• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Województwo koszalińskie - 1950–1975

    Przeczytaj także...
    Reforma administracyjna Polski (1975) – reforma zmieniająca podział administracyjny Polski, wraz z którą porzucono trójstopniowy podział administracyjny kraju (województwo – powiat – gmina) i zastąpiono go nowym, dwustopniowym podziałem (województwo – gmina), obowiązującym od 1 czerwca 1975 do 31 grudnia 1998.Podział terytorialny Polski zmieniał się wielokrotnie, od II wojny światowej reformy miały miejsce w latach: 1946, 1950, 1957, 1975 oraz obecny trójstopniowy podział administracyjny obowiązujący od 1 stycznia 1999.
    Województwo zielonogórskie – jedno z 17 województw istniejących w latach 1950-1975. Położone było w zachodniej Polsce.

    Województwo koszalińskie to dawna jednostka podziału administracyjnego Polski najwyższego szczebla, której stolicą był Koszalin, powołana do życia w myśl reformy administracyjnej wprowadzonej 6 lipca 1950.

    Historia[]

    Województwo koszalińskie było, obok opolskiego i zielonogórskiego, jednym z trzech nowych województw, powołanych do istnienia w myśl reformy administracyjnej z 1950 roku. Zostało utworzone ze wschodniej części dużego, obejmującego niemal całe Pomorze Zachodnie, województwa szczecińskiego. Zajmowało obszar 17 774 km² (10. miejsce w kraju), a w 1972 roku mieszkało tu około 774 000 mieszkańców. Graniczyło od zachodu z województwem szczecińskim, od południa z województwem poznańskim, od południowego wschodu z województwem bydgoskim, a od wschodu z województwem gdańskim. Mimo że stolicą regionu był Koszalin, to Słupsk był największym miastem i głównym ośrodkiem przemysłowym. Po reformie administracyjnej w 1975 r. z wschodniej części województwa koszalińskiego wydzielono województwo słupskie, a z południowych powiatów fragment pilskiego.

    Podział administracyjny Polski (1957–1975) – podział administracyjny Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej obowiązujący w okresie od 1957 do 31 maja 1975 roku wraz ze szczegółowym podziałem administracyjnym Polski z 1965 (na szczeblu wojewódzkim) oraz 1973 roku (na szczeblu powiatowym).Podział administracyjny Polski (1950–1957) – podział administracyjny Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej obowiązujący w okresie od 1950 do 1957 roku wraz ze szczegółowym podziałem administracyjnym Polski w dniu 1 lipca 1952 roku.

    W 1972 liczyło 13 powiatów ziemskich i 2 grodzkie.

    Zobacz też[]

  • Podział administracyjny Polski (1950–1957)
  • Podział administracyjny Polski (1957–1975)
  • reforma administracyjna w Polsce (1975)
  • Przypisy

    1. Polska - Zarys encyklopedyczny. PWN, 1974.
    2. Ustawa z dnia 28 czerwca 1950 r. o zmianach podziału administracyjnego Państwa (Dz. U. z 1950 r. Nr 28, poz. 255)
    Pomorze Zachodnie (Pomorze Nadodrzańskie, łac. Pomerania, kasz. Zôpadnô Pòmòrskô, niem. Pommern) – kraina historyczno-geograficzna nad dolną Odrą i mniejszymi rzekami uchodzącymi do Zatoki Pomorskiej, między Reknicą a Łebą. Na zachodzie przechodzi w Meklemburgię, na południu w Brandenburgię, ziemię lubuską oraz Wielkopolskę (Krajnę), a na wschodzie w Pomorze Gdańskie.Województwo pilskie – jednostka administracyjna Rzeczypospolitej Polskiej i PRL w latach 1975–1998 o powierzchni 8.205 km². Siedzibą władz województwa była Piła.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Koszalin (łac. Coslinum, kasz. Kòszalëno niem. Köslin) – miasto na prawach powiatu w północno-zachodniej Polsce, w województwie zachodniopomorskim, drugie co do wielkości miasto na Pomorzu Zachodnim. Położone na Pobrzeżu Koszalińskim, nad rzeką Dzierżęcinką, nad jeziorami: Jamno i Lubiatowo Północne. Siedziba powiatu koszalińskiego, sądu okręgowego, wydziału zamiejscowego urzędu marszałkowskiego i delegatury urzędu wojewódzkiego.
    Województwo opolskie - województwo utworzone w 1950 roku na mocy ustawy z dnia 28 czerwca 1950 roku, w wyniku podziału województwa śląskiego na województwo katowickie i opolskie. Do województwa opolskiego dołączono powiat brzeski i powiat namysłowski z województwa wrocławskiego. Nowe województwo, liczące 9506 km², było najmniejszym w ówczesnej Polsce i w dużej części obejmowało tereny niemieckiej rejencji opolskiej. Według danych z 1950 ponad 50% ówczesnych mieszkańców stanowili autochtoni, około 25% mieszkańców województwa stanowili Kresowianie. W 1965 roku teren ten zamieszkiwało 1 mln osób. W 1975 roku w wyniku reformy administracyjnej utworzono Województwo opolskie (1975–1998): powiat raciborski przyłączono do województwa katowickiego, a niemal cały powiat oleski do nowo utworzonego województwa częstochowskiego (2 z 8 jednostek pozostały w województwie opolskim).
    Województwo szczecińskie – dawna jednostka podziału administracyjnego Polski najwyższego szczebla, której stolicą był Szczecin.
    Województwo w latach 1975-1998. Siedzibą władz administracyjnych był Słupsk. Powstało w roku 1975 z połączenia powiatów: słupskiego, bytowskiego, człuchowskiego, większej części powiatów: lęborskiego, miasteckiego oraz kilku gmin powiatów: chojnickiego i sławieńskiego. Urzędy rejonowe mieściły się w Słupsku, Lęborku, Miastku, Bytowie i Człuchowie. Region miał powierzchnię 7453 km². Graniczył z 4 województwami: bydgoskim, gdańskim, koszalińskim i pilskim.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.024 sek.