• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Worek śródchłonki

    Przeczytaj także...
    Ciśnienie osmotyczne – różnica ciśnień wywieranych na półprzepuszczalną membranę przez dwie ciecze, które ta membrana rozdziela. Przyczyną pojawienia się ciśnienia osmotycznego jest różnica stężeń związków chemicznych lub jonów w roztworach po obu stronach membrany i dążenie układu do ich wyrównania.Dół czaszki tylny (łac. fossa crani posterior) – największy, najgłębszy i najniżej położony dół wewnętrzny podstawy czaszki. Utworzony jest przez grzbiet siodła tureckiego, stok kości klinowej, kość potyliczną, część skalistą i sutkową kości skroniowej oraz przez kąt sutkowy kości ciemieniowej. Mieści móżdżek, most Varola i rdzeń przedłużony.
    Przedsionkowy peptyd natriuretyczny (ang. atrial natriuretic peptide, ANP) – hormon peptydowy wytwarzany przez ściany przedsionka serca pod wpływem wysokiego stężenia jonów sodu, dużej ilości płynu pozakomórkowego lub dużej ilości krwi. Hamuje reabsorbcję jonów sodu i wody głównie w kanalikach zbiorczych nerki i prowadzi do ich zwiększonego wydalania z moczem. Wpływa również na rozszerzanie i zwężanie pewnych naczyń krwionośnych (tętniczek doprowadzających i odprowadzających kłębuszków nerkowych), co wpływa na szybkość filtrowania płynów w nerkach, a to powoduje przyspieszenie produkcji moczu. Peptyd hamuje układ renina angiotensyna aldosteron RAA poprzez stymulację syntezy prostaglandyn, oraz zmniejsza uwalnianie ADH. Peptyd przeciwdziała więc mechanizmom nasilającym niewydolność krążenia. Jego rola jest jednak niewielka, ponieważ liczba i wrażliwość receptorów jest zmniejszona – mechanizm down regulation. Gen dla przedsionkowego peptydu natriuretycznego ma locus na 1p36.21.
    Błędnik błoniasty – schemat. Worek śródchłonki (niezaznaczony) widoczny jako bańkowate, końcowe rozszerzenie przewodu śródchłonki ductus endolymphaticus

    Worek śródchłonki (łac. saccus endolymphaticus) – część błędnika błoniastego. Stanowi ślepe zakończenie przewodu śródchłonki. Leży on w przestrzeni zewnątrzoponowej w zagłębieniu na tylnej powierzchni piramidy części skalistej kości skroniowej. Ma on ścisłe połączenie z oponami tylnego dołu czaszki. Pełni on funkcję w regulacji płynów ucha wewnętrznego (przychłonki i śródchłonki). Za jego pośrednictwem odbywa się ich synteza i absorpcja. Dowodem na to może być obecność w woreczku receptorów dla ANP, który odgrywa dużą rolę w regulacji gospodarki wodno-elektrolitowej. Śródbłonek woreczka endolimfatycznego wytwarza też do światła błędnka błoniastego substancje, które mają wpływ na regulację objętości i ciśnienia wewnątrz błędnika. Biorąc udział w regulacji ciśnienia osmotycznego i hydraulicznego, zapewniając równowagę dynamiczną przestrzeni płynowych w uchu wewnętrznym, pełni on ważną rolę w patogenezie wodniaka błędnika. Jedną z metod leczenia uporczywych objawów związanych z wodniakiem błędnika jest drenaż worka śródchłonki. Przypisuje się mu także udział w reakcjach immunologicznych rozgrywających się na obszarze ucha wewnętrznego. Worek śródchłonki może być także miejscem rozwoju nowotworów. Są to zwykle guzy pochodzenia naczyniowego i często towarzyszą zespołowi von Hippla-Lindaua.

    Błędnik błoniasty (łac. labyrinthus membranaceus) – worek łącznotkankowy o zawiłym kształcie znajdujący się we wnętrzu błędnika kostnego zawieszony w przychłonce i wypełniony śródchłonką. Znajdują się w nim właściwe receptory słuchu i równowagi. W błędniku wyróżnia się następujące części: błędnik przedsionkowy i ślimakowy.Zespół von Hippla-Lindaua (choroba von Hippla-Lindaua, naczyniakowatość siatkówkowo-móżdżkowa, ang. von Hippel-Lindau syndrome, HLS, VHL, familial cerebelloretinal angiomatosis, łac. hemangioblastomatosis, angiophakomatosis retinae et cerebelli) – rzadkie schorzenie genetyczne dziedziczone autosomalnie dominująco, należące do grupy fakomatoz. Zespół opisali niezależnie od siebie Eugen von Hippel w 1894 i Arvid Lindau w 1926 roku. Przyczyną choroby jest mutacja w obydwu allelach genu VHL, z których jedna jest dziedziczna a druga następuje spontanicznie. Choroba charakteryzuje się zwiększoną predyspozycją do nowotworów nerek, ośrodkowego układu nerwowego, szczególnie móżdżku, nadnerczy i siatkówki. Nie ma metody leczenia przyczynowego, ale poradnictwo i badania genetyczne pozwalają coraz częściej zdiagnozować ją, zanim pojawią się zagrażające życiu guzy nowotworowe.

    Zobacz też[]

  • guz worka endolimfatycznego
  • Przypisy

    1. Couloigner V., Loiseau A., Sterkers O., Amiel C., Ferrary E. Effect of locally applied drugs on the endolymphatic sac potential.. „Laryngoscope”. 108. 4 Pt 1, s. 592-8, 1998. PMID: 9546276. 
    2. Dornhoffer JL., Danner C., Li S. Natriuretic peptide receptors in the human endolymphatic sac.. „Arch Otolaryngol Head Neck Surg”. 128. 4, s. 379-83, 2002. PMID: 11926910. 
    3. Jansson B, Rask-Anderson H. Correlations between serum osmolality and endolymphatic sac response using hypertonic glycerol. „ORL J Otorhinolaryngol Relat Spec”. 55. 4, s. 185-92, 1993. PMID: 8336917. 
    4. Arenberg IK, Marovitz WF, Shambaugh GE. The role of the endolymphatic sac in the pathogenesis of endolymphatic hydrops in man. „Acta Otolaryngol Suppl”. 275, s. 1-49, 1971. PMID: 5280976. 
    5. Kitahara T, Kubo T, Okumura S, Kitahara M. Effects of endolymphatic sac drainage with steroids for intractable Meniere's disease: a long-term follow-up and randomized controlled study. „Laryngoscope”. 118. 5, s. 854-61, 2008. DOI: 10.1097/MLG.0b013e3181651c4a. PMID: 18520184. 
    6. Barbara M, Attanasio G, Petrozza V, Modesti A, Filipo R. The endolymphatic sac as the immunocompetent organ of the inner ear. „Ann N Y Acad Sci”. 830, s. 243-52, 1998. PMID: 9616683. 
    7. Gloddek B, Arnold W. The endolymphatic sac receives antigenetic information from the organs of the mucosa-associated lymphatic system. „Acta Otolaryngol”. 118. 3, s. 333-6, 1998. PMID: 9655206. 
    8. Banerjee A, Whyte A, O'Sullivan P, Atlas M. Imaging case of the month: endolymphatic sac tumor. Otol Neurotol 2005;26:819-820

    Bibliografia[]

  • Adam Bochenek, Michał Reicher, Franciszek Krzyształowicz, Ignacy Abramowicz: Anatomia człowieka. Warszawa: Państ. Zakład Wydawnictw Lekarskich, 1989. ISBN 83-200-1230-9.
  • Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.

    PMID (ang. PubMed Identifier, PubMed Unique Identifier) – unikatowy identyfikator przypisany do każdego artykułu naukowego bazy PubMed.Przychłonka (łac. perilympha) – płyn wypełniający błędnik kostny. Zawieszony jest w nim błędnik błoniasty. Zawiera trombinę, estran oraz snoRNA.
    Guz worka endolimfatycznego (guz woreczka endolimfatycznego, ang. endolymphatic sac tumor, ELST) – rzadki typ guza nowotworowego wywodzącego się z worka śródchłonki. Występuje szczególnie często u chorych z zespołem von Hippla-Lindaua. ELST charakteryzuje się miejscową złośliwością: rozrasta się niszcząc piramidę kości skroniowej i struktury ucha wewnętrznego, czego następstwem jest różnego stopnia upośledzenie słuchu, do całkowitej głuchoty włącznie. ELST może naciekać nerwy czaszkowe - twarzowy i przedsionkowo-ślimakowy. Guz rośnie w kierunku móżdżku w sposób przypominający inne nowotwory tej okolicy i dając objawy zespołu kąta mostowo-móżdżkowego. Wczesne rozpoznanie choroby jest szczególnie ważne, ponieważ zabieg chirurgiczny może zapobiec nieodwracalnej utracie słuchu.Kość skroniowa (łac. os temporale) – parzysta, silnie spneumatyzowana kość wchodząca w skład mózgoczaszki. Jest położona pomiędzy kością potyliczną a kością klinową i poza funkcją strukturalną pełni dodatkowe role. W jej wnętrzu zawarty jest błędnik kostny, który stanowi jamę złożoną z kanalików i komórek, w których mieści się błędnik błoniasty, stanowiący narząd słuchu i równowagi za sprawą zawartych w nim receptorów słuchu i nacisku. Ponadto współtworzy staw skroniowo-żuchwowy stanowiąc panewkę dla stawu. Podczas żucia amortyzuje ruchy żuchwy i przenosi ciśnienie na sąsiednie kości czaszki. W dolnej powierzchni kości, która stanowi część podstawy zewnętrznej czaszki (łac. basis cranii externa) znajdują się miejsca przyczepów więzadeł i ścięgien mięśni szyi oraz powięzi gardłowo-podstawnej (łac. fascia pharyngobasalis). Za pomocą tych struktur, a także za pośrednictwem żuchwy kość skroniowa dźwiga trzewia szyi (gardło, przełyk, tchawicę i krtań).



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Ucho wewnętrzne (łac. auris interna; błędnik łac. labirynthus – zwany tak z powodu skomplikowanej budowy anatomicznej) – wewnętrzna część ucha. Jest jednym z elementów (receptorem) zmysłu równowagi i zmysłu słuchu.
    Przewód śródchłonki (ductus endolymphaticus) – stanowi część błędnika błoniastego. Jest to wąski kanał długości 7-9 milimetrów odchodzący od woreczka. Po drodze przyjmuje drobny przewód, który łączy go z łagiewką. Biegnie w kostnym kanaliku zwanym wodociągiem przedsionka. Wychodzi on z części skalistej kości skroniowej na tylną powierzchnię piramidy przez otwór zewnętrzny wodociągu przedsionka (łac. apertura externa aqueductus vestibuli). Leży tam w przestrzeni zewnątrzoponowej. Jego koniec rozszerza się tworząc worek śródchłonki (łac. saccus endolymphaticus).
    DOI (ang. digital object identifier – cyfrowy identyfikator dokumentu elektronicznego) – identyfikator dokumentu elektronicznego, który w odróżnieniu od identyfikatorów URL nie zależy od fizycznej lokalizacji dokumentu, lecz jest do niego na stałe przypisany.
    Śródbłonek (łac. endothelium) – wysoce wyspecjalizowana wyściółka naczyń krwionośnych i limfatycznych, utworzona z jednej warstwy płaskich komórek o niewielkim jądrze. W naczyniach krwionośnych komórki śródbłonka są ze sobą dość ściśle połączone przy pomocy tzw. obwódek zwierających (łac. zonula occludens), spoczywają na kolagenowej błonie podstawnej, tworząc wraz z nią błonę wewnętrzną (łac. tunica intima), będącą wewnętrzną warstwą tych naczyń (stanowią barierę między krwią i mięśniami gładkimi). Śródbłonki naczyń chłonnych leżą na nieciągłej błonie podstawnej i mają znacznie luźniejszą strukturę (są przepuszczalne nawet dla dużych cząsteczek chemicznych).
    Łacina, język łaciński (łac. lingua Latina, Latinus sermo) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym.
    Śródchłonka (łac. endolimfa) – galaretowaty płyn wypełniający struktury błoniaste błędnika. Produkowany jest w przewodzie ślimaka (prążek naczyniowy) i łagiewce (komórki ciemne). Charakteryzuje się, w odróżnieniu od płynów innych jam ciała, wysokim stężeniem jonów potasu (K).

    Reklama