• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Wydział Chemii Uniwersytetu Opolskiego



    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]
    Przeczytaj także...
    Bogdan Sujak (ur. 1924) - polski fizyk, specjalizujący się w fizyce ciała stałego, fizyce doświadczalnej oraz fizyce powierzchni ciała stałego, nauczyciel akademicki.Nauki przyrodnicze (w terminologii angielskiej zwane natural sciences) to mało precyzyjne określenie dziedzin nauki, które zajmują się badaniem różnych aspektów świata materialnego, ożywionego i nieożywionego, zazwyczaj z zastosowaniem aparatu matematycznego, jak również właściwej sobie metodologii.

    Wydział Chemii Uniwersytetu Opolskiego (WCh UO) – jeden z 8 wydziałów Uniwersytetu Opolskiego, powstały 1 września 2008 roku w wyniku reorganizacji Wydziału Matematyki, Fizyki i Chemii oraz podzielenia go na wyżej wymieniony i Wydział Matematyki, Fizyki i Informatyki Uniwersytetu Opolskiego. Kształci studentów na kierunku chemia zaliczanym do nauk przyrodniczych, na studiach stacjonarnych.

    Polskie Towarzystwo Chemiczne – stowarzyszenie naukowe skupiające osoby zawodowo lub tylko amatorsko związane z chemią. Celem Towarzystwa jest popieranie rozwoju nauk chemicznych i popularyzacja ich wśród społeczeństwa.Zakład (jednostka organizacyjna) - jednostka organizacyjna uczelni lub instytutu naukowego o wąskiej dyscyplinie badań, mniejsza niż instytut, np. Zakład Historii Polski Nowożytnej Instytutu Historycznego.

    Wydział Chemii jest jednostką monodyscyplinarną. W jego ramach znajdują się 4 katedry, 3 zakłady i 4 pracownie specjalistyczne. Aktualnie zatrudnionych jest 50 pracowników naukowo-dydaktycznych (z czego 5 na stanowisku profesora zwyczajnego, 9 na stanowisku profesora nadzwyczajnego i adiunkta ze stopniem doktora habilitowanego, 3 na stanowisku doktora habilitowanego, na stanowisku 21 doktora i 12 osób na stanowisku asystenta z tytułem magistra).

    Absolwent (z łac. absolvens – kończący) – osoba, która ukończyła pewien etap edukacji w jednostce organizacyjnej, wchodzącej w skład systemu oświaty.Habilitacja (z łac. habilitas – zdatność, zręczność) – posiadające różny zakres, w zależności od sytuacji prawnej w danym kraju, uprawnienie do:

    Wydział współpracuje również z emerytowanymi profesorami (obecnie 2), których autorytet wspiera zarówno proces dydaktyczny, jak i przede wszystkim wymianę międzynarodową.

    Według stanu na 2015 rok na wydziale studiuje łącznie 106 studentów, kształcących się w systemie stacjonarnym oraz kilkunastu doktorantów, odbywających studia doktoranckie w ramach Wydziałowego Studium Doktoranckiego.

    Siedzibą Instytutu jest Collegium Chemicum, mieszczące się przy ulicy Oleskiej 48, wzniesione na przełomie lat 60. i 70. XX wieku. Budynek ten przechodził przebudowę i modernizację w latach 2009-2011.

    Profesor zwyczajny (skrót: prof. zw., z łac. professor ordinarius) – stanowisko na uczelni przewidziane dla pracownika naukowego lub naukowo-dydaktycznego, który posiada tytuł naukowy profesora (art. 114, ust. 1 Ustawy z dnia 27 lipca 2005 roku Prawo o szkolnictwie wyższym, Dz. U. z 2005 r. Nr 164, poz. 1365 z późn. zm.). Stanowisko profesora zwyczajnego jest ukoronowaniem kariery naukowej pracowników uczelni. Wiąże się bowiem z największym prestiżem – jest przyznawane szczególnie zasłużonym dla uczelni i wyróżniającym się naukowcom z tytułem naukowym profesora. Do roku 1990 profesor zwyczajny i profesor nadzwyczajny były to dwa odrębnie tytuły naukowe nadawane przez Przewodniczącego Rady Państwa. Profesor zwyczajny był wyższy rangą niż profesor nadzwyczajny.Biologia (z gr. βίος (bios) - życie i λόγος (logos) - słowo, nauka) – nauka przyrodnicza zajmująca się badaniem życia i organizmów żywych.

    Pracownicy naukowi wydziału zajmowali też często najważniejsze stanowiska w hierarchii uniwersyteckiej – rektorów: Krystyna Czaja (2008-2012) oraz prorektorów: Maria Nowakowska (1981-1984), Janusz Kyzioł (1990-1993), Krystyna Borecka (1996-2002), Krystyna Czaja (2005-2008), Piotr Wieczorek (2008-2012) , wielokrotnie obejmowali też funkcję dziekanów na swoich wydziałach.

    Docent (niem. Dozent od łac. doceo – uczę) – stanowisko w szkołach wyższych i instytutach naukowych dla pracowników dydaktycznych.Dziekan – kierownik wydziału uczelni, jednoosobowy organ szkoły wyższej, jako kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni. W uczelni publicznej dziekan wydziału i prodziekani pochodzą z wyboru, którego tryb określa statut uczelni. Ich kadencja trwa cztery lata i nie mogą być wybrani na więcej niż dwie następujące po sobie kadencje.

    Spis treści

  • 1 Historia
  • 1.1 Początki opolskiej chemii (1954-1971)
  • 1.2 Instytut Chemii (1971-2008)
  • 1.3 Wydział Chemii (od 2008)
  • 2 Władze (2016-2020)
  • 3 Poczet dziekanów
  • 4 Kierunki kształcenia
  • 5 Prowadzone badania
  • 6 Struktura organizacyjna
  • 6.1 Katedra Chemii Analitycznej i Ekologicznej
  • 6.2 Katedra Technologii Chemicznej i Chemii Polimerów
  • 6.3 Katedra Chemii Nieorganicznej
  • 6.4 Katedra Krystalografii
  • 6.5 Zakład Chemii Ogólnej
  • 6.6 Zakład Chemii Organicznej i Biochemii
  • 6.7 Zakład Chemii Fizycznej i Modelowania Molekularnego
  • 6.8 Pracownie specjalistyczne
  • 6.9 Międzywydziałowa Biblioteka Nauk Ścisłych UO
  • 7 Adres
  • 8 Przypisy
  • 9 Bibliografia
  • Studia drugiego stopnia (dawniej: studia uzupełniające magisterskie) – forma kształcenia, na którą są przyjmowani kandydaci posiadający co najmniej kwalifikacje pierwszego stopnia, kończąca się uzyskaniem kwalifikacji drugiego stopnia.Studia stacjonarne (dawniej: dzienne) – forma studiów wyższych, w której co najmniej połowa programu kształcenia realizowana jest w postaci zajęć dydaktycznych wymagających bezpośredniego udziału nauczycieli akademickich i studentów.

    Historia[]

    Początki opolskiej chemii (1954-1971)[]

    Wraz powstaniem Wydziału Matematyczno-Fizycznego na Wyższej Szkole Pedagogicznej w Opolu w 1954 roku studenci kształcący się na kierunkach: fizyka i matematyka, pobierali nauki z podstawowej wiedzy chemicznej w ramach przedmiotu chemia ogólna, który prowadził początkowo dr Janusz Terpiłowski.

    Kędzierzyn-Koźle (czes. Kandřín-Kozlí, niem. Kandrzin-Cosel) – miasto w województwie opolskim, powiat kędzierzyńsko-kozielski, położone na Nizinie Śląskiej, na Górnym Śląsku.Hubert Wojtasek (ur. 1964 r.) - polski chemik, specjalizujący się w chemii biologicznej, chemii bioorganicznej i enzymologii; nauczyciel akademicki związany z Uniwersytetem Opolskim.

    W 1958 roku w Katedrze Fizyki Wydziału Matematyczno-Fizycznego WSP powołano Zakład Chemii, a na jego kierownika powołano mgr inż. Władysława Barana. Nowy zakład znalazł siedzibę w pierwszym gmachu WSP przy ul. Luboszyckiej 7. W 1964 roku z inicjatywy dziekana Wydziału Matematyczno-Fizycznego, doc. dr hab. Bogdana Sujaka otworzono na WSP nowy kierunek studiów jakim była chemia. Wymogło to powołanie 3 nowych katedr: Chemii Nieorganicznej, Chemii Organicznej oraz Chemii Fizycznej. W kolejnych latach dzięki zaangażowaniu dr inż. Wacława Rzeszotarskiego, jego żony dr inż. Barbary Rzeszotarskiej przy współpracy Elżbiety Zymek powstały laboratoria badawcze i dydaktyczne chemii organicznej. W 1969 roku mury opolskiej WSP opuścili pierwsi absolwenci chemii, a Wydział poszerzył swoją nazwę o trzeci człon - stając się Wydziałem Matematyki, Fizyki i Chemii.

    Komitet Badań Naukowych (KBN) – zgodnie z zapisem ustawy z 12 stycznia 1991 był to naczelny organ administracji rządowej do spraw polityki naukowej i naukowo-technicznej Polski. Ustawa z dnia 8 października 2004 o zasadach finansowania nauki przekazała jego zadania w zakresie finansowania ministrowi właściwemu dla spraw nauki.Władysław Baran (ur. 12 czerwca 1906 w Bronocicach, zm. 30 sierpnia 1976) – plutonowy Wojska Polskiego II RP, obrońca Westerplatte, odznaczony Orderem Virtuti Militari.

    Brak miejsca na budowę nowych laboratoriów spowodował konieczność budowy nowego obiektu, który został zainicjowany przez doc. dr inż. Barbarę Rzeszotarska. Jego budowa rozpoczęła się na przełomie 1968/1969 roku, a zakończyła w 1978 roku. Nowy obiekt stanął tuż przy wybudowanym w 1960 roku głównym gmachu WSP przy ulicy Oleskiej 48.

    <|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>,Profesor emeritus (z łac., skrót prof. em., l. mn. professores emeriti) – profesor emerytowany, zwykle przed przejściem na emeryturę zajmujący stanowisko profesora zwyczajnego, najczęściej nadal pracujący na swojej macierzystej uczelni jako honorowy profesor pomocniczy, który prowadzi głównie seminaria magisterskie i doktorskie, rzadziej regularne wykłady dla studentów. Profesorów emerytów zatrudniają również prywatne szkoły wyższe.

    Instytut Chemii (1971-2008)[]

    W 1971 roku w wyniku konsolidacji dotychczasowych katedr chemicznych utworzono, jako pierwszy na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii, Instytut Chemii. W pierwszym roku istnienia Instytutu w jego skład wchodziło łącznie z dyrektorem 4 docentów, 3 doktorów, 25 magistra i 12 techników. W ciągu kolejnych lat liczba pracowników stale rosła, a co za tym powołano nowe zakłady. W 1974 roku Instytut dzielił się na 4 Zakłady: Chemii Organicznej, Technologii Chemicznej, Dydaktyki Chemii oraz Chemii Analitycznej i Fizycznej. Ten ostatni Zakład w kolejnym roku został podzielony się na trzy mniejsze jednostki: Chemii Analitycznej, Chemii Fizycznej oraz Fizyki Chemicznej. Stworzona wówczas struktura Instytutu przetrwała bez większych zmian przez kolejne kilkanaście lat.

    Technik (gr. technikus – „kunsztowny”) – tytuł zawodowy, specjalista w zakresie odpowiedniej dziedziny wiedzy technicznej, mający zwykle średnie zawodowe wykształcenie.Wydział Przyrodniczo-Techniczny Uniwersytetu Opolskiego (WPT UO) - jeden z 8 wydziałów Uniwersytetu Opolskiego powstały w 1999 roku w wyniku przekształcenia dotychczasowego Instytutu Biologii i Ochrony Środowiska w pełnoprawny wydział. Kształci studentów na pięcu podstawowych kierunkach zaliczanych do nauk przyrodniczych, na studiach stacjonarnych oraz niestacjonarnych.

    W 1975 i 1986 roku Instytut był organizatorem wspólnie z kędzierzyńskim oddziałem SIiTPChem Ogólnopolskiego Zjazdu Polskiego Towarzystwa Chemicznego. W 1983 roku utworzono nową specjalizację - agrobiochemię. W związku z poszerzeniem oferty kształcenia, a co za tym idzie zakresu prac badawczych o problemy z pogranicza chemii i biologii, w 1984 roku przekazano na potrzeby dydaktyczno-naukowe Instytutu stary, trzykondygnacyjny budynek przy ulicy Wandy. Poza tym, uruchomienie nowej specjalności doprowadziło do pozyskania dla Instytutu szeregu specjalistów specjalizujących się w naukach biologicznych i pokrewnych. Na bazie tej kadry utworzono w 1990 roku samodzielny Instytut Ochrony i Kształtowania Środowiska, który przeszedł drogę ewolucji w Wydział Przyrodniczo-Techniczny w 1999 roku.

    Magister (z łac. mistrz, nauczyciel), mgr – tytuł zawodowy nadawany przez wyższe uczelnie po ukończeniu studiów drugiego stopnia (dawniej: studiów jednolitych magisterskich lub magisterskich studiów uzupełniających), a w przypadku niektórych kierunków (farmacja, prawo, psychologia, często także teologia) – studiów jednolitych.Doktorant – osoba pisząca rozprawę doktorską. W rozumieniu polskiej ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym doktorant to uczestnik studiów doktoranckich.

    Rozwój naukowy pracowników Instytutu Chemii doprowadził do nadania w 1988 roku Radzie Wydziału Matematyki, Fizyki i Chemii WSP w Opolu praw doktoryzowania w dziedzinie nauk chemicznych.

    Mająca miejsce w 1997 powódź tysiąclecia doszczętnie zniszczyła budynek przy ul. Wandy 4, gdzie prowadzone były zajęcia dydaktyczne i badania naukowe związane ze specjalnością agrobiochemia. W związku z tym władze uniwersytetu podjęły decyzję o przekazaniu Instytutowi Chemii pomieszczeń po likwidowanej stołówce w DS Mrowisko. Z kolei Ministerstwo Edukacji Narodowej i Komitet Badań Naukowych przekazały środki na projekt oraz adaptację tych pomieszczeń dla Instytutu Chemii. W realizację projektu zaangażowani byli ze strony Instytutu głównie dr inż. Piotr Wieczorek i dr Jacek Lipok. Dwa lata później inwestycja została zakończona, a do nowoczesnych laboratoriów został przeniesiony Zakład Chemii Ekologicznej.

    Studia pierwszego stopnia (dawniej: studia licencjackie albo studia inżynierskie) – forma kształcenia, na którą są przyjmowani kandydaci posiadający świadectwo dojrzałości, kończąca się uzyskaniem kwalifikacji pierwszego stopnia.Stanisław Sławomir Nicieja (ur. 4 października 1948 w Strzegomiu) – polski historyk i historyk sztuki XIX i XX wieku, profesor nauk humanistycznych, trzykrotny rektor Uniwersytetu Opolskiego, senator V kadencji.

    W 2001 roku uruchomiono trzecią specjalność na kierunku chemia - chemię środowiska. W dziedzinie dydaktycznej rozwinięto wymianę studentów z innymi uczelniami krajowymi jak i zagranicznymi, w ramach programów MOST i Sokrates/Erasmus. W Instytucie zrealizowano prace badawcze ze środków Unii Europejskie.

    Wydział Chemii (od 2008)[]

    Decyzją Senatu Uniwersytetu Opolskiego Instytut Chemii został wyodrębniony ze struktur Wydziału Matematyki, Fizyki i Chemii w 2008 roku i utworzył samodzielny wydział uniwersytecki.

    Maria Nowakowska (ur. 1929 r. w Kępnie) - polska chemiczka, specjalizująca się w polimeryzacji i kopolimeryzacji związków winylowych, nauczycielka akademicka, związana z Wyższą Szkołą Pedagogiczną w Opolu (obecnie Uniwersytet Opolski).Janusz Bogdan Kyzioł (ur. 9 stycznia 1949 r. w Opolu, zm. 30 stycznia 2010 r. w Opolu) - polski chemik, specjalizujący się w chemii organicznej i syntezie organicznej, nauczyciel akademicki, związany z Wyższą Szkołą Pedagogiczną (Uniwersytetem Opolskim).


    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Wydział Matematyki, Fizyki i Informatyki Uniwersytetu Opolskiego (WMFiI UO) - jeden z 8 wydziałów Uniwersytetu Opolskiego powstały 1 września 2008 roku w wyniku reorganizacji Wydziału Matematyki, Fizyki i Chemii poprzez wydzielenie z jego struktur Instytutu Chemii i przekształcenia go w samodzielny Wydział Chemii. Kształci studentów na trzech podstawowych kierunkach zaliczanych do nauk ścisłych matematycznych, na studiach stacjonarnych oraz niestacjonarnych.
    Powódź tysiąclecia – potoczna nazwa powodzi, która nawiedziła w lipcu 1997 roku południową i zachodnią Polskę, Czechy, wschodnie Niemcy (Łużyce), północno-zachodnią Słowację oraz wschodnią Austrię, doprowadzając na terenie Czech, Niemiec i Polski do śmierci 114 osób oraz szkód materialnych w wymiarze blisko 4,5 miliarda dolarów. Na terenie Polski zginęło 56 osób, a szkody oszacowano na ok. 3,5 miliarda dolarów. Wylały wówczas wody dorzeczy rzek Bóbr, Bystrzyca, Kaczawa, Kwisa, Mała Panew, Nysa Kłodzka, Nysa Łużycka, Odra, Olza, Oława, Skora, Szprotawa, Ślęza i Widawa, a także górnej Wisły i Łaby.
    Piotr Paweł Wieczorek (ur. 21 sierpnia 1953 r. w Czarnowąsach) - polski chemik, specjalizujący się w chemii analitycznej i chemii organicznej, nauczyciel akademicki, związany z Uniwersytetem Opolskim.
    Profesor nadzwyczajny (z łac. professor extraordinarius) – stanowisko na uczelni przewidziane dla pracownika naukowego lub naukowo-dydaktycznego, który ma stopień naukowy doktora habilitowanego lub tytuł naukowy profesora. Ustawodawca dopuszcza także zatrudnienie na stanowisku profesora nadzwyczajnego osoby, która ma tylko stopień naukowy doktora oraz znaczne i twórcze osiągnięcia w pracy naukowej, jednak tylko na podstawie umowy o pracę. Stanowisko profesora nadzwyczajnego jest niższe rangą od stanowiska profesora zwyczajnego. Na uczelniach morskich na stanowisku profesora nadzwyczajnego można zatrudnić doktora, który dodatkowo ma najwyższy dyplom morski, tj. kapitana żeglugi wielkiej bądź starszego mechanika.
    Katedra (jednostka organizacyjna) – jednostka organizacyjna uczelni lub instytutu naukowego o wąskiej dyscyplinie badań, mniejsza niż instytut.
    Ministerstwo Edukacji Narodowej (MEN) – polskie ministerstwo przywrócone 5 maja 2006 w wyniku podziału Ministerstwa Edukacji i Nauki. Nowo powstałym resortem zostało Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego.
    Studia trzeciego stopnia (studia doktoranckie) – studia umożliwiające uzyskanie zaawansowanej wiedzy w określonej dziedzinie lub dyscyplinie nauki, przygotowujące do samodzielnej działalności badawczej i twórczej oraz uzyskania stopnia naukowego doktora. Studia doktoranckie prowadzone mogą być przez uprawnione jednostki organizacyjne uczelni, instytut naukowy Polskiej Akademii Nauk, instytut badawczy lub międzynarodowy instytut naukowy działający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

    Reklama