• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Wiesław - sielanka

    Przeczytaj także...
    Adam Bernard Mickiewicz herbu Poraj (ur. 24 grudnia 1798 w Zaosiu lub Nowogródku, zm. 26 listopada 1855 w Konstantynopolu) – polski poeta, działacz i publicysta polityczny, wolnomularz. Obok Juliusza Słowackiego i Zygmunta Krasińskiego uważany za największego poetę polskiego romantyzmu (grono tzw. Trzech Wieszczów) oraz literatury polskiej w ogóle, a nawet za jednego z największych na skalę europejską. Określany też przez innych, jako poeta przeobrażeń oraz bard słowiański. Członek i założyciel Towarzystwa Filomatycznego, mesjanista związany z Kołem Sprawy Bożej Andrzeja Towiańskiego. Jeden z najwybitniejszych twórców dramatu romantycznego w Polsce, zarówno w ojczyźnie, jak i w zachodniej Europie porównywany do Byrona i Goethego. W okresie pobytu w Paryżu był wykładowcą literatury słowiańskiej w Collège de France. Znany przede wszystkim jako autor ballad, powieści poetyckich, dramatu Dziady oraz epopei narodowej Pan Tadeusz uznawanej za ostatni wielki epos kultury szlacheckiej w Rzeczypospolitej Obojga Narodów.Pamiętnik Warszawski (1815-1823), to miesięcznik naukowo-literacki ukazujący się w Warszawie. Pismo zajmowało się nauką, literaturą, historią, było redagowane przez Feliksa Bentkowskiego (1781-1852). Na łamach pisma w roku 1818 ogłosił rozprawę „O klasyczności i romantyczności” Kazimierz Brodziński (1791-1835). Po roku 1822 pismo było redagowane przez Kazimierza Brodzińskiego, Fryderyka Skarbka (1792-1866) i J.K. Skrodzkiego. Miesięcznik ten był blisko związany z Towarzystwem Przyjaciół Nauk.
    O klasyczności i romantyczności, tudzież o duchu poezji polskiej – rozprawa Kazimierza Brodzińskiego opublikowana w 1818 w „Pamiętniku Warszawskim” (w dwóch częściach).

    Wiesławsielanka Kazimierza Brodzińskiego opublikowana w 1820 w „Pamiętniku Warszawskim”.

    Utwór był realizacją założeń przedstawionych przez Brodzińskiego w rozprawie O klasyczności i romantyczności. Kolejne wznowienia były nieco zmienione w stosunku do pierwszego wydania. Wiesław odbiegał od wcześniej powstających sielanek. Akcja rozgrywała się na wsi, ale w miejsce stereotypowego świata pasterzy pojawiło się przedstawienie konkretnej społeczności wiejskiej.

    Kazimierz Brodziński pseud. i krypt.: B., B..., I., K. B., K. B......, K. B. Sierżant Artylerii, K. Br., K. Br. Por. Ar., K. Brodz., K. Uwaga, K. z Kr., Kazimierz Br., Kazimierz z Królówki, (ur. 8 marca 1791 w Królówce koło Bochni, zm. 10 października 1835 w Dreźnie) – polski poeta epoki sentymentalizmu, historyk, teoretyk i krytyk literacki, tłumacz, publicysta i myśliciel chrześcijański, powszechnie uważany za najwybitniejszego twórcę preromantyzmu w Polsce .Pan Tadeusz, czyli Ostatni zajazd na Litwie – poemat Adama Mickiewicza wydany w dwóch tomach w 1834 w Paryżu przez Aleksandra Jełowickiego.

    Sielanka przedstawia historię miłości Wiesława i Haliny, ukazaną na tle insurekcji kościuszkowskiej oraz podkrakowskiej wsi początku XIX wieku. Bohaterowie odnajdują szczęście w środowisku rodzinnym i sąsiedzkim, w kontakcie z naturą, kierowaniu się w życiu uczuciami i cnotami moralnymi. Wyidealizowany świat, w którym żyją, odznacza się ładem i harmonią, reprezentuje niezepsutą duszę narodu polskiego. Utwór przedstawia jednak także ówczesne realia obyczajowe i folklorystyczne (opis swatów i wesela, przyśpiewki ludowe), co sprawia, że świat wymyślony przez autora miesza się z realistycznymi opisami.

    Sielanka (bukolika, idylla, ekloga, skotopaska, pasterka) – gatunek literacki. Utwór poetycki, przedstawiający w sposób wyidealizowany uroki życia wiejskiego. Wysnuta z piosnek pasterskich stała się świadomie kreowanym obrazem utęsknionej, szczęśliwej natury – zdaniem badaczy gatunek jest specyficznym wytworem kultury miasta i ujawnia znużenie światem cywilizacji. Idylla odsłania beztroskie, spokojne i pogodne życie, spełnione przez miłość. Sielanka ma najczęściej kształt lirycznego monologu, poprzedzonego lub przeplecionego opisem bądź dialogiem. Gatunek często ukazuje świat mitologiczny. Nierzadko też ujawnia się w utworach sielankowych temat śmierci, zwłaszcza w formie słynnego toposu "Et in Arcadia ego" ("Jestem nawet w Arkadii", to słowa Śmierci)<|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>

    W czasach zaborów utwór Brodzińskiego cieszył się dużą popularnością i umacniał przywiązanie do rodzimej tradycji. Adam Mickiewicz w epilogu Pana Tadeusza wspomina, że Wiesław był często czytany („Tak za dni moich przy wiejskiej zabawie, / Czytano nieraz pod lipą na trawie / Pieśń o Justynie, powieść o Wiesławie”).

    Bibliografia[]

  • Teresa Kostkiewiczowa: Oświecenie. Słownik literatury polskiej. Gdańsk: słowo / obraz terytoria; Gdańskie Wydawnictwo Oświatowe, 2007, s. 209-210. ISBN 978-83-7420-092-9.
  • Alina Witkowska, Ryszard Przybylski: Romantyzm. Wyd. VIII - 3 dodruk. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2009, s. 165-166, seria: Wielka Historia Literatury Polskiej. ISBN 978-83-01-13848-6.



  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.035 sek.