• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Wirusy



    Podstrony: [1] [2] [3] [4] 5 [6] [7]
    Przeczytaj także...
    Wiązanie jonowe (inaczej elektrowalencyjne, heteropolarne lub biegunowe) – rodzaj wiązania chemicznego, którego istotą jest elektrostatyczne oddziaływanie między jonami o różnoimiennych ładunkach.Interferencja RNA (RNAi, z ang. RNA interference) – zjawisko wyciszania albo wyłączenia ekspresji genu przez dwuniciowy RNA (dsRNA, z ang. double stranded RNA) o budowie i sekwencji zbliżonej do sekwencji DNA wyłączanego genu. Wyłączenie może się odbywać na trzech poziomach: a) degradacja mRNA; b) blokowanie translacji mRNA; c) prawdopodobnie również przez indukcję epigenetycznego wyciszenia genu.

    UWAGA: TA PODSTRONA MOŻE ZAWIERAĆ TREŚCI PRZEZNACZONE TYLKO DLA OSÓB PEŁNOLETNICH



    Zobacz też[ | edytuj kod]
  • choroby zakaźne
  • wirus komputerowy
  • Uwagi[ | edytuj kod]

    1. Arenawirusy zawierają komórkowe rybosomy, ale pochodzą one od komórki będącej gospodarzem – są pakowane do wirionu podczas składania cząstki wirusa
    2. Dla porównania komórkowe formy życia zawierają bez wyjątku oba typy kwasów nukleinowych
    3. Termin wirion można zawęzić znaczeniowo do kompletnej cząstki wirusowej, która znajduje się w pozakomórkowej fazie cyklu replikacyjnego; z drugiej strony nazwa wirion bywa używana w zasadzie jako synonim wirusa
    4. W przypadku wirusów zawierających DNA przed syntezą białek ulega ono transkrypcji do mRNA. Zawierające RNA mogą natomiast dzielić się na wirusy o dodatniej polarności i ujemnej polarności. U tych o dodatniej polarności RNA genomowe może być użyte bezpośrednio w roli mRNA, natomiast u wirusów RNA o ujemnej polarności musi najpierw ulec transkrypcji
    5. Ściśle rzecz biorąc, chorobę tę wywołują priony – białkowe cząstki zakaźne, które nie są ani wirusami, ani nawet wiroidami

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Józefiak 2019 ↓, s. 1.
    2. Zaremba i Borowski 2001 ↓, s. 478.
    3. Cann 2005 ↓, s. 2.
    4. Collier i Oxford 2001 ↓, s. 19.
    5. Bienz 2007 ↓, s. 347.
    6. Irving, Boswell i Aldeen 2008 ↓, s. 19.
    7. Prescott 2002 ↓, s. G–28.
    8. Kańtoch 1998 ↓, s. 24.
    9. Bienz 2007 ↓, s. 348.
    10. Collier i Oxford 2006 ↓, s. 8.
    11. Józefiak 2019 ↓, s. 4.
    12. Collier i Oxford 2006 ↓, s. 10.
    13. Collier i Oxford 2001 ↓, s. 21.
    14. VanMeter i Hubert 2016 ↓, s. 105.
    15. VanMeter i Hubert 2016 ↓, s. 108.
    16. Bienz 2007 ↓, s. 349.
    17. Józefiak 2019 ↓, s. 5.
    18. Józefiak 2019 ↓, s. 3.
    19. Prescott 2002 ↓, s. 369.
    20. Prescott 2002 ↓, s. 376.
    21. Patrick R. Murray, Ken S. Rosenthal, Michael A. Pfaller, Medical Microbiology, Elsevier, 2016, s. 358, ISBN 978-0-323-29956-5.
    22. Cann 2005 ↓, s. 2–3.
    23. Ed Yong: Giant virus resurrected from 30,000-year-old ice (ang.). W: Nature: News [on-line]. 2014-03-04. [dostęp 2014-03-04].
    24. Matthieu Legendre i inni, Thirty-thousand-year-old distant relative of giant icosahedral DNA viruses with a pandoravirus morphology, „Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America”, 111 (11), Stanford University’s HighWire Press, 2014, s. 4274–9, DOI10.1073/pnas.1320670111, ISSN 1091-6490, PMID24591590, PMCIDPMC3964051 (ang.).
    25. VanMeter i Hubert 2016 ↓, s. 105–106.
    26. David O. White, Frank J. Fenner, Medical Virology, wyd. IV, Academic Press, 1994, s. 17, ISBN 0-12-746642-8.
    27. Collier i Oxford 2001 ↓, s. 27.
    28. Józefiak 2019 ↓, s. 11–17.
    29. Irving, Boswell i Aldeen 2008 ↓, s. 23–25.
    30. Bienz 2007 ↓, s. 357.
    31. Cann 2005 ↓, s. 1.
    32. Józefiak 2019 ↓, s. 297–298.
    33. Józefiak 2019 ↓, s. 31–116.
    34. Bienz 2007 ↓, s. 380–438.
    35. Collier i Oxford 2001 ↓, s. 135.
    36. Fei Zhou i inni, Clinical course and risk factors for mortality of adult inpatients with COVID-19 in Wuhan, China: a retrospective cohort study, „The Lancet”, 2020, DOI10.1016/S0140-6736(20)30566-3.
    37. Eugene V. Koonin, Petro Starokadomskyy, Are viruses alive? The replicator paradigm sheds decisive light on an old but misguided question, „Studies In History and Philosophy of Biological and Biomedical Sciences” (59), 2016, s. 125–134, DOI10.1016/j.shpsc.2016.02.016.
    38. Hull 2009 ↓, s. 13.
    39. Józefiak 2019 ↓, s. 171–172.
    40. Kryczyński 2010 ↓, s. 61–66.
    41. Kryczyński 2010 ↓, s. 70–71.
    42. Kryczyński 2010 ↓, s. 74–75.
    43. Józefiak 2019 ↓, s. 197–201.
    44. VanMeter i Hubert 2016 ↓, s. 109.
    45. Józefiak 2019 ↓, s. 117.
    46. Józefiak 2019 ↓, s. 194–195.
    47. Józefiak 2019 ↓, s. 184–186.
    48. Józefiak 2019 ↓, s. 182.
    49. Christelle Desnues, Didier Raoult, Virophages question the existence of satellites, „Nature Reviews Microbiology”, 10 (234), 2012, DOI10.1038/nrmicro2676-c3.
    50. Olga Orzyłowska-Śliwińska. Wiadomo, że wirusy atakują bakterie, ale czy mogą atakować inne wirusy?. „Świat Nauki”. 6 (238), s. 83, czerwiec 2011. Prószyński Media. ISSN 0867-6380. 
    51. Józefiak 2019 ↓, s. 18.
    52. Bienz 2007 ↓, s. 351.
    53. Zaremba i Borowski 2001 ↓, s. 483.
    54. Józefiak 2019 ↓, s. 25.
    55. Clare L. Jolly, Quentin J. Sattentau, Attachment Factors, [w:] Stefan Pöhlmann, Graham Simmons (red.), Viral Entry into Host Cells, Springer, 2006, s. 1–3, DOI10.1007/978-1-4614-7651-1_1, ISBN 978-1-4614-7651-1.
    56. Józefiak 2019 ↓, s. 19.
    57. Bienz 2007 ↓, s. 354.
    58. Józefiak 2019 ↓, s. 21.
    59. Józefiak 2019 ↓, s. 21–22.
    60. VanMeter i Hubert 2016 ↓, s. 115–116.
    61. Zaremba i Borowski 2001 ↓, s. 547.
    62. Józefiak 2019 ↓, s. 24.
    63. Dimmock 2007 ↓, s. 26.
    64. Józefiak 2019 ↓, s. 2.
    65. Dimmock 2007 ↓, s. 214–215.
    66. Bienz 2007 ↓, s. 361–365.
    67. Dimmock 2007 ↓, s. 215–216.
    68. Dimmock 2007 ↓, s. 215–217.
    69. Dimmock 2007 ↓, s. 219–221.
    70. Dimmock 2007 ↓, s. 221–222.
    71. Dimmock 2007 ↓, s. 341.
    72. Dimmock 2007 ↓, s. 344.
    73. Dimmock 2007 ↓, s. 219–222.
    74. Józefiak 2019 ↓, s. 155–156.
    75. Dimmock 2007 ↓, s. 222–223.
    76. Zaremba i Borowski 2001 ↓, s. 500.
    77. Kańtoch 1998 ↓, s. 101–102.
    78. Kańtoch 1998 ↓, s. 104–107.
    79. Bienz 2007 ↓, s. 365–366.
    80. Józefiak 2019 ↓, s. 26.
    81. Kańtoch 1998 ↓, s. 99.
    82. Józefiak 2019 ↓, s. 26–27.
    83. Józefiak 2019 ↓, s. 209–211.
    84. Bienz 2007 ↓, s. 368–369.
    85. Jabłoński 2002 ↓, s. 274–276.
    86. Wojciech Kostowski, Leki przeciwwirusowe, [w:] Wojciech Kostowski, Zbigniew S. Herman (red.), Farmakologia. Podstawy farmakoterapii. Tom 2, wyd. III, Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2008, s. 250–251, ISBN 978-83-200-3726-5.
    87. Sylwia Gajewska-Mészáros, Leki przeciwwirusowe, [w:] Józef Mészáros, Sylwia Gajewska-Mészáros (red.), Podstawy farmakologii, wyd. III, Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 1999, s. 221, ISBN 83-200-2323-8.
    88. Ernst Mutschler i inni, Farmakologia i toksykologia, Wrocław: Medpharm, 2009, s. 904, 907, ISBN 978-83-60466-81-0.
    89. Józefiak 2019 ↓, s. 259.
    90. Sara Imanpour i inni, Factors associated with antibiotic prescriptions for the viral origin diseases in office-based practices, 2006–2012, „JRSM Open”, 8 (8), 2017, DOI10.1177/2054270417717668.
    91. Józefiak 2019 ↓, s. 267.
    92. Józefiak 2019 ↓, s. 274.
    93. Jabłoński 2002 ↓, s. 270–272.
    94. Jabłoński 2002 ↓, s. 277–279.
    95. Jabłoński 2002 ↓, s. 280.
    96. Dimmock 2007 ↓, s. 66–67.
    97. Jabłoński 2002 ↓, s. 284–285.
    98. Dimmock 2007 ↓, s. 67–68.
    99. Józefiak 2019 ↓, s. 246.
    100. Zbigniew Krzemiński, Zarys wirusologii lekarskiej, Łódź: Dział Wydawnictw i Poligrafii Akademii Medycznej w Łodzi, 1997, s. 90.
    101. Novel Coronavirus (2019-nCoV). World Health Organization. [dostęp 2020-02-24].
    102. Kryczyński 2010 ↓, s. 122–123.
    103. Kryczyński 2010 ↓, s. 123–125.
    104. Kryczyński 2010 ↓, s. 129.
    105. Kryczyński 2010 ↓, s. 134–135.
    106. Collier i Oxford 2001 ↓, s. 47–48.
    107. Prescott 2002 ↓, s. 364.
    108. Collier i Oxford 2001 ↓, s. 52–53.
    109. Bienz 2007 ↓, s. 373–379.
    110. Prescott 2002 ↓, s. 378.
    111. Józefiak 2019 ↓, s. 223–224.
    112. Prescott 2002 ↓, s. 362–363.
    113. Cann 2005 ↓, s. 3–4.
    114. Cann 2005 ↓, s. 3–5.
    115. Dimmock 2007 ↓, s. 5.
    116. Schlegel 2005 ↓, s. 171.
    117. David R. Harper, Viruses: Biology, Applications, and Control, Garland Science, 2012, s. 3, ISBN 978-0-8153-4150-5.
    118. Erling Norrby, Nobel Prizes and the emerging virus concept, „Archives of Virology” (153), 2008, s. 1109–1123, DOI10.1007/s00705-008-0088-8.
    119. Józefiak 2019 ↓, s. 277–282.
    120. Józefiak 2019 ↓, s. 283.
    121. VanMeter i Hubert 2016 ↓, s. 121.
    122. Hull 2009 ↓, s. 4–5.
    Błona śluzowa, śluzówka (gr. mucosa) – wyściółka przewodów i jamistych narządów wewnętrznych mających kontakt ze środowiskiem zewnętrznym organizmu kręgowca. Składa się z dwóch zasadniczych warstw: nabłonka i pokrytej przezeń tkanki łącznej zwanej blaszką właściwą zawierającej naczynia krwionośne i limfatyczne, nerwy, często różne receptory, gruczoły czy mięśnie gładkie.Komórki NK (ang. Natural Killer – naturalni zabójcy) – główna grupa komórek układu odpornościowego odpowiedzialna za zjawisko naturalnej cytotoksyczności. Komórki NK zostały odkryte w latach 70. XX w. u osób zdrowych, wśród których nie spodziewano się odpowiedzi przeciwnowotworowej. Okazało się, że taka odpowiedź jednak występuje i jest silniejsza niż u osób chorych. Obok komórek NK za taki efekt odpowiadają hipotetyczne komórki NC. Ze względu na swoje właściwości komórki NK są zaliczane do komórek K. Efekt cytotoksyczny jest widoczny już po 4 godz. od kontaktu z antygenem i standardowo testuje się go na linii białaczkowej K562.


    Podstrony: [1] [2] [3] [4] 5 [6] [7]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Kwas sialowy (kwas N-acetyloneuraminowy, ang. sialic acid, N-acetylneuraminic acid, NeuAc, NANA) – związek organiczny z grupy cukrów, pochodna kwasu neuraminowego.
    Aztekowie, Mexikowie – najsilniejszy w prekolumbijskim Meksyku naród indiański, posługujący się językiem nahuatl z rodziny uto-azteckiej. W momencie konkwisty przewodzili najsilniejszej federacji państw na obszarze Mezoameryki.
    Wieczna lub wieloletnia zmarzlina, zwana też czasem wieczną marzłocią lub marzłocią trwałą lub zlodowaceniem podziemnym lub (ang.) permafrostem – zjawisko trwałego (minimum dwa kolejne lata) utrzymywania się części skorupy ziemskiej w temperaturze poniżej punktu zamarzania wody niezależnie od pory roku. Powstaje w warunkach suchego i jednocześnie zimnego klimatu (o średniej temperaturze powietrza poniżej –11 stopni Celsjusza). Obejmuje około ⁄5 Alaski, większość północnej Kanady i ⁄3 Syberii (ciągła zmarzlina występuje prawie wyłącznie we wschodniej Syberii, w zachodniej jest obecna tylko na północnym wybrzeżu oceanu). Ciągła zmarzlina sięga aż do północnej Mongolii, punktowo występuje też w Górach Skandynawskich i na Grenlandii. Natomiast nieciągłe zmarzliny zajmują także większość Tybetu, są też znane z Alp. Wieczną zmarzlinę odkryto również w północno-wschodniej Polsce, w okolicy Suwałk na głębokości 357 metrów poniżej poziomu gruntu. Jest to pozostałość po zmarzlinie z okresu ostatniego zlodowacenia, która przetrwała dzięki specyficznym warunkom geologicznym, tak zwanej suwalskiej anomalii geotermiczno-hydrogeochemicznej.
    W medycynie remisja (łac. remissio) to okres schorzenia, który charakteryzuje się brakiem objawów chorobowych. Określenie to jest stosowane w odniesieniu do chorób przewlekłych o przebiegu nawracającym (np. hematologia, onkologia, psychiatria, laryngologia, urologia).
    Roślina jednoroczna, terofit (gr. theros = lato, phyton = roślina) – jedna z form życiowych roślin. Oznacza roślinę przechodzącą cały cykl rozwojowy (od wykiełkowania z nasiona do wydania własnych nasion) w ciągu jednego okresu wegetacyjnego, później ginąca. Obumierają zarówno nadziemne pędy, jak i części podziemne. Niesprzyjającą wegetacji porę roku przetrwają tylko nasiona. Rośliny jednoroczne należą do roślin monokarpicznych. Są roślinami zielnymi – mają zielne, niezdrewniałe pędy.
    Przyrostek (sufiks) – w językoznawstwie jest to każdy fragment wyrazu (jego morfem), o ile jest dodany po jego rdzeniu (czyli podstawie słowotwórczej) i jednocześnie ma własności słowotwórcze (czyli nie jest końcówką fleksyjną, przy czym rozróżnienie na "sufiks" jako element słowotwórczy i "końcówkę" jako wykładnik fleksyjny typowe jest wyłącznie dla polonistyki i slawistyki, a nie jest stosowane w innych filologiach, stąd na przykład w angielskiej i niemieckiej wersji tego artykułu "sufiks" jest egzemplifikowany w pierwszym rzędzie jako wykładnik deklinacyjny). Danemu wyrazowi może towarzyszyć jeden sufiks, kilka lub żaden.
    Retikulum endoplazmatyczne, siateczka śródplazmatyczna, siateczka wewnątrzplazmatyczna, ER (łac. reticulum endoplasmaticum, complexus reticuli cytoplasmatici, ang. ER – endoplasmic reticulum) – wewnątrzkomórkowy i międzykomórkowy system kanałów odizolowanych od cytoplazmy podstawowej błonami (membranami) biologicznymi. Tworzy nieregularną sieć cystern, kanalików i pęcherzyków.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.11 sek.