• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Wirtualny system plików

    Przeczytaj także...
    Network File System (NFS) – oparty na UDP lub TCP protokół zdalnego udostępniania systemu plików. Standardowy port NFS to 2049.Plik (ang. file) – uporządkowany zbiór danych o skończonej długości, posiadający szereg atrybutów i stanowiący dla użytkownika systemu operacyjnego całość. Nazwa pliku nie jest częścią tego pliku, lecz jest przechowywana w systemie plików.
    ext2 (ang. Second Extended File System) – drugi rozszerzony system plików dla systemu Linux. Ext2 zastąpił rozszerzony system plików ext. Rozpoznanie uszkodzenia systemu plików (np. po załamaniu się systemu) następuje przy starcie systemu, co pozwala na automatyczne naprawianie szkód za pomocą oddzielnego programu (e2fsck), uszkodzone pliki zapisywane są w katalogu lost+found.

    Wirtualny system plików (ang. Virtual File System lub Virtual Filesystem Switch, VFS) – abstrakcyjna powłoka leżąca ponad rzeczywistym systemem plików, której zadaniem jest umożliwienie programom użytkownika korzystania z niego w jednakowy sposób, niezależnie od tego jaki system plików jest rzeczywiście wykorzystywany. VFS dostarcza jednolity interfejs wspólny dla wszystkich systemów plików obsługiwanych przez jądro systemu operacyjnego.

    udev jest systemem plików zastępującym starszą implementację (devfs) mechanizmu dynamicznej alokacji tzw. plików urządzeń. Został wprowadzony w jądrze Linux począwszy od serii 2.6.BSD (ang. Berkeley Software Distribution, czasami nazywany Berkeley Unix) – odmiana systemu operacyjnego Unix wywodząca się ze stworzonych na Uniwersytecie Kalifornijskim Berkeley rozszerzeń dla systemu rozwijanego przez firmę AT&T. Także potoczna nazwa licencji BSD, na której te systemy są wydawane oraz pokrewnych licencji tego typu (np. licencja MIT).
    Wirtualny system plików (Moduł rodzimy – np. ext2)

    Gdy programy z przestrzeni użytkownika chcą wykonać jakąkolwiek operację na pliku, odwołują się do funkcji VFS (np. open, read itp.). VFS przechwytuje wywołania systemowe i do realizacji operacji na pliku wywołuje funkcję konkretnego systemu plików (np. dla ext2 ext2_open, ext2_read itp.). Dzięki takiemu rozwiązaniu programy mogą korzystać z plików niezależnie od tego, jaki system plików został użyty do ich przechowywania. W systemach operacyjnych, które korzystają z wielu systemów plików, takich jak np. Linux czy Unix, jest to szczególnie ważne.

    Device Filesystem, w skrócie devfs, to wirtualny system plików stworzony dla Linuksa, zajmujący się tzw. plikami urządzeń znajdującymi się – jak w każdym Uniksie – w katalogu /dev.Interfejs programowania aplikacji (ang. Application Programming Interface, API) – sposób, rozumiany jako ściśle określony zestaw reguł i ich opisów, w jaki programy komunikują się między sobą. API definiuje się na poziomie kodu źródłowego dla takich składników oprogramowania jak np. aplikacje, biblioteki czy system operacyjny. Zadaniem API jest dostarczenie odpowiednich specyfikacji podprogramów, struktur danych, klas obiektów i wymaganych protokołów komunikacyjnych.

    Początkowo wirtualny system plików w BSD został wprowadzony w celu obsługi Network File System (sieciowego systemu plików).

    W ramach VFS odbywa się pierwszy etap buforowania plików – buforowanie nazw katalogów oraz i-węzłów.

    Ten mechanizm jest także używany do uproszczenia korzystania z innych zasobów systemowych. W Uniksach dzięki odpowiednim wirtualnym systemom plików zasoby systemowe są dostępne tak, jakby były plikami, zgodnie z zasadą wszystko jest plikiem, charakterystyczną dla systemów tej klasy. Na przykład w Linuksie korzystanie z urządzeń odbywa się przez system plików devfs (seria 2.4) lub udev (seria 2.6).

    System operacyjny (ang. Operating System, skrót OS) – oprogramowanie zarządzające systemem komputerowym, tworzące środowisko do uruchamiania i kontroli zadań użytkownika.Unix Time-Sharing System (pisane również jako UNIX, choć nie jest to skrót – nazwa „UNIX” jest kalamburem określenia Multics, który był wzorem dla Uniksa) – system operacyjny rozwijany od 1969 r. w Bell Labs (UNIX System Laboratories, USL) przez Dennisa Ritchie i Kena Thompsona. W latach 70. i 80. zdobył bardzo dużą popularność, co zaowocowało powstaniem wielu odmian i implementacji. Część z nich, w szczególności Linux oraz OS X, jest w użyciu do dziś. UNIX jest zarejestrowanym znakiem towarowym The Open Group.

    Specyficznym wirtualnym systemem plików jest tzw. proc, który nie odnosi się do żadnego fizycznego systemu plików oraz żadnego urządzenia.




    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Jądro systemu operacyjnego (ang. kernel) – podstawowa część systemu operacyjnego, która jest odpowiedzialna za wszystkie jego zadania.
    System plików – metoda przechowywania plików, zarządzania plikami, informacjami o tych plikach, tak by dostęp do plików i danych w nich zgromadzonych był łatwy dla użytkownika systemu; także: wolumin.
    Wywołanie systemowe (ang. system call) stanowi interfejs między wykonywanym programem a (posiadającym zwykle wyższe uprawnienia) jądrem systemu operacyjnego. Funkcje systemowe wywoływane są przez specjalny, wspierany przez dany procesor mechanizm, na przykład z użyciem wyznaczonego przerwania lub instrukcji skoku dalekiego.
    Przestrzeń użytkownika - fragment pamięci operacyjnej systemu mikroprocesorowego, na której operacje (zapis - odczyt) może wykonywać zarówno jądro systemu operacyjnego jak i aplikacje.
    Pamięć podręczna (ang. cache) – mechanizm, w którym część spośród danych zgromadzonych w źródłach o długim czasie dostępu i niższej przepustowości jest dodatkowo przechowywana w pamięci o lepszych parametrach. Ma to na celu poprawę szybkości dostępu do tych informacji, które przypuszczalnie będą potrzebne w najbliższej przyszłości.
    i-węzeł (ang. i-node, index-node) – element struktury systemów plików między innymi takich jak ext2 i UFS. I-węzły są strukturami opisującymi pliki w systemie – zawierają wszelkie informacje (lub większość informacji - zależy to od implementacji) związane z plikiem z wyłączeniem danych pliku oraz jego nazwy. Wszystkie i-węzły na danym systemie plików mają tę samą długość.
    Katalog (ang. directory, katalog) – logiczna struktura organizacji danych na nośnikach danych. Katalog może zawierać pliki i kolejne katalogi. Można powiedzieć, że katalog to pojemnik na pliki (lub inne katalogi), pozwalający je katalogować, zamiast składować bezpośrednio w katalogu głównym systemu plików.

    Reklama