Wu Daozi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wu Daozi (chiń. upr. 吴道子; chiń. trad. 吳道子; pinyin Wú Dàozǐ; Wade-Giles Wu Tao-tzu; ur. ok. 685, zm. ok. 758) – chiński malarz. Zasłynął m.in. namalowaniem pejzażu rzeki Jialin w Syczuanie. Dzieło wykonał na ścianach komnaty pałacowej. Zapoczątkował tym malarstwo pejzażowe w Chinach.

Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców. Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie.

Charakterystyczną cechą obrazów Wu Daozi była spontaniczność, siła wyrazu i subiektywność. Artysta nie przykładał wagi do oddania w dziele dokładności szczegółów. Jego obrazy cechowały szerokie pociągnięcia i „szaleńcza energia pędzla”.

Żadne z jego dzieł nie przetrwało, zostały one zniszczone w 845 roku wraz ze świątyniami buddyjskimi, w których się znajdowały. Znane są jedynie z opisów innych malarzy i krytyków sztuki oraz późniejszych kopii m.in. wyrytych w kamieniu.

Portret imaginacyjny – obraz lub inne dzieło będące przedstawieniem osoby, nie przedstawiające prawdziwego wyglądu zewnętrznego, a stworzony w wyobraźni autora dzieła lub będący przedstawieniem modelu dostępnego autorowi podczas tworzenia dzieła. Portrety imaginacyjne przedstawiają głównie postacie mitologiczne lub osoby żyjące w odległych historycznie czasach, których prawdziwe wizerunki nie zachowały się lub autor nie miał do nich dostępu podczas tworzenia portretu. Portret imaginacyjny jest typowy dla malarstwa historycznego: Jan Matejko uwieczniał znane mu współczesne postacie - jako postacie historyczne, np. Michał Szweycer został uwieczniony jako ksiądz Piotr Skarga w Kazaniu ks. Piotra Skargi, konsekwentnie umieszczał swój autoportret jako wizerunek Stańczyka.Malarstwo – obok rzeźby i grafiki jedna z gałęzi sztuk plastycznych. Posługuje się środkami plastycznego wyrazu, np. barwną plamą i linią, umieszczonymi na płótnie lub innym podłożu (papier, deska, mur), a dzieła zwykle są dwuwymiarowe lub dwuwymiarowe z elementami przestrzennymi. Twórczość malarska podlega zasadom właściwym dla danego okresu. Poszukiwanie odmiennych form wyrazu przyczynia się jednak do kształtowania nowych oryginalnych kierunków i niezwykłej różnorodności dzieł malarskich.

Legenda powiada, że ten wielki artysta nigdy nie umarł, ale po prostu odszedł z tego świata. Kiedy ukończył wielką kompozycję krajobrazową, zamyślił się nad swoim dziełem. Po chwili wstąpił na namalowaną przez siebie ścieżkę i odszedł w dal, znikając na zawsze w swym pejzażu.

Uproszczone pismo chińskie (chin. upr. 简体字; chin. trad. 簡體字; pinyin jiǎntǐzì) to odmiana pisma chińskiego. Uproszczenia dokonano w Chińskiej Republice Ludowej w latach 50. XX wieku. Celem reformy było ułatwienie nauki pisma i walka z analfabetyzmem. Modyfikując ok. 50 proc. najbardziej skomplikowanych z używanych dotąd znaków cel ten osiągnięto. Pismo uproszczone używane jest także w Singapurze.Nieśmiertelni – w religijnej odmianie taoizmu święci, mężczyźni i kobiety, którzy za życia posiedli nadprzyrodzone zdolności (zazwyczaj alchemicy), a po śmierci stali się bogami. O nieśmiertelnych, jako istotach wolnych i pozbawionych trosk, w kulturze taoistycznej pisał jako pierwszy Zhuangzi, prawdopodobnie w znaczeniu alegorycznym, dla zilustrowania proponowanych przez siebie ideałów; jednak późniejsi taoiści uznali ich za istoty realne.

Zobacz też[ | edytuj kod]

  • Animacja zwoju Osiemdziesięciu Siedmiu Nieśmiertelnych, opr. Xi’an University of Technology (dla Xuchang Museum)
  • Ośmiu Nieśmiertelnych
  • Nieśmiertelni (taoizm)
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. James Cahill. An Index of Early Chinese Painters and Paintings: T'ang, Sung, and Yüan. (Berkeley: University of California Press, 1980. ​ISBN 0-520-03576-3​), pp. 21-22
    2. Mieczysław Künstler: Sztuka Chin. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 156. ISBN 83-214-0703-X.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Przemysław Trzeciak, Idea i tusz, Warszawa: Prószyński i S-ka, 2002, ISBN 83-7255-119-7, OCLC 749175014.
  • Osiemdziesięciu Siedmiu Nieśmiertelnych
    Pojęcia Chiny używa się w odniesieniu do krainy historycznej, obejmując wówczas całokształt chińskiej historii i kultury (zobacz: historia Chin), lub w węższym znaczeniu, w odniesieniu do Chińskiej Republiki Ludowej.Tradycyjne pismo chińskie (chin. trad. 繁體字, chin. upr. 繁体字, pinyin fántǐzì) to odmiana pisma chińskiego, w której znaki mają tradycyjną postać, umożliwiającą czytanie dawniejszych tekstów. Są one dość skomplikowane, dlatego w latach 50. XX wieku w ChRL wprowadzono reformę pisma, w wyniku czego powstały znaki uproszczone. Pismo tradycyjne jest używane w Republice Chińskiej na Tajwanie, oraz w Hongkongu i Makau. Nazywane jest także ortodoksyjnym, złożonym lub właściwym pismem chińskim.




    Warto wiedzieć że... beta

    Konfucjusz (chiń.: 孔子 lub 孔夫子; pinyin: Kǒng Zǐ lub Kǒng Fūzǐ; dosł. „Mistrz Kong”) (551-479 p.n.e.) – chiński filozof.
    Angielska transkrypcja sinologiczna Wade’a i Gilesa – transkrypcja stosowana do zapisu wymowy języka chińskiego za pomocą alfabetu łacińskiego na potrzeby użytkowników języka angielskiego. Jej nazwa pochodzi od nazwisk dwóch brytyjskich sinologów, Thomasa Wade’a i Herberta Gilesa.
    Malarstwo chińskie – tradycja sztuki malarskiej, wykształcona i kontynuowana w Chinach od czasów starożytnych do współczesnych. Charakteryzowała się m.in. wykorzystaniem podobnych technik i narzędzi jak pismo chińskie i kaligrafia chińska, użyciem farb i tuszy wodnych, oraz papieru i jedwabiu jako podkładu. Stosunkowo wcześnie, ok. V w. n.e., powstała też myśl teoretyczna, postulująca tworzenie obrazów, które oddawały raczej stan ducha artysty w chwili tworzenia, niż czyste odwzorowanie form, oraz ideał artysty-amatora raczej niż pracującego na zamówienie rzemieślnika. Najwyżej cenioną formą malarstwa było rozwijające się od czasów dynastii Tang monochromatyczne malarstwo pejzażowe, które osiągnęło szczyt rozwoju w wiekach IX–XIV. Jego twórcami byli często uczeni konfucjańscy, należący do intelektualnej elity kraju. Malarstwo chińskie wywarło znaczny wpływ na sztukę krajów sąsiednich (np. na Japonię), które wytworzyły własne formy pochodne. Od początku XX w. w Chinach zaznaczają się coraz silniejsze wpływy malarstwa w stylu europejskim, z wykorzystaniem np. technik olejnych, ale tradycyjne malarstwo jest wciąż kontynuowane.
    Kontrola autorytatywna – w terminologii bibliotekoznawczej określenie procedur zapewniających utrzymanie w sposób konsekwentny haseł (nazw, ujednoliconych tytułów, tytułów serii i haseł przedmiotowych) w katalogach bibliotecznych przez zastosowanie wykazu autorytatywnego zwanego kartoteką wzorcową.
    Xuchang (chin.: 许昌; pinyin: Xǔchāng) – miasto o statusie prefektury miejskiej we wschodnich Chinach, w prowincji Henan. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 557 220. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 4 373 046 mieszkańców.

    Reklama