• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Wolumin - bibliotekoznawstwo

    Przeczytaj także...
    Zwój – pierwotna postać książki w formie długiej wstęgi nawiniętej na dwa drążki (umbilicus). Drążki te (wykonane najczęściej z drewna lub kości słoniowej) były dłuższe niż szerokość zwoju i nie były do niego przymocowane. Przed rozpoczęciem czytania drążki te wysuwano ze zwoju. Tekst zapisywany był w układzie kolumnowym, tzn. zwój przewijano w poziomie. Zwój czytano rozwijając sukcesywnie jego kolejne partie z jednej strony, zwijając je jednocześnie z drugiej strony (najczęściej już wtedy był to układ od lewej do prawej).Książka – dokument piśmienniczy, zapis myśli ludzkiej, raczej obszerny, w postaci publikacji wielostronicowej o określonej liczbie stron, o charakterze trwałym.
    Łacina, język łaciński (łac. lingua Latina, Latinus sermo) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym.

    Wolumin, wolumen (łac. volumen – zwój) – podstawowa jednostka introligatorska, czyli pojedynczy fizyczny egzemplarz książki, tom w znaczeniu bibliotecznym.

    Pojęcie woluminu nie jest związane z poszczególnymi tomami dzieła. Jeśli pewne dzieło zostało wydane w 5 tomach, może składać się z jednego woluminu zawierającego wszystkie części lub z 5 woluminów, z których każdy zawiera jeden tom.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Barbara Bieńkowska: Książka na przestrzeni dziejów. Warszawa: Centrum Edukacji Bibliotekarskiej, Informacyjnej i Dokumentacyjnej im. Heleny Radlińskiej, 2005, s. 316. ISBN 83-88581-21-X.




    Reklama

    Czas generowania strony: 0.011 sek.