• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Widsith



    Podstrony: [1] 2 [3]
    Przeczytaj także...
    <|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>Hermanaryk (in. Ermenryk, Ermanaryk, Ermanryk) (zm. ok. 375) – król Ostrogotów nad Morzem Czarnym. Był porównywany przez Jordanesa do Aleksandra Wielkiego.
    Podstawy poematu i jego wartość[ | edytuj kod]

    Opisana podróż jest fikcyjna, gdyż król Longobardów Audoin i wspomniany też jego syn Alboin (Aelfwin; z kontekstu brat Ealhildy) żyli prawie 200 lat po śmierci Hermanaryka.

    Wartość obu katalogów w tekście polega na tym, że wiemy jakie sagi i legendy znali Anglosasi w momencie spisania poematu oraz odpowiedniki ich nazw i imion. Autor zamieścił je prawdopodobnie w celu stworzenia popularnego wykazu nazw i imion bohaterów występujących w znanych mu opowieściach.

    Źródłami poety były podania germańskie, które posłużyły autorom Pieśni o Waltariuszu, Pieśni o Nibelungach i Sadze o Dytryku z Berna. Korzystał też z Beowulfa i prawdopodobnie pośrednio z Historii Longobardów Pawła Diakona.

    Ostrogoci, Goci wschodni lub Greutungowie (dosł. "ludzie stepu") – jedno z plemion germańskich. W 378 r. n.e. Ostrogoci wspomogli Wizygotów w bitwie pod Adrianopolem, w wyniku której zginął cesarz rzymski Walens. Nowy cesarz zgodził się na zamieszkanie przez Ostrogotów Dacji i Mezji pod warunkiem, że nie będą nękać Konstantynopola.<|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>

    Warto zaznaczyć, że Hermanaryk jest też wspomniany w Beowulfie.

    Polski przekład[ | edytuj kod]

    Widsith przełożył Gerard Labuda. Fotokopię manuskryptu, tekst w języku staroangielskim, współczesnym angielskim i polskim wraz z obszernym komentarzem filologiczno-historycznym zamieścił w książce Źródła skandynawskie i anglosaskie do dziejów Słowiańszczyzny (Warszawa 1961).

    Szczegółową analizę budowy poematu, procesu jego powstawania i historię badań przedstawił w swej wcześniejszej pracy Źródła, sagi i legendy do najdawniejszych dziejów Polski (Warszawa 1960).

    Wojciech Lipoński (ur. 16 grudnia 1942 w Sosnowcu) – polski anglista, profesor Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza i Akademii Wychowania Fizycznego w Poznaniu. Wykładowca wielu uczelni zagranicznych, m.in. State University of Florida w Gainesville (USA) i Hanyang (Korea Płd.), a także wykładowca i supervising professor Międzynarodowej Akademii Olimpijskiej.Beowulf – epicki poemat heroiczny nieznanego autora, będący jednym z najstarszych dzieł literatury staroangielskiej. W formie ustnej istniał już prawdopodobnie od ok. VIII wieku. Około roku 1000 poemat został spisany w dialekcie zachodniosaskim języka staroangielskiego, prawdopodobnie przez dwóch skrybów.

    We fragmencie poematu Widsith (wiersz 121) występuje nazwa Wistla, ewidentnie związana z ziemiami polskimi:

    Wulfhere sohte ic ond Wyrmhere; ful oft þær wig ne alæg,
    þonne Hræda here heardum sweordum
    ymb Wistlawudu wergan sceoldon
    ealdne eþelstol ætlan leodum.

    Sposób łączenia nazwy Wistla i wudu jest przedmiotem sporu równocześnie filologicznego i historycznego (Wojciech Lipoński, Narodziny cywilizacji Wysp Brytyjskich. Poznań: Wydaw. SAWW, 1995. ​ISBN 83-85954-52-X​).

    Polski historyk Gerard Labuda odczytuje ten fragment następująco:

    Skald – poeta dworski, którego działalność była związana z dworami skandynawskich lub islandzkich władców w czasach wikingów, który to tworzył oraz wykonywał ustne wersje tego, co obecnie znamy jako poezję staronordycką. Wykonywanie utworów obejmowało także grę aktorską i skaldowie wcielali się w trakcie śpiewów we władców czy wojowników. Poeci z tej grupy podróżowali od dworu do dworu witani jako honorowi goście, gdzie w zamian za śpiew dostawali podarunki takie jak pierścienie lub klejnoty, czasami też zapłata była pieniężna. Do końca XII wieku chrześcijaństwo oraz rosnące rozpowszechnienie pisma sprawiły, że ta oralna forma sztuki zaginęła.Język polski (polszczyzna) – język naturalny należący do grupy zachodniosłowiańskich (do których należą również czeski, słowacki, kaszubski, dolnołużycki, górnołużycki i wymarły połabski), stanowiących część rodziny indoeuropejskiej.

    "Wulfhera odwiedziłem i Wyrmhera
    tam bardzo często rozbrzmiewał szczęk broni
    ponieważ wojska Hraedów mieczami ostrymi
    musiały bronić koło lasów nadwiślańskich
    starych siedzib ojczystych przed ludami Aetli."

    Natomiast polski anglista, ekspert języka staroangielskiego, Jacek Fisiak tłumaczy ten fragment inaczej:

    "Wulfhera odwiedziłem i Wyrmhera, często tam walka nie ustawała,
    kiedy Hredów wojsko twardym mieczem
    obok Gotów Wiślańskich puszczy bronić musiało,
    starej ojczyzny, przed wojskami Attyli."

    Jacek Izydor Fisiak (ur. 10 maja 1936 w Konstantynowie Łódzkim) – polski filolog angielski, historyk języka angielskiego, profesor Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, w latach 1965–2005 dyrektor Instytutu Filologii Angielskiej, w latach 1985–1988 rektor tegoż uniwersytetu; w latach 1988–1989 minister edukacji narodowej; profesor Wyższej Szkoły Języków Obcych im. Samuela Bogumiła Lindego w Poznaniu; członek Polskiej Akademii Nauk, członek Europejskiej Akademii Nauki, Sztuki i Literatury.Paweł Diakon (ur. ok. 720, zm. przed 800) – mnich benedyktyński z klasztoru na Monte Cassino, poeta, kronikarz, autor m.in. Historii Longobardów.


    Podstrony: [1] 2 [3]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Gerard Labuda (ur. 28 grudnia 1916 w Nowej Hucie koło Kartuz, zm. 1 października 2010 w Poznaniu) – polski historyk, mediewista. Specjalność naukowa: historia powszechna i historia Polski; historia słowiańszczyzny zachodniej w tym historia Pomorza i Kaszub; wydawca źródeł skandynawskich i anglosaskich do historii Słowian zachodnich; historia kultury i cywilizacji, metodologia badań historycznych. Rektor Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w latach 1962-1965. W latach 1984-1989 wiceprezes PAN; w latach 1989-1994 prezes PAU, następnie jej prezes honorowy. Członek Rady Konsultacyjnej przy Przewodniczącym Rady Państwa PRL. Mieszkał w Poznaniu.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.013 sek.