradycjach religijnych. Marta Kudelska (red.). Wyd. 1. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2005, s. 97. ISBN 83-233-2027-6.
    6. Carol Salomon: Pieśni baulów. W: Praktyki religijne w Indiach. Donald S.Lopez Jr (red.). Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie DIALOG, 2001, s. 237. ISBN 83-88238-68-X.
    7. Anantanand Rambachan: Hinduizm. W: Życie po śmierci w wielkich religiach. Coward Harold (red.). Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo VERBINUM, 2003, s. 83, seria: Dialog międzyreligijny. ISBN 83-7192-197-7.
    8. Notes, przypis 450. W: James Mallinson: The Khecarīvidyā of Ādinātha. A critical edition and annotated translation of an early text of haṭhayoga. Wyd. 1. Varanasi: Indica Books, 2010, s. 238. ISBN 81-86569-93-6. (ang.)
    9. Anna Rucińska: Hymny Siankary. Wyd. 1. Kraków: Wydawnictwo Miniatura, 2006, s. 141. ISBN 83-7081-710-6.
    10. Anna Rucińska: Hymny Siankary. Wyd. 1. Kraków: Wydawnictwo Miniatura, 2006, s. 186. ISBN 83-7081-710-6.
    11. Krama-mukti. W: Georg Feuerstein: Joga – Encyklopedia. Maria Kużniak (tłum.). Wyd. 1. Poznań: Wydawnictwo Naukowe Brama, 2004, s. 158. ISBN 83-914652-5-X.
    12. Arthur Avalon: Joga Kundalini. Ścieżka poznania siebie. Marek Friman (tłum.). Wyd. 1. Poznań: Wydawnictwo Naukowe Brama, 2001, s. 158, seria: Dzieje Gnozy (Tom 10). ISBN 978-83-914652-1-9.
    13. Łukasz Trzciński: Tantar śiwaicka. W: Filozofia Wschodu. Beata Szymańska (red.). Wyd. 1. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2001, s. 306. ISBN 83-233-1487-X.
    14. Jogawasisztharamajana. W: Georg Feuerstein: Joga – Encyklopedia. Maria Kużniak (tłum.). Wyd. 1. Poznań: Wydawnictwo Naukowe Brama, 2004, s. 139. ISBN 83-914652-5-X.
    15. Funkcje i role narządu poznawczego. W: Marta Kudelska: Dlaczego istnieje raczej „Ja” niż „to”? Ontologia podmiotu w Upaniszadach. Wyd. 1. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2009, s. 163. ISBN 978-83-233-2785-1.
    16. Liberation or salvation. W: Shri Yogeshwaranand Paramahans: Science of Divinity. Dr M.K. Sharma (tłum.), O.P. Raheja (przedm.). New Delhi: Yoga Niketan Trust, s. 423.Sprawdź autora:1.
    17. Robert Czyżykowski: Droga do doskonałości w tradycji Ćaitanji. Wybrane aspekty praktyki religijnej w wisznuizmie bengalskim. Wyd. 1. Kraków: Zakład Wydawniczy Nomos, 2004, s. 128, seria: Religiologica Juventa. ISBN 83-88508-63-6.
    18. Wyzwolenie w tradycji wisznuickiej. W: Robert Czyżykowski: Droga do doskonałości w tradycji Ćaitanji. Wybrane aspekty praktyki religijnej w wisznuizmie bengalskim. Wyd. 1. Kraków: Zakład Wydawniczy Nomos, 2004, s. 126, seria: Religiologica Juventa. ISBN 83-88508-63-6.
    19. Wyzwolenie w tradycji wisznuickiej. W: Robert Czyżykowski: Droga do doskonałości w tradycji Ćaitanji. Wybrane aspekty praktyki religijnej w wisznuizmie bengalskim. Wyd. 1. Kraków: Zakład Wydawniczy Nomos, 2004, s. 126, seria: Religiologica Juventa. ISBN 83-88508-63-6.
    20. Wyzwolenie w tradycji wisznuickiej. W: Robert Czyżykowski: Droga do doskonałości w tradycji Ćaitanji. Wybrane aspekty praktyki religijnej w wisznuizmie bengalskim. Wyd. 1. Kraków: Zakład Wydawniczy Nomos, 2004, s. 125, seria: Religiologica Juventa. ISBN 83-88508-63-6.
    21. 14:5. W: Sri Ramana Gita. The Teachings of Bhagavan Sri Ramana Maharshi. Wyd. 3. Tiruvannamalai: Sri Ramanasramam, 2006, s. 182–183. ISBN 81-88018-17-1. (ang.)
    22. Piotr Kłodkowski: Homo mysticus hinduizmu i islamu.. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie DIALOG, 1998, s. 85–86, seria: Świat Orientu. ISBN 83-86483-72-5.
    23. Pramana i kaiwalja, czyli o poznaniu prawdziwym i o wyzwoleniu. W: Agata Świerzowska: Joga. Droga do transcendencji. Wyd. 1. Kraków: Wydawnictwo WAM, 2009, s. 149, seria: Mała Biblioteka Religii. ISBN 978-83-7505-192-6.
    24. I. Urzeczywistnienie Jaźni. 1. Bóg i Jaźń. W: Paramahamsa Hariharananda: Krija joga. Wyd. 1. Świętochłowice: Stowarzyszenie Krija Jogi, 2000, s. 26. ISBN 83-914863-1-1.
    25. Paweł Sajdek: Wedanta. W: Filozofia Wschodu. Beata Szymańska (red.). Wyd. 1. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2001, s. 148–149. ISBN 83-233-1487-X.
    26. Georg Feuerstein: Joga – Encyklopedia. Maria Kużniak (tłum.). Wyd. 1. Poznań: Wydawnictwo Naukowe Brama, 2004, s. 127. ISBN 83-914652-5-X.
    27. Paśupatowie. W: Gavin Flood: Hinduizm. Wprowadzenie. Małgorzata Ruchel (tłum.). Wyd. 1. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2008, s. 165, seria: Ex Oriente. ISBN 978-83-233-2517-8.
    28. Budhjamana. W: Georg Feuerstein: Joga – Encyklopedia. Maria Kużniak (tłum.). Wyd. 1. Poznań: Wydawnictwo Naukowe Brama, 2004, s. 61. ISBN 83-914652-5-X.
    29. 14:14. W: Sri Ramana Gita. The Teachings of Bhagavan Sri Ramana Maharshi. Wyd. 3. Tiruvannamalai: Sri Ramanasramam, 2006, s. 189. ISBN 81-88018-17-1. (ang.)
    30. Marzenna Czerniak-Drożdżowicz: Studia nad pańćaratrą. Tradycja i współczesność. Wyd. 1. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2008, s. 41. ISBN 978-83-233-2645-8.
    31. 8. W: Gopinath Kawiradż: Pogląd siaktyjski w literaturze tantrycznej. (przełożyła z języka hindi) Anna Rucińska. Wyd. 1. Warszawa: Fundacja Vivaswan, 2014, s. 337. ISBN 978-83-938477-3-0.
    32. Judit Törzsök, Kapalikas, Brill’s Encyclopedia of Hinduism, 2011, t.III, s. 355–361.
    33. Leszek Karczewski: Wolność, odpowiedzialność, bogactwo i ubóstwo w perspektywie filozofii Indii I. Wolność (moksza) w hinduizmie. W: Etyka gospodarcza Orientu. Leszek Karczewski (red.nauk.). Wyd. 1. Opole: Oficyna Wydawnicza Politechniki Opolskiej, 2009, s. 25, seria: Studia i Monografie z.251, ISSN 1429-6063.
    34. Wstęp. W: Asztawakragita. Tajemnice jogi poznania. M.M. Wüthrich Saranowska (tłum., wstęp). Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN SA, 2005, s. XIV, seria: Biblioteka Klasyków Filozofii. ISBN 83-01-14512-9.
    35. Leon Cyboran: Klasyczna joga indyjska. Jogasutry przypisywane Patańdżalemu i Jogabhaszja, czyli komentarz do Jogasutr przypisywany Wjasie. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN SA, 1986, s. 356–363, seria: Biblioteka Klasyków Filozofii. ISBN 83-01-05354-2.
    36. Zniszczenie niewiedzy i samopoznanie. W: Anna Rucińska: Hymny Siankary. Wyd. 1. Kraków: Wydawnictwo Miniatura, 2006, s. 21. ISBN 83-7081-710-6.
    37. Georg Feuerstein: Joga – Encyklopedia. Maria Kużniak (tłum.). Wyd. 1. Poznań: Wydawnictwo Naukowe Brama, 2004, s. 27. ISBN 83-914652-5-X.
    38. Leon Cyboran: Klasyczna joga indyjska. Jogasutry przypisywane Patańdżalemu i Jogabhaszja, czyli komentarz do Jogasutr przypisywany Wjasie. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN SA, 1986, s. 96 Jogabhaszja II.23, seria: Biblioteka Klasyków Filozofii. ISBN 83-01-05354-2.
    39. Paśupatowie. W: Gavin Flood: Hinduizm. Wprowadzenie. Małgorzata Ruchel(tłum.). Wyd. 1. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2008, s. 165, seria: Ex Oriente. ISBN 978-83-233-2517-8.
    40. Jogawasisztharamajana. W: Georg Feuerstein: Joga – Encyklopedia. Maria Kużniak (tłum.). Wyd. 1. Poznań: Wydawnictwo Naukowe Brama, 2004, s. 139. ISBN 83-914652-5-X.
    41. „Brahmanirvāṇa versus nirvāṇa (nibbāna). Some remarks on the polemics with Buddhism in the Bhadavadgītā”, Szczurek Przemysław, Cracow Indological Studies, vol. IV-V (2002/2003) (Proceedings of the 2nd International Conference on Indian Studies), red. Renata Czekalska, Halina Marlewicz, Kraków 2003, s. 557,564,568.
    42. Przypisy / Lekcja szósta. W: Manu Swajambhuwa: Manusmryti, czyli traktat o zacności. Przełożył z oryginału sanskryckiego, wstępem przedmową, przypisami i słowniczkiem opatrzył Maria Krzysztof Byrski. Wyd. 1. Warszawa: PIW, 1985, s. 409, seria: Bibliotheca Mundi. ISBN 83-06-00997-5.
    43. Danuta Stasik, Opowieść o prawym królu. Tradycja Ramajany w literaturze hindi, Warszawa: Wydawnictwo Akademickie DIALOG, 2000, s. 218, ISBN 83-88238-51-5, OCLC 750116452.
    44. pati-daśā. W: Siwasutry, czyli sutry Siwy przez czcigodnego Wasuguptę odczytane oraz komentarzami ułożonymi przez Śri Kszemaradżę zwanego też Krysznadasą opatrzone. Przełożyła Anna Rucińska. Wyd. 1. Warszawa: Fundacja Vivaswan, 2015. ISBN 978-83-938477-4-7.
    45. Bogusław J. Koc: Pralaja. W: Słownik mitologii hinduskiej. Andrzej Ługowski (red.nauk.). Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie DIALOG, 1994, seria: Świat Orientu. ISBN 83-86483-20-2.
    46. 14:6. W: Sri Ramana Gita. The Teachings of Bhagavan Sri Ramana Maharshi. Wyd. 3. Tiruvannamalai: Sri Ramanasramam, 2006, s. 183–184. ISBN 81-88018-17-1. (ang.)
    47. Byt szczególny – człowiek. W: Małgorzata Ruchel: Ramakriszna. Filozof – mistyk – święty. Wyd. 1. Kraków: Zakład Wydawniczy Nomos, 2003, s. 92. ISBN 83-88508-40-7.
    48. Śaiwasiddhanta. W: Gavin Flood: Hinduizm. Wprowadzenie. Małgorzata Ruchel (tłum.). Wyd. 1. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2008, s. 172, seria: Ex Oriente. ISBN 978-83-233-2517-8.
    49. Przemysław Szczurek: Sati. Samopalenie wdów indyjskich w najdawniejszych relacjach Wschodu i Zachodu. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie Dialog, 2013, seria: Świat Orientu. ISBN 978-83-63778-15-6.
    50. Czyn niszczący czas. W: część pierwsza: Anna Rucińska, część druga: Gopinath Kaviraj: Życie i cuda paramahansy Wisiudanandy i Niepodzielna Wielka Joga. Wyd. 1. Cz. Część druga. Akhanda Mahajoga. Niepodzielna Wielka Joga. Warszawa: Fundacja Vivaswan, 2015, s. 111. ISBN 978-83-938477-6-1.
    51. Wyzwolenie w tradycji wisznuickiej. W: Robert Czyżykowski: Droga do doskonałości w tradycji Ćaitanji. Wybrane aspekty praktyki religijnej w wisznuizmie bengalskim. Wyd. 1. Kraków: Zakład Wydawniczy Nomos, 2004, s. 125–126, seria: Religiologica Juventa. ISBN 83-88508-63-6.
    52. Koncepcja wyzwolenia w tradycji Ćaitanji. W: Robert Czyżykowski: Droga do doskonałości w tradycji Ćaitanji. Wybrane aspekty praktyki religijnej w wisznuizmie bengalskim. Wyd. 1. Kraków: Zakład Wydawniczy Nomos, 2004, s. 130, seria: Religiologica Juventa. ISBN 83-88508-63-6.
    53. Lingajatowie. W: Gavin Flood: Hinduizm. Wprowadzenie. Małgorzata Ruchel (tłum.). Wyd. 1. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2008, s. 181, seria: Ex Oriente. ISBN 978-83-233-2517-8.
    54. Shri Yogeshwaranand Paramahans: Science of Divinity. Dr. M.K. Sharma (tłum.), O.P. Raheja (przedm.). New Delhi: Yoga Niketan Trust, s. 123–124.Sprawdź autora:1.
    55. Śiwaizm puraniczny. W: Gavin Flood: Hinduizm. Wprowadzenie. Małgorzata Ruchel (tłum.). Wyd. 1. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2008, s. 163, seria: Ex Oriente. ISBN 978-83-233-2517-8.
    56. Paweł Sajdek: Wedanta. W: Filozofia Wschodu. Beata Szymańska (red.). Wyd. 1. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2001, s. 143–144. ISBN 83-233-1487-X.
    57. Bóg miłości i filozofii. W: Piotr Kłodkowski: Homo mysticus hinduizmu i islamu. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie DIALOG, 1998, s. 123–124, seria: Świat Orientu. ISBN 83-86483-72-5.
    58. Piotr Kłodkowski: Homo mysticus hinduizmu i islamu. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie DIALOG, 1998, s. 124–125, seria: Świat Orientu. ISBN 83-86483-72-5.
    59. Powszechna Encyklopedia Filozofii, t. 2., r. Dźńaneśwara, s. 388, 2001, ​ISBN 83-914431-4-0​.
    60. Shri Yogeshwaranand Paramahans: Science of Divinity. Dr. M.K. Sharma (tłum.), O.P. Raheja (przedm.). New Delhi: Yoga Niketan Trust, s. 127–128.Sprawdź autora:1.
    61. Wyobrażenia o życiu i śmierci. W: Andrzej Szyszko-Bohusz: Hinduizm, buddyzm, islam. Wyd. 1. Wrocław: Ossolineum, 1990, s. 15. ISBN 83-04-03162-0.
    Powszechna encyklopedia filozofii (Pef) – encyklopedia specjalistyczna wydana w dziewięciu tomach w latach 2000–2009 w Lublinie przez Polskie Towarzystwo Tomasza z Akwinu.Joga (sanskryt योग) – jeden z sześciu ortodoksyjnych (tzn. uznających autorytet Wed) systemów filozofii indyjskiej, zajmujący się związkami pomiędzy ciałem a umysłem (świadomością i duchem). Oznacza to, że poprzez odpowiedni trening ciała (w tym ascezę), dyscyplinę duchową (medytację) i przestrzeganie zasad etycznych, deklaruje ona możliwość przezwyciężenia prawa karmana i wyzwolenia praktykującego z kręgu wcieleń (sansara).


    Podstrony: [1] [2] [3] 4 [5] [6]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Dźńana (sanskryt ज्ञान ) Poznanie teoretyczne, wiedza świecka i religijna, transcendentalnego typu - wgląd w naturę rzeczywistości. Jest to jedna z najcenniejszych jakości, jakie można zdobyć - zarówno w ujęciu filozofii hinduistycznej, jak i buddyjskiej. Słowo to wchodzi w skład wielu terminów religijnych i filozoficznych, tytułów i imion.
    Brahman (sanskryt ब्राह्मण) – w filozofii indyjskiej i hinduizmie bezosobowy aspekt Absolutu posiadający w pełni cechę wieczności (sat).
    Paśupatowie – jedna z sześciu głównych szkół śiwaizmu. Jest ona najstarszą śiwaicką sampradają. Składała się przeważnie z ascetów. Byli systemem monoteistycznym i dualistycznym. Dualistycznym, gdyż czynili rozróżnienie między trzema rodzajami bytu: Bogiem, duszami i materią.
    Dźiwa Goswamin (ur. w 1511 lub 1533 w Ramakeli, zm. w 1596 lub 1618) – święty i jeden z najważniejszych teologów gaudija wisznuizmu, propagator bhaktijogi. Należał do grupy Sześciu Goswaminów. Uznawany za inkarnację Wilasy Mandżari- wiecznej sługi Kryszny.
    Stan psychiczny to element procesu psychicznego. Składają się na niego stan emocjonalny (afekt i nastrój), napęd, procesy poznawcze, tożsamość, percepcja siebie i zachowanie.
    Wedy, Weda (dewanagari वेद , "wiedza"; podobieństwo tych słów wynika ze wspólnego językowego praprzodka indosłowiańskiego) – święte księgi hinduizmu, najstarsza grupa religijnych tekstów sanskryckich, które stanowiły całość ówczesnej wiedzy człowieka o świecie ludzi i bogów; antologia tekstów z różnych okresów, o różnej tematyce, budowie i przeznaczeniu. Objętością Wedy przewyższają Biblię sześciokrotnie.
    Leon Cyboran (ur. 30 sierpnia 1928 w Krakowie, zm. 6 czerwca 1977 w Warszawie) – badacz filozofii indyjskiej w powojennej Polsce. Absolwent ekonomii wrocławskiej, filozofii ze specjalizacją z psychologii (Uniwersytet Warszawski 1952) oraz filologii indyjskiej (UW 1963), uczeń profesorów Jana Legowicza i Eugeniusza Słuszkiewicza, miał rzadkie w świecie przygotowanie do zajmowania się klasyczną jogą - dziedziną filozofii indyjskiej, którą obrał za temat swej rozprawy doktorskiej (UW 1970) i (niedokończonej) habilitacji.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.106 sek.