• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Williams F1



    Podstrony: 1 [2] [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Grand Prix Niemiec 1982 (oryg. Großer Preis von Deutschland) – 12. runda Mistrzostw Świata Formuły 1 w sezonie 1982, która odbyła się 8 sierpnia 1982, po raz siódmy na torze Hockenheimring. Grand Prix Południowej Afryki 1993 - pierwszy wyścig sezonu 1993 Formuły 1. Do mety dojechało tylko 5 kierowców (sklasyfikowanych zostało 7). Wygrał Alain Prost przed Ayrtonem Senną. W wyścigu swój debiut w Formule 1 zaliczyli Luca Badoer, Rubens Barrichello i Michael Andretti.

    Williams F1 (oficjalnie od 2020 roku Williams Racing) (Börse Frankfurt: WGF1) – brytyjski konstruktor samochodów wyścigowych i konstruktor Formuły 1, uczestniczący w wyścigach Grand Prix od 1977. Zespół został założony w 1977 przez Franka Williamsa i Patricka Heada, po jego nieudanej przygodzie z ekipami Frank Williams Racing Cars i Wolf-Williams Racing, które łącznie działały w sezonach 1969-1976. Wszystkie samochody mają w nazwie FW (od inicjałów szefa zespołu) i numer.

    Williams FW26 – bolid Formuły 1 skonstruowany przez Williamsa, zadebiutował w 2004 roku w Grand Prix Australii. Kierowcami tego bolidu byli:Juan Pablo Montoya, Ralf Schumacher, Antônio Pizzonia, Marc Gené. Pojazd miał wymiary: 4800×1800×950. Rozstaw osi wynosił 3200mm. Koła miał 13 calowe a skrzynie półautomatyczną 7 biegową. Hamulce wentylowane tarczowe z włókna węglowego.Rothmans International – były brytyjski producent tytoniu. Został nabyty przez British American Tobacco w 1998 roku. Przez wiele lat sponsorował sporty motorowe (np. Williams - Renault w latach 1994 - 1997).

    Zespół zadebiutował podczas Grand Prix Hiszpanii 1977, gdy kierowcą w samochodzie zespołu March był Patrick Nève. Rok później zaczęto produkcję własnych podwozi i jako konstruktor zadebiutował podczas Grand Prix Argentyny 1978. Pierwsze zwycięstwo zespołowi zdobył Clay Regazzoni podczas Grand Prix Wielkiej Brytanii 1979. Podczas Grand Prix Wielkiej Brytanii 1997, Jacques Villeneuve wygrał setny wyścig dla Williamsa, dzięki temu zespół został wtedy jednym z trzech ekip (razem z Ferrari i McLarenem), które mieli na swoim koncie wygranych ponad sto wyścigów.

    Grand Prix Abu Zabi 2014 (oficjalnie 2014 Formula 1 Etihad Airways Abu Dhabi Grand Prix) – dziewiętnasta eliminacja Mistrzostw Świata Formuły 1 w sezonie 2014, która odbędzie się w dniach 21–23 listopada na torze Yas Marina Circuit w Yas Island, Abu Zabi.Derek Daly (ur. 11 marca 1953 w Balinteer, Dublin) – irlandzki kierowca wyścigowy, w latach 1978-1982 startował w wyścigach Formuły 1. Jeździł w bolidach zespołów Hesketh, Ensign, Tyrrell, March, Theodore i Williams. Wystartował w 64 wyścigach Formuły 1, raz zdobywając łącznie 15 punktów.

    Wielu sławnych kierowców jeździło dla zespołu Williams – m.in. Alan Jones, Keke Rosberg, Nigel Mansell, Alain Prost, Nelson Piquet, Ayrton Senna, Damon Hill, Jacques Villeneuve czy Jenson Button. Wszyscy, z wyjątkiem Senny i Buttona, zdobyli tytuł z zespołem. Z tego grona jedynie Jones, Rosberg i Villeneuve po mistrzowskim sezonie próbowali bronić tytułu jako kierowcy Williamsa.

    Patrick Marie Ghislain Pierre Simon Stanislas Nève de Mévergnies (ur. 13 października 1949 roku w Liège) – belgijski kierowca wyścigowy. W Formule 1 zadebiutował w Grand Prix Belgii w 1976 roku w zespole Tissot RAM Racing.March 721 – samochód Formuły 1, zaprojektowany w 1972 roku przez Robina Herda i Geoffa Ferrisa dla March Engineering. Samochód nie odnosił znaczących sukcesów.

    Williams współpracował z wieloma producentami silników – największe sukcesy święcił wraz z Renault, z którymi zdobyli pięć z dziewięciu tytułów mistrzowskich. Razem z McLarenem, Ferrari, Benettonem i Renault są jednym z pięciu zespołów, które wygrywały tytuły mistrzowskie wśród konstruktorów (pomiędzy 1979 a 2008) i kierowców (między 1984 a 2006).

    Brian Redman (ur. 8 marca 1937 Colne) – brytyjski kierowca wyścigowy formuły 1 w latach 1968, 1970-1974. Jeździł w bolidzie zespołów Cooper, Williams, Surtees, McLaren, BRM, Shadow. Wystartował w 15 wyścigach formuły 1, raz stawając na podium, lecz nigdy nie wygrywając. Uczestniczył także w wyścigach 24h Le Mans.Grand Prix Hiszpanii 1992 (oryg. Gran Premio Tio Pepe de España) – czwarta runda Mistrzostw Świata Formuły 1 w sezonie 1992, która odbyła się 3 maja 1992, po raz drugi na torze Circuit de Barcelona-Catalunya.

    Spis treści

  • 1 Historia
  • 1.1 Frank Williams Racing Cars i Wolf-Williams Racing (1969-1976)
  • 1.2 Williams Grand Prix Engineering
  • 1.2.1 1977-1983: Współpraca z Fordem i pierwsze wygrane
  • 1.2.1.1 1977
  • 1.2.1.2 1978
  • 1.2.1.3 1979
  • 1.2.1.4 1980
  • 1.2.1.5 1981
  • 1.2.1.6 1982
  • 1.2.2 1983-1987: Współpraca z Hondą
  • 1.2.2.1 1983
  • 1.2.2.2 1984
  • 1.2.2.3 1985
  • 1.2.2.4 1986
  • 1.2.2.5 1987
  • 1.2.3 1988: Współpraca z Judd
  • 1.2.4 1989-1997: Sukcesy z Renault
  • 1.2.4.1 1989
  • 1.2.4.2 1990
  • 1.2.4.3 1991
  • 1.2.4.4 1992
  • 1.2.4.5 1993
  • 1.2.4.6 1994
  • 1.2.4.7 1995
  • 1.2.4.8 1996
  • 1.2.4.9 1997
  • 1.2.5 1998-1999: Mecachrome i Supertec
  • 1.2.5.1 1998
  • 1.2.5.2 1999
  • 1.2.6 2000-2005: Współpraca z BMW
  • 1.2.6.1 2000
  • 1.2.6.2 2001
  • 1.2.6.3 2002
  • 1.2.6.4 2003
  • 1.2.6.5 2004
  • 1.2.6.6 2005
  • 1.2.7 2006: Współpraca z Cosworthem
  • 1.2.8 2007-2009: Współpraca z Toyotą
  • 1.2.8.1 2007
  • 1.2.8.2 2008
  • 1.2.8.3 2009
  • 1.2.9 2010-2011: Powrót do silników Cosworth
  • 1.2.9.1 2010
  • 1.2.9.2 2011
  • 1.2.10 2012-2013: Powrót do silników Renault
  • 1.2.10.1 2012
  • 1.2.10.2 2013
  • 1.2.11 2014-: Współpraca z Mercedesem
  • 1.2.11.1 2014
  • 1.2.11.2 2015
  • 1.2.11.3 2016
  • 1.2.11.4 2017
  • 1.2.11.5 2018
  • 1.2.11.6 2019
  • 1.2.11.7 2020
  • 2 Udziały
  • 3 Williams Group
  • 3.1 Williams Advanced Engineering
  • 3.2 Williams Hybrid Power
  • 3.3 Williams Heritage
  • 4 Inne serie wyścigowe i samochody
  • 4.1 Grupa B
  • 4.2 Formuła 2
  • 4.3 Formuła E
  • 4.4 British Touring Car Championship
  • 4.5 24h Le Mans
  • 4.6 Renault Clio Williams
  • 4.7 Porsche 911 GT3R Hybrid
  • 5 Wyniki w Formule 1
  • 6 Uwagi
  • 7 Przypisy
  • 8 Linki zewnętrzne
  • Historia[ | edytuj kod]

    Frank Williams Racing Cars i Wolf-Williams Racing (1969-1976)[ | edytuj kod]

    Logo zespołu Frank Williams Racing Cars

    Od najmłodszych lat, Frank Williams był entuzjastą wyścigów samochodowych. Po krótkiej karierze w Formule 3, startując także w samochodach o zamkniętym nadwoziu, w dodatku popierając się bystrymi instynktami jako diler samochodów wyścigowych i części zamiennych, Williams zdał sobie sprawę, że jako kierowca osiągnął wystarczająco dużo i postanowił wspierać innych kierowców, w szczególności swojego przyjaciela Piersa Courage'a. Po udanym dla Brytyjczyka sezonie w Europejskiej Formule 2 w 1968, Williams zakupił samochód ekipy Brabham. To rzekomo miało rozgniewać Jacka Brabhama, ponieważ samochód został sprzedany w nadziei, że wystartuje w serii Tasman Series, a później w Formule 5000. Courage miał bardzo dobry rok, zajmując drugie miejsce podczas Grand Prix Monako 1969 i Grand Prix Stanów Zjednoczonych 1969.

    Patrick (Pat) Bruce Reith Symonds (ur. 11 czerwca 1953 w Anglii) – Brytyjczyk, były dyrektor inżynierii zespołu Renault F1.Heinz-Harald Frentzen (ur. 18 maja 1967 roku w Mönchengladbach) – niemiecki kierowca wyścigowy. W latach 1994–2003 uczestniczył w wyścigach Formuły 1, a jego największymi osiągnięciami w tej serii było wicemistrzostwo świata w roku 1997 i trzecie miejsce w klasyfikacji kierowców w roku 1999. Łącznie w Formule 1 wygrał 3 wyścigi.

    Wysiłki te wzbudziły zainteresowanie włoskiego producenta samochodów sportowych De Tomaso, który wybudował zaprojektowany przez Gian Paolo Dallarę samochód De Tomaso 505/38 na sezon 1970. Początkowo samochód był niekonkurencyjny, a Courage nie ukończył pierwszych czterech wyścigów. Podczas Grand Prix Holandii, samochód Brytyjczyka wypadł z toru, wjechał na nasyp i stoczył się w dół, gdzie następnie samochód zapłonął. W wyniku tego wypadku, Piers Courage zmarł. Williams był wstrząśnięty śmiercią swojego przyjaciela – od tego momentu Brytyjczyk miał zwiększony dystans, jaki pokonywał między sobą a kierowcami. Następnie Frank Williams pracował z Brianem Redmanem, a później z Timem Schenkenem. Nie mając zadowalających rezultatów, Williams rozwiązał partnerstwo z De Tomaso.

    Jacobus "Jackie" Pretorius (ur. 22 listopada 1934 roku w Potchefstroom w Związku Południowej Afryki, zm. 30 marca 2009 roku w Johannesburgu w Republice Południowej Afryki) – południowoafrykański kierowca wyścigowy. Wziął udział w czterech wyścigach Formuły 1 rozgrywanych w RPA. Zadebiutował 1 stycznia 1965 roku za kierownicą bolidu LDS Mk1 Teamu Pretoria. Nie zdołał się jednak zakwalifikować do wyścigu. Trzy lata później ponownie spróbował swoich sił, tym razem za kierownicą Brabhama BT11, lecz nie zdołał dojechać do mety. W 1971 w należącym do Team Gunston Brabhamie BT26A awarii uległ silnik. Dwa lata później wystartował bolidem Iso Marlboro FX3B zespołu Williams, jednak przegrzanie się bolidu ponownie uniemożliwiło osiągnięcie mety wyścigu.Williams FW22 – samochód Formuły 1, zaprojektowany przez Patricka Heada, Gavina Fishera i Geoffa Willisa i skonstruowany przez Williams F1 na sezon 2000. Kierowcami modelu byli Ralf Schumacher i debiutant Jenson Button. Model był pierwszym samochodem Williamsa używającym silników BMW. Po tym, gdy FW21 okazał się nieudaną konstrukcją, przez co sezonie 1999 Williams zakończył na piątym miejscu w klasyfikacji konstruktorów, to model FW22 osiągał dosyć konkurencyjne wyniki, dzięki czemu brytyjski zespół w sezonie 2000 był trzeci.

    W sezonie 1971, Frank Williams kupił samochód March 701, z którego korzystał Henri Pescarolo. W późniejszym czasie zaczęto korzystać z samochodu March 711, jednak ciężko było osiągać dobre wyniki. Stary model był dodatkowo wykorzystany podczas Grand Prix Francji, który poprowadził Max Jean. Po sukcesie w 1969, Williamsowi brakowało funduszy, żyjąc osobiście z wyścigu do wyścigu. Jednak Pescarolo później osiągał dobre wyniki, zajmując czwartą pozycję w Grand Prix Wielkiej Brytanii i szóste w Grand Prix Austrii.

    Bruno Senna Lalli (ur. 15 października 1983 w São Paulo) – brazylijski kierowca wyścigowy i siostrzeniec trzykrotnego mistrza świata Formuły 1, Ayrtona Senny. W latach 2010-2012 startował w Formule 1, reprezentując kolejno zespoły: Hispania Racing F1 Team, Lotus Renault GP oraz Williams.Od 2013r. startuje w FIA World Endurance Championship i Le Mans return. Reprezentuje zespół Aston Martin Racing.Grand Prix Brazylii 1981 (oryg. Grande Prmio do Brasil) – druga runda Mistrzostw Świata Formuły 1 w sezonie 1981, która odbyła się 29 marca 1981, po raz drugi na torze Jacarepagua.

    Przed rozpoczęciem sezonu 1972, Williams nawiązał współpracę z francuskim koncernem naftowym Motul, dzięki temu mógł Brytyjczyk zakupić samochód March 721 dla Pescarolo. Ponadto wsparcie zapewnił także włoski producent zabawek Politoys, którego finanse pozwoliły na realizację wybudowania własnego podwozia. Od Grand Prix Południowej Afryki drugim kierowcą był Carlos Pace. Brazylijczyk dwukrotnie zdobywał punkty, kończąc Grand Prix Hiszpanii na szóstej pozycji i Grand Prix Belgii na piątym miejscu. Podczas Grand Prix Wielkiej Brytanii zadebiutował samochód Politoys FX3 zaprojektowany przez Lena Baileya. Prowadził go Henri Pescarolo, jednak zawiódł w nim układ kierowniczy i samochód został poważnie uszkodzony i do końca roku Francuz jeździł Marchem 721. Politoys FX3 używany był także w wyścigu niezaliczanym do klasyfikacji Formuły 1 na torze Brands Hatch przez Chrisa Amona. Amon zakwalifikował się na dwudziestej pozycji, jednak w wyścigu wycofał się wskutek awarii silnika. Po sezonie, zarówno Motul jak i Politoys zakończyli współpracę z zespołem.

    Grand Prix Japonii 1993 (oryg. Fuji Television Japanese Grand Prix) – 15. runda Mistrzostw Świata Formuły 1 w sezonie 1993, która odbyła się 24 października 1993, po raz siódmy na torze Suzuka. System kontroli trakcji – system zaliczany do grupy systemów Advanced Vehicle Control Systems (albo Automated Highway Systems), którego głównym zadaniem jest niedopuszczenie do nadmiernego poślizgu kół pojazdu podczas przyspieszania (objawiającego się ich buksowaniem). Pośrednio systemy takie mogą wpływać również na polepszenie właściwości trakcyjnych pojazdu podczas ruchu w zakręcie. Większość systemów działa jedynie w zakresie niskich prędkości pojazdu (do 40 km/h) aczkolwiek budowane są też wersje działające dla całego zakresu prędkości. Jest kolejnym po ABS-ie systemem podwyższającym bezpieczeństwo czynne. Działanie systemu wpływa także na zmniejszenie zużycia opon i paliwa. System ten wykorzystuje elementy systemu ABS. Może również wykorzystywać inne elementy, jak jednostkę sterującą pracą silnika.

    W sezonie 1973, ekipa miała wsparcie w postaci marki Marlboro i włoskiego producenta samochodów Iso Autoveicoli SpA. Samochód Politoys FX3 przemieniono na Iso-Marlboro FX3B, budując także drugi samochód. Podpisano kontrakt z dwoma nowymi kierowcami – Howdenem Ganleyem z Nowej Zelandii i Nanni Galli z Włoch. Podczas pierwszego wyścigu w Argentynie, Galli zakwalifikował się na 16. pozycji, a Ganley trzy pozycje niżej. Włochowi silnik odmówił posłuszeństwa na pierwszym okrążeniu, natomiast Ganley został niesklasyfikowany, ponieważ jego strata do zwycięzcy wyniosła siedemnaście okrążeń. Lepiej było w Brazylii, gdzie Ganley był siódmy, a Galli dziewiąty. Włoch przed wyścigiem o Grand Prix Południowej Afryki był ranny podczas testowania samochodu sportowego, a jego miejsce zajął Jackie Pretorius. Lokalny kierowca wycofał się w połowie dystansu, przez problemy z przegrzewaniem, natomiast Howden Ganley zajął dziesiąte miejsce, z sześcioma okrążeniami straty. Przez nowe przepisy dot. konstrukcji odkształcalnych, model FX3B był samochodem przestarzałym i został zastąpiony przez model Iso-Marlboro IR. FX3B użyty był jeszcze w dwóch wyścigach niezaliczanych do klasyfikacji Formuły 1 – w wyścigu Race of Champions, gdzie Tony Trimmer zajał czwarte miejsce, natomiast Howden Ganley opadł przez problemy z prowadzeniem samochodu, oraz w wyścigu International Trophy BRDC, gdzie odpadł w wyniku niskiego ciśnienia oleju.

    Marlboro – jedna z najbardziej znanych na świecie marek papierosów, produkowana przez firmę Philip Morris International, należącą niegdyś do holdingu Altria Group Inc. Widoczne na paczce słowa Veni, vidi, vici są nawiązaniem do znanej wypowiedzi Juliusza Cezara.Nicolas „Nico” Hülkenberg (ur. 19 sierpnia 1987 w Emmerich am Rhein) – niemiecki kierowca wyścigowy. W sezonie 2010 zadebiutował w Formule 1 jako kierowca Williamsa. W sezonie 2011 został kierowcą testowym i rezerwowym w Force India, rok później awansując na stanowisko kierowcy wyścigowego tego zespołu. Na sezon 2013 przeniósł się do Saubera.

    Model Iso-Marlboro IR zadebiutował podczas Grand Prix Hiszpanii i był on prowadzony przez ośmiu różnych kierowców w pozostałej części sezonu. Ganley był jedynym regularnym kierowcą i zdobył punkty podczas Grand Prix Kanady. Z reszty kierowców takich jak Tom Belsø, Graham McRae, Henri Pescarolo, Gijs van Lennep, Tim Schenken i Jacky Ickx, punkty zdobył jedynie van Lennep podczas domowej rundy.

    Force India (w 2018 roku Racing Point Force India F1 Team) – zespół Formuły 1, który zadebiutował w sezonie 2008. Swoje starty zakończył w 2018 roku i zespół zmienił nazwę na Racing Point. Grand Prix Austrii 2019, oficjalnie Formula 1 MyWorld Großer Preis von Österreich 2019 – dziewiąta runda eliminacji Mistrzostw Świata Formuły 1 w sezonie 2019. Grand Prix odbyło się w dniach 28–30 czerwca 2019 na torze Red Bull Ring w Spielbergu.

    Przed sezonem 1974, Iso Autoveicoli SpA jak i Marlboro wycofali swoje wsparcie, pozostawiając Williamsa z kłopotami finansowymi. Dwa podwozia IR przemianowano na Iso-Marlboro FW, nazwane po Frank Williamsie. Początkowo zgłoszono tylko jeden samochód dla Arturo Merzario, który zastąpił Ganleya w zespole. Gdy Włoch zajął szóste miejsce podczas Grand Prix Południowej Afryki i zgłoszeniu drugiego samochodu, kilku kierowców zasiadło za sterami drugiego Williamsa. Belsø, van Lennep i Jean-Pierre Jabouille nie byli w stanie awansować do wyścigu. Od Grand Prix Niemiec, partnerem zespołowym Merzario był Jacques Laffite. Pod koniec sezonu wyniki się poprawiły, dzięki czemu Włoch zajął czwarte miejsce w swoim domowym wyścigu. Cztery punkty dały w sumie dziesiąte miejsce.

    Grand Prix Brazylii 1976 (oryg. Grande Prmio do Brasil) – pierwsza runda Mistrzostw Świata Formuły 1 w sezonie 1976, która odbyła się 25 stycznia 1976, po raz czwarty na torze Interlagos. Cosworth – brytyjskie przedsiębiorstwo założone w Londynie w 1958 roku, projektujące i budujące silniki. Nazwa pochodzi od nazwisk założycieli, którymi byli Mike Costin i Keith Duckworth. Firma przeniosła siedzibę do Northampton oraz przeszła zmiany własnościowe i organizacyjne, od 2004 jest to Cosworth Group.

    Przed sezonem 1975, wszystkie podwozia Iso-Marlboro FW wykorzystane w 1974, w tym nowo zbudowany samochód, zostały przemianowane odpowiednio na Williams FW01, Williams FW02 i Williams FW03. Mimo oddzielnych oznaczeń, samochody były zasadniczo podobne. Merzario i Laffite pozostali w ekipie, używając modeli FW02 i FW03. Nowy samochód, Williams FW04 zadebiutował podczas Grand Prix Hiszpanii, gdzie zastępujący Francuza Tony Brise ukończył eliminację na siódmej pozycji. Do tego czasu jednak problemy finansowe zespołu stały się poważne i Merzario po Grand Prix Belgii odszedł z zespołu. JEgo miejsce zajmowali Ian Scheckter, François Migault, Ian Ashley, Jo Vonlanthen, Renzo Zorzi i Lella Lombardi, natomiast Damien Magee zastąpił Laffite'a podczas Grand Prix Szwecji. Podczas Grand Prix Niemiec, Jacques Laffite zajmuje drugie miejsce, za Carlosem Reutemannem z Brabhama, przynosząc bardzo potrzebną pomoc finansową dla zespołu. Choć to był jedyny punktowy dorobek to zespół awansował w klasyfikacji konstruktorów na dziewiątą pozycję.

    Sauber, pełna nazwa Sauber F1 Team – zespół wyścigowy stworzony przez Petera Saubera, który rywalizował w Formule 1 w latach 1993-2005 i ponownie od 2010. Jego siedziba mieści się w Hinwil, Szwajcarii.Felipe Massa (ur. 25 kwietnia 1981 w São Paulo) – brazylijski kierowca wyścigowy, reprezentant zespołu Scuderia Ferrari w Formule 1 od 2006r. Wicemistrz tej serii wyścigowej w sezonie 2008.

    Po zakończeniu sezonu, kanadyjski milioner Walter Wolf zakupił 60% udziałów w zespole, pozostawiając Franka Williamsa na stanowisku szefa zespołu. W tym czasie zespół przemienił się na Wolf-Williams Racing. Przed sezonem 1976, Harvey Postlethwaite dołącza do zespołu w roli głównego inżyniera, ponadto Wolf kupuje aktywa zespołu Hesketh Racing, w tym samochód Hesketh 308C, który został przemieniony na Wolf-Williams FW05. Williams FW04, przemieniony na Wolf-Williams FW04 bierze udział tylko w Grand Prix Brazylii. Po sezonie, Walter Wolf uznał, że zespół potrzebuje restrukturyzacji i odsunął Franka Williamsa od kierowania zespołem, zmieniając nazwę ekipy na Walter Wolf Racing. Frank Williams, rozczarowany decyzją Kanadyjczyka, postanawia założyć nowy zespół.

    Grand Prix Węgier 2013 (oficjalnie Formula 1 Magyar Nagydíj 2013) – dziesiąta runda Mistrzostw Świata Formuły 1 w sezonie 2013.Grand Prix San Marino 1994 (oficjalnie 14° Gran Premio di San Marino) – trzecia eliminacja Mistrzostw Świata Formuły 1 sezonu 1994. Była to jednocześnie pierwsza runda europejska rozegrana na torze Autodromo Enzo e Dino Ferrari.

    Williams Grand Prix Engineering[ | edytuj kod]

    1977-1983: Współpraca z Fordem i pierwsze wygrane[ | edytuj kod]

    1977[ | edytuj kod]
    March 761, używany przez Williamsa w ich pierwszym sezonie

    W pierwszym sezonie istnienia zespołu, Frank Williams postanowił o korzystaniu z klienckiego samochodu. W tym celu przejął samochód March 761, w którym Ronnie Peterson wygrał Grand Prix Włoch w 1976. March przedstawiał samochód, który był oznaczony nazwą roboczą 761/7, twierdząc, że to nowo zbudowany samochód. Williams jednak wyraził podejrzenie, że w rzeczywistości jest to March 741 z 1974, dowodząc to pozostałościami farby na samochodzie, które miało odpowiadać kolorystyce samochodu Marcha z 1974.

    Formuła 3000 (w skrócie F3000) – seria wyścigowa samochodów jednomiejscowych o otwartym nadwoziu, istniejąca w latach 1985-2004.British Touring Car Championship (BTCC, Brytyjskie Mistrzostwa Samochodów Turystycznych) – mistrzostwa samochodów turystycznych organizowane przez TOCA od 1958 w Wielkiej Brytanii. Jest to najważniejsza i najbardziej znana seria wyścigowa w tym kraju. Początkowo mistrzostwa rozgrywano pod nazwą British Saloon Car Championship, natomiast aktualną wprowadzono w 1987. Podczas danego sezonu odbywa się w sumie około 10 rund złożonych z trzech wyścigów każda na torach wyścigowych położonych głównie w Anglii.

    W sezonie 1977, zespół został sfinansowany pożyczką bankową od Barclays w wysokości 30 tysięcy funtów. Sponsorem ekipy została linia lotnicza Saudi Arabian Airlines, która w tej samej kwocie wspierała zespół. Postanowiono zaangażować kierowcę, który przyniósł więcej pieniędzy do zespołu. Początkowo reprezentantem Williamsa miał być Mikko Kozarowitzky, jednak stajnia zaangażowała Patricka Nève'a, posiadającego wsparcie browaru Bellevue. Belg miał niewielkie doświadczenie w Formule 1 – zadebiutował podczas Grand Prix Belgii 1976 w ekipie RAM Racing, używając samochodu Brabham BT44. Nève zakwalifikował się na 19. miejscu, jednak nie ukończył wyścigu.

    Grand Prix Japonii 1977 (oryg. Japanese Grand Prix) – ostatnia runda Mistrzostw Świata Formuły 1 w sezonie 1977, która odbyła się 23 października 1977, po raz drugi na torze Fuji International Speedway. Grand Prix RPA 1972 (oficjalnie 1972 South African Grand Prix) – dziewiąta historii Grand Prix RPA w Formule 1 i druga eliminacja Mistrzostw Świata sezonu 1972.

    Williams zadebiutował podczas Grand Prix Hiszpanii, do którego zakwalifikował się na 22. pozycji i ukończył z czterema okrążeniami straty na dwunastej pozycji. Z dziesięciu następnych wyścigów, belgijski kierowca zakwalifikował się siedmiokrotnie. Sześciokrotnie udało mu się dojechać do mety, jednak kończył wyścig na niepunktowanych pozycjach. Najbliżej punktów był podczas Grand Prix Włoch, w którym Nève zajmuje siódmą pozycję. Ostatni wyścig, w Japonii zespół ominął. Pierwszy sezon zakończył się zatem zerowym dorobkiem punktowym.

    Martini Racing – włoski zespół wyścigowy, sponsorowany przez firmę Martini & Rossi, która produkuje różne napoje alkoholowe. Martini Racing powstało w roku 1968. Samochody wyścigowe tej firmy wyróżniają się ciemno niebieskimi, błękitnymi oraz czerwonymi paskami na (najczęściej) białym lub srebrnym lakierze samochodu.Barclays PLC (LSE: BARC , NYSE: BCS) — brytyjska firma holdingowa, globalny finansowy dostawca usług działająca na wszystkich kontynentach, autoryzowany i regulowany przez Financial Services Authority — Brytyjski Urząd ds. Usług Finansowych.
    1978[ | edytuj kod]

    Na początku 1978, Williams zaprezentował samochód własnej konstrukcji o oznaczeniu FW06, zaprojektowanym przez Patricka Heada. Samochód kontynuował wciąż oznaczenia modeli, które były używane przez poprzedni zespół Franka Williamsa. Nowy model, w przeciwieństwie m.in. do Lotusa 79 nie posiadał efektu przyziemnego.

    Grand Prix Japonii 1994 (oryg. Fuji Television Japanese Grand Prix) – 15. runda Mistrzostw Świata Formuły 1 w sezonie 1994, która odbyła się 6 listopada 1994, po raz ósmy na torze Suzuka. Williams FW11, w 1987 FW11B – samochód Formuły 1 zaprojektowany przez Patricka Heada, Sergio Rinlanda i Franka Derniego, skonstruowany przez Williamsa. Model ten był napędzany turbodoładowanym półtoralitrowym silnikiem Hondy i, używany w latach 1986–1987, przyczynił się do zdobycia przez Williamsa dwóch mistrzostw konstruktorów oraz w 1987 roku mistrzostwa kierowców dla Nelsona Piqueta.

    Ekipa szuka nowego kierowcy – proponuje miejsce w zespole trzem kierowcom: Hansowi-Joachimowi Stuckowi, Jochenowi Massowi i Riccardo Patrese, jednak odmawiają. Ostatecznie udaje się pozyskać Alana Jonesa z zespołu Shadow, który w poprzednim sezonie wygrał wyścig o Grand Prix Austrii.

    W całym sezonie, problemem dla zespołu okazały się opony. Goodyear wyposażył jedynie kilka ekip w opony kwalifikacyjne – Williams był jednym z niewielu nieposiadających. Ponieważ stajnia musiała w kwalifikacjach z opon przeznaczonych na wyścig, Jones zwykle kończył sesję kwalifikacyjną w drugiej połowie stawki. Jednak wszystkie zespoły miały na wyścig tą samą specyfikację, Australijczyk świetnie wykonywał starty. Już w drugim wyścigu sezonu, Grand Prix Stanów Zjednoczonych – Zachód, Jones przez chwilę jeździł na drugiej pozycji, wyprzedzając Carlosa Reutemanna, jadącego w Ferrari. Eliminacja kończy się zatrzymaniem samochodu na jedno okrążeniem przed końcem rywalizacji. W Południowej Afryce, Australijczyk zdobył pierwsze punkty dla Williamsa zajmując czwartą pozycję, natomiast w Grand Prix Stanów Zjednoczonych zdobywa pierwsze podium dla zespołu, kończąc wyścig na drugiej pozycji, przegrwając tylko z Carlosem Reutemannem w Ferrari.

    Grand Prix Holandii 1979 (oryg. Grote Prijs van Nederland) – 12. runda Mistrzostw Świata Formuły 1 w sezonie 1979, która odbyła się 26 sierpnia 1979, po raz 24. na torze Zandvoort. Toyota F1 – zespół Formuły 1 startujący w Mistrzostwach w sezonach 2002-2009. Dyrektorem zespołu przed rozwiązaniem był Tsutomu Tomita, a dyrektorem technicznym Pascal Vasselon. Siedziba stajni mieściła się w Kolonii w Niemczech.

    W całym sezonie Jones zdobywa dla zespołu jedenaście punktów, co owocuje zdobyciem przez ekipę dziewiątego miejsca w klasyfikacji konstruktorów. Pod koniec roku, Frank Williams zatrudnia Franka Derniego do pracy z Patrickiem Headem w biurze projektowym stajni.

    1979[ | edytuj kod]

    Head zaprojektował na sezon 1979 samochód FW07, posiadający efekt przyziemny, technologię zastosowaną przez Colina Champana, założyciela zespołu Lotus. Frank Dernie był odpowiedzialny za rozwój aerodynamiczny. Zespół uzyskał także członkostwo w FOCA które wyraziło poparcie dla zespołów chcących wystawiać dwa samochody, więc drugim kierowcą Williamsa został Clay Regazzoni.

    Grand Prix Francji 1971 (oryg. Grand Prix de France) – 5. runda Mistrzostw Świata Formuły 1 w sezonie 1971, która odbyła się 4 lipca 1971, po raz 1. na torze Circuit Paul Ricard. Grupa B (1982-1986) – grupa samochodów w WRC. Miała ona za zadanie wprowadzić do rajdów szybkie samochody podobne do Formuly 1, jednak została ona wycofana z powodu serii wypadków.

    Dopiero w Grand Prix Monako, Williams zdobył pierwsze punkty – Regazzoni był bliski wygrania, jednak przegrał z Jodym Scheckterem z Ferrari o prawie sekundę. Następny wyścig, Grand Prix Francji został zapamiętany z pojedynku René Arnoux z Gillesem Villeneuve'em o drugie miejsce. Podczas tej eliminacji po raz pierwszy obaj kierowcy Williamsa ukończyli rundę na punktowanych pozycjach – Australijczyk był czwarty, a Szwajcar szósty. Kolejny wyścig, Grand Prix Wielkiej Brytanii kończy się pierwszym zwycięstwem Williamsa – Regazzoni pokonał Arnoux o ponad 24 sekundy. Jeszcze większy sukces ekipa odnosi podczas wyścigu o Grand Prix Niemiec, gdzie brytyjska stajnia zdobywa pierwszy dublet – Jones pokonuje o dwie sekundy swojego kolegę zespołowego. Australijczyk ponadto wygrywa następne dwa wyścigi, w Austrii i Holandii. Scheckter zakończył passę Williamsa, wygrywając domowy dla Ferrari wyścig o Grand Prix Włoch, jednak na trzeciej pozycji dojeżdża Regazzoni. Do końca sezonu, Australijczyk zapewnia brytyjskiej ekipie wygraną w Kanadzie.

    Grand Prix Monako 1993 (oryg. Grand Prix Automobile de Monaco) – szósta runda Mistrzostw Świata Formuły 1 w sezonie 1993, która odbyła się 23 maja 1993, po raz 40. na torze Circuit de Monaco. Grand Prix Malezji 2013 (oficjalnie 2013 Formula 1 Petronas Malaysia Grand Prix) – druga runda Mistrzostw Świata Formuły 1 w sezonie 2013.

    Zespół znacznie poprawia się, zajmując drugie miejsce w klasyfikacji konstruktorów, mając na koncie 75 punktów, o 38 oczek mniej od Ferrari.

    1980[ | edytuj kod]
    Williams FW07B – samochód, który dał pierwszy tytuł mistrzowski dla zespołu

    Przed rozpoczęciem sezonu, Williams zwiększa swoją wydajność. Model FW07 zostaje zmodyfikowany do specyfikacji B – nadwozie samochodu jest mocniejsze i bardziej aerodynamiczne. W zespole następuje zmiana kierowcy – zespół zatrzymał Alana Jonesa, jednak nie przedłuża kontraktu z Clayem Regazzonim, który postanawia startować dla ekipy Ensign. Nowym partnerem zespołowym Australijczyka zostaje Carlos Reutemann.

    Sezon 1975 Formuły 1 był 26. sezonem organizowanych przez FIA wyścigów. Rozpoczął się 12 stycznia 1975 i zakończył się 3 października po czternastu wyścigach.Nico Erik Rosberg (ur. 27 czerwca 1985 w Wiesbaden) – niemiecki kierowca wyścigowy, od sezonu 2010 reprezentant zespołu Mercedes GP w Formule 1. Jest synem fińskiego Mistrza Świata Formuły 1 - Keke Rosberga i Niemki Siny Rosberg. Od początku kariery w Formule 1 Nico od swoich mechaników otrzymał przezwisko "Britney" za sprawą złocistych loczków oryginalnie uczesanych i za dbałość o własny wygląd. Od 2006r. regularnie startuje w wyścigach Formuły 1.

    Zespół poczynił większy progres – Jones nie ukończył czterech, a Reutemann trzech wyścigów w całym sezonie. Kierowcy Williamsa wygrają łącznie sześć wyścigów – pięć zwycięstw odniósł Australijczyk (w Argentynie, Francji, Wielkiej Brytanii, Kanadzie i w Stanach Zjednoczonych), natomiast jedna wygrana przypadła Argentyńczykowi (w Monako).

    Torger Christian „Toto” Wolff (ur. 12 stycznia 1972 w Wiedniu) – austriacki kierowca wyścigowy i rajdowy, od 2013 dyrektor wykonawczy Mercedesa w Formule 1.Grand Prix Wielkiej Brytanii 1969 (oryg. RAC British Grand Prix) – szósta runda Mistrzostw Świata Formuły 1 w sezonie 1969, która odbyła się 20 lipca 1969, po raz 12. na torze Silverstone.

    W ciągu całego sezonu, Jones walczył o mistrzostwo z Nelsonem Piquetem z Brabhama. Kwestia tytułu mistrzowskiego rozegrała się w ostatniej rundzie sezonu na torze Watkins Glen. Przed wyścigiem, australijski kierowca miał osiem punktów przewagi nad Brazylijczykiem. Piquet miał matematyczne szanse na zdobycie mistrzostwa, pod warunkiem, że musiałby wygrać, a Jones nie zdobyć ani jednego punktu. Wyścig w Stanach Zjednoczonych zakończył się dla Brazylijczyka po 25 okrążeniach, natomiast Jones wygrał eliminację przed Reutemannem, dzięki czemu Australijczyk zdobył mistrzostwo.

    Grand Prix Monako 1979 (oryg. Grand Prix Automobile de Monaco) – siódma runda Mistrzostw Świata Formuły 1 w sezonie 1979, która odbyła się 27 maja 1979, po raz 26. na torze Circuit de Monaco. Max Jean, czasami błędnie zapisywany jako Jean Max (ur. 27 lipca 1943 roku w Marsylii) – francuski kierowca wyścigowy.

    W klasyfikacji konstruktorów, Williams po raz pierwszy zdobywa tytuł, pokonując drugiego Ligiera o 54 punkty.

    1981[ | edytuj kod]

    Alan Jones i Carlos Reutemann pozostali reprezentantami Williamsa na sezon 1981. Sezon rozpoczął się wygraną Jonesa w Long Beach. Następny wyścig, Grand Prix Brazylii przyniósł zwycięstwo Reutemannowi, który odmówił polecenia przepuszczenia Jonesa. Dzięki temu, Argentyńczyk został liderem mistrzostw, lecz zespół w trakcie sezonu nie okazywał mu wsparcia. Kierowcy Williamsa wygrywają jeszcze w Belgii i w Las Vegas, gdzie kończyły się mistrzostwa.

    Grand Prix Austrii 1971 (oryg. Grosser Preis von Österreich) – 8. runda Mistrzostw Świata Formuły 1 w sezonie 1971, która odbyła się 15 sierpnia 1971, po raz 2. na torze Österreichring. Team Alfa Romeo – były zespół, konstruktor i dostawca silników Formuły 1. W barwach Alfa Romeo tytuł mistrza świata kierowców zdobył Juan Manuel Fangio.

    Williams po raz drugi zdobył mistrzostwo konstruktorów z 95 punktami, natomiast Reutemann ostatecznie zdobywa tytuł wicemistrzowski, przegrywając z Piquetem o punkt, wykorzystując fakt, iż Argentyńczyk nie dojechał na punktowanej pozycji a Brazylijczyk dwukrotnie dojeżdżał do mety na piątej pozycji.

    1982[ | edytuj kod]

    Po sezonie 1981, Jones postanowił o wycofaniu się z Formuły 1, by w następnym sezonie powrócić z zespołem Arrows na Grand Prix Stanów Zjednoczonych – Zachód. Miejsce Australijczyka zajmuje Keke Rosberg, dotychczasowy kierowca Fittipaldi Automotive. Celem dla zespołu jest wywalczenie trzeciego z rzędu tytułu mistrzowskiego wśród konstruktorów. Pierwotnie, Carlos Reutemann chciał wycofać się wspólnie z Jonesem z rywalizacji w tej serii, jednak pozostał w zespole na dwa pierwsze wyścigi, po czym ogłosił odejście z Formuły 1. Jego kokpit zajmowali Mario Andretti (w Grand Prix Stanów Zjednoczonych – Zachód) i Derek Daly (od Grand Prix Belgii do końca sezonu).

    Nicholas Latifi (ur. 29 czerwca 1995 w Toronto) – kanadyjski kierowca wyścigowy, od sezonu 2020 startujący w mistrzostwach świata Formuły 1. Od 2020 roku kierowca zespołu ROKiT Williams F1 Team. Sezon 2013 Formuły 1 był 64 sezonem o Mistrzostwo Świata Formuły 1 i był to ostatni sezon, w którym używane były silniki 2,4 V8, jako że od roku 2014 stosowane będą bardziej przyjazne środowisku jednostki 1,6 V6 turbo. Po raz czwarty z rzędu triumfował Sebastian Vettel i jego zespół - Red Bull Racing.

    Sezon zakończył się mistrzostwem dla Rosberga, który wygrał zaledwie jeden wyścig – Grand Prix Szwajcarii. Fin wykorzystał fakt nieobecności Didiera Pironiego spowodowane jego wypadkiem podczas Grand Prix Niemiec, który eliminuje Francuza z rywalizacji do końca sezonu. Rosberg w klasyfikacji pokonuje Francuza o pięć punktów. W klasyfikacji konstruktorów, Williams zajmuje czwarte miejsce, mając 58 punktów. Pierwszy raz od trzech lat mistrzostwo konstruktorów zgarnia Ferrari, a Williamsa dodatkowo pokonują McLaren i Renault.

    Politoys FX3 – samochód Formuły 1 zaprojektowany na sezon 1972 zespołu Team Williams Motul. Kierowcą bolidu był Henri Pescarolo. Podczas pierwszego wyścigu jakim była Grand Prix Wielkiej Brytanii bolid został zniszczony. Jest to pierwszy bolid skonstruowany przez Williamsa.Williams FW15C – bolid Formuły 1, zaprojektowany przez Adriana Neweya i Patricka Heada i uczestniczący w niej w sezonie 1993.

    W trakcie sezonu, zespół szuka nowych rozwiązań. Frank Dernie projektuje samochód FW08B. Sześciokołowy model, w przeciwieństwie do Tyrrella P34 miał cztery koła tylne, podobnie jak samochód March 2-4-0. Jesienią 1982, zespół testuje nowy samochód, który miał lepszą przyczepność. Ze względu na to, że FISA od sezonu 1983 wprowadziła przepis mówiący o tym, że samochód musi mieć cztery koła, FW08B nie wziął udziału w ani jednym wyścigu.

    Grand Prix Singapuru 2012 (oficjalnie 2012 Formula 1 SingTel Singapore Grand Prix) – czternasta runda Mistrzostw Świata Formuły 1 w sezonie 2012.Claire Williams (ur. 21 lipca 1976 roku w Windsor, Berkshire) – Brytyjka, szefowa Williamsa w Formule 1. Córka sir Franka Williamsa.

    1983-1987: Współpraca z Hondą[ | edytuj kod]

    Williams FW09, pierwszy samochód Williamsa z silnikiem Hondy
    1983[ | edytuj kod]

    Frank Williams zaczął przypatrywać się Hondzie, która dostarczała zespołowi Spirit sześciocylindrowy turbodoładowany silnik o pojemności 1,5 litra. Umowa między Williamsem a Hondą została podpisana na początku 1983, a zespół miał używać jednostek japońskiego producenta od sezonu 1984. Do tej chwili, Williams miał nadal używać silników Ford. Drugim kierowcą Williamsa został Jacques Laffite, a w Grand Prix Europy Williams wystawia trzeci samochód dla Jonathana Palmera.

    Grand Prix Wielkiej Brytanii 1979 (oryg. Marlboro British Grand Prix) – dziewiąta runda Mistrzostw Świata Formuły 1 w sezonie 1979, która odbyła się 14 lipca 1979, po raz 17. na torze Silverstone. Alain Marie Pascal Prost OBE (ur. 24 lutego 1955 w Lorette) – jeden z najbardziej utytułowanych kierowców Formuły 1 wszech czasów. W czasie swojej kariery w F1, która trwała od 1980 do 1993, zwyciężył w 51 Grand Prix (rekord został pobity przez Michaela Schumachera w sezonie 2001) i zdobył 4 tytuły Mistrza Świata.

    Sezon obfituje w jedyne zwycięstwo odniesione przez Keke Rosberga podczas Grand Prix Monako. Fin dodatkowo staje na drugim stopniu podium podczas Grand Prix Stanów Zjednoczonych – Wschód na torze Detroit Street Circuit. Współpraca z Hondą zaczyna się nieco wcześnie, bo od Grand Prix Południowej Afryki, w której Fin zajmuje piąte miejsce. Zespół zajął czwarte miejsce zdobywając 36 punktów.

    Grand Prix Hiszpanii 2012 (oficjalnie Gran Premio de España 2012) – piąta runda Mistrzostw Świata Formuły 1 w sezonie 2012.Grand Prix Holandii 1974 (oryg. Grote Prijs van Nederland) – ósma runda Mistrzostw Świata Formuły 1 w sezonie 1974, która odbyła się 23 czerwca 1974, po raz 19. na torze Zandvoort.
    1984[ | edytuj kod]

    Williams zatrzymał Rosberga i Laffite'a na sezon 1984. Ekipa używa modelu FW09, który został wykorzystany już podczas Grand Prix Południowej Afryki. Samochód spisuje się nie najlepiej – kierowcy Williamsa łącznie trzynaście razy nie dojeżdżają do mety, z czego ośmiokrotnie wspólnie. Mimo tego, Keke Rosberg zdobywa drugie miejsce w Grand Prix Brazylii i wygrywa wyścig o Grand Prix Stanów Zjednoczonych.

    Grand Prix Stanów Zjednoczonych 2013 (oficjalnie 2013 United States Grand Prix) – osiemnasta runda Mistrzostw Świata Formuły 1 w sezonie 2013.Valtteri Bottas (ur. 28 sierpnia 1989 w Villähde) – fiński kierowca wyścigowy. Od 2013 roku jest kierowcą zespołu Williams w Formule 1.

    W klasyfikacji konstruktorów, Williams zajmuje szóste miejsce zdobywając łącznie 25,5 punktu. W klasyfikacji kierowców, Rosberg zostaje sklasyfikowany na ósmej pozycji, Laffite osiem miejsc niżej.

    1985[ | edytuj kod]

    W sezonie 1985 zaszły zmiany w składzie kierowców. Jacques Laffite powrócił do Ligiera, natomiast jego miejsce zajmuje Nigel Mansell, będący dotychczas kierowcą Lotusa. Zespół rozpoczyna także współpracę z firmą Canon, która zostaje sponsorem tytularnym ekipy.

    Grand Prix Malezji 2017 (oficjalnie 2017 Formula 1 Petronas Malaysia Grand Prix) – piętnasta eliminacja Mistrzostw Świata Formuły 1 w sezonie 2017. Grand Prix odbyło się w dniach 29 września–1 października na torze Sepang International Circuit w mieście Sepang. Renault Sport Technologies znany też jako Renault Sport, Renaultsport i RST – oddział francuskiej firmy Renault. Jest odziałem przeznaczonym do sportów motorowych.

    Patrick Head projektuje samochód FW10 – pierwszy model Williamsa wykonany z włókien węglowych kompozytowych, którego pionierem był McLaren. Kierowcy Williamsa w całym sezonie wygrali cztery wyścigi – Rosberg zwycięża w Grand Prix Stanów Zjednoczonych – Wschód i Grand Prix Australii, natomiast Mansell dojeżdża jako pierwszy w Grand Prix Europy i Grand Prix Południowej Afryki.

    Williams FW06 – samochód Formuły 1, skonstruowany przez Williamsa, używany w sezonie 1978 i 1979. Kierowcą bolidu w 1978 został Alan Jones. W 1979 ścigał się z Clay’en Regazzonim. V10 – oznaczenie silnika widlastego (układ V) składającego się z dziesięciu cylindrów. Silniki takie (zależnie od konstrukcji) osiągają moc rzędu 500 KM. W różnych konstrukcjach można spotkać różny rozstaw układu V, począwszy od 90 stopni (BMW M5, Audi RS6, Dodge Viper) do 72 stopni (Lamborghini Gallardo, Ford 6.8 V10).

    W klasyfikacji kierowców, Keke Rosberg przegrywa z Alainem Prostem z McLarena i Michele Alboreto z Ferrari, natomiast Mansell zostaje sklasyfikowany na szóstym miejscu. W klasyfikacji konstruktorów, Williams zajmuje trzecią pozycję, zdobywając 71 punktów.

    1986[ | edytuj kod]

    Bezpośrednio przed rozpoczęciem sezonu 1986, zespół otrzymuje potężny cios. W czasie powrotu na lotnisko w Nicei, po testach przedsezonowych na torze Circuit Paul Ricard, Frank Williams stracił panowanie nad wypożyczonym Fordem Sierrą i dachował. Brytyjczyk nie miał zapiętych pasów, co spowodowało, że został sparaliżowany i od tamtej pory musi poruszać się na wózku inwalidzkim.

    Jean-Christophe Boullion (ur. 27 grudnia 1969 w Saint-Brieuc) – francuski kierowca wyścigowy, były kierowca Formuły 1.Europejska Formuła 2 Sezon 1968 – drugi sezon Europejskiej Formuły 2. Rozpoczął się 7 kwietnia na torze Hockenheimring w Niemczech, a zakończył 27 października na włoskim torze ACI Vallelunga Circuit. Tytuł w klasyfikacji kierowców zdobył Francuz Jean-Pierre Beltoise. Wśród zespołów najlepsza okazała się francuska ekipa Matra Sports, a wśród konstruktorów francuska Matra.

    Przed wypadkiem, zespół postanowił o zatrudnieniu nowego kierowcy, w miejsce Rosberga, który odszedł do McLarena. Nowym reprezentantem Williamsa został dwukrotny mistrz świata Nelson Piquet. Pomimo nieobecności Franka Williamsa w alei serwisowej, kierowcy Williams łącznie wygrywają dziewięć wyścigów co owocuje mistrzostwem konstruktorów. Przed ostatnim wyścigiem sezonu, Williams miał szansę na podwójną koronę mistrzowską, ze względu na siedmiopunktowe prowadzenie Nigela Mansella w klasyfikacji kierowców. W finałowej rundzie, na 63. okrążeniu pęka opona w samochodzie Brytyjczyka, co wykorzystuje Alain Prost, który tym samym obronił zdobyty rok wcześniej tytuł wśród kierowców.

    Williams FW20 – samochód Formuły 1 zespołu Williams, skonstruowany przez Patricka Heada, Gavina Fishera oraz Geoffa Willisa, startujący w sezonie 1998. Kierowcami byli broniący tytułu mistrza świata Jacques Villeneuve oraz Heinz-Harald Frentzen.Daniel Joseph Ricciardo (ur. 1 lipca 1989 w Perth) – australijski kierowca wyścigowy zespołu Renault F1 Team w Formule 1.

    W trakcie sezonu dochodzi do wewnętrznej rywalizacji między Piquetem a Mansellem. Brazylijczyk nazwał swojego kolegę zespołowego niewykształconym głupkiem, ponadto skrytykował wygląd żony Nigela Mansella, wycofując swoje słowa pod groźbą postępowania sądowego.

    1987[ | edytuj kod]

    W sezonie 1987 zachowano dotychczasowy skład kierowców. Williams, z nieznacznie zmodyfikowanym modelem FW11B wygrywa dziewięć wyścigów i ponownie zgarnia tytuł wśród konstruktorów. Mistrzostwo kierowców trafia w ręce Piqueta, który wygrał trzykrotnie i zdobył 73 punkty. Mansell, choć wygrał dwa razy więcej wyścigów, przegrał rywalizację z partnerem zespołowym o dwanaście punktów.

    Grand Prix Wielkiej Brytanii 2016 (oficjalnie 2016 Formula 1 British Grand Prix) – dziesiąta eliminacja Mistrzostw Świata Formuły 1 w sezonie 2016. Grand Prix odbyło się w dniach 8–10 lipca 2016 roku na torze Silverstone Circuit w Silverstone.Grand Prix Wielkiej Brytanii 1980 (oryg. Marlboro British Grand Prix) – ósma runda Mistrzostw Świata Formuły 1 w sezonie 1980, która odbyła się 13 lipca 1980, po raz dziewiąty na torze Brands Hatch.

    Podczas treningów do Grand Prix Węgier, Nelson Piquet oświadczył, że podpisał kontrakt z Lotusem na sezon 1988, dający mu gwarancję bycia numerem jeden w zespole. Brazylijczyk ubolewał, że Williams obiecał mu bycie liderem stajni i słowa nie dotrzymał. W dodatku, Honda postanowiła zakończyć współpracę z Williamsem i postanawia dostarczać jednostki napędowe ekipie McLaren.

    Kazuki Nakajima (jap. 中嶋一貴, Nakajima Kazuki, ur. 11 stycznia 1985 w Okazaki, w prefekturze Aichi) – japoński kierowca wyścigowy.Piers Raymond Courage (ur. 27 maja 1942 w Colchester, zm. 21 czerwca 1970 w Zandvoort) – brytyjski kierowca wyścigowy. Uczestniczył w 29 Grand Prix. Zadebiutował 2 stycznia 1967 roku. W swojej krótkiej karierze dwa razy stanął na podium i zdobył sumę 20 punktów.

    1988: Współpraca z Judd[ | edytuj kod]

    Williams FW12, jedyny samochód Williamsa z silnikiem Judd

    Sezon 1988 przynosi wiele zmian – partnerem zespołowym Mansella zostaje Riccardo Patrese, natomiast samochody Williamsa są napędzane wolnossącymi silnikami Judd CV o pojemności 3,5 litra. W porównaniu do zespołów korzystających z turbodoładowanych jednostek, Williams miał spory deficyt wydajności. W porównaniu do poprzednich sezonów, kierowcy nie odnoszą pojedynczego zwycięstwa, natomiast Nigel Mansell zajmuje drugie miejsce w wyścigach o Grand Prix Wielkiej Brytanii i Grand Prix Hiszpanii.

    René Arnoux (ur. 4 lipca 1948 w Grenoble) – były kierowca wyścigowy, który ścigał się w Formule 1 w latach 1978-1989Grand Prix Europy 1985 (oryg. Shell Oils Grand Prix of Europe) – 14. runda Mistrzostw Świata Formuły 1 w sezonie 1985, która odbyła się 6 października 1985, po raz drugi na torze Brands Hatch.

    Cały sezon Williams kończy na siódmej pozycji, mając na koncie 20 punktów. W klasyfikacji konstruktorów, Mansell zostaje sklasyfikowany na dziewiątym miejscu z dwunastoma punktami. Patrese zajmuje jedenastą pozycję, mając cztery punkty mniej od Brytyjczyka.

    1989-1997: Sukcesy z Renault[ | edytuj kod]

    1989[ | edytuj kod]

    W lipcu 1988, Williams podpisuje umowę z Renault na dostawę silników od sezonu 1989. Przed rozpoczęciem sezonu, Mansell odszedł do ekipy Ferrari, a jego miejsce zajmuje Thierry Boutsen, który wcześniej reprezentował zespoły Arrows i Benetton. Belg zapewnia zespołowi dwa zwycięstwa, w Kanadzie i Australii, ponadto czterokrotnie zajmuje drugie miejsca. Łącznie z Włochem zdobywa pięć trzech miejsc.

    Grand Prix Europy 1994 (oryg. Gran Premio de Europa) – 14. runda Mistrzostw Świata Formuły 1 w sezonie 1994, która odbyła się 16 października 1994, po raz pierwszy na torze Circuito Permanente de Jerez. Grand Prix Stanów Zjednoczonych 1978 (oficjalnie XXI Toyota United States Grand Prix) – wyścig o Grand Prix Stanów Zjednoczonych który odbył się w 1 października 1978 roku na torze Watkins Glen.

    W klasyfikacji konstruktorów, Williams zdobył wicemistrzostwo, zdobywając 77 punktów, o 64 punkty mniej od McLarena. W klasyfikacji kierowców, najlepszym kierowcą Williamsa był Riccardo Patrese, który został sklasyfikowany na trzeciej pozycji z 40 punktami, ulegając tylko Prostowi i Sennie. Boutsen zajął piąte miejsce z 37 punktami na koncie.

    Grand Prix Belgii 1976 (oryg. Grote Prijs van Belgie) – piąta runda Mistrzostw Świata Formuły 1 w sezonie 1976, która odbyła się 16 maja 1976, po raz trzeci na torze Circuit Zolder. Sir John Arthur „Jack” Brabham OBE (ur. 2 kwietnia 1926 w Hurstville (przedmieścia Sydney)) – australijski kierowca wyścigowy; trzykrotny mistrz Formuły 1 (w 1959, 1960 i 1966)
    1990[ | edytuj kod]

    Na sezon 1990, Williams zachował Patrese i Boutsena. Pomimo tego, że Patrese wygrał Grand Prix San Marino, a Boutsen zdobył pole position i wygrał wyścig o Grand Prix Węgier, stajnia zdobyła o dwadzieścia punktów mniej niż w poprzednim sezonie i zakończyła mistrzostwa konstruktorów na czwartej pozycji. W klasyfikacji kierowców, Boutsen zajął szóste miejsce z 34 punktami, a Patrese był siódmy z 23 punktami.

    Grand Prix Argentyny 1978 (oryg. Gran Premio de la Republica Argentina) – pierwsza runda Mistrzostw Świata Formuły 1 w sezonie 1978, która odbyła się 15 stycznia 1978, po raz 13. na torze Autódromo Oscar Alfredo Gálvez. De Tomaso Modena S.p.A. – włoska firma produkująca luksusowe samochody sportowe w Modenie pod marką De Tomaso. W późniejszym czasie grupa przemysłowa pod tą samą nazwą obejmująca kilka marek motocykli i samochodów.
    1991[ | edytuj kod]

    Na początku sezonu 1991, Thierry Boutsen opuścił Williamsa i dołączył do Ligiera. Jego miejsce zajął Nigel Mansell, który powrócił do brytyjskiej stajni po dwóch latach spędzonych w Ferrari. Williams dodatkowo zatrudnił Damona Hilla w charakterze kierowcy testowego. Sezon ten był dużo lepszy od poprzedniego – przez pierwsze cztery wyścigi zespół zdobył dwanaście punktów dzięki dwóm drugim miejscom zdobytym przez Riccardo Patrese w Brazylii i Nigela Mansella w Monako. Od rundy w Kanadzie kierowcy Williamsa zaczęli regularnie punktować. W całym sezonie kierowcy Williamsa wygrali siedem wyścigów – pięć wygrał Brytyjczyk, a dwa Włoch. W klasyfikacji kierowców, Nigel Mansell zdobył tytuł wicemistrza świata przegrywając z Ayrtonem Senną 24 punktami, Riccardo Patrese natomiast był trzeci z liczbą 53 punktów. W klasyfikacji konstruktorów Williams był na drugiej pozycji zdobywając 125 punktów, o 14 punktów mniej niż McLaren.

    Grand Prix Brazylii 1993 (oryg. Grande Prêmio do Brasil) – druga runda Mistrzostw Świata Formuły 1 w sezonie 1993, która odbyła się 28 marca 1993, po raz 11. na torze Interlagos. BMW Motorsport – sekcja firmy BMW odpowiedzialna za sporty motorowe. BMW uczestniczyło w różnych obszarach sportów motorowych, wliczając w to wyścigi motocykli, samochodów turystycznych i sportowych, Formułę 1 i Formułę 2.
    1992[ | edytuj kod]

    Williams utrzymał w składzie kierowców Mansella i Patrese na sezon 1992. Już w pierwszej rundzie, w Południowej Afryce, Mansell zdobył pole position i wygrał wyścig z przewagą 24 sekund nad partnerem zespołowym. Mansell wygrał cztery kolejne wyścigi dla Williamsa w Meksyku, Brazylii, Hiszpanii i w Imoli. Patrese w tych wyścigach zdobywał drugie miejsca, prócz rundy w Hiszpanii, gdzie odpadł po awarii. Komplet zwycięstw Mansella w pięciu pierwszych wyścigach było nowym rekordem Formuły 1. Senna wygrał Grand Prix Monako, gdzie kierowcy Williamsa zdobyli drugie i trzecie miejsce. W następnym wyścigu, w Kanadzie obaj kierowcy brytyjskiej stajni przedwcześnie zakończyli rundę – Mansell wypadł z toru, twierdząc, że został wypchnięty przez Sennę, Patrese odpadł w wyniku awarii skrzyni biegów. Mansell zwycięża w następnych czterech wyścigach, w tym podczas Grand Prix Wielkiej Brytanii.

    Sam Michael (ur. 29 kwietnia 1971) – dyrektor techniczny w Williamsie, który jest konstruktorem w Formule 1. Urodzony w Australii, dorastał w Canberze.Grand Prix Kanady 1989 (oryg. Grand Prix Molson du Canada) – szósta runda Mistrzostw Świata Formuły 1 w sezonie 1989, która odbyła się 18 czerwca 1989, po raz 11. na torze Circuit Gilles Villeneuve.

    Williams zdobył mistrzostwo konstruktorów z liczbą 164 punktów, o 65 punktów więcej od drugiego McLarena. Nigel Mansell zdobył mistrzostwo kierowców, zdobywając 108 punktów, natomiast jego kolega zespołowy został sklasyfikowany tuż za nim z 56 punktami. Mansell zdobywając pierwsze miejsce w dziewięciu wyścigach, ustanowił rekord w największej liczbie zwycięstw jednego kierowcy w jednym sezonie.

    Formuła E – klasa wyścigów samochodowych powołana w 2012 roku. W Mistrzostwach Formuły E stosowane będą jedynie jednomiejscowe samochody elektryczne. Seria, promowana przez konsorcjum Formula E Holdings, jest licencjonowana oraz nadzorowana przez Fédération Internationale de l’Automobile.Arrows Racing Team – zespół Formuły 1, który uczestniczył w Grand Prix w latach 1977-2002. Siedzibą Arrowsa było Leafield.

    Pomimo zdobytego tytułu mistrzowskiego i dziewięciu wygranych w sezonie, pozycja Mansella w Williamsie nie była pewna. Zespół chciał podpisać kontrakt z Alainem Prostem, który nie startował w sezonie 1992 lub z Ayrtonem Senną, któremu kończył się kontrakt w McLarenie. Pozycja Patrese wydawała się być zagrożona i podpisał umowę z Benettonem na sezon 1993. W końcu, Prost uzgadnia warunki z Williamsem i podpisuje z nimi kontrakt. Na wieść o tym, Mansell postanowił opuścić zespół – oprócz tego, że Brytyjczyk nie miał dobrych relacji z Prostem, kiedy reprezentowali Ferrari, to w dodatku Williams nie chciał podwyższyć wynagrodzenia Brytyjczyka po zdobytym tytule. Francuz wynegocjował w kontrakcie klauzulę, że Senna nie będzie mógł jeździć z nim w jednym zespole.

    Silverstone Circuit – tor Formuły 1 położony na granicy hrabstw Northamptonshire i Buckinghamshire. Odbywa się na nim Grand Prix Wielkiej Brytanii. Rekord okrążenia obecnej wersji toru został ustanowiony w 2010 r. przez Fernando Alonso i wynosi 1:30,874.Juan Pablo Montoya Roldán (ur. 20 września 1975 w Bogocie) – kolumbijski kierowca wyścigowy startujący w amerykańskiej serii NASCAR Sprint Cup, a w przeszłości w Formule 1, CART (tytuł mistrzowski) i Formule 3000 (tytuł mistrzowski).
    1993[ | edytuj kod]

    Po odejściu Nigela Mansella do serii Indy Car, partnerem zespołowym Alaina Prosta został Damon Hill. Samochód Williams FW15C był dominującym pojazdem. Model posiadał aktywny system zawieszenia i kontrolę trakcji, poza wszystkim dostępnym dla pozostałych ekip. W pierwszym wyścigu dla Williamsa, Prost wygrał w Południowej Afryce i, podobnie jak Mansell, zdominował cały weekend wyścigowy, zdobywając pole position i wygrał rundę z przewagą ponad minuty nad Ayrtonem Senną. W Grand Prix Brazylii, Hill zdobywa swoje pierwsze podium, zajmując drugie miejsce, szesnaście sekund za Senną, natomiast Prost odpada z rywalizacji na 29. okrążeniu, w wyniku kolizji z Christianem Fittipaldi z Minardi. Po wygranej Brazylijczyka w Grand Prix Europy, Prost wygrywa następne dwa wyścigi, z kolei wyścig o Grand Prix Monako stał pod znakiem wygranej Senny. Prost i Hill zdobyli dublet podczas Grand Prix Francji (był to jednocześnie jedyny dublet Williamsa w sezonie). Alain Prost wygrał następne dwa wyścigi, Grand Prix Wielkiej Brytanii i Grand Prix Niemiec.

    Indianapolis 500 (także: Indy 500) – wyścig samochodowy rozgrywany corocznie w Stanach Zjednoczonych w ostatnią niedzielę maja. Wyścig rozgrywany jest od 1911 roku na dystansie 500 mil, czyli 200 okrążeń na torze Indianapolis Motor Speedway. Jest to jedno z największych wydarzeń sportowych na świecie, oglądane na żywo przez około 270 tysięcy widzów.Alexander George Lynn (ur. 17 września 1993 roku) – brytyjski kierowca wyścigowy. Obecnie mieszka w angielskim mieście Essex.

    W drugiej połowie sezonu, Hill okazał się konkurencyjny – choć problemy mechaniczne kosztowały prowadzenia Brytyjczyka w wyścigach na Silverstone i Hockenheim, Hill wygrał następne trzy wyścigi, na Węgrzech, w Belgii i we Włoszech, co dało brytyjskiemu kierowcy awans na pozycję wicelidera i szansę na tytuł mistrzowski. Po wyścigu w Monzy, kierowcy Williamsa nie wygrywają ani razu, natomiast zwycięstwami dzielą się Michael Schumacher (w Portugalii) i Ayrton Senna (w Japonii i Australii), który wyprzedził Damona Hilla w klasyfikacji kierowców. Williams obronił tytuł mistrzowski, wygrywając z przewagą 84 punktów nad McLarenem, natomiast Prost zdobył czwarte w swojej karierze mistrzostwo świata, z przewagą 26 punktów nad Senną. Był to także ostatni sezon współpracy Williamsa z firmą Canon.

    Grand Prix Australii 2015 (oficjalnie 2015 Formula 1 Rolex Australian Grand Prix) – pierwsza eliminacja Mistrzostw Świata Formuły 1 w sezonie 2015. Grand Prix odbyło się w dniach 13–15 marca 2015 roku na torze Albert Park Circuit w Melbourne.Grand Prix Monako 1983 (oryg. Grand Prix Automobile de Monaco) – piąta runda Mistrzostw Świata Formuły 1 w sezonie 1983, która odbyła się 15 maja 1983, po raz 30. na torze Circuit de Monaco.
    1994[ | edytuj kod]

    Damon Hill pozostał w zespole, natomiast przed wyścigiem o Grand Prix Portugalii w październiku 1993, Alain Prost ogłosił, że nie będzie bronił tytułu mistrzowskiego, definitywnie wycofując się rywalizacji, ze względu na to, iż klauzula zawarta w umowie z Francuzem wygasała z końcem sezonu. Wobec tego, miejsce Prosta zajął Ayrton Senna, natomiast Williams podpisał porozumienie z czterokrotnym mistrzem świata, wypłacając mu pełny kontrakt za sezon 1994. Przed rozpoczęciem sezonu, zespół podpisał kontrakt z firmą tytoniową Rothmans International, która została sponsorem tytularnym zespołu, a samochody pomalowane zostały w barwy niebiesko-białe.

    Mercedes (oficjalnie Mercedes AMG Petronas Formula One Team) – fabryczny zespół wyścigowy Mercedes-Benz w Formule 1, reaktywowany w 2009 po wykupieniu 75,1% udziałów w Brawn GP. Szefami zespołu od stycznia 2014 roku są Paddy Lowe oraz Toto Wolff.Arturo Francesco „Little Art” Merzario (ur. 11 marca 1943 w mieście Chiavenna, prowincji Como) – były włoski kierowca Formuły 1.

    Przejście Senny do Williamsa, z racji dominacji ekipy przez dwa poprzednie sezony, miało dać Brazylijczykowi nadzieje na zdobycie czwartego tytułu mistrzowskiego. Jednak FIA wprowadziła kilka zmian regulaminowych – zakazano stosowania ABS-u, kontroli trakcji oraz aktywnego zawieszenia by „liczyły się umiejętności kierowcy”. Zmiany te miały na celu uatrakcyjnienie rywalizacji w Formule 1. Po wprowadzeniu przepisów okazało się, że model FW16 nie jest już takim samym samochodem jak poprzednie modele.

    Compagnie Générale des Établissements Michelin – największy w Europie i jeden z największych na świecie producent opon. Jego siedziba znajduje się w Clermont-Ferrand (Puy-de-Dôme) we Francji. Michelin znany jest również z wydawanych przez siebie map i przewodników („Guide Michelin”) dla turystów zmotoryzowanych.British American Tobacco Plc – międzynarodowe przedsiębiorstwo tytoniowe z siedzibą w Londynie, notowane na giełdach w Londynie (LSE), Nowym Jorku (AMEX) i Malezji (KLSE).

    Pierwsze cztery wyścigi wygrał kierowca zespołu Benetton, Michael Schumacher. Senna zdobył do pierwszych trzech wyścigów pole position, jednak nie kończył wyścigów. Podczas trzeciego wyścigu – Grand Prix San Marino, Brazylijczyk na szóstym okrążeniu na zakręcie Tamburello uderzył czołowo w betonową ścianę wskutek czego zmarł. Skutkiem tego wydarzenia było oskarżenie Franka Williamsa, Patricka Heada i Adriana Neweya o nieumyślne spowodowanie śmierci Senny przez włoski rząd. Sprawa trwała jedenaście lat i została zakończona 27 maja 2005 uniewinnieniem Neweya, natomiast sprawa przeciwko Patrickowi Headowi została umorzona z powodu przedawnienia.

    Grand Prix Szwajcarii 1982 (oryg. Grosser Preis der Schweiz) – 14. runda Mistrzostw Świata Formuły 1 w sezonie 1982, która odbyła się 29 sierpnia 1982, po raz pierwszy na torze Dijon-Prenois. Nigel Ernest James Mansell OBE (ur. 8 sierpnia 1953 w Upton-upon-Severn) – angielski kierowca wyścigowy, który został mistrzem Formuły 1 oraz mistrzem CART. Jest pierwszym zawodnikiem, który wygrał serię CART w swoim debiutanckim sezonie. Mansell jest najlepszym brytyjskim kierowcą Formuły 1 z 31 zwycięstwami na koncie. Jest na czwartym miejscu pod względem zwycięstw po Schumacherze, Proście i Sennie.

    W następnym wyścigu by uczcić pamięć Ayrtona Senny, Williams wystawił samochód tylko dla Damona Hilla. Od tego momentu Williams oddając hołd trzykrotnemu mistrzowi świata na swoich samochodach umieszcza logo Senny – splecioną literę „S”. Drugi kokpit Williamsa od Grand Prix Hiszpanii zajmował David Coulthard. W tym samym wyścigu Hill wygrał wyścig, a Coulthard nie ukończył z powodu problemów z elektryką. W Kanadzie obaj kierowcy Williamsa zdobyli punkty – Hill był drugi, za Schumacherem, Coulthard był piąty. Przed Grand Prix Francji, na prośbę Renault, do kokpitu powrócił Nigel Mansell. Mistrz świata z 1992 wyścigu nie ukończył, natomiast Hill był drugi. Brytyjczyk wygrał za to domowy wyścig o Grand Prix Wielkiej Brytanii, korzystając z kary nałożonej na Michaela Schumachera. Damon Hill później wykorzystywał kary nałożone na niemieckiego kierowcę, m.in. dyskwalifikację kierowcy Benettona podczas Grand Prix Belgii, z powodu nieregulaminowej grubości deski umieszczonej pod podwoziem i wykluczenie Schumachera z dwóch wyścigów (początkowo na Grand Prix Niemiec i Grand Prix Węgier, a po odwołaniu przez zespół Benetton na Grand Prix Włoch i Grand Prix Portugalii) wygrywając trzy wyścigi.

    Lenovo Group Limited (联想集团有限公司, Liánxiǎng jítuán yǒuxiàn gōngsī) – chińska firma informatyczna, największy na świecie producent komputerów osobistych według szacunków firm IDC oraz Gartner.Grand Prix Kanady 2016 (oficjalnie Formula 1 Grand Prix du Canada 2016) – siódma eliminacja Mistrzostw Świata Formuły 1 w sezonie 2016. Grand Prix odbyło się w dniach 10–12 czerwca 2016 roku na torze Circuit Gilles Villeneuve w Montrealu.

    W trzech ostatnich wyścigach, miejsce Coultharda zajął ponownie Mansell. Mistrz świata otrzymywał za wyścig 900 tysięcy funtów, podczas gdy Hill otrzymywał 300 tysięcy funtów za cały sezon. Na Grand Prix Europy wrócił Schumacher, od razu wygrywając wyścig z przewagą 24,689 sekund nad Hillem. Podczas deszczowej rundy w Japonii lepszy okazał się Brytyjczyk. Do finałowej rundy kierowca Williamsa miał punkt straty do Niemca. Na 35. okrążeniu obaj kierowcy zakończyli wyścig, po wyścigu Niemiec upierał się, że nie spowodował kolizji celowo – FIA uznała te wyjaśnienia i przyznała mu tytuł mistrzowski.

    Marussia F1 Team – rosyjski konstruktor i zespół Formuły 1, założony w 2011 roku na podstawach Virgin Racing. Drugi rosyjski konstruktor w historii Formuły 1.Grand Prix Europy 1983 (oryg. John Player Grand Prix of Europe) – 14. runda Mistrzostw Świata Formuły 1 w sezonie 1983, która odbyła się 25 września 1983, po raz pierwszy na torze Brands Hatch.

    Williams po raz trzeci z rzędu zdobyło tytuł wśród konstruktorów z liczbą 118 punktów. W klasyfikacji kierowców najlepszym z kierowców brytyjskiego zespołu był Damon Hill, który zajął drugie miejsce z liczbą 91 punktów. W trakcie weekendu wyścigowego o Grand Prix Australii, David Coulthard zdecydował się opuścić Williamsa i podpisał kontrakt z zespołem McLaren na starty w sezonie 1995. Williams twierdził, że ma prawo do zatrzymania Brytyjczyka w zespole, ponieważ w 1993 roku Coulthard podpisał trzyletni kontrakt. 14 grudnia 1994, Rada ds. kontraktów Formuły 1 orzekła na korzyść Williamsa, wobec czego Coulthard pozostał w zespole.

    1995[ | edytuj kod]

    Ze względu na pozostawienie Coultharda w drugim kokpicie Williamsa, Nigel Mansell postanowił przejść do zespołu McLaren. W pierwszym wyścigu sezonu, w Brazylii, wygrał Michael Schumacher przed Davidem Coulthardem o 8,060 sekund. Po wyścigu obaj zostali zdyskwalifikowani z wyników – Elf, dostawca paliwa zarówno dla Benettona, jak i Williamsa dostarczył inne paliwo niż te, które zostały dane FIA jako próbki. Zwycięzcą został uznany wtedy Gerhard Berger z Ferrari. Później pozytywnie odwołano się od dyskwalifikacji jednak Benetton i Williams nie otrzymały punktów do klasyfikacji konstruktorów. Damon Hill wygrał cztery wyścigi – w Argentynie, na Imoli i na Węgrzech i w ostatniej rundzie w Australii natomiast David Coulthard wygrał jeden wyścig, w Portugalii.

    Seria zwycięstw Williamsa w klasyfikacji konstruktorów została przerwana przez Benettona, który zmienił jednostki napędowe na Renault. W klasyfikacji kierowców, Hill przegrał z Michaelem Schumacherem o 33 punkty, natomiast Williams przegrał tytuł z brytyjską stajnią o 29 punktów.

    1996[ | edytuj kod]

    Na sezon 1996, Williams przygotował najszybszy i najbardziej niezawodny samochód FW18. David Coulthard opuścił Williamsa, by dołączyć do Miki Häkkinena w McLarenie. Nowym partnerem zespołowym Damona Hilla został Jacques Villeneuve, mistrz serii CART i zwycięzca wyścigu Indianapolis 500 z 1995. Najgroźniejszy rywal Brytyjczyka, Michael Schumacher odszedł z Benettona do Ferrari. Kierowcy Williamsa wygrali pierwsze pięć wyścigów – Hill wygrał cztery wyścigi, Villeneuve jeden. Podczas rundy w Monako obaj nie ukończyli wyścigu, a zwycięzcą został Olivier Panis z Ligiera. Kolejny wyścig wygrał Schumacher, natomiast najlepszym kierowcą Williamsa był Villeneuve, który zajął trzecie miejsce. Poza Grand Prix Belgii i Grand Prix Włoch, w którym wygrał niemiecki kierowca, Williams był najlepszy.

    W klasyfikacji kierowców, Damon Hill z liczbą 97 punktów zdobył tytuł mistrzowski, a Jacques Villeneuve zdobył tytuł wicemistrzowski zdobywając 78 punktów. Zespół zdobył także tytuł mistrza wśród konstruktorów zdobywając aż 175 punktów, o 105 więcej niż drugie Ferrari. Mimo sukcesu, przed Grand Prix Włoch, zespół ogłasza nieprzedłużenie kontraktu z Hillem i podpisanie umowy z Heinzem-Haraldem Frentzenem, dotychczasowym kierowcą Saubera. Adrian Newey miał ambicje jako dyrektor techniczny (nie tylko jako główny projektant), lecz nie było to możliwe z Williamsem, ponieważ pełniący funkcję dyrektora technicznego w Williamsie, Patrick Head był współzałożycielem i udziałowcem w zespole. Dzięki temu, McLaren zwabił Neweya do zespołu, lecz Brytyjczyk musiał iść na przymusowy urlop przez większość sezonu 1997.

    1997[ | edytuj kod]

    Reprezentantami Williamsa w sezonie 1997 byli Jacques Villeneuve i Heinz Harald Frentzen, który wywarł wrażenie na zespole podczas pierwszych kilku sezonów w Formule 1. Niemiec w trakcie sezonu nie mógł porozumieć się z Patrickiem Headem, ponadto okazał się rozczarowaniem. Podczas Grand Prix San Marino Niemiec wygrał swój pierwszy wyścig (był to też pierwszy i jedyny wyścig wygrany dla Williamsa) w karierze. Jacques Villeneuve wygrał siedem wyścigów, rywalizując z Michaelem Schumacherem. Do ostatniej rundy kierowca Ferrari miał punkt przewagi nad Kanadyjczykiem. Na 47. okrążeniu Niemiec zderzył się z Villeneuve’em i zakończył swój wyścig. Kierowca Williamsa zajął trzecią pozycję i został mistrzem świata z liczbą 81 punktów. Heinz-Harald Frentzen początkowo w klasyfikacji był na trzeciej pozycji z 42 punktami, jednak po wyścigu Michael Schumacher został zdyskwalifikowany z całego sezonu i tym samym Frentzen wywalczył tytuł wicemistrzowski. Zespół również wywalczył swój ostatni tytuł mistrzowski, gromadząc 123 punkty.

    1998-1999: Mecachrome i Supertec[ | edytuj kod]

    1998[ | edytuj kod]
    Heinz-Harald Frentzen podczas Grand Prix Wielkiej Brytanii 1998

    Sezon 1998 był dla Williamsa sezonem pełen zmian – przede wszystkim Renault zakończyło swoje zaangażowanie w Formule 1, natomiast Adrian Newey odszedł do McLarena. Williams zaczął korzystać ze starych silników Renault, ukrytych pod nazwą Mecachrome. Zmiana także nastąpiła w sponsoringu – mimo, że Rothmans dalej sponsorował Williamsa tym razem promował markę Winfield zmieniając barwy na czerwono-białe. Oznaczało to, że samochód FW20 miał nie tylko bardzo podobny pakiet aerodynamiczny do samochodu z 1997, ale również praktycznie tą samą jednostkę napedową, co skłoniło niektórych do skomentowania, że ​​prowadzili praktycznie ten sam samochód, tylko dostosowany do przepisów na sezon 1998.

    Williams utrzymał skład kierowców i po raz pierwszy od 1983, panujący mistrz świata nadal jeździł w Williamsie. Podczas gdy Ferrari i McLaren walczyli o tytuły konstruktorów i kierowców, Williams spadł na środek stawki. Kierowcy brytyjskiego zespołu zdobyli trzykrotnie trzecie miejsce – Frentzen podczas Grand Prix Australii, a Villeneuve podczas Grand Prix Niemiec i Grand Prix Węgier. Zespół zakończył sezon na trzeciej pozycji z 38 punktami, z wyraźną stratą do zespołów McLaren i Ferrari. W klasyfikacji kierowców Kanadyjczyk zajął piąte miejsce z liczbą 21 punktów, natomiast Niemiec był siódmy z 17 punktami.

    1999[ | edytuj kod]
    Alessandro Zanardi podczas Grand Prix Włoch 1999

    Williams w dalszym ciągu wykorzystywał stare silniki Renault, tym razem używane pod nazwą Supertec. Zmienili także skład kierowców – Jacques Villeneuve odszedł do założonego przez jego menadżera zespołu British American Racing, natomiast Heinz-Harald Frentzen trafił do ekipy Jordan Grand Prix. Miejsce Frentzena zajął Ralf Schumacher, który był dotychczasowym kierowcą irlandzkiej ekipy. Partnerem zespołowym Schumachera został Alessandro Zanardi, który wcześniej jeździł w Formule 1 dla zespołów Jordan, Minardi i Lotus, a wciągu ostatnich dwóch lat zdobył tytuły mistrzowskie w serii CART. Włoch podpisał kontrakt z brytyjskim zespołem w lipcu 1998 na trzy lata.

    W styczniu 1999 zaprezentowano w Barcelonie samochód FW21 z nadzieją, że zespół będzie rywalizować z McLarenem i Ferrari. Williams zdobył trzy miejsca na podium – drugie miejsce we Włoszech i dwa trzecie miejsca w Australii i w Wielkiej Brytanii, wszystkie zdobyte przez Ralfa Schumachera. Niemiec także zdobył wszystkie punkty dla Williamsa – 35 punktów wystarczyło do zdobycia piątej pozycji w klasyfikacji konstruktorów, co było najniższą pozycją od 1990.

    2000-2005: Współpraca z BMW[ | edytuj kod]

    2000[ | edytuj kod]
    Williams FW22 – pierwszy bolid napędzany silnikami BMW

    W 1998 roku, Williams podpisał długoterminową umowę z BMW. Obejmowała ona dostawę jednostek napędowych i ekspertyzy przez sześć lat. W ramach współpracy z niemieckim producentem, BMW miało nadzieję, że zespół będzie posiadał w składzie jednego niemieckiego kierowcę. To doprowadziło do zatrudnienia Ralfa Schumachera w poprzednim sezonie. W 1999 testowano samochód FW21 z silnikiem bawarskiego producenta. Testerem tego modelu był Jörg Müller.

    Po sezonie 1999, zespół rozwiązał kontrakt z Alessandro Zanardim. Na drugiego kierowcę typowano Juana Pablo Montoyę, kierowcę testowego Williamsa w sezonach 1997–1998 i dotychczasowego kierowcę Chip Ganassi Racing, w którym zastąpił włoskiego kierowcę. Kolumbijczyk nadal był związany kontraktem z Ganassim, więc zespół musiał dalej szukać drugiego kierowcy. Kolejnym kandydatami byli Bruno Junqueira, kierowca testowy brytyjskiego zespołu w sezonie 1999 i Jenson Button, który wcześniej testował z McLarenem i Prostem. W bezpośredniej rywalizacji lepszy okazał się Button, natomiast Junqueira pozostał kierowcą testowym Williamsa i w tym samym czasie startował w Formule 3000.

    Przed sezonem 2000 zmieniono także sponsorów – ze względu na przejęcie firmy Rothmans przez koncern British American Tobacco, będącego właścicielem zespołu British American Racing, postanowiono o rezygnacji z reklamowania wyrobów tytoniowych. Nowym sponsorem zespołu została firma Compaq. Zmieniono także barwy samochodu z czerwono-białych na granatowo-białe.

    Pierwszy sezon współpracy Williamsa z BMW przynosi trzy trzecie miejsca, zdobyte przez Ralfa Schumachera podczas wyścigów w Australii, Belgii i we Włoszech. W klasyfikacji konstruktorów, Williams zajmuje trzecią pozycję z dorobkiem 36 punktów. W klasyfikacji kierowców, Schumacher uplasował się na piątym miejscu z 24 punktami, natomiast Button z liczbą 12 punktów został sklasyfikowany na ósmym miejscu.

    2001[ | edytuj kod]

    Po sezonie 2000, Jenson Button został wypożyczony na dwa lata do zespołu Benetton, a jego miejsce zajął Juan Pablo Montoya. Podobnie jak Benetton, Jaguar, Minardi i Prost, ekipa zaczęła korzystać z opon Michelin.

    Williams w całym sezonie zdobył cztery zwycięstwa – Schumacher wygrał wyścigi o Grand Prix San Marino, Grand Prix Kanady i Grand Prix Niemiec, natomiast Montoya zwyciężył w Grand Prix Włoch. Łącznie kierowcy brytyjskiej stajni wywalczyli dodatkowo cztery drugie miejsca i jedno trzecie miejsce. W klasyfikacji konstruktorów, Williams zachował trzecią pozycję, zdobywając 80 punktów. W klasyfikacji kierowców, Ralf Schumacher zajął czwartą pozycję z 49 punktami, natomiast Juan Pablo Montoya z wynikiem o osiemnaście punktów mniejszym zajął szóste miejsce.

    2002[ | edytuj kod]
    Juan Pablo Montoya po zdobyciu pole position do wyścigu o Grand Prix Kanady 2002

    W porównaniu do poprzednich sezonów, Williams nie zdecydował się na zmiany w składzie kierowców. Ponadto sponsorem zespołu został FedEx, dotychczas znajdujący się na samochodach Ferrari. W trakcie sezonu, ze względu na przejęcie firmy Compaq przez Hewlett-Packard, logo HP zaczęło pojawiać się od Grand Prix Wielkiej Brytanii. W tym samym czasie rozpoczęto międzynarodową kampanię reklamową w mediach. W jednej z reklam przedstawiono kierowców zespołu, kierujących samochodami za pomocą zdalnego sterowania.

    Sezon 2002 był zdominowany przez zespół Ferrari, którego kierowcy wygrali piętnaście z siedemnastu wyścigów. Jedną z dwóch rund, których nie wygrali reprezentanci włoskiej stajni było Grand Prix Malezji, w którym zwyciężył Ralf Schumacher przed Juanem Pablo Montoyą. Był to pierwszy wyścig Williamsa od Grand Prix Portugalii 1996, w którym zdobyli dublet. W klasyfikacji konstruktorów, Williams, mający 92 punkty, przegrał tylko z zespołem Ferrari. W klasyfikacji kierowców, Montoya zajął trzecią pozycję, tuż za Schumacherem.

    2003[ | edytuj kod]

    W trakcie przygotowań do sezonu 2003, Frank Williams był pewny, że samochód FW25 będzie w stanie walczyć o tytuł mistrzowski. Kierowcy Williamsa wygrali cztery wyścigi – Montoya wygrał Grand Prix Monako i Grand Prix Niemiec, natomiast Schumacher zwyciężył w Grand Prix Europy i Grand Prix Francji. W trakcie sezonu, w Grand Prix Włoch, z powodu złego samopoczucia, Ralfa Schumachera zastąpił Marc Gené, kierowca testowy zespołu który wywalczył piątą lokatę na Monzy.

    W klasyfikacji konstruktorów, Williams drugi raz z rzędu zdobył wicemistrzostwo z 144 punktami, o 14 mniej niż zespół Ferrari. W klasyfikacji kierowców, Kolumbijczyk zajął trzecie miejsce, o 11 punktów mniej niż Michael Schumacher, natomiast Niemiec był na piątej pozycji. W czerwcu, Williams przedłużył umowę z BMW do końca sezonu 2009

    2004[ | edytuj kod]
    Williams FW26 z „nosem morsa” (po lewej) i konwencjonalnym nosem (po prawej)

    Williams w dalszym ciągu zachował skład kierowców. Na początku sezonu, Williams, na prośbę BMW, postanowiło o zbudowaniu samochodu z niekonwencjonalnym nosem, który przypominał kły morsa. Jednak nie był on zbyt konkurencyjny, więc na sześć ostatnich wyścigów powrócono do konwencjonalnego nosa. Sezon ten był ponownie zdominowany przez Ferrari, które wygrało 15 z 18 wyścigów – jeden z nich wygrał Juan Pablo Montoya podczas Grand Prix Brazylii 2004 z przewagą ponad sekundy nad Kimim Räikkönenem z McLarena. Było to ostatnie zwycięstwo Williamsa przed Grand Prix Hiszpanii 2012. Podczas Grand Prix Stanów Zjednoczonych, Ralf Schumacher uległ wypadkowi i na sześć wyścigów jego kokpit przejmowali Marc Gené i Antônio Pizzonia. W klasyfikacji konstruktorów Williams zajął czwarte miejsce z 88 punktami, natomiast najlepszym kierowcą Williamsa był Montoya, który był piąty z 58 punktami.

    2005[ | edytuj kod]

    Po sezonie 2004 dotychczasowi kierowcy Williamsa, Juan Pablo Montoya i Ralf Schumacher odeszli z zespołu. W listopadzie 2003, McLaren ogłosił zakontraktowanie Kolumbijczyka na sezon 2005, natomiast w lipcu 2004 ogłoszono, że Schumacher podpisał trzyletni kontrakt z Toyotą. Jak później przyznał Patrick Head, Williamsa nie było stać na zatrzymanie Montoyi i Schumachera. Nowymi kierowcami stajni zostali Mark Webber i Nick Heidfeld. Pierwotnie drugim kierowcą Williamsa miał być Jenson Button, dotychczasowy kierowca British American Racing. B.A.R. nie chciał dopuścić do przenosin kierowcy, ponieważ Button miał z nimi ważny kontrakt. Ekipa Franka Williamsa stwierdziła, że zespół B.A.R. nie dopełnił formalności związanych z klauzulą, która umożliwiła przedłużenie kontraktu z Brytyjczykiem i o którym rada nie została poinformowana, przez co kontrakt z ekipą z Brackley wygasł, a ważny jest ten, który podpisał Button z Williamsem. Spór został rozstrzygnięty 20 października 2004, w którym Rada ds. kontraktów Formuły 1 opowiedziała się przeciwko Williamsowi, jednak stajnia z Grove nie zamierzała rezygnować z jego usług w sezonie 2006.

    Kierowcą testowym pozostał Antônio Pizzonia, który później zastąpił Heidfelda, początkowo przez wypadek na torze Monza w trakcie testów na dwa wyścigi, a później przez wypadek Niemca na rowerze górskim na trzy ostatnie wyścigi sezonu.

    Między sezonami 2004 i 2005, zarówno BMW Motorsport, jak i jej dyrektor, Mario Theissen zaczęli krytykować zespół za nieudane próby stworzenia pakietu zdolnego wywalczyć tytuł mistrzowski, a nawet wygrania większej ilości wyścigów w sezonie. W odpowiedzi na krytykę, Frank Williams obwiniał BMW, że nie produkuje wystarczająco dobrego silnika. Mimo umowy BMW z Williamsem na dostawę silników do 2009 roku, to publiczne pogorszenie relacji między Williamsem i BMW było czynnikiem decydującym o zakupie zespołu Sauber i przemienienie go w zespół fabryczny. Również firma Hewlett-Packard postanowiła zakończyć współpracę z zespołem z powodu osiągnięcia wyznaczonych celów przez firmę.

    W całym sezonie, kierowcy Williamsa stają łącznie dwukrotnie na drugim i trzecim stopniu podium. W klasyfikacji konstruktorów, Williams z liczbą 66 punktów zajmuje piąte miejsce, natomiast w klasyfikacji kierowców, Mark Webber zajął dziesiątą pozycję (36 punktów), Nick Heidfeld o jedną lokatę niżej (28 punktów), natomiast Antônio Pizzonia, który zdobył tylko dwa punkty za siódme miejsce w Grand Prix Włoch, został sklasyfikowany na 22. pozycji.

    2006: Współpraca z Cosworthem[ | edytuj kod]

    Sezon 2006 przyniósł wiele zmian dla Williamsa – zmiana dostawcy ogumienia z Michelin na Bridgestone, silników z V10 na V8, a przede wszystkim zmiana dostawcy jednostek napędowych. 15 sierpnia 2005, Williams ogłosił podpisanie umowy z Cosworthem na zaopatrywanie zespołu w silniki, skrzynie biegów, elektronikę i oprogramowanie w sezonie 2006. Wcześniej, o możliwej współpracy Williamsa z Cosworthem mówił Patrick Head.

    Choć drugim kierowcą Williamsa miał być Jenson Button, to we wrześniu 2005 postanowił o pozostaniu w dotychczasowym zespole. 3 listopada 2005, zespół ogłosił podpisanie kontraktu z Nico Rosbergiem, pierwszym mistrzem Serii GP2. Nowymi kierowcami testowymi zostali Alexander Wurz, dotychczasowy kierowca testowy McLarena i Narain Karthikeyan, który wcześniej jeździł dla ekipy Jordan. Wpływ na zatrudnienie Hindusa miała m.in. współpraca jego sponsora – Tata z zespołem, która ogłoszona tego samego dnia.

    Mimo dobrego początku w Bahrajnie – dwa punktowane miejsca i najszybsze okrążenie w wykonaniu Nico Rosberga Williams zaczął prezentować się słabo. Słabe i awaryjne silniki oraz złe aerodynamiczne przygotowania bolidów sprawiły, że Williams zdobył w całym sezonie jedenaście punktów i zajął ósme miejsce.

    2007-2009: Współpraca z Toyotą[ | edytuj kod]

    2007[ | edytuj kod]

    W trakcie sezonu 2006, Williams potwierdził podpisanie trzyletniego kontraktu z Toyotą na dostarczanie jednostek napędowych od sezonu 2007. W składzie kierowców nastąpiła zmiana – Alexander Wurz, dotychczasowy kierowca testowy zastąpił Marka Webbera, który z kolei został kierowcą Red Bull Racing. Kierowcą rezerwowym został Kazuki Nakajima.

    20 października 2006, zespół podpisał kontrakt z firmą telekomunikacyjną Doszło także do podpisania kontraktu z firmą AT&T, zostając sponsorem tytularnym stajni. 2 lutego 2007, w siedzibie swojego zespołu w Grove odbyła się prezentacja modelu FW29. Podczas tej prezentacji ujawniono również nowego sponsora, którym stała się firma Lenovo, która została także partnerem technologicznym

    Sezon ten był zdecydowanie lepszy od poprzedniego sezonu – zespół zaczął częściej punktować, natomiast Alexander Wurz wywalczył podium podczas Grand Prix Kanady. Mimo tego, po Grand Prix Chin, Austriak postanowił ze skutkiem natychmiastowym zakończyć karierę w Formule 1. Na ostatni wyścig, Grand Prix Brazylii, kierowcę zastąpił Kazuki Nakajima. Japończyk swój debiut zakończył na dziesiątej pozycji, a Nico Rosberg wywalczył w tym wyścigu czwarte miejsce. W klasyfikacji konstruktorów Williams zajął czwarte miejsce zdobywając 33 punkty.

    2008[ | edytuj kod]

    W sezonie 2008, Williams zachował dotychczasowy skład kierowców. Ponadto ekipa ogłosiła, że nowym kierowcą testowym został Nico Hülkenberg. W celu uczczenia trzydziestu lat zespołu w Formule 1 i pięćsetnego startu, zespół postanowił wykonać sześć różnych malowań samochodu FW30. Sezon ten był mieszanką sukcesów i rozczarowania. Mimo drugiego miejsca w Singapurze i trzeciego w Australii to rzadko zaczęli punktować. Williams ostatecznie w klasyfikacji konstruktorów zajął ósme miejsce z 26 punktami.

    W trakcie sezonu 2008 sponsor Williamsa, Philips wraz ze sportową stacją telewizyjną Eurosport rozpoczęło kampanię promocyjną mającą na celu podkreślenie zaangażowania w Formule 1. Stacja postanowiła wyprodukować dokument „The Factory”, który opowiada o zespole i jego pracownikach a pierwszy jego odcinek został wyemitowany 24 kwietnia.

    2009[ | edytuj kod]

    W sezonie 2009, pozostawiono w składzie Rosberga i Nakajimę. Przed rozpoczęciem sezonu nastąpiły zmiany w regulaminie – przede wszystkim powrócono do opon typu slick oraz zmieniono aerodynamikę samochodów by umożliwić więcej wyprzedzeń. Tylko Niemiec był w stanie zdobyć punkty dla zespołu – najlepszym rezultatem w sezonie było czwarte miejsce zdobyte w Niemczech i na Węgrzech. Z liczbą 34,5 punktów zespół ukończył sezon na siódmej pozycji, tracąc 1,5 pkt do szóstego BMW Sauber. Cztery dni przed przedostatnim wyścigiem sezonu, Grand Prix Brazylii, Williams ogłosił zakończenie współpracy z Toyotą.

    2010-2011: Powrót do silników Cosworth[ | edytuj kod]

    2010[ | edytuj kod]

    Kilka dni po ogłoszeniu o zakończeniu współpracy z Toyotą, Williams ogłosił długoterminowe partnerstwo z Cosworthem, używając udoskonalonej wersji silnika CA V8, które były ostatnio użyte w sezonie 2006. Oprócz tego zmienił się także skład kierowców – Nico Rosberg odszedł do Mercedesa, natomiast Kazuki Nakajima miał być kierowcą serbskiej ekipy Stefan GP, jednak nie otrzymali oni miejsca w stawce. Nowymi reprezentantami zespołu zostali Rubens Barrichello i Nico Hülkenberg, natomiast obowiązki niemieckiego kierowcy przejął Valtteri Bottas.

    W całym sezonie, Williams był najlepszym zespołem korzystającym z silników Cosworth. Nico Hülkenberg wywalczył podczas Grand Prix Brazylii 2010 pierwsze od pięciu lat pole position. W klasyfikacji konstruktorów, Williams uplasował się na szóstej pozycji, gromadząc 69 punktów.

    2011[ | edytuj kod]
    Rubens Barrichello podczas drugiego treningu do Grand Prix Włoch 2011

    Po sezonie 2010, Nico Hülkenberg ogłosił, że odchodzi z zespołu. Miejsce niemieckiego kierowcy zajął Pastor Maldonado, który do ekipy wniósł sponsoring wenezuelskiego koncernu PDVSA. Był to zarazem pierwszy nieeuropejski skład kierowców Williamsa od 1981.

    Udany poprzedni sezon sprawił, iż zespół miał nadzieję na walkę w pierwszej czwórce klasyfikacji. Choć Barrichello wykręcił najlepszy czas podczas drugiego dnia przedsezonowych testów na torze Circuit de Catalunya, Williams zaliczył jeden z najgorszych startów w historii – zaledwie trzykrotnie kierowcy zdobywali punkty. W klasyfikacji konstruktorów, Williams zakończył rywalizację na dziewiątej pozycji, zdobywając cztery punkty.

    W trakcie sezonu 2011 doszło do zmian w zespole – Sam Michael, dotychczasowy dyrektor techniczny i Jon Tomlinson, szef aerodynamików odeszli z zespołu. Nowym dyrektorem technicznym został Mike Coughlan, jednak decyzja ta została oficjalnie potwierdzona 28 października tego samego roku.

    2012-2013: Powrót do silników Renault[ | edytuj kod]

    2012[ | edytuj kod]

    4 lipca 2011, Williams ogłosił, że od sezonu 2012, Renault będzie ponownie dostarczać jednostki napędowe brytyjskiej stajni. Stajnia zmieniła drugiego kierowcę – Rubensa Barrichello zastąpił Bruno Senna. Kierowcą testowym pozostał Valtteri Bottas, który otrzymał możliwość jazdy podczas czternastu piątkowych treningów, zastępując w sesji brazylijskiego kierowcę. Patrick Head przeniósł się z zespołu do Williams Hybrid Power Limited, firmy zależnej od Williams Grand Prix Holdings. Na początki roku, firma telekomunikacyjna AT&T zakończyła współpracę z zespołem, przez co stajnia straciła sponsora tytularnego.

    Ponownie doszło do kilku zmian – pod koniec marca, zespół ogłosił odejście Adama Parra ze stanowiska prezesa Williamsa, a jego miejsce zajął Nick Rose, dotychczasowy dyrektor niewykonawczy Williams Grand Prix Holdings. W lipcu tego samego roku, ogłoszono, że Christian Wolff został nowym dyrektorem wykonawczym. Jeszcze wcześniej, Williams ogłosił, że nowym kierowcą rozwojowym została Susie Wolff.

    Sezon ten przyniósł pierwsze zwycięstwo Williamsa od Grand Prix Brazylii 2004Pastor Maldonado wygrał wyścig o Grand Prix Hiszpanii, startując z pole position. Kierowcy zaczęli coraz częściej punktować, zdobywając w sumie 76 punktów. W klasyfikacji konstruktorów, Williams uplasował się na ósmej pozycji.

    2013[ | edytuj kod]
    Pastor Maldonado podczas drugiego treningu do Grand Prix Malezji 2013

    28 listopada 2012, zespół potwierdził Pastora Maldonado i Valtteriego Bottasa na sezon 2013. Niecały miesiąc później, Mark Gilian, szef operacyjny zespołu, z powodu chęci spędzenia czasu z rodziną, postanowił odejść z zespołu.

    Przed sezonem 2013, Christian Wolff został nowym dyrektorem wykonawczym Mercedesa, zachowując udziały w zespole. Później ogłoszono, że Claire Williams została zastępcą szefa zespołu, jednak ogłoszenie zostało opóźnienia, ze względu na śmierć żony Franka Williamsa. Dwa miesiące później nastąpiła kolejna zmiana – Mike O’Driscoll został nowym dyrektorem operacyjnym zespołu zastępując Alexa Burnsa.

    Sezon ten ponownie okazał się jednym z najgorszych – ósme miejsce Bottasa w Stanach Zjednoczonych i dziesiąte miejsce Maldonado na Węgrzech były jedynymi zdobyczami punktowymi Williamsa przez cały sezon. W jego trakcie, Mike Coughlan postanowił opuścić zespół, a jego obowiązki zaczął pełnić Pat Symonds, dotychczasowy konsultant zespołu Marussia. Pięć punktów dało w sumie dziewiąte miejsce w klasyfikacji konstruktorów.

    2014-: Współpraca z Mercedesem[ | edytuj kod]

    2014[ | edytuj kod]
    Felipe Massa podczas pierwszego treningu do Grand Prix Singapuru 2014

    30 maja 2013, zespół ogłosił, że dostawcą jednostek napędowych od sezonu 2014 będzie Mercedes, jednocześnie dziękując Renault za dotychczasową współpracę. Powodem zmiany dostawcy silników była cena proponowana przez Renault, która okazała się wyższa niż oferta za silniki niemieckiego producenta.

    Zmieniono także partnera zespołowego Valtteriego Bottasa. Pastor Maldonado odszedł do ekipy Lotus, a nowym kierowcą Williamsa został Felipe Massa, który wcześniej poinformował, że nie będzie reprezentować Ferrari w sezonie 2014.

    18 lutego 2014 ogłoszono ponowne nawiązanie współpracy z Petrobrasem, ponieważ wcześniej, w latach 1998-2008 koncern współpracował z Williamsem. 6 marca zaś zespół potwierdził umowę z Martini Racing, zmieniając nazwę ekipy na Williams Martini Racing i przy okazji zmieniając malowanie samochodu. Susie Wolff pozostała w roli kierowcy rozwojowego, natomiast kierowcą testowym i rozwojowym został Felipe Nasr

    Wszystkie te zmiany wpłynęły pozytywnie na zespół – kierowcy zaczęli regularnie zdobywać punkty, a podczas kwalifikacji do Grand Prix Austrii 2014, Felipe Massa zdobył pole position, będąc pierwszym i jedynym kierowcą, który powstrzymał dominację fabrycznego zespołu Mercedesa w kwalifikacjach. Drugie miejsce Bottasa w tej samej sesji sprawiło, że po raz pierwszy od Grand Prix Niemiec 2003, reprezentanci brytyjskiej stajni stanęli w pierwszej linii. W finałowym wyścigu sezonu, Grand Prix Abu Zabi, obaj kierowcy zespołu ukończyli wyścig w pierwszej trójce – Brazylijczyk zajął drugie, a Fin trzecie miejsce, co sprawiło, że po raz pierwszy od Grand Prix Monako 2005 dwaj kierowcy Williamsa stanęli na podium. W klasyfikacji kierowców, najlepszym kierowcą Williamsa był Valtteri Bottas, zajmując czwarte miejsce z liczbą 186 punktów, ulegając jedynie duetowi Mercedesa i Danielowi Ricciardo z Red Bull Racing. Felipe Massa natomiast został sklasyfikowany na siódmej pozycji z dorobkiem 134 punktów. Williams łącznie zgromadził 320 punktów i zajął trzecie miejsce, przegrywając z Mercedesem i Red Bull Racing.

    2015[ | edytuj kod]

    W trakcie sezonu 2014, Williams postanowił pozostawić w składzie Massę i Bottasa, ucinając plotki o przejściu Fina do McLarena i zastąpieniu Massy przez Felipe Nasra. Susie Wolff za to awansowała do roli kierowcy testowego. Pod koniec roku ogłoszono zatrudnienie Steve'a Nielsena, który poprzednio pracował dla zespołów Arrows, Renault czy Toro Rosso gdzie ostatnio Brytyjczyk pełnił obowiązki dyrektora sportowego. W styczniu 2015, zespół ogłosił zatrudnienie Alexa Lynna w roli kierowcy testowego i rozwojowego.

    Jako, że Felipe Nasr został kierowcą zespołu Sauber, stajnia Franka Williamsa nie posiadała kierowcy rezerwowego, co stanowiło problem na wypadek gdyby któryś z kierowców stajni byłby niedysponowany. Problem ten pojawił się kwalifikacjach do Grand Prix Australii 2015, gdy Valtteri Bottas doznał urazu pleców i nie wystartował w wyścigu. Pat Symonds potwierdził, że zastępcami nie byliby ani Susie Wolff ani Alex Lynn, ponieważ są kierowcami testowymi a nie rezerwowymi. Ostatecznie postanowiono zatrudnić w tej roli Adriana Sutila

    Mimo mniejszej ilości podium – Massa i Bottas łącznie cztery razy znaleźli się na podium, a ich najlepszym osiągnięciem było trzecie miejsce, to zespół powtórzył wynik z poprzedniego sezonu i zajęli trzecie miejsce z liczbą 257 punktów, a najlepszym kierowcą Williamsa był ponownie Valtteri Bottas, który zajął piąte miejsce mając 136 punktów, o piętnaście więcej niż Felipe Massa.

    2016[ | edytuj kod]

    Po sezonie 2015, z zespołem rozstali się Susie Wolff i Adrian Sutil. Jako kierowcę rozwojowego zatrudniono Lance’a Strolla i Gary'ego Paffetta. Nowym kierowcą rezerwowym został Paul di Resta, wcześniej jeżdżący dla Force India, startujący w DTM.

    Choć zespół w dalszym ciągu regularnie punktował, to zespół zdobył tylko jedno podium, dzięki Bottasowi, który zajął trzecie miejsce podczas Grand Prix Kanady. W porównaniu do poprzednich dwóch sezonów, Williams spadł o dwa miejsca w klasyfikacji konstruktorów. Najlepszym kierowcą brytyjskiej stajni był Valtteri Bottas, który został sklasyfikowany na ósmej pozycji z 85 punktami, natomiast Felipe Massa zajął jedenastą lokatę z 53 punktami.

    2017[ | edytuj kod]
    Lance Stroll podczas drugiej sesji treningowej do Grand Prix Malezji 2017

    W trakcie Grand Prix Włoch, Felipe Massa ogłosił zakończenie startów w Formule 1 z końcem sezonu 2016. W listopadzie 2016, zespół ogłosił, że kierowcami Williamsa w sezonie 2017 będą Valtteri Bottas i Lance Stroll. Sytuacja się zmieniła, gdy fiński kierowca otrzymał zgodę na starty w zespole Mercedes, zastępując Nico Rosberga, który postanowił zakończyć starty w Formule 1 ze skutkiem natychmiastowym. W tej sytuacji, Williams ponownie zatrudnił Massę, odraczając koniec przygody z Formułą 1 o kolejny rok. Czynnikiem decydującym o zatrudnieniu Brazylijczyka był minimalny wiek kierowcy, wymagany przez sponsora tytularnego, który mówił, że kierowca powinien mieć ukończone 25 lat. Kierowcą rezerwowym pozostał Paul di Resta.

    Zespół także postanowił zatrudnić Dirka de Beera na stanowisko szefa działu aerodynamicznego. Pod koniec poprzedniego roku, z roli dyrektora technicznego ustąpił Pat Symonds. Jego miejsce zajął Paddy Lowe, który przeszedł z Mercedesa, wracając do zespołu po 24 latach.

    W trakcie sezonu, ze względu na złe samopoczucie, podczas Grand Prix Węgier, Felipe Massa został zastąpiony przez Paula di Restę. Mimo tego, że Williams zakończył zmagania na piątej pozycji, tak jak w sezonie 2016, to zdobył mniej punktów. Jedyne podium dla zespołu zdobył Stroll podczas Grand Prix Azerbejdżanu 2017, które jest ostatnim podium zdobytym przez kierowcę Williamsa. W klasyfikacji kierowców, Felipe Massa zajął jedenaste miejsce z 43 punktami. Pozycje niżej został sklasyfikowany Lance Stroll, który zdobył trzy punkty mniej od Brazylijczyka.

    2018[ | edytuj kod]
    Siergiej Sirotkin podczas kwalifikacji do Grand Prix Chin 2018

    W listopadzie 2017, Felipe Massa podjął definitywną decyzję o zakończeniu startów z końcem sezonu. W walce o fotel drugiego kierowcy liczyli się m.in. Paul di Resta czy Robert Kubica. Po testach posezonowych w Abu Zabi ostatecznie rywalizowali Kubica i Siergiej Sirotkin, który jeździł z Williamsem podczas testów. Ostatecznie partnerem zespołowym Lance'a Strolla został Rosjanin, natomiast Polak został kierowcą rezerwowym stajni.

    Sezon ten okazał się jednym z najgorszych w historii stajni – Stroll i Sirotkin łącznie zdobyli siedem punktów, co dało zespołowi dziesiąte miejsce w klasyfikacji konstruktorów. Kierowcy Williamsa w klasyfikacji kierowców zostali sklasyfikowani na samym końcu stawki – Kanadyjczyk i Rosjanin zostali sklasyfikowani odpowiednio na osiemnastej i dwudziestej pozycji. W klasyfikacji, kierowców brytyjskiej stajni rozdzielił tylko Brendon Hartley z ekipy Scuderia Toro Rosso.

    2019[ | edytuj kod]

    Sezon 2019 był dla Williamsa sezonem pełen zmian – jeszcze przed rozpoczęciem sezonu 2018, Bacardi postanowiło o zakończeniu współpracy z końcem sezonu. Nowym sponsorem tytularnym zespołu została firma telekomunikacyjna ROKiT. Zmienił się także skład kierowców – Lance Stroll odszedł do zespołu Racing Point, natomiast Siergiej Sirotkin, wskutek wycofania wsparcia jego sponsora z zespołu postanowił opuścić zespół i ponownie został kierowcą rezerwowym Renault. Nowymi kierowcami ekipy zostali George Russell, mistrz Formuły 2 i Robert Kubica, dla którego to był pierwszy pełny sezon od 2010. Williams postanowił także zatrudnić Nicholasa Latifiego w roli kierowcy rezerwowego. Również sponsorem zespołu został PKN Orlen.

    Zespół miał nadzieję na lepszy sezon, poprzez wprowadzenie zmian w organizacji i pracy zespołu. Problemy pojawiły się, kiedy poinformowano, że samochód FW42 nie będzie gotowy na wyjazd pierwszego dnia testów przedsezonowych. Ostatecznie, ekipie ubyły dwa z trzech dni testowych. W związku z tym, Williams rozpoczął sezon poza zasięgiem zespołów z końca stawki – podczas kwalifikacji do Grand Prix Australii, czas Russella był o 1,3 sek. wolniejszy od Carlosa Sainza z McLarena, który zajął osiemnaste miejsce. W wyścigu, Russell i Kubica ukończyli wyścig ze stratą odpowiednio dwóch i trzech okrążeń do Valtteriego Bottasa.

    W całym sezonie, mimo dobrej niezawodności, ekipie udaje się zdobyć zaledwie jeden punkt zdobyty przez Roberta Kubicę podczas Grand Prix Niemiec. Wywalczony został jednak po karze nałożonej na kierowców Alfy Romeo. To sprawia, że zespół kończy rywalizację na ostatniej, dziesiątej pozycji. W trakcie sezonu, ROKiT przedłużył umowę sponsorską do 2023, natomiast Mercedes postanowił o kontynuowaniu dostarczania jednostek napędowych do 2025. Zespół również postanowił zatrudnić Jamie Chadwick w charakterze kierowcy rozwojowego.

    2020[ | edytuj kod]

    Przed Grand Prix Singapuru, Robert Kubica poinformował, że zakończy współpracę z Williamsem z końcem roku. W związku z odejściem Kubicy, współpracę zakończył także PKN Orlen. Po sezonie 2019 zakończyła się także współpraca Williamsa z firmą Unilever, która reklamowała na samochodach zespołu markę Rexona. Miejsce polskiego kierowcy w zespole zajął Nicholas Latifi, dotychczasowy kierowca rezerwowy.

    Przed rozpoczęciem sezonu, Williams postanowił zatrudnić Dana Ticktuma i Roya Nissany'ego w roli kierowców testowych. Natomiast 4 lutego 2020, ekipa poinformowała, że kierowcą rezerwowym został Jack Aitken, dotychczas kierowca testowy Renault i członek programu rozwojowego producenta.

    W maju 2020, zespół postanowił o zakończeniu sponsoringu tytularnego z amerykańską firmą telekomunikacyjną, mimo umowy do 2023 roku. Jednocześnie ekipa poinformowała o rozpoczęciu procesu sprzedaży zespołu.

    Udziały[ | edytuj kod]

    20 listopada 2009 poinformowano, że Frank Williams i Patrick Head sprzedali część udziałów w zespole austriackiej spółce inwestycyjnej, prowadzonej przez Toto Wolffa. Austriak przyzna, że to była decyzja komercyjna. Po tym kiedy Wolff objął stanowisko dyrektora wykonawczego Mercedesa, w czerwcu 2014 sprzedał 5% udziałów Bradowi Hollingerowi a kilka miesięcy później kolejne pięć procent. W grudniu 2017 stan przedstawiał się następująco – 51,7% udziałów należy do Franka Williamsa, 11,7% do Brada Hollingera, 9,3% do Patricka Heada. 24,1% akcji trafiło do Frankfurter Wertpapierbörse, natomiast pozostałe 3,6% udziałów powierzono funduszowi powierniczemu pracowników zespołu.

    4 lutego 2011, Williams ogłosił wejście na giełdę Frankfurter Wertpapierbörse, w celu zapewnienia lepszej przyszłości zespołu. Miesiąc później, zespół zadebiutował na frankfurckiej giełdzie papierów wartościowych.

    Podstrony: 1 [2] [3] [4]




    Reklama

    Czas generowania strony: 0.305 sek.