• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Wrzos



    Podstrony: [1] [2] 3 [4] [5]
    Przeczytaj także...
    Gronowiec szary (Botrytis cinerea Pers.) – gatunek grzybów z rodziny twardnicowatych (Sclerotiniaceae). Według ankiety przeprowadzonej wśród fitopatologów przez czasopismo "Molecular Plant Pathology" w 2012 r. gatunek ten znalazł się na 2 miejscu gatunków grzybów o największym znaczeniu w gospodarce człowieka. Chryzantema (Dendranthema Des Moul) – rodzaj bylin lub półkrzewów należący do rodziny astrowatych (Asteraceae). Liczy ok. 50 gatunków występujących w stanie dzikim głównie w Chinach, Japonii, Korei i Mongolii. W Polsce rośnie jedynie chryzantema Zawadzkiego. Problematyczne jest rozdzielanie tego rodzaju od złocieni (Chrysanthemum). Taki podział uznają autorzy krytycznej listy roślin naczyniowych Polski, podczas gdy w innych ujęciach rodzaj ten nie jest wyróżniany i należące tu gatunki zaliczane są do złocieni (Chrysanthemum).
    Zastosowanie[ | edytuj kod]

    Wrzos należał do roślin wszechstronnie wykorzystywanych, zwłaszcza na obszarach, gdzie dominował w krajobrazie nie pozostawiając ich mieszkańcom innych alternatyw. Tak było na przykład w Szkocji. Tam pędy wrzosu wykorzystywane były do wyrobu mioteł, strzech na chatach (także w Laponii) i dodawano je do gliny, torfu i nawozu zwierzęcego podczas wyrobu ścian, układając bryły korzeniowe wrzosu korzeniami na zewnątrz domostw. Z pędów zaplatano także powrozy, a z korzeni wytaczano uchwyty narzędzi. Wobec braku alternatywy wrzos był także rośliną pastewną i na wrzosowiskach odnawianych ogniem wypasano owce (ogień powodował rozkrzewianie wrzosu, którego młodymi pędami żywiły się zwierzęta oraz wymuszał rozkrzewianie się roślin przy powierzchni gruntu). Gdzie indziej także na młodych pędach wrzosu spasano konie i bydło. Suchy chrust wrzosowy stosowany był jako opał, a cienkimi pędami wypychano materace. Wyrabiano z tej rośliny także piwo wrzosowe zwane Fraoch, warzone zwłaszcza na wyspie Islay. Wiersz o wielkiej wartości przepisu na piwo wrzosowe dla Piktów napisał Robert Louis Stevenson. Z wrzosów powstaje uznawany za zdrowy i ceniony miód wrzosowy, dodawany m.in. do likierów. W różnych obszarach Europy Północnej dodawano kwiatów wrzosu podczas wyrobu wina. Wrzos stosowany był także jako surogat herbaty i jako źródło żółtego barwnika stosowanego do barwienia tkanin.

    Menstruacja (miesiączka, ang. period, łac. menses); krwawienie miesięczne – fizjologiczne zjawisko polegające na cyklicznym złuszczaniu się nabłonka macicy (endometrium) pod wpływem charakterystycznych zmian stężenia hormonów płciowych (estrogenów i progesteronu), wynikających z układów wzajemnych sprzężeń zwrotnych między gonadami, przednim płatem przysadki mózgowej i podwzgórzem.Grzybnia (mycelium) – forma plechy grzybów, stanowiąca wegetatywne ciało grzybów zbudowane z wyrośniętej i rozgałęzionej strzępki lub wielu strzępek skupionych w jednym miejscu. Grzybnia, która rozwija się na powierzchni podłoża (często w formie puchu lub pleśni), nazywana jest grzybnią powietrzną, a grzybnia wnikająca w podłoże to grzybnia substratowa lub pożywkowa.

    Roślina lecznicza[ | edytuj kod]

    Wrzos jest rośliną leczniczą, na którą zapotrzebowanie jest zmienne i z naddatkiem zaspakajane z bogatych zasobów naturalnych. Wielkość pozyskania jest na tyle nieduża, że nie wpływa na zasoby gatunku. Po raz pierwszy jako roślina lecznicza opisany został w XV wieku przez Hieronymusa Brunschwiga. W następnym wieku wspominany był przez Pierandreę Matthioliego, Hieronima Bocka i Theodorusa Tabernaemontanusa. Wykorzystywany jest w lecznictwie ludowym i w homeopatii. Należy do ziół raczej rzadko wykorzystywanych.

    Równina Pyrzycka lub Równina Pyrzycko Stargardzka (313.31) – mezoregion fizycznogeograficzny położony w południowo-wschodniej części Pobrzeża Szczecińskiego, między Wzgórzami Bukowymi i Równiną Wełtyńską na zachodzie, równinami: Goleniowską i Nowogardzką na północy a Pojezierzem Zachodniopomorskim na południu i wschodzie.Września pobrzeżna (Myricaria germanica L. Desv.) – gatunek pionierski półkrzewu należący do rodziny tamaryszkowatych, występujący na terenach obejmujących obszary od gór zlokalizowanych południu Europy, aż po Himalaje. Jako udokumentowana flora Polski, występuje tylko w Karpatach, gdzie wraz z wierzbą siwą (Salix eleagnos) tworzy zespół roślinności Salici-Myricarietum.
    Surowiec zielarski Ziele wrzosu (Herba Calunae, dawniej Herba Ericae), kwiaty wrzosu (Flos Callunae, dawniej Flores Ericae). Zbiór i suszenie Ziele i kwiaty pozyskuje się w początkach kwitnienia, pod koniec sierpnia, ścina się gałązki z kwiatami w połowie ich wysokości. Kwiaty zbiera się ręcznie. Surowiec suszy się w miejscach przewiewnych i zacienionych. Same kwiaty suszy się w cienkich warstwach na powietrzu lub w suszarniach w temperaturze około 40 °C, ziele w suszarniach w temperaturze do 60 °C. Kwiaty przechowuje się w skrzynkach wykładanych papierem lub workach w miejscach suchych i przewiewnych. Prawidłowo wysuszony surowiec powinien zachować różowofioletową barwę kwiatów. W celu uzyskania 1 kg suszu potrzeba około 4,5 kg świeżych kwiatów, a w przypadku ziela – 3,5 kg pędów. Działanie Przeciwzapalne (zwłaszcza na cewkę moczową), moczopędne (dzięki flawonoidom), przeciwreumatyczne, uspokajające i napotne. Wrzos wzmagać ma także wydzielanie soku żołądkowego za sprawą związków goryczowych i działać słabo rozkurczowo. W lecznictwie ludowym stosowany był zwłaszcza w celu odkażania dróg moczowych i jako środek uspakajający przy bezsenności. Działanie przeciwbakteryjne jest skuteczne przy alkalicznym odczynie moczu, bowiem wówczas w wyniku hydrolizy arbutyna ulega rozkładowi na hydrochinon. Przeciwbakteryjnie działają także związki polifenolowe. Hamująco na rozwój flory bakteryjnej w przewodzie pokarmowym wpływają garbniki. Ziele stosuje się przy schorzeniach dróg moczowych, chorobach nerek i przewodu pokarmowego, przeroście prostaty oraz pomocniczo przy chorobach reumatycznych, chorobach wątroby i bezsenności, przy zaburzeniach krążenia i menstruacji podczas przekwitania. W lecznictwie ludowym kąpiele z wrzosu stosowano także przy krzywicy, a ziele przy schorzeniach dróg oddechowych i chorobach reumatycznych. Ziele wrzosu działać ma także ściągająco i odkażająco na skórę i wykorzystywane jest w tym zakresie w kosmetyce. Skuteczność preparatów ziołowych z wrzosu nie jest udowodniona. Dawkowanie Z kwiatów sporządza się odwar (1–1,5 łyżki surowca na 250 ml wody). Pije się ok. 100 ml odwaru 2–3 razy dziennie. Odwar stosowany po posiłku stosuje się jako środek moczopędny i przeciwzapalny dla dróg moczowych, a przed posiłkiem przy problemach z układem pokarmowym. W ziołolecznictwie wrzos stosowany jest jednak najczęściej w mieszankach z innymi, podobnie działającymi ziołami. Zastosowanie w weterynarii Regionalnie w lecznictwie ludowym podawano napar z ziela wrzosu krowom chorującym na pryszczycę.

    Roślina miododajna[ | edytuj kod]

    Ule na wrzosowisku
     Osobny artykuł: Miód wrzosowy.

    Wrzos należy do szczególnie cenionych roślin miododajnych. Miód wrzosowy należy do najlepszych miodów kwiatowych, ma konsystencję galaretowatą i jest trudny do odwirowania z plastrów. Znalazł zastosowanie głównie w leczeniu schorzeń prostaty. W stanie płynnym ma zabarwienie czerwonobrunatne i konsystencję galaretowatą. Ma też silny aromat i charakterystyczny ostry słodko-gorzki smak. Z jednego hektara wrzosowiska o średnim zagęszczeniu roślin pszczoły zbierają do 50–120 kg miodu, a w optymalnych warunkach nawet 200 kg miodu. Przeciętnie na 1 m² obserwuje się 6 pszczół, co dla 1 ha oznacza ich obecność w liczbie 60 tys. Odpowiada to dwóm pniom i taką ich liczbę na 1 ha wystawiają na wrzosowiskach pszczelarze wędrujący z pasiekami. Miód wrzosowy bywa pozostawiany pszczołom na zimę, ponieważ umożliwia pasiece dobre zimowanie.

    Choroby reumatyczne (potocznie reumatyzm) – grupa chorób charakteryzujących się przewlekłymi zmianami zapalnymi w obrębie tkanki łącznej, spowodowanymi najczęściej reakcją autoimmunologiczną. Grupa chorób reumatycznych objawia się często zmianami chorobowymi w stawach i kościach, dając objawy bólowe i w skrajnych przypadkach ograniczenie ruchomości stawów, aż do całkowitego ich usztywnienia. Słowem „reumatyzm” lub też „gościec” najczęściej określa się w mowie potocznej reumatoidalne zapalenie stawów.Anatolia (tureckie Anadolu) – kraina, należąca do Turcji, na półwyspie Azja Mniejsza (którego jest synonimem), leżąca między Morzem Czarnym a Zatoką Aleksandretty.

    Roślina ozdobna[ | edytuj kod]

    Wrzosowisko z odmianami ozdobnymi wrzosu w Ogrodzie Botanicznym Uniwersytetu Warszawskiego

    Wrzos uprawiany jest jako roślina ozdobna. Wykorzystywany jest do wyrobu wieńców i suchych bukietów zimowych. Odmiany ozdobne stosuje się w urządzaniu terenów zielonych, ale sprawdzają się także w niewielkich ogrodach. Najlepiej wyglądają sadzone w stosunkowo dużych, nieregularnych grupach (po kilkanaście okazów jednej odmiany), optymalnie w towarzystwie kontrastująco ubarwionych i zróżnicowanych pokrojem i wysokością roślin. Wrzosy sprawdzają się jako rośliny okrywowe, w ogrodach skalnych, na obrzeżach rabat i dróg ogrodowych. Mogą być sadzone w wieloletnich kompozycjach w pojemnikach na balkonach i tarasach oraz jako ozdoba grobów. Do ostatniego zastosowania nadają się zwłaszcza wrzosy odmian pączkowych – odpornych na temperatury ujemne i długo utrzymujące barwne pąki kwiatowe (są konkurencyjne w czasie Święta Zmarłych wobec często wówczas przemarzających chryzantem).

    Torfowisko (ang. peatland, mire, niem. Moor, Moos, Ried, Filz) – jeden z typów mokradeł, siedlisk na tyle uwodnionych, że występuje tam specyficzna roślinność i zachodzą procesy akumulacji osadów organicznych. Jest to teren stale podmokły, o podłożu trudno przepuszczalnym, pokryty zbiorowiskami roślin bagiennych i bagienno-łąkowych. Torfowiska występują głównie w strefie klimatu umiarkowanego, wilgotnego i chłodnego (północna część Eurazji i Ameryki Północnej, a także obszary górskie). Obszary te są cenne pod względem przyrodniczym, można je także wykorzystać gospodarczo – poprzez wydobywanie torfu. Torfowisko przyrasta średnio o 1 mm w ciągu roku.Język rosyjski (ros. русский язык, russkij jazyk; dawniej też: język wielkoruski) – język należący do grupy języków wschodniosłowiańskich, posługuje się nim jako pierwszym językiem około 145 mln ludzi, ogółem (według różnych źródeł) 250-300 mln. Jest językiem urzędowym w Rosji, Kirgistanie i na Białorusi, natomiast w Kazachstanie jest językiem oficjalnym oraz jest jednym z pięciu języków oficjalnych a jednocześnie jednym z sześciu języków konferencyjnych Organizacji Narodów Zjednoczonych. Posługuje się pismem zwanym grażdanką, graficzną odmianą cyrylicy powstałą na skutek jej upraszczania.

    Uprawa wrzosu jako rośliny ozdobnej stała się popularna dopiero po latach 20. XIX wieku, po sprowadzeniu do Europy wrzośców południowoafrykańskich. Przed wiekiem XIX wrzos w zasadzie nie był wspominany jako roślina ogrodowa. Za zmianę tego stanu rzeczy wpływ miała też rozwijająca się w tym wieku moda na Celtów i związane z tym zainteresowanie wrzosowiskami. Do 1838 znanych było 15 odmian uprawnych, na początku XXI wieku było ich już ponad tysiąc, z czego ok. stu rozpowszechnionych w uprawie. Prace hodowlane nad wrzosami prowadzą głównie szkółki roślin ozdobnych w Niemczech, Holandii i Wielkiej Brytanii.

    Jałowiec pospolity (Juniperus communis L.) – gatunek zawsze zielonego krzewu lub drzewa należący do rodziny cyprysowatych. Występuje na półkuli północnej od obszaru okołobiegunowego po obszary górskie w południowej Europie, Azji i Ameryce Północnej.Zgwałcenie – zmuszenie drugiej osoby do obcowania płciowego, poddania się innej czynności seksualnej lub wykonania takiej czynności przez jedną lub wiele osób, posługujących się siłą fizyczną, przymusem, nadużyciem władzy, podstępem lub wykorzystujących niemożność wyrażenia świadomej zgody przez daną osobę. Sprawca zgwałcenia nazywany jest gwałcicielem.

    Odmiany uprawne różnią się wysokością, pokrojem, barwą kwiatów i liści, terminami kwitnienia, kwiatami pojedynczymi, pełnymi lub pozostającymi cały czas w pąkach (tzw. wrzosy pączkowe).

  • 'Pink Alicia' odmiana o kwiatach różowych pąkowych

  • 'Moritz' odmiana o kwiatach różowych pełnych

  • 'White Coral' odmiana o kwiatach białych pełnych

    Rośliny lecznicze - najczęściej rośliny lądowe, zawierające substancje czynne, stosowane w medycynie i ziołolecznictwie. Z niektórych części tych roślin wyrabia się leki (np. z korzeni, łodyg, liści, kwiatów). Na świecie poznano ok. 2 500 gatunków roślin leczniczych-u nas rośnie ich ok. 400-w praktyce stosowane jest ok. 200. Zdecydowana większość z nich to rośliny naczyniowe, nieliczne należą do paprotników, porostów i glonów. Niektóre z gatunków ziół stosowane dawniej w ludowej medycynie, obecnie nie są już używane.Puszcza Białowieska – kompleks leśny położony na terenie Polski i Białorusi, odznaczający się dużymi walorami przyrodniczymi i historycznymi. W Puszczy Białowieskiej zachowały się ostatnie fragmenty lasu o charakterze pierwotnym. Tutaj mieszka największa populacja wolnego żubra na świecie.
  • Uprawa[ | edytuj kod]

    Wymagania W Polsce wrzos jest całkowicie odporny na mróz (strefy mrozoodporności 4-9). Wymaga gleby kwaśnej (pH od 3,5 do 5,5), mało żyznej i najlepiej żwirowej. Preferuje miejsca osłonięte od wiatru i dobrze nasłonecznione. Wrzos źle znosi stagnowanie wody i już po kilkunastogodzinnym zalaniu korzeni może dojść do zamarcia całej rośliny. Dlatego podłoże musi być przepuszczalne lub zdrenowane tak, by woda nie stagnowała przynajmniej do głębokości 30 cm. Rośliny sadzi się w podłoża dedykowane roślinom wrzosowatym lub do przygotowanego podłoża w postaci mieszaniny ziemi ogrodowej i kory iglastej lub nieodkwaszonego torfu wysokiego. W celu zaszczepienia wspomagających wzrost grzybów mikoryzowych zalecane jest dodanie ziemi wrzosowej lub ściółki z lasu iglastego. Rozmnażanie W produkcji towarowej wrzosy rozmnażane są wegetatywnie za pomocą sadzonek. Pozyskuje się je z roślin 2–4-letnich w okresie od lipca do października i sadzi po użyciu ukorzeniacza w torfie wysokim. Sadzonki powinny mieć około 3 cm długości i lepiej się ukorzeniają jeśli są pozyskane z tzw. piętką – kawałkiem kory rośliny macierzystej. Sadzonki zaleca się zimować w miejscu osłoniętym, o wyrównanej temperaturze. Na mniejszą skalę wygodnym sposobem rozmnażania są odkłady. Pędy przeznaczone do tego umieszcza się na odcinku ok. 10 cm w rowku w podłożu i po przymocowaniu przysypuje ziemią, tak by ich końce wystawały pionowo ku górze. Odkłady tworzyć można przez cały rok, ale najlepiej udają się wiosną. Ukorzenienie pędów następuje w ciągu 10–12 miesięcy i po tym czasie mogą być one oddzielone od rośliny matecznej. Przy sadzeniu młodych roślin stosuje się rozstaw 20×30 cm lub 30×40 cm (ok. 10 roślin na 1 m). Sadzić należy rośliny nieco głębiej niż rosły w pojemnikach, w których były sadzonkowane. Przy rozmnażaniu z nasion wysiewa się je od razu po dojrzeniu (w październiku lub listopadzie), ewentualnie w lutym. Wysiewa się nasiona na powierzchnię gleby lub przykrywa nią bardzo płytko. Stratyfikacja nasion przez 4 lub więcej tygodni wspomaga ich kiełkowanie. Pielęgnacja Ze względu na płytkie korzenienie się wrzosów, nie zaleca się spulchniania i przekopywania ziemi wokół nich. Z kolei dobrze działa ściółkowanie gleby za pomocą torfu, kory iglastej lub ściółki iglastej. Mimo odporności na suszę, dla dobrego efektu zaleca się podlewanie wodą pozbawioną związków wapnia (najlepiej deszczówką) w okresie poprzedzającym i w trakcie kwitnienia. Podobnie dobre efekty dla wyglądu roślin ma umiarkowane nawożenie nawozami fizjologicznie kwaśnymi. Mimo mrozoodporności zaleca się okrywanie zimą wrzosów gałęziami drzew iglastych lub włókniną. W celu odmłodzenia i odpowiedniego zagęszczenia roślin zaleca się ich przycinanie na początku kwietnia. Koszenie w celu odmłodzenia wrzosów wykonuje się także jako zabieg ochronny na wrzosowiskach poddanych ochronie. Przy przycinaniu pędów nie należy ścinać ich do części zdrewniałej, ponieważ tak silnie przycięte nie wypuszczą już nowych pędów.

    Choroby[ | edytuj kod]

  • Fytoftoroza – choroba wywoływana przez lęgniowce z rodzaju Phytophthora, zwłaszcza Ph. cinnamomi, a także Ph. citricola, Ph. kernoviae i Ph. ramorum. Jej skutkiem jest matowienie i brązowienie liści oraz pędów i zgnilizna korzeni. Rozwojowi choroby sprzyja uprawa w dużej ilości torfu, w miejscu lub sąsiedztwie chorujących już roślin, wysokie temperatury. Chore rośliny należy usuwać, a w miejscu ich uprawy i w sąsiedztwie stosować fungicydy. W celu minimalizacji ryzyka wystąpienia choroby należy stosować dodatek kompostowanej kory do podłoża oraz obsypywać nią podłoże wokół roślin.
  • Rizoktonioza – choroba powodowana przez anamorficzny grzyb Rhizoctonia solani. Porażane są korzenie w wierzchniej warstwie gleby, na których rozwijają się wodniste, brązowe plamy. Nekroza powoduje następnie obumieranie pędów, choć rzadko całych roślin. Chore pędy należy wycinać, rośliny opryskiwać fungicydami, podlewać nimi też podłoże w otoczeniu porażonych roślin.
  • Mączniak prawdziwy – w przypadku wrzosów choroba powodowana jest przez Erysiphe polyphaga. Chore rośliny rosną wolno, na pędach pojawia się mączysty nalot grzybni. Porażone pędy należy wycinać i palić, a rośliny opryskiwać parokrotnie różnymi fungicydami.
  • Antraknoza – powodowana jest przez grzyb Colletotrichum gloeosporioides rozwijający się zwykle po zranieniu roślin. Na zainfekowanych pędach powstają brązowe, rozrastające się plamy. W rezultacie pędy więdną i ich wierzchołki zaginają się do dołu. Postępująca nekroza prowadzić może do obumierania pędów. W przypadku stwierdzenia choroby stosować fungicydy.
  • Szara pleśń – powodowana przez grzyb Botrytis cinerea. Atakowane są rośliny rosnące w złych warunkach, zwłaszcza przegęszczone, w zbyt wielkiej wilgotności. Na porażonych pędach powstają wodniste, brązowe plamy zwykle u podstawy, w środku krzewinki. Pędy silnie porażone zamierają. Chore pędy należy wycinać, a rośliny opryskiwać fungicydami.
  • Wrzos może być także porażany przez opieńkę miodową Armillaria mellea.

    Taniny (E181) – grupa organicznych związków chemicznych zbudowanych z wielu cząsteczek kwasu galusowego i D-glukozy.Półwysep Bałkański (Bałkany) – półwysep położony w południowo-wschodniej części Europy. Jego granice wyznacza od zachodu Morze Adriatyckie i Morze Jońskie, od wschodu Morze Czarne i morze Marmara (cieśniny Bosfor i Dardanele), od południowego wschodu Morze Egejskie. Północna granica półwyspu ma charakter umowny. Zgodnie z tradycją przebiega następująco: wzdłuż Dunaju od Morza Czarnego do ujścia Sawy (rejon Belgradu), następnie wzdłuż Sawy do ujścia Kupy (rejon miasta Sisak), następnie wzdłuż Kupy aż do jej źródła (rejon Osilnicy), następnie przekracza pasmo Gorski Kotar przez tzw. Bramę Liburnijską (chorw. i wł. Vrata) na południe od góry Risnjak i dochodzi do Morza Adriatyckiego w rejonie Rijeki. Oprócz tej najpopularniejszej konwencji były i są proponowane inne linie stanowiące granicę między Półwyspem Bałkańskim a resztą kontynentu, np. linia prosta styczna do brzegów Adriatyku i Morza Czarnego, a także linia łącząca Triest z Odesą.


    Podstrony: [1] [2] 3 [4] [5]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Robert Louis Stevenson (ur. 13 listopada 1850 w Edynburgu, zm. 3 grudnia 1894 w Vailima na Samoa) – szkocki powieściopisarz, poeta i reportażysta podróżnik, główny reprezentant neoromantyzmu w literaturze brytyjskiej.
    Tatry (514.5, słow. Tatry, niem. Tatra, węg. Tátra) – najwyższe pasmo w łańcuchu Karpat, również najwyższe między Alpami a Uralem i Kaukazem. Są częścią Łańcucha Tatrzańskiego, w Centralnych Karpatach Zachodnich.
    Wrzosiec (Erica L.) – rodzaj roślin z rodziny wrzosowatych. Według niektórych ujęć taksonomicznych należy do niego ok. 800 gatunków. Występują one przede wszystkim w południowej Afryce, ale niewielka ilość gatunków także w Azji i Europie. W Europie występuje kilka gatunków wrzośców i wraz z blisko spokrewnionym wrzosem są one gatunkami dominującymi na wrzosowiskach. Gatunkiem typowym jest Erica cinerea L..
    Kultywar (łac. cultus = uprawny, varietas = odmiana) – wyraźnie odrębna, jednorodna i trwała odmiana uprawna (hodowlana) rośliny wyróżniająca się walorami użytkowymi lub estetycznymi (określoną cechą lub kombinacją cech), uzyskana w wyniku zabiegów hodowlanych (selekcji, krzyżowania, poliploidyzacji, działania mutagenów), ewentualnie odnaleziona w naturze lub uprawie.
    Przedprątność, protandria – zjawisko występujące w kwiatach obupłciowych u niektórych gatunków roślin. Polega na wcześniejszym dojrzewaniu pręcików niż słupków. Jest to jeden z mechanizmów zapobiegających niekorzystnemu dla rośliny samozapyleniu, czyli zapyleniu się pyłkiem pochodzącym z tej samej rośliny. W kwiatach przedprątnych możliwe jest tylko zapylenie krzyżowe – pyłkiem pochodzącym z innej rośliny tego samego gatunku.
    Okwiat, okrywa kwiatowa (ang. perianth, łac. perigonium, perianthium) – część kwiatu stanowiąca ochronę dla rozwijających się pręcików i słupków. U roślin owadopylnych okwiat pełni także funkcję powabni dzięki zapachowi i kolorom, dla zapylających je owadów, ptaków, ssaków i innych zwierząt.
    Likier (fr. liqueur) – wysokoprocentowy napój alkoholowy o słodkim smaku owocowym, korzennym lub korzenno-ziołowym. Pokrewnymi napojami są nalewki.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.11 sek.