• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Wrzosowate



    Podstrony: [1] 2 [3]
    Przeczytaj także...
    Wrzos zwyczajny, wrzos pospolity (Calluna vulgaris (L.) Hull) – jedyny gatunek (monotypowy) rośliny wieloletniej z rodzaju wrzos (Calluna Salisb.) należącego do rodziny wrzosowatych (Ericaceae Juss.).Ukęślowe (Dilleniidae Takht. ex Reveal & Tahkt. 1993) – podklasa roślin zielnych, krzewów i drzew wyodrębniana w niektórych systemach klasyfikacyjnych roślin okrytonasiennych np. w systemie Cronquista (1981) i systemie Reveala z lat 1994-1999. W publikowanych w XXI wieku systemach APG (1998, 2003, 2009) zaliczane tu rzędy i rodziny klasyfikowane są w znacznej części w obrębie kladu różowych (rosids). Podklasa okazała się nie być taksonem monofiletycznym, toteż przestała być wyróżniana.
    Systematyka[ | edytuj kod]

    Wrzosowate szeroko ujmowane w przeszłości były nierzadko rozdzielane na kilka rodzin. Od początków XXI wieku dzięki lepszemu poznaniu filogenezy wyróżnia się 8 głównych linii rozwojowych w randze podrodzin. W niektórych grupach podział na rodzaje wciąż wymaga rewizji. Do rodzaju różanecznik Rhododendron, który w dawnym ujęciu był polifiletyczny włączono w ostatnich latach kilka dawniej odrębnych rodzajów w tym m.in. azalia Azalea i bagno Ledum. Parafiletyczny charakter ma w tradycyjnym ujęciu także rodzaj golteria Gaultheria i borówka Vaccinium.

    Wrzosiec (Erica L.) – rodzaj roślin z rodziny wrzosowatych. Według niektórych ujęć taksonomicznych należy do niego ok. 800 gatunków. Występują one przede wszystkim w południowej Afryce, ale niewielka ilość gatunków także w Azji i Europie. W Europie występuje kilka gatunków wrzośców i wraz z blisko spokrewnionym wrzosem są one gatunkami dominującymi na wrzosowiskach. Gatunkiem typowym jest Erica cinerea L..Pnącze, roślina pnąca – forma życiowa roślin o długiej, wiotkiej łodydze, wymagającej podpory, by mogła się wspinać do góry, do światła. W strefie umiarkowanej pnącza występują rzadko, w tropikalnych lasach są częste, w tym liczne o zdrewniałych łodygach – tzw. liany, które wykorzystując drzewa jako podpory oszczędzają konieczność wytwarzania silnych i grubych pni by wydostać się z ciemnego dna lasu tropikalnego ku słońcu. Pnącza dzięki oszczędzaniu na wzroście pędu na grubość bardzo szybko rosną na długość. Niektóre z nich potrafią się przyczepić nawet do gładkiego muru.
    Pozycja systematyczna rodziny według APweb (aktualizowany system APG IV z 2016)

    Wrzosowate stanowią jedną z wielu rodzin zaliczanych do rzędu wrzosowców wchodzącego w skład grupy astrowych (asterids) w obrębie dwuliściennych właściwych (eudicots). Podział rodziny według APweb

    Do rodziny zalicza się współcześnie 121 rodzajów skupionych w 8 podrodzinach.

    Podrodzina Enkianthoideae Kron, Judd & Anderberg

    Borówka wysoka (Vaccinium corymbosum L.), często nazywana borówką amerykańską – gatunek rośliny wieloletniej z rodziny wrzosowatych (Ericaceae). Pochodzi z Ameryki Północnej, ale rozprzestrzenił się w naturalnym środowisku także w Japonii, Nowej Zelandii i w niektórych rejonach Europy (Wielka Brytania, Holandia). W wielu krajach, również w Polsce, jest uprawiany.Myko-heterotrofy (skrót MHP od ang. myco-heterotrophic plants), dawniej rośliny saprofityczne – rośliny, które część lub wszystkie substancje pokarmowe pobierają z grzybów, na których pasożytują. Rośliny te zwykle nie przeprowadzają fotosyntezy i nie mają barwników fotosyntetycznych.

    Takson monotypowy z jednym rodzajem liczącym 16 gatunków, występujących w Azji wschodniej.

  • Enkianthus Loureiro – enkiant
  • Podrodzina Pyroloideae Kosteltsky

  • Chimaphila Pursh – pomocnik
  • Moneses Gray – gruszycznik
  • Orthilia Rafinesque – gruszynka
  • Pyrola L. – gruszyczka
  • Podrodzina Monotropoideae Arnott

    Monotropastrum humile

    Grupa licząca 8–12 rodzajów. Są to rośliny zielne występujące w strefie klimatu umiarkowanego półkuli północnej, sięgające tropików w Ameryce Środkowej i Azji Południowo-Wschodniej.

    Znamię (ang. stigma) – część słupka roślin okrytonasiennych przyjmująca ziarna pyłku w trakcie zapylenia (przed zapłodnieniem). Zazwyczaj znajduje się na szczycie szyjki słupka, gdy szyjki brak – wykształca się znamię siedzące. Liczba znamion w słupku jest różna u różnych gatunków i zwykle zależy od liczby owocolistków budujących słupek.Pręcik (łac. stamen) – męski organ płciowy w kwiecie, bardzo silnie zredukowany i zmieniony liść. Ponieważ każdy pylnik (theca) ma połączone po dwa woreczki pyłkowe, pręcik okrytozalążkowych jest mikrosporofilem o 4 mikrosporangiach lub 2 synangiach dwusporangiowych. U roślin okrytonasiennych składa się z nitki pręcikowej (filamentum) i główki (anthera), która jest zróżnicowana na dwa pylniki (thecae) połączone płonnym łącznikiem (connectivum). W pylnikach znajdują się komory pyłkowe zawierające tkankę wyściełającą (tzw. tapetum) oraz tkankę zarodnikotwórczą (tzw. archespor), która wytwarza ziarna pyłku kwiatowego lub pyłkowiny. Dojrzałe pylniki pękają, pyłek się wysypuje i zostaje on dalej przenoszony przez wiatr, owady, zwierzęta, a następnie osadza się na znamionach słupków innych kwiatów (następuje zapylenie). Istnieją także rośliny o kwiatach samopylnych.
  • Allotropa Torrey & A. Gray
  • Cheilotheca Bentham & J. D. Hooker
  • Eremotropa Andres
  • Hemitomes A. Gray
  • Hypopitys Hill
  • Monotropa L. – korzeniówka
  • Monotropastrum Andres
  • Monotropsis Schweinfurth
  • Pityopus Small
  • Pleuricospora A. Gray
  • Pterospora Nuttall
  • Sarcodes Torrey
  • Podrodzina Arbutoideae Niedenzu

    Grupa obejmująca 1 do 6 rodzajów w zależności od ujęcia systematycznego i około 80 gatunków. Rośliny występują w strefie klimatu umiarkowanego półkuli północnej.

    Pestkowiec (ang. drupe, stone fruit, łac. drupa) – rodzaj owocu mięsistego. Podczas tworzenia się pestkowców zewnętrzna część owocni (egzokarp) tworzy skórkę, środkowa część (mezokarp) mięśnieje, a wewnętrzna część (endokarp) twardnieje i drewnieje. Twarda, wewnętrzna część owocni nazywana jest pestką i różni ten typ owocu od jagody, która jest zmięśniała w całości.Borówka brusznica (Vaccinium vitis-idaea L.), nazywana także borówką czerwoną – gatunek rośliny wieloletniej z rodziny wrzosowatych (Ericaceae). Występuje w umiarkowanej i chłodnej strefie całej półkuli północnej. W Polsce jest pospolita zarówno na niżu, jak i w górach. W niektórych rejonach Polski znana jako gogodze.
  • Arbutus L. – chruścina
  • Arctostaphylos Adanson – mącznica
  • Arctous (A. Gray) Niedenzu
  • Comarostaphylis Zuccarini
  • Ornithostaphylos Small
  • Podrodzina Cassiopoideae Kron & Judd

    Podrodzina monotypowa z jednym rodzajem liczącym 16 gatunków występujących w strefie okołobiegunowej półkuli północnej oraz w Himalajach.

  • Cassiope D. Don – kasjopeja
  • Podrodzina Ericoideae Link (syn. Azaleaceae Vest, Diplarchaceae Klotzsch, Empetraceae Berchtold & J. Presl, Ledaceae Gmelin, Menziesiaceae Klotzsch, Rhododendraceae Jussieu, Rhodoraceae Ventenat, Salaxidaceae J. Agardh)

    Korona (łac. corolla, ang. corolla) – element kwiatu składający się z okółka barwnych płatków korony (petala), które stanowią powabnię dla owadów, lub innych zwierząt zapylających kwiaty. Korona stanowi wewnętrzną część okwiatu.Epifit (gr. epi – na, phyton – roślina), porośle, aerofit – roślina rosnąca na innej roślinie, ale zwykle nie prowadząca pasożytniczego trybu życia. Korzysta z innego gatunku jako podpory, a odżywia się najczęściej samodzielnie. W ekosystemach lądowych wyrasta często w miejscach, gdzie gromadzi się martwa materia organiczna (np. w kącie gałęzi/pędu) lub osiedla się na pędach innych roślin, a składniki odżywcze i wodę pobiera z powietrza i niesionych przez nie pyłów, opadów i detrytusu gromadzącego się w kątach pędów. Nieliczne epifity wykształcają ssawki i wyzyskują w różnym zakresie swego żywiciela (np. jemiołowate i loganiowate). Epifityzm jest szczególnie częsty wśród gatunków organizmów wodnych, które jako peryfiton porastają organy makrofitów.

    Grupa licząca 19 rodzajów z 1790 gatunkami.

  • Bejaria L.
  • Bruckenthalia Reichenbach
  • Bryanthus J. G. Gmel. – brjantus
  • Calluna Salisb. – wrzos
  • Ceratiola Michx.
  • Corema D. Don
  • Daboecia D. Don – dabecja
  • Diplarche J. D. Hooker & Thomson
  • Elliottia Elliott
  • Empetrum L. – bażyna
  • Epigaea L. – epigeja
  • Erica L. – wrzosiec
  • Kalmia L. – kalmia (w tym Loiseleuria – naskałka i in.)
  • Kalmiopsis Rehder – kalmiopsis
  • × Kalmiothamnus Starling
  • Ledothamnus Meisn.
  • Phyllodoce Salisbury – fylodoce
  • Plutarchia A. C. Smith
  • Rhododendron L. – różanecznik (tu należą d. odrębne rodzaje – bagno Ledum, Azalea, Menziesia, Tsusiophyllum)
  • Rhodothamnus Reichenbach – różanecznikowiec
  • Therorhodion (Maximowicz) Small
  • Podrodzina Harrimanelloideae Kron & Judd

    Wrzosowce, dwurożne (Ericales Bercht. & J. Presl) – klad roślin okrytonasiennych w tradycyjnych systemach klasyfikacyjnych w randze rzędu. Grupa ta jest blisko spokrewniona z dereniowcami Cornales, wraz z którymi oddzieliła się u podstawy linii rozwojowej tworzącej klad astrowych (ang. asterids). W zależności od systemu klasyfikacyjnego i rozwoju wiedzy o filogenezie tych roślin, bardzo zmieniał się zakres roślin jaki zaliczano do wrzosowców. W systemach preferujących podziały na liczne, niewielkie rzędy (system Takhtajana z 1997, system Reveala z 1999) do wrzosowców zaliczano nieliczne rodziny (od 3 do 5) z ok. 3,5 tysiącami gatunków. W ujęciu systemu APG III (2009) i według aktualizowanej strony Angiosperm Phylogeny Website do rzędu zaliczana jest cała linia rozwojowa oddzielona od pnia astrowych obejmująca 11 rodzin z 11,5 tysiącami gatunków.Leucopogon R.Br. – rodzaj drzew i krzewów z rodziny wrzosowatych (Ericaceae). Według The Plant List obejmuje co najmniej 7 gatunków. Występuje naturalnie na Półwyspie Indochińskim, w Malezji, Australii, Nowej Zelandii, Nowej Kaledonii oraz na innych wyspach Oceanu Spokojnego.

    Podrodzina monotypowa z jednym rodzajem i dwoma gatunkami o przerywanym zasięgu okołobiegunowym.

  • Harrimanella Cov.
  • Podrodzina Epacridoideae Arnott (syn. Styphelioideae Sweet)

    Leptecophylla juniperina

    Podrodzina licząca 35 rodzajów z 545 gatunkami występującymi w południowo-wschodniej Azji, Australii i Oceanii oraz w Patagonii.

  • Acrothamnus Quinn
  • Acrotriche R. Brown
  • Andersonia R. Brown
  • Androstoma J. D. Hooker
  • Archeria J. D. Hooker
  • Brachyloma Sonder
  • Choristemon H. B. Will.
  • Conostephium Bentham
  • Cosmelia R. Brown
  • Cyathodes Labillardière
  • Cyathopsis Brongniart & Gris
  • Decatoca F. Mueller
  • Dielsiodoxa Albrecht
  • Dracophyllum Labillardière
  • Epacris Cavanilles
  • Lebetanthus Endlicher
  • Leptecophylla C. M. Weiller
  • Leucopogon R. Brown
  • Lissanthe R. Brown
  • Lysinema R. Brown
  • Melichrus R. Brown
  • Monotoca R. Brown
  • Montitega C. M. Weiller
  • Needhamiella L. Watson
  • Oligarrhena R. Brown
  • Pentachondra R. Brown
  • Planocarpa C. M. Weiller
  • Prionotes R. Brown
  • Richea R. Brown
  • Sphenotoma Sweet
  • Sprengelia Smith
  • Stenanthera R. Brown
  • Styphelia Smith
  • Trochocarpa R. Brown
  • Woollsia F. Mueller
  • Podrodzina Vaccinioideae Arnott

    System APG IV – system klasyfikacyjny roślin okrytonasiennych opublikowany w roku 2016 przez członków Angiosperm Phylogeny Group. Jest to kolejna wersja systemu klasyfikacyjnego rozwijanego od 1998 roku, sukcesywnie zastępująca poprzednie klasyfikacje (APG I z 1998, APG II z 2003 i APG III z 2009). Klasyfikacja bazuje na analizie powiązań filogenetycznych między grupami roślin, ustalanych głównie na podstawie danych molekularnych. System został skompilowany przez 16 autorów z 6 krajów, ale uwzględnia też wyniki warsztatów przeprowadzonych w Kew Gardens oraz ankiety internetowej, na którą odpowiedziało 441 respondentów z 42 krajów. Szerokie konsultacje i uznanie sugestii większości zamiast przyjęcia stanowiska ekspertów (np. w kwestii szerokiego ujęcia rodziny ogórecznikowatych Boraginaceae zamiast jej podziału) spowodowało zresztą kontrowersje w środowisku (Angiosperm Phylogeny Website publikuje w przypadkach spornych klasyfikację sugerowaną przez ekspertów, niżeli przyjętą w APG IV opinię większości).Golteria, gaulteria (Gaultheria L.) – rodzaj roślin, wchodzący w skład plemienia Gaultherieae, z rodziny wrzosowatych (Ericaceae Juss.). Zależnie od różnych ujęć taksonomicznych należy do niego ok. 150 gatunków gatunków. W stanie naturalnym występują głównie w Azji, Ameryce Północnej i Południowej oraz Australazji. Nazwa rodzaju w języku łacińskim (Gaultheria) została nadana przez Pehra Kalma w 1748 roku dla upamiętnienia francusko–kanadyjskiego lekarza i botanika Jeana–Françoisa Gauthiera.
    Pieris formosa

    Grupa obejmująca około 50 rodzajów i 1580 gatunków występujących głównie w strefie klimatu umiarkowanego i arktycznego półkuli północnej, poza tym w rozproszeniu na pozostałych kontynentach.

  • Agapetes G. Don – agapet
  • Agarista G. Don
  • Andromeda L. – modrzewnica
  • Anthopteropsis A. C. Smith
  • Anthopterus Hooker
  • Calopteryx A. C. Smith
  • Cavendishia Lindley
  • Ceratostema Jussieu
  • Chamaedaphne Moench – chamedafne
  • Costera J.J. Smith
  • Craibiodendron W.W. Smith
  • Demosthenesia A. C. Smith
  • Didonica Luteyn & Wilbur
  • Dimorphanthera (Drude) J. J. Smith
  • Diogenesia Sleumer
  • Disterigma (Klotzsch) Niedenzu
  • Gaultheria L. – golteria (tu należą: Pernettya, Diplycosia, Tepuia)
  • Gaylussacia Kunth – gajlusakia, borówkowiec
  • Gonocalyx Planchon & Linden
  • Grisebachia Klotzsch
  • Leucothoe D. Don – kiścień
  • Lyonia Nuttall
  • Macleania Hooker
  • Mycerinus A. C. Smith
  • Notopora J. D. Hooker
  • Oreanthes Bentham
  • Orthaea Klotzsch
  • Oxydendrum Candolle
  • Paphia Seemann
  • Pellegrinia Sleumer
  • Pieris D. Don – pieris
  • Polyclita A.C. Smith
  • Psammisia Klotzsch
  • Pseudogonocalyx Bisse & Berazain
  • Rusbya Britton
  • Satyria Klotzsch
  • Semiramisia Klotzsch
  • Siphonandra Klotzsch
  • Sphyrospermum Poeppig & Endlicher
  • Symphysia C. Presl
  • Themistoclesia Klotzsch
  • Thibaudia Ruiz & Pavón
  • Utleya Wilbur & Luteyn
  • Vaccinium L. – borówka (tu należą d. odrębne rodzaje – żurawina Oxycoccus, Polycodium)
  • Zenobia D. Don – zenobia
  • Pozycja w systemie Takhtajana (1997)

    Klasa Magnoliopsida, podklasa ukęślowe (Dilleniidae), nadrząd Ericanae Takht., rząd wrzosowce (Ericales), rodzina wrzosowate (Ericaceae Juss.).

    Fylodoce (Phyllodoce Salisb.) – rodzaj roślin z rodziny wrzosowatych. Obejmuje 7–8 gatunków. Są to rośliny strefy arktycznej i subarktycznej oraz gór w strefie umiarkowanej. Najszerzej rozprzestrzenione jest fylodoce błękitne rosnące na północy Ameryki Północnej, Azji i Europy. W tej ostatniej jest jedynym przedstawicielem rodzaju – występuje w Arktyce sięgając na południe do południowej Norwegii oraz wyspowo w górach Szkocji i w Pirenejach. Pozostałe gatunki rosną głównie w Ameryce Północnej, w jej północnej i zachodniej części, gdzie w Kordylierach sięgają na południu po Kalifornię i Arizonę. Na Alasce i Dalekim Wschodzie rośnie fylodoce aleuckie. W Azji jako endemit wyspy Honsiu rośnie także fylodoce alpejskie, a w Chinach w prowincji Jilin – Phyllodoce deflexa. W naturze rośliny te rosną w tundrze, na murawach alpejskich i subalpejskich. Przylistek (łac.stipula, ang. stipule) – organ wykształcający się po obu stronach nasady ogonka liściowego lub liścia siedzącego u wielu przedstawicieli roślin okrytonasiennych. Wykształcają się one zwłaszcza u podstawy liści zaopatrywanych przez trzy ślady (luki) liściowe. Powstają z dolnej części zawiązka liściowego (z górnej powstaje zwykle ogonek i blaszka liściowa). Wykształcają się jako zróżnicowane morfologicznie i pełniące rozmaite funkcje organy. Często mają postać liściokształtną i pełnią funkcję asymilacyjną (np. u grochu Lathyrus aphaca), czasem dodatkowo chronią zawiązki i młode liście. Szczególną rolę ochronną pełnią łuskowate przylistki okrywające pąk i chroniące go przed uszkodzeniem (np. w przypadku pąków zimujących). U niektórych roślin (np. u robinii) przylistki wykształcają się jako ciernie, u innych mają postać włosków lub gruczołów.

    Rodzaje wrzosowatych rodzime dla flory Polski[ | edytuj kod]

  • bażyna (Empetrum)
  • borówka (Vaccinium) (w tym żurawina Oxycoccus)
  • chamedafne (Chamaedaphne)
  • gruszyczka (Pyrola)
  • gruszycznik (Moneses)
  • gruszynka (Orthilia)
  • korzeniówka (Monotropa)
  • mącznica (Arctostaphylos)
  • modrzewnica (Andromeda)
  • pomocnik (Chimaphila)
  • różanecznik (Rhododendron) (w tym bagno Ledum)
  • wrzos (Calluna)
  • wrzosiec (Erica)
  • Mikoryza – jest to występujące powszechnie zjawisko, polegające na współżyciu korzeni lub innych organów, a nawet nasion roślin naczyniowych z grzybami (dotyczy około 85% gatunków roślin wyższych z całego świata). Tego typu symbioza daje obu gatunkom wzajemne korzyści, polegające na obustronnej wymianie substancji odżywczych – rośliny mają lepszy dostęp do wody i rozpuszczonych w niej soli mineralnych, ale także do substancji regulujących ich wzrost i rozwój, które produkuje grzyb, ten zaś korzysta z produktu fotosyntezy roślin – glukozy. Odkrycia mikoryzy dokonał w roku 1880 polski botanik, Franciszek Kamieński, który opisał ją w swojej pracy w 1881 roku.Enkiant (Enkianthus) – rodzaj roślin należących do rodziny wrzosowatych (Ericaceae). Tworzy klad bazalny w obrębie rodziny. Obejmuje w zależności od ujęcia od ok. 12 do 17 gatunków. Rośliny te występują w Azji Wschodniej na obszarze od Himalajów do Japonii i Półwyspu Indochińskiego. W Chinach rośnie 7 gatunków, w tym cztery endemity. W Japonii dziko występują trzy gatunki rodzime. Kilka gatunków z tego rodzaju uprawianych jest jako rośliny ozdobne i wyhodowano ich szereg kultywarów. W klimacie chłodniejszym (np. w Polsce) w uprawie spotykany jest niemal wyłącznie enkiant dzwonkowaty. Enkiant pięciokwiatowy jest w południowych Chinach popularną ozdobą w okresie noworocznym.


    Podstrony: [1] 2 [3]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Krzew – roślina drzewiasta o zdrewniałej łodydze, która od nasady rozgałęzia się na wiele pędów równorzędnych. W przeciwieństwie do drzew u krzewów brak osi głównej – pnia.
    Gruszycznik, monezes (Moneses Salisb. ex Gray) – rodzaj roślin należących do rodziny wrzosowatych. Często nie rozróżniany jako odzielny rodzaj, lecz włączany do rodzaju gruszyczka. Gatunkiem typowym jest Moneses uniflora L. A. Gray.
    Filogeneza (gr. φυλη – gatunek, ród i γενεσις – pochodzenie) – droga rozwoju rodowego, pochodzenie i zmiany ewolucyjne grupy organizmów, zwykle gatunków. Termin wprowadzony w 1866 roku przez Ernsta Haeckla w Generelle Morphologie der Organismen.
    Pomocnik (Chimaphila) – rodzaj roślin należących do rodziny wrzosowatych (Ericaceae). Obejmuje 5–7 gatunków występujących na obszarach pod wpływem klimatu umiarkowanego półkuli północnej. 2n = 26.
    Korzeniówka (Monotropa) – rodzaj roślin należących do rodziny wrzosowatych (Ericaceae). Należą tu dwa gatunki występujące w Europie, Azji, Ameryce Północnej i w północnej części Ameryki Południowej. Oba gatunki są bylinami pozbawionymi chlorofilu, pozyskującymi substancje pokarmowe z grzybów, na których pasożytują – są myko-heterotrofami. Liczba chromosomów n = 16, 24.
    Żurawina wielkoowocowa, borówka wielkożurawinowa (Vaccinium macrocarpon Aiton) – gatunek rośliny wieloletniej z rodziny wrzosowatych. Reprezentuje tradycyjnie w literaturze polskiej wyróżniany rodzaj żurawina, który od lat 80. XX wieku w światowej literaturze botanicznej opisywany jest już raczej tylko jako sekcja w obrębie rodzaju borówka (Vaccinium). Występuje naturalnie na mokradłach we wschodniej części Ameryki Północnej, ale rozprzestrzeniony został w uprawie i zdziczał także w zachodniej części tego kontynentu oraz w Europie. Ma duże znaczenie gospodarcze z powodu okazałych, jadalnych owoców.
    Rząd (łac. ordo) – jedna z podstawowych kategorii systematycznych stosowanych w systematyce organizmów, niższa od gromady (classis w zoologii) lub klasy (classis w botanice), a wyższa od rodziny (familia). Termin ordo został wprowadzony przez Karola Linneusza jako jedna z pięciu podstawowych kategorii w hierarchicznym systemie klasyfikacji biologicznej. Kategoriami pomocniczymi dla rzędu są nadrząd (superordo), podrząd (subordo) i infrarząd (infraordo), a w literaturze anglojęzycznej stosowane są jeszcze czasem parvorder (niższa od infrarzędu), magnorder (wyższa od nadrzędu), grandorder i mirorder (między rzędem a nadrzędem).

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.061 sek.