• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Wussow



    Podstrony: [1] 2 [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Minogokształtne, minogi (Petromyzontiformes) – rząd prymitywnych zwierząt wodnych zaliczanych do bezżuchwowców z gromady cefalaspidokształtnych (Cephalaspidomorphi). Są spokrewnione ze śluzicami.Karwno (kaszb. Karwno, niem. Karwen) – wieś kaszubska w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie bytowskim, w gminie Czarna Dąbrówka.
    Najwcześniejsze wzmianki[]

    Wariant podstawowy pojawił się na mapie Pomorza Lubinusa z 1618, a następnie w Nowym Siebmacherze oraz u Żernickiego (Der polnische Adel, Die polnischen Stamwappen). Równie powszechny był wariant odmienny. Wymieniony został w herbarzach Bagmihla (Pommersches Wappenbuch), Ledebura (Adelslexikon der Preussiche Monarchie von), Siebmachera i Cramera (Geschichte der Lande Lauenberg und Bütow). Wariant II pochodzi z pieczęci Hansa Wossowe z 1528, zaś przytacza go Bagmihl. Podobny herb (ale środkowa gwiazda wyżej) pojawił się na pieczęci Matiasa Wossowe z tego samego okresu. Wariant III pochodzi z nieokreślonego starego herbarza, przytacza go Siebmacher.

    Wielka Mapa Księstwa Pomorskiego (niem. Lubinsche Karte lub Große Lubinsche Karte) – powstała w latach 1610-1618 na zamówienie księcia szczecińskiego Filipa II. Autorem mapy Pomorza Zachodniego był niemiecki kartograf Eilhardus Lubinus (właśc. Eilert Lübben).Jasień (kaszb. Jaséń lub też Jasónowò, Jasóniô, niem. Jassen) – wieś kaszubska w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie bytowskim, w gminie Czarna Dąbrówka, nad wschodnim brzegiem jeziora o tej samej nazwie.

    Rodzina Ossowskich[]

    Istniało kilkanaście rodzin szlacheckich tego nazwiska, z czego dwie na terenie Kaszub. Herbu z minogami używali Ossowscy z ziemi lęborskiej, nazwisko biorący od wsi Osowo Lęborskie. Pierwsza wzmianka o rodzinie pochodzi z 1492 (Claus Wussow). Kolejne wzmianki zanotowano w latach 1494, 1507 (Nikolaus von Wussow, zapewne tożsamy z poprzednim), 1523 (Merten Wussow), 1527 (Martin, Gregor, Hans i Jacob Wussow, synowie braci Clausa i Jaśka w Osowie i Jasieniu), 1575 (Bartlemes Wussow w Osowie i Dziechlinie), 1606 (Hans, Siegemund, Lorenz z linii osowskiej i Hans, Lorenz i Hans z linii jasieńskiej), 1628 (Lorentz Wussow z Jasienia, Lorenz i Hans Wussow z Osowa), 1648 (brak wzmianek w Osowie, Piotr Ossowski i Pani Ossowska w Jasieniu), 1658 (Hans Jürgen Wussow z Jasienia, Paul Bertram Wossow, wojskowy szwedzki). W rękach Ossowskich, oprócz wymienionych wsi, pozostawały jeszcze inne, w różnych okresach. Należą tu m.in.: Wicko, Unieszynko, Lędziechowo, Mydlita, Osówko, Karwno, Kozy, Kozin i Pogorzelice. Ossowscy pełnili funkcje urzędnicze w swojej okolicy oraz służyli w armii pruskiej. Znani przedstawiciele to m.in.:

    Korona rangowa – element herbu rycerskiego i szlacheckiego. Umieszczana pierwotnie zwykle na hełmie jest jedną z heraldycznych oznak godności. Początkowo w XII-XIV w. korona umieszczana była tylko nad herbami królów i książąt. Później także nad herbami pozostałej arystokracji i zwykłej szlachty. Od końca XVI wieku najczęściej umieszczana bezpośrednio nad tarczą, zaś hełmy z klejnotami były umieszczane powyżej, bądź pomijane. W przypadku koron zamkniętych, mitry lub korony królewskiej, hełmy powyżej korony nie były umieszczane. W heraldyce napoleońskiej zamiast koron rangowych wprowadzono czapki (birety), zbliżone nieco wyglądem do mitry książęcej. Może ozdabiać jedynie herby nadane przez udzielnego monarchę. W heraldyce polskiej, w przeciwieństwie do zasad heraldycznych wielu innych krajów stanowi, umieszczana na hełmie, konieczny element herbu szlacheckiego.Ossowski (Leliwa odmienny) − kaszubski herb szlachecki, według Przemysława Pragerta odmiana herbu Leliwa, znany z jedynej pieczęci.
  • Nikolaus von Wussow, ławnik sądu lęborsko-bytowskiego na przełomie XV i XVI wieku,
  • Paweł Ossowski, pełniący ten sam urząd w latach 1652–54, poseł z powiatu lęborsko-bytowskiego,
  • Jan Jerzy (1625/30-przed 1680), pełniący ten sam urząd w latach 1662–80,
  • Jan Jerzy (1683–1737), pełniący ten sam urząd w latach 1721–37,
  • Jerzy Wawrzyniec (1718–1788), dziedzic w Wicku, Jasieniu i Maszewie w 1756, marszałek sejmu lęborsko-bytowskiego w 1762, poborca w latach 1775–80,
  • Jerzy Wawrzyniec II (ok. 1745–94), syn poprzedniego landrat okręgu lęborsko-bytowskiego od 1779, dziedzic Lędziechowa od 1784,
  • Anton Christoph von Wussow (1724–99), dziedzic w Jasieniu, Mydlitach i Osówku, porucznik Pułku Piechoty von Pful, ojciec 24 dzieci,
  • Otton von Wussow (zm. 1849), syn poprzedniego, kapitan dragonów na Śląsku, zdymisjonowany 1806, burmistrz Bytowa,
  • Philipp Georg Hans von Wussow (1792–1870), z linii wickiej, brat poprzedniego, uczestnik walk w 1812, oficer sztabu generalnego, od 1842 adiutant przyboczny Fryderyka Wilhelma IV, od 1846 generał-major, głównodowodzący Korpusu Armijnego od 1857, generał piechoty od 1859, generalny adiutant króla od 1863, kawaler wielu orderów pruskich i zagranicznych, joannita od 1840,
  • Botho Philipp Georg Hans von Wussow (1828–1891), syn poprzedniego, generał porucznik pruski.
  • Być może rodzina Ossowskich była wspólnego pochodzenia z Chynowskimi, ponieważ obie używały podobnego herbu.

    Kozin kaszb. Kozën, niem. Kosemühl) – wieś kaszubska Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie bytowskim, w gminie Czarna Dąbrówka przy trasie drogi wojewódzkiej nr 212. Wieś jest częścią składową sołectwa Kozy. Kozin leży na trasie spływów kajakowych na Łupawie i uchodzącej do niej Bukowiny.Klejnot, cymer (łac. clenodium, staropol. z niem. (Helm-)Kleinod) – zwieńczenie hełmu łączące się z nim za pośrednictwem korony rangowej lub przepaski, z której rozwijały się labry.


    Podstrony: [1] 2 [3] [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Eilhardus Lubinus, także Eilhard Lubinus (właśc. Eilert Lübben, ur. 23 marca 1565 w Westerstede, zm. 2 czerwca 1621 w Rostocku) – matematyk i kartograf niemiecki, również poeta i teolog protestancki.
    Unieszynko (kaszb. Ùnieszinkò lub też Môłé Ònieszëno, niem. Klein Wunneschin) – wieś kaszubska w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie lęborskim, w gminie Cewice. Wieś jest częścią składową sołectwa Unieszyno.
    Lędziechowo (kaszb. Lãdzechòwò lub też Lãdzëchòwò, niem. Landechow) – wieś kaszubska w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie lęborskim, w gminie Nowa Wieś Lęborska na trasie linii kolejowej Lębork-Łeba. Wieś jest częścią składową sołectwa Lędziechowo. We wsi znajduje się przystanek kolejowy Lędziechowo. Niedaleko wsi jest natomiast byłe lotnisko wojskowe. We wsi znajduje się także zabytkowy pałac, który był kiedyś klasztorem. Odbudowany po II wojnie światowej. Niedaleko jest także stary młyn wodny. We wsi znajduje się także boisko do gry w piłkę nożną, koszykówkę i siatkówkę oraz świetlica wiejska, w której odbywają się imprezy. W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa słupskiego.
    Kozy (kaszb. Kozë, niem.: Kose) – wieś kaszubska w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie bytowskim, w gminie Czarna Dąbrówka. Wieś jest siedzibą sołectwa Kozy w którego skład wchodzi również miejscowość Kozin. Na zachód od miejscowości znajdują się jeziora Mikorowo i Kozie. W Kozach znajduje się piękny pałac po dawnych właścicielach majątku Kose, państwu Klatt, a naprzeciwko pałacu, po drugiej stronie ulicy nekropolia z grobami rodziny von Klatt. Przed wojną, niedaleko wsi istniała cegielnia i wiele mniejszych folwarków.
    Herb szlachecki – charakterystyczny znak rodowy ustalony według określonych reguł heraldycznych. W założeniu jest znakiem niepowtarzalnym, jednak może się nim posługiwać – w heraldyce polskiej – wiele rodów tzw. herbownych, tworzących w konsekwencji charakterystyczny dla polskiej heraldyki ród herbowy, grupujący rodziny czasem ze sobą wcale niespokrewnione. Wynika to m.in. z historii kształtowania się w Polsce stanu szlacheckiego, zachowującego tradycję przynależności do dawnych wielkich rodów lub klanów, także z praktyki przyjmowania jednego herbu przez rodziny niespokrewnione, ale służące w jednej chorągwi, a także w pewnym stopniu z prawnej możliwości tzw. adopcji herbowej osoby nobilitowanej przez jej szlacheckiego patrona należącego do genealogicznej linii danego rodu herbowego. Tylko polskim zwyczajem jest fakt, że różne rodziny szlacheckie mogą pieczętować się takim samym herbem. Rodziny te nawet nie są lub nie muszą być ze sobą skoligacone. Gdzie indziej herb jest własnością tylko jednej rodziny i tylko dla niej jest jej godłem, pieczęcią i znakiem. Dlatego zmiana koloru tła lub inności tego samego wizerunku powoduje powstanie innego herbu, jednak w Polsce jest to tylko inna odmiana herbu już istniejącego. Wywodzi się to z polskiego średniowiecznego systemu prowadzenia wojen i bitew, zwanego systemem chorągwi. Tym samym rycerze jednej chorągwi zwykle używali jej godła i nosili takie same herby. Stąd wiele rodzin szlacheckich w Polsce ma podobne lub identyczne herby. Często towarzyszyła temu formalna odmiana herbu. Praktyka ta została z czasem zakazana. W innych krajach europejskich dany herb przysługuje tylko jednej rodzinie. Choć znane są też sytuacje, gdy grupa rodzin noszących różne nazwiska odmiejscowe od różnych włości, ale wspólnego pochodzenia, nosi herby identyczne lub podobne, jak w Polsce. W średniowieczu wymagane było nawet wyróżnianie herbów poszczególnych członków rodziny, przez dodawanie specjalnych oznaczeń, bordiur itp. Ten zwyczaj przetrwał w heraldyce brytyjskiej. Charakterystycznym przykładem jest tu herb Księcia Walii, różniący się od herbu królewskiego nałożonym na tarczę kołnierzem turniejowym. W Polsce takie odróżnianie herbów osobistych było stosowane u zarania naszej heraldyki, przyczyniając się m.in. do powstawania odmian herbowych.
    Johann Ambrosius Siebmacher (także: Sibmacher), (ur. 1561 w Norymberdze, zm. 23 marca 1611 tamże) autor i założyciel wielokrotnie publikowanego herbarza, ważnego źródła heraldyki dla niemieckiego obszaru językowego.
    Dziechlino (kaszb. Dzechlëno, niem. Dzechlin lub Ober-Lischnitz) – stara wieś kaszubska w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie lęborskim, w gminie Nowa Wieś Lęborska na obszarze kompleksu leśnego Puszczy Kaszubskiej. Wieś jest siedzibą sołectwa Dziechlino w którego skład wchodzą również miejscowości Leśnice, Rybki, Małoszyce, Bąkowo i Piaskowa.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.013 sek.