• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Wiktor Jakubowski

    Przeczytaj także...
    Język słowacki (słow. slovenský jazyk, też slovenčina) należy do zachodniosłowiańskiej grupy językowej. Językiem tym posługuje się ponad 6 mln osób – przede wszystkim na Słowacji i w należącej do Serbii Wojwodinie, gdzie jest jednym z języków urzędowych. Używają go także Słowacy mieszkający w Polsce, Rumunii, na Węgrzech, w USA i Kanadzie. W Polsce język słowacki mógł być zdawany na maturze jako jeden z języków nowożytnych.Petersburski Uniwersytet Państwowy (Санкт-Петербургский Государственный Университет, СПбГУ) – uniwersytet w Sankt Petersburgu, w Rosji. Jest jednym z najstarszych rosyjskich uniwersytetów. Ma 19 wydziałów, 13 instytutów naukowo-badawczych. Budynki uniwersytetu znajdują się w różnych rejonach miasta. Obecnie na uniwersytecie uczy się ponad 20 tysięcy studentów w trybie dziennym i 9 tysięcy studentów w trybie zaocznym.
    Język rosyjski (ros. русский язык, russkij jazyk; dawniej też: język wielkoruski) – język należący do grupy języków wschodniosłowiańskich, posługuje się nim jako pierwszym językiem około 145 mln ludzi, ogółem (według różnych źródeł) 250-300 mln. Jest językiem urzędowym w Rosji, Kirgistanie i na Białorusi, natomiast w Kazachstanie jest językiem oficjalnym oraz jest jednym z pięciu języków oficjalnych a jednocześnie jednym z sześciu języków konferencyjnych Organizacji Narodów Zjednoczonych. Posługuje się pismem zwanym grażdanką, graficzną odmianą cyrylicy powstałą na skutek jej upraszczania.

    Wiktor Jakubowski (ur. 5 grudnia 1896 w Rydze, zm. 13 sierpnia 1973 w Krakowie) – polski filolog, historyk literatury i kultury rosyjskiej, autor pierwszych powojennych podręczników do nauki języka rosyjskiego, tłumacz, organizator życia naukowego, twórca powojennej rusycystyki na Uniwersytecie Jagiellońskim. Profesor zwyczajny UJ.

    Rydze (niem. Nienstedten) – osada w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie giżyckim, w gminie Wydminy.Ryski Uniwersytet Techniczny (łot. Rīgas Tehniskā universitāte) - wyższa szkoła techniczna na Łotwie, wcześniej działająca pod nazwą Politechniki Ryskiej (1862-1918).

    Życiorys[]

    Wiktor Jakubowski urodził się w rodzinie polskiego nauczyciela gimnazjalnego i docenta Politechniki Ryskiej Władysława Jana Jakubowskiego oraz Rosjanki, Wiery z domu Orda, córki prawosławnego duchownego Charisima Ordy, późniejszego biskupa Ireneusza. Do roku 1915 rodzina mieszkała w Rydze, następnie w Moskwie (do 1917) i Kijowie (do 1921).

    Józef Smaga, pseud. Szczęsny Trzymalski, Jędrzej Boruta i in. (ur. 9 lutego 1937 w Stróży k. Myślenic) – polski rusycysta, historyk literatury i kultury rosyjskiej XIX i XX wieku, historyk ZSRR i Rosji. Profesor emeritus Uniwersytetu Pedagogicznego im. KEN w Krakowie.Afanasij Nikitin (ros. Афанасий Никитин, ur. ?, zm. jesienią 1474 w okolicach Smoleńska) – kupiec rosyjski z Tweru. Jeden z pierwszych podróżników, którzy dotarli do Indii i udokumentowali to. Swoje obserwacje opisał w dziele pt. "Wędrówka za trzy morza". W swoim dziele opisuje swą sześcioletnią podróż po takich obszarach jak Persja, basen Morza Arabskiego oraz Indie.

    Początkowo uczył się w domu, potem w 8-klasowym gimnazjum klasycznym w Rydze, które ukończył w 1914 roku z wyróżnieniem (złotym medalem). W latach 1914–1918 studiował romanistykę na Wydziale Historyczno-Filozoficznym Imperatorskiego Uniwersytetu Piotrogrodzkiego, którą ukończył uzyskaniem tytułu kandydata nauk filologicznych (odpowiadającego wówczas polskiemu magisterium) na podstawie rozprawy Elementy celtyckie w powieściach cyklu Okrągłego Stołu. Był poliglotą; oprócz polskiego i rosyjskiego (w odmianie petersburskiej), które były jego językami ojczystymi, biegle władał ukraińskim, angielskim, niemieckim i francuskim, posługiwał się hiszpańskim, włoskim, rumuńskim, czeskim, słowackim i bułgarskim, posiadał gruntowną znajomość greki, łaciny, znał sanskryt.

    Przegląd Rusycystyczny – kwartalnik wydawany pod patronatem Polskiego Towarzystwa Rusycystycznego (PTR). Powstał w roku 1978. Pierwszym redaktorem naczelnym był doc. dr Olgierd Spirydowicz (do 1991, zeszyt 1–2), kolejnym prof. Wanda Zmarzer (1991–1999), obecnym zaś – prof. Piotr Fast (od 2000). Komitetowi Redakcyjnemu (do 1987 – Radzie Redakcyjnej) przewodniczyli: 1978–1982 – prof. Mścisław Olechnowicz, (1983–1984 wakat), 1985–1987 – prof. Bazyli Białokozowicz, 1988–1996 prof. Antoni Semczuk, 1997–1999 – prof. Piotr Fast, od 2000 ponownie prof. Antoni Semczuk.Kandydat nauk (ros. кандидат наук, cz. kandidát věd) – w Rosji i wielu krajach byłego ZSRR stopień naukowy niższy od stosowanego tam stopnia doktora nauk (odpowiednika polskiej habilitacji), odpowiadający polskiemu stopniowi naukowemu doktora, nadawany po tzw. aspiranturze (studia doktoranckie) i przeprowadzeniu przewodu oraz obronie pracy.

    W roku 1921 przeniósł się do Polski. Zamieszkał w Warszawie. Dzięki doskonałej znajomości języków obcych pracował jako urzędnik, tłumacz, redaktor m.in. w Spółce Akcyjnej Polski Lloyd, Ministerstwie Robót Publicznych, miesięczniku naukowo-literackim „Przegląd Współczesny”, współpracował z Instytutem Bałtyckim w Gdyni oraz czasopismem „Jantar”. Prywatnie udzielał lekcji języka rosyjskiego oraz przygotowywał wielki słownik polsko-rosyjski i rosyjsko-polski. Okupację spędził w Warszawie, gdzie brał udział w tajnym nauczaniu. W roku 1944, po upadku powstania warszawskiego, w którego trakcie stracił niemal kompletne materiały do swego słownika, wyjechał z żoną Zofią do Krakowa.

    Język grecki, greka (starogr. dialekt attycki Ἑλληνικὴ γλῶττα, Hellenikè glõtta; nowogr. Ελληνική γλώσσα, Ellinikí glóssa lub Ελληνικά, Elliniká) – język indoeuropejski z grupy helleńskiej, w starożytności ważny język basenu Morza Śródziemnego. W cywilizacji Zachodu zaadaptowany obok łaciny jako język terminologii naukowej, wywarł wpływ na wszystkie współczesne języki europejskie, a także część pozaeuropejskich i starożytnych. Od X wieku p.n.e. zapisywany jest alfabetem greckim. Obecnie, jako język nowogrecki, pełni funkcję języka urzędowego w Grecji i Cyprze. Jest też jednym z języków oficjalnych Unii Europejskiej. Po grecku mówi współcześnie około 15 milionów ludzi. Język grecki jest jedynym językiem z helleńskich naturalnych, który nie wymarł.Rewolucja październikowa w Rosji (według terminologii sowieckiej Wielka Socjalistyczna Rewolucja Październikowa) – określenie, stosowane na:

    1 marca 1945 został zatrudniony na Uniwersytecie Jagiellońskim jako tłumacz i lektor języka rosyjskiego, z czasem zlecono mu wykłady z literatury rosyjskiej. Równolegle nauczał języka rosyjskiego na Wydziałach Politechnicznych AGH, w Wyższej Szkole Nauk Społecznych, Akademii Handlowej, literaturę rosyjską wykładał w Państwowej Wyższej Szkole Pedagogicznej.

    Tajne komplety – używane w Polsce określenie nauczania prowadzonego nielegalnie poza szkołą lub uczelnią w okresie zaborów lub wojny.Władysław Piotrowski (ur. 25 października 1931 na Mazowszu) – docent doktor habilitowany, historyk literatury rosyjskiej XX wieku, metodyk nauczania literatury i języka rosyjskiego. Twórca Zakładu Metodyki Nauczania Języka Rosyjskiego w Instytucie Filologii Rosyjskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego, tamże współtwórca Zakładu Literatury Rosyjskiej XX wieku. W latach 1979–81 dyrektor Instytutu Filologii Rosyjskiej UJ. Członek Komisji Słowianoznawstwa krakowskiego Oddziału PAN.

    W 1947 Rada Wydziału Humanistycznego UJ nostryfikowała jego piotrogrodzki dyplom kandydata nauk jako doktorski, dzięki czemu w 1948 otrzymał stanowisko zastępcy profesora, po czym objął nowo powstającą, a właściwie reaktywowaną Katedrę Historii Literatury Rosyjskiej UJ. Działająca w ramach Studium Słowiańskiego katedra ta – razem z Katedrą Języków Ruskich, kierowaną przez prof. Jana Janowa – jako druga w powojennej Polsce (po wrocławskiej) kształciła filologów o specjalności rusycystycznej. W 1953 z połączenia obu katedr utworzono zespołową Katedrę Filologii Rosyjskiej, którą powierzono Wiktorowi Jakubowskiemu. W 1954 został profesorem nadzwyczajnym, w 1962 – profesorem zwyczajnym. Prócz kierowania katedrą piastował funkcję prorektora UJ (1958–1962), dziekana Wydziału Filologicznego UJ (1964–1966), kierownika Studium Zaocznego Filologii Rosyjskiej UJ (1965). W 1967 przeszedł na emeryturę, nadal jednak prowadził wykłady i kontynuował pracę naukową.

    Anton Pawłowicz Czechow (ros. Антон Павлович Чехов, ur. 17 stycznia/29 stycznia 1860 w Taganrogu, zm. 2 lipca/15 lipca 1904 w Badenweiler, Cesarstwo Niemieckie) – rosyjski nowelista i dramatopisarz.Żywot protopopa Awwakuma, przez niego samego nakreślony (ros. Житие протопопа Аввакума им самим написанное) – zabytek literatury staroruskiej, autobiograficzny utwór protopopa Awwakuma Pietrowa, jednego z przywódców ruchu staroobrzędowego, sprzeciwiającego się reformom liturgicznym patriarchy Nikona. Powstał w czasie uwięzienia autora w więzieniu w Pustoziersku, gdzie trafił on w związku z działalnością opozycyjną wobec patriarchy Moskwy. Witold Jakubowski nazywa go „pierwszym w dziejach literatury rosyjskiej utworem ześrodkowującym uwagę czytelnika na indywidualności autora”.

    Wiktor Jakubowski uważany jest za właściwego organizatora powojennej rusycystyki krakowskiej. Był nauczycielem i mistrzem kilkuset absolwentów UJ i WSP, promotorem 11 doktoratów: Zofii Dziechciaruk, Stelli Goldgart, Janusza Henzla, Ewy Korpały-Kirszak, Ryszarda Łużnego, Władysława Piotrowskiego, Ewy Sławęckiej, Józefa Smagi, Lucjana Suchanka, Jadwigi Szymak-Reiferowej, Jadwigi Urbańskiej-Śliszowej. Jego wpływ na kształt krakowskiej rusycystyki, a pośrednio także wschodniej slawistyki, jest trudny do przecenienia.

    Uniwersytet Jagielloński (historyczne nazwy: Akademia Krakowska, Szkoła Główna Koronna, Szkoła Główna Krakowska, Uniwersytet Krakowski; łac. Universitas Jagellonica Cracoviensis) – najstarsza polska szkoła wyższa, jeden z najstarszych uniwersytetów na świecie, mieszczący się w Krakowie.Powstanie warszawskie (1 sierpnia – 3 października 1944) – wystąpienie zbrojne przeciwko okupującym Warszawę wojskom niemieckim, zorganizowane przez Armię Krajową w ramach akcji „Burza”, połączone z ujawnieniem się i oficjalną działalnością najwyższych struktur Polskiego Państwa Podziemnego.

    Działalność naukowa Wiktora Jakubowskiego rozwijała się w kilku kierunkach. Po ukończeniu studiów romanistycznych miał być „pozostawiony przy uniwersytecie dla przygotowania do objęcia stanowiska profesora” , czemu przeszkodziły – i co ostatecznie odsunęły prawie o 30 lat – wydarzenia związane z rewolucją październikową. Regularną pracę naukową, popularnonaukową, wydawniczą i dydaktyczną podjął dopiero w wieku ok. 50 lat jako pracownik UJ. Zajmował się zarówno tłumaczeniem literatury pięknej (kilka nowel Lwa Tołstoja przełożył i wydał jeszcze przed wojną), pisaniem pierwszych powojennych podręczników szkolnych do nauki języka rosyjskiego, częściowo odtworzył i wydał – również będący pierwszym po 1945 roku – dwutomowy Słownik rosyjsko-polski i polsko-rosyjski. Podstawową jednak dziedziną jego twórczości naukowej było badanie literatury rosyjskiej, szczególnie staroruskiej, oświeceniowej i XIX-wiecznej. Nie ulegał modom metodologicznym (strukturalizm, semiotyka) i nie poddawał się wpływom ideologicznym (wulgarny socjologizm); „cenił zawsze i niezmiennie konkretny historycznoliteracki fakt, rozumienie kolorytu epoki”, interesował się literaturą „od strony nie tyle immanentnych wartości artystycznych, co walorów poznawczych, prawdy społeczno-obyczajowej bądź psychologicznej, powiązań i uwarunkowań czy relacji zewnętrznych – z rzeczywistością polityczną, procesem dziejowym, historią myśli filozoficzno-społecznej, życiem religijnym oraz duchowością”. Do jego największych osiągnięć należą: tłumaczenie i fundamentalne opracowanie filologiczno-historyczno-kulturologiczne Żywota protopopa Awwakuma (1972); 7 edycji dzieł pisarzy rosyjskich wraz z monograficznymi opracowaniami w serii II Biblioteki Narodowej (Afanasij Nikitin, Aleksandr Radiszczew, Aleksandr Gribojedow, Michaił Lermontow, Nikołaj Leskow); podręczniki (antologie z opracowaniami) do literatury XVII i XVIII w., opracowanie rozdziałów dotyczących literatury staroruskiej i XVIII-wiecznej w Historii literatury rosyjskiej pod red. Mariana Jakóbca.

    Kraków (łac. Cracovia, niem. Krakau) – miasto na prawach powiatu w południowej Polsce, siedziba władz województwa małopolskiego, drugie w kraju pod względem liczby mieszkańców i pod względem powierzchni.Seweryn Pollak (ur. 10 stycznia 1907, zm. 23 grudnia 1987 w Sopocie) – polski poeta, eseista i tłumacz. Laureat nagrody Polskiego PEN Clubu za przekłady z literatury obcej na język polski (1966).

    Publikacje[]

    Bibliografia prac W. Jakubowskiego za lata 1926–1973 zestawiona została przez Ryszarda Łużnego i obejmuje 109 pozycji, w tym, jak wylicza Łużny: „3 podręczniki uniwersyteckie i 8 szkolnych (nie licząc książek do nauczania języka), 2 słowniki, 11 książek o charakterze opracowań monograficznych, 16 tytułów publikacji książkowych przygotowanych pod względem redakcyjno-edytorskim, 14 artykułów i rozpraw, 7 recenzji i sprawozdań, 4 pozycje popularnonaukowe, 47 artykułów encylkopedyczno-słownikowych, 7 prac o tematyce językoznawczej; w dwóch ze swych książek występował Wiktor Jakubowski także jako tłumacz tekstów staroruskich”, m.in.:

    Polacy – naród zamieszkujący głównie obszar Rzeczypospolitej Polskiej i będący jej głównym składnikiem ludnościowym, a poza granicami Polski tworzący Polonię.Wacław Rogowicz (ur. 28 września 1879 - zm. 8 marca 1960) - polski powieściopisarz, nowelista i tłumacz literatury rosyjskiej i francuskiej.
  • Słownik rosyjsko-polski i polsko-rosyjski, cz. 1–2, oprac. Wiktor Jakubowski, Warszawa 1946–1947.
  • Lew Tołstoj, Sonata Kreutzerowska i inne opowiadania, tł. Wiktor Jakubowski, Grzegorz Timofejew, Poznań 1949.
  • Antoni Czechow, Opowiadania, tł. Z. Kołaczkowska, oprac. Wiktor Jakubowski, Kraków 1949 (kilka wydań).
  • Włodzimierz Gałecki, Wiktor Jakubowski, Tadeusz Lehr-Spławiński, Gramatyka języka rosyjskiego, Warszawa 1950 (kilka wydań).
  • Wiktor Jakubowski, Zwięzła gramatyka języka rosyjskiego, Kraków 1951.
  • Atanazy Nikitin, Wędrówka za trzy morza, przeł. Helena Willman-Grabowska, wstępem i objaśnieniami zaopatrzyli Wiktor Jakubowski i Helena Willman-Grabowska, (BN, seria II, nr 72), Ossolineum 1952.
  • Wiktor Jakubowski, Język rosyjski dla samouków, Warszawa 1953 (kilka wydań).
  • Aleksander Radiszczew, Podróż z Petersburga do Moskwy, przeł. Seweryn Pollak, oprac. Wiktor Jakubowski, (BN, seria II, nr 87), Ossolineum 1954.
  • Antologia literatury rosyjskiej XVIII wieku, cz. 1–3 (6 woluminów), oprac. Wiktor Jakubowski, Warszawa 1954–1959.
  • Aleksander Gribojedow, Mądremu biada. Komedia w czterech aktach, przeł. Julian Tuwim, wstępem i objaśnieniami opatrzył Wiktor Jakubowski, (BN, seria II, nr 124), Ossolineum 1960.
  • Michał Lermontow, Hiszpanie. Tragedia w pięciu aktach, Maskarada. Dramat w czterech aktach wierszem, przeł. Jerzy Zagórski, wstępem i objaśnieniami opatrzył Wiktor Jakubowski, (BN, seria II, nr 141), Ossolineum 1963.
  • Michał Lermontow, Bohater naszych czasów, przeł. Wacław Rogowicz, wstępem i objaśnieniami opatrzył Wiktor Jakubowski, (BN, seria II, nr 153), Ossolineum 1966.
  • Zofia Tołstojowa, Pamiętniki, wybór i przekł. Maria Leśniewska, przedm. i przypisy Wiktor Jakubowski, Kraków 1968.
  • Mikołaj Leskow, Utwory wybrane, przeł. Jerzy Wyszomirski, Julian Tuwim, Nadzieja Drucka, oprac. Wiktor Jakubowski, (BN, seria II, nr 164), Ossolineum 1970.
  • Literatura rosyjska. Podręcznik, red. Marian Jakóbiec, tom I–II, Warszawa 1970–1971 [współautor].
  • Literatura staroruska. Wiek XI–XVII. Antologia, oprac. Wiktor Jakubowski i Ryszard Łużny, Warszawa 1971 (kilka wydań).
  • Żywot Protopopa Awwakuma przez niego samego nakreślony i wybór innych pism, przeł. oraz wstępem i komentarzem opatrzył Wiktor Jakubowski, Ossolineum 1972.
  • Michał Lermontow, Wybór poezji, przeł. Leo Belmont i in., wstępem i komentarzami opatrzył Wiktor Jakubowski, (BN, seria II, nr 173), Ossolineum 1972.
  • Wiktor Jakubowski, Michał Lermontow, (Nauka dla Wszystkich, nr 182), Warszawa – Kraków 1972.
  • Lew Tołstoj, Dzienniki 1847–1894, t. 1–2, przekł. Maria Leśniewska, przedm. Wiktor Jakubowski, Kraków 1973.
  • Historia literatury rosyjskiej, red. Marian Jakóbiec, tom I–II, wyd. II zmienione, Warszawa 1976 [współautor].
  • Przypisy

    1. Lista pamięci Uniwersytetu Jagiellońskiego UJ (pol.). www.uj.edu.pl. [dostęp 2013-03-13].
    2. Ryszard Łużny. Profesor Wiktor Jakubowski nie żyje. „Slavia Orientalis”. 1973, nr 4. s. 519–522. 
    3. Lucjan Suchanek: Wiktor Jakubowski. W: Złota księga Wydziału Filologicznego. Jan Michalik (red.), Wacław Walecki (red.). Kraków: Księgarnia Akademicka, 2000, s. 502–505.
    4. Józef Smaga. Zagajenie. „Przegląd Rusycystyczny”. 1994, nr 1–2. s. 106–107. 
    5. Władysław Piotrowski. Sukces nauczycielski Wiktora Jakubowskiego. „Przegląd Rusycystyczny”. 1994, nr 1–2. s. 108–109. 
    6. Janusz Henzel. Profesor Wiktor Jakubowski – nauczyciel języka. „Przegląd Rusycystyczny”. 1994, nr 1–2. s. 114–115. 
    7. Józef Smaga. Wiktor Jakubowski – promotor. „Przegląd Rusycystyczny”. 1994, nr 1–2. s. 116. 
    8. Ryszard Łużny. Czterdzieści lat rusycystycznych studiów i badań historycznoliterackich w okresie powojennym (1949/50–1989/90) w Krakowie. „Slavia Orientalis”. 1991, t. XL, nr 3. s. 247–258. 
    9. Ryszard Łużny. Profesor Wiktor Jakubowski i jego dzieło naukowe – po dwudziestu latach od chwili śmierci. „Przegląd Rusycystyczny”. 1994, nr 1–2. s. 117–124. 
    10. Ryszard Łużny. Wiktor Jakubowski – historyk literatury rosyjskiej. „Zeszyty Naukowe UJ. Prace Historycznoliterackie”. 1975, z. 33. s. 179–187. 
    11. Lucjan Suchanek. Wiktor Jakubowski o pisarzach rosyjskich XIX wieku. „Przegląd Rusycystyczny”. 1994, nr 1–2. s. 110–113. 
    12. Ryszard Łużny. Bibliografia prac W. Jakubowskiego za lata 1926–1973. „Zeszyty Naukowe UJ. Prace Historycznoliterackie”. 1975, z. 33. s. 188–195. 
    Nadzieja O’Brien de Lacy księżniczka Drucka (ur.17 stycznia 1898 w Warszawie, zm. 29 sierpnia 1986) – polska pisarka, tłumaczka i działaczka społeczna rosyjskiego pochodzenia.Poliglota (gr. polýglōttos lub polýglōssos - wielojęzyczny) – człowiek znający wiele języków, potrafiący kontaktować się lub pisać w wielu językach świata.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Zakład Narodowy im. Ossolińskich (ZNiO, Ossolineum) – zasłużony dla polskiej nauki i kultury Instytut (do 1939 r. – łączył w sobie Bibliotekę, Wydawnictwo i Muzeum Książąt Lubomirskich), ufundowany dla Narodu Polskiego w 1817 roku przez Józefa Maksymiliana Ossolińskiego, otwarty w 1827 roku we Lwowie.
    Aleksandr Siergiejewicz Gribojedow (ros. Александр Сергеевич Грибоедов; ur. 15 stycznia (wg kalendarza juliańskiego 4 stycznia) 1795 w Moskwie, zm. 11 lutego (wg kalendarza juliańskiego 30 stycznia) 1829 w Teheranie) – rosyjski dramatopisarz i dyplomata, wolnomularz.
    Helena Antonina Willman-Grabowska (ur. 4 stycznia 1870 roku w Warszawie, zm. 31 października 1957 roku w Krakowie) – indolog i iranista, wykładowca paryskiej Sorbony, pierwsza kobieta wykładowca i profesor w historii Uniwersytetu Jagiellońskiego.
    Przegląd Współczesny – polski miesięcznik społeczno-literacki ukazujący się w latach 1922-1939 najpierw w Krakowie, a następnie w Warszawie.
    Jerzy Zagórski (ur. 13 grudnia 1907 w Kijowie, zm. 5 sierpnia 1984 w Warszawie) – polski poeta, eseista i tłumacz, współtworzył grupę "Żagary".
    Slavia Orientalis – kwartalnik Komitetu Słowianoznawstwa Polskiej Akademii Nauk, będący kontynuacją wydawanego w latach 1952–1956 „Kwartalnika Instytutu Polsko-Radzieckiego” (którego ukazało się V roczników). Pierwszym redaktorem pisma był Samuel Fiszman, następnie m.in. Antonina Obrębska-Jabłońska oraz Bazyli Białokozowicz (w latach 1975–1991), a siedzibą redakcji i miejscem publikacji – Warszawa. Od 3. numeru z roku 1991 do roku 2007 funkcję redaktora naczelnego sprawował Lucjan Suchanek, a redakcja została przeniesiona do Krakowa, gdzie od roku 1993 kwartalnik był również publikowany (najpierw przez Universitas, a od roku 1997 – Wydawnictwo Bohdan Grell i córka s.c.). W roku 2008 wybrano nowy zespół redakcyjny, na którego czele stanął prof. Adam Bezwiński, siedziba redakcji przeniosła się do Bydgoszczy, a miejscem wydania znów stała się Warszawa (w latach 2008–2010 – Dom Wydawniczy Elipsa).
    Jadwiga Szymak-Reiferowa, właśc. Szymak-Reifer; ros. Ядвига Шимак-Рейфер lub Шимак-Рейферова (ur. 2 maja 1931 w Pabianicach) – historyk literatury rosyjskiej, translatolog, tłumacz. Emerytowany docent w Katedrze Literatury Rosyjskiej XX i XXI wieku Instytutu Filologii Wschodniosłowiańskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz emerytowany profesor Wyższej Szkoły Lingwistycznej w Częstochowie; członek honorowy Komisji Słowianoznawstwa krakowskiego Oddziału PAN. W latach 1972–77 oraz 1979–1981 wicedyrektor Instytutu Filologii Rosyjskiej UJ.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.058 sek.