• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Werona



    Podstrony: [1] [2] [3] [4] 5 [6]
    Przeczytaj także...
    Nagroda Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny (szw. Nobelpriset i fysiologi eller medicin) – jest nagrodą przyznawaną corocznie przez Instytut Karolinska za wyjątkowe osiągnięcia naukowe z różnych dziedzin fizjologii lub medycyny. Jest jedną z pięciu Nagród Nobla ustanowionych w testamencie przez Alfreda Nobla (zm. w 1896 roku). Jak zapisał on w swoim testamencie, nadzór nad nagrodą sprawuje Fundacja Noblowska, a przyznawana jest ona przez zgromadzenie wybierane przez Instytut Karolinska. Określana potocznie jako „Nagroda Nobla z medycyny”, w rzeczywistości była precyzyjnie opisana przez Nobla w jego testamencie, jako nagroda z „fizjologii lub medycyny”. Z tego powodu może być przyznana w każdej ze szczegółowych dziedzin obu tych nauk. Pierwszym laureatem nagrody był w roku 1901 Niemiec Emil Adolf von Behring.Ceramika – w rozumieniu tradycyjnym, tworzywa i wyroby otrzymywane w wyniku wypalenia odpowiednio uformowanej gliny. Nazwa tych wyrobów wywodzi się z greckiego określenia κεραμικός (keramikos), które pochodzi z kolei od słowa κέραμος (keramos – ziemia, glina).
    Przypisy[ | edytuj kod]
    1. Statystyki dotyczące Werony. [dostęp 2009-03-09].
    2. F. Giulietto: L’area metropolitana di Verona. Quali politiche per l’area vasta?. Padwa: Università degli Studi di Padova, 2007, s. 32-50.
    3. Dane o prowincji Werona – liczba turystów. [dostęp 09-03-2009].
    4. klimat i dane geograficzne Werony. [dostęp 2009-03-10].
    5. Klasyfikacja sejsmiczna w Weronie. [dostęp 03-09-2009].
    6. Dane klimatyczne Werony. [dostęp 2009-03-10].
    7. Informacje klimatyczne miast włoskich. [dostęp 09-03-2009].
    8. Informacje meteorologiczne. [dostęp 2009-03-10].
    9. G. Baldassin Molli: Verona. Banca Popolare di Verona, 2007, s. 17-23.
    10. Plan Werony z przedstawieniem jej historycznych przemian. [dostęp 04-07-2013].
    11. Praczki z Avesa. [dostęp 2009-03-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2002-11-29)].
    12. Młyny na Adydze. [dostęp 09-03-2009].
    13. G. Priante: L’Arena e Verona: 140 anni di storia. Werona: 2006, s. 15-16-17.
    14. G. Baldassin Molli: Verona. Banca Popolare di Verona, 2007, s. 17-23-24-29.
    15. Statystyki demograficzne ISTAT. [dostęp 25-10-2007].
    16. Statystyki demograficzne ISTAT. [dostęp 09-03-2009].
    17. Urząd Statystyczny Werony. [dostęp 09-03-2009].
    18. G. Solinas: Storia di Verona. Werona: Centro Rinascita, 1981, s. 54-55-74-86.
    19. A. Aspes: Il Veneto nell’antichità: preistoria e protostoria. Banca Popolare di Verona, 1984, s. 442–443.
    20. Plinio Stary. [dostęp 2009-02-07].
    21. Tytus Liwiusz. [dostęp 2009-02-07].
    22. Friedrich Schlette, Celtowie, Sława Lisicka (tłum.), Bożena Wierzbicka (tłum.), Łódź: Wydawnictwo Łódzkie, 1987, s. 32, ISBN 83-218-0633-3, OCLC 749147360.
    23. P. Brugnoli: Le strade di Verona (Ulice Werony). Werona: 2004, s. 19–20, 22–24.
    24. Werona francuska. [dostęp 09-03-2009].
    25. P. Priante: L’Arena e Verona: 140 anni di storia. Werona: Athesis, 2006, s. 31.
    26. Werona prehistoryczna. [dostęp 09-03-2009].
    27. L.A. Muratori: Rerum Italicarum Scriptores. 1727, s. XI col.550.
    28. M. Carrara: Gli Scaligeri. Werona: 1964, s. 24-70.
    29. Podział administracyjny Werony. [dostęp 09-03-2009].
    30. Biuro statystyczne. [dostęp 09-03-2009].
    31. P. Brugnoli: Le strade di Verona'. Werona: 2004, s. 19-20-22-23-24.
    32. P. Brugnoli: Le strade di Verona. Werona: 2004, s. 52-53.
    33. Informacje o projekcie PRUSST – makieta. [dostęp 09-03-2009].
    34. Arena w Weronie. [dostęp 09-03-2009].
    35. „Notiziario della Banca Popolare di Verona”. 3, 1992. 
    36. G. Borelli: Chiese e monasteri di Verona. Werona: 1980, s. 50-53.
    37. „Notiziario della Banca Popolare di Verona”. 1, 1998. 
    38. Fortyfikacje Werony. [dostęp 09-03-2009].
    39. Muzeum historii naturalnej. [dostęp 09-03-2009].
    40. Fortyfikacje w Weronie. [dostęp 09-03-2009].
    41. Karta z kościoła św. Piotra. [dostęp 09-03-2009].
    42. Teatr Nowy – opis inauguracji. [dostęp 09-03-2009].
    43. G. Baldassin Molli: Verona. Werona: Banca Popolare di Verona, 2007, s. 11-12-13.
    44. Mapa Werony. [dostęp 2009-02-07].
    45. Ł. Ropczyński, Werona, Kierunek Włochy, 21 marca 2018.
    46. M. Carrara: Gli Scaligeri. Werona: 1964, s. 136–137.
    47. L. Puppi: Ritratto di Verona. Werona: Banca Popolare di Verona, 1978, s. 4.
    48. Atti del consiglio. „Archivio del Comune”. s. reg.63, f.60. 
    49. L. Puppi: Ritratto di Verona. Werona: Banca Popolare di Verona, 1978, s. 11-12.
    50. V. Bertolini: Dalla „Marmorina” del Boccaccio all’appellativo di „città marmorea” dato a Verona nel Medio Evo. Werona: atti Accademia di Agricoltura Scienze e Lettere di Verona, 1967, s. 321–332.
    51. L. Puppi: Ritratto di Verona. Werona: Banca Popolare di Verona, 1978, s. 13.
    52. V. Bertolini: Alcune ipotesi su possibili fonti del Filocolo. Werona: Palazzo Giuliari, 1966, s. 43.
    53. C. Cipolla, F. Pellegrini: Poesie minori riguardanti gli Scaligeri. Rzym: Forzani, 1902, s. 145.
    54. Grób Julii. [dostęp 09-03-2009].
    55. „L’Arena”, 25 stycznia 2008. 
    56. Paweł Diakon: Historia Langobardorum-Liber. s. 28.
    57. Przepis na peara. [dostęp 09-03-2009].
    58. Historia Liceum „Scipione Maffei”. [dostęp 09-03-2009].
    59. Historia Uniwersytetu w Weronie. [dostęp 09-03-2009].
    60. „L’Arena”, s. 12, 03-02-2008. 
    61. Corriere della Sera – Edycja lokalna. [dostęp 09-03-2009].
    62. Historia TeleNuovo. [dostęp 09-03-2009].
    63. Historia TeleArena. [dostęp 09-03-2009].
    64. Statystyki popularności. [dostęp 09-03-2009].
    65. Historia Hellas Verona. [dostęp 09-03-2009].
    66. Historia Chievo Werona. [dostęp 09-03-2009].
    67. Kariera Damiano Cunego. [dostęp 09-03-2009].
    68. „L’Arena”, s. 17, 13-12-2007. 
    69. Strona Veronafiere. [dostęp 09-03-2009].
    70. Targi rolnicze. [dostęp 09-03-2009].
    71. Targi koni. [dostęp 09-03-2009].
    72. Targi marmuru. [dostęp 09-03-2009].
    73. Targi wina. [dostęp 09-03-2009].
    74. Komitet budowy tuneli. [dostęp 09-03-2009].
    75. Cennik biletów. [dostęp 09-03-2009].
    76. Plany logistyczne. [dostęp 09-03-2009].
    77. Badanie NordEst o centrum logistycznym. „Il Sole-24 Ore NordEst”. 39, 10 października 2007. 
    78. Pasażerów przybywa i zyski rosną. [dostęp 09-03-2009].
    79. Przewoźnicy lotniczy we Włoszech. [dostęp 09-03-2009].
    80. Sieć kolejowa w Weronie. [dostęp 09-03-2009].
    81. Miasta partnerskie i pakty pokoju. [dostęp 09-03-2009].

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Saraina: De origine et amplitudine civitatis Veronae. Verona: 1540.Sprawdź autora:1.
  • Tinto: La nobiltà di Verona. Verona: 1590.Sprawdź autora:1.
  • Dalla Corte: L’istoria di Verona. Verona: 1592.
  • Moscardo: Historia di Verona. Verona: 1668.Sprawdź autora:1.
  • Maffei: Verona illustrata. Milano: 1732.Sprawdź autora:1.
  • Biancolini: Notizie storiche delle chiese di Verona. Verona: 1749.Sprawdź autora:1.
  • Da Persico: Descrizione di Verona e della sua provincia. Verona: 1820.
  • Bevilacqua: Saggio d’una statistica della città di Verona. Tipografia Picotti: 1823.Sprawdź autora:1.
  • Carrara: Gli Scaligeri. Varese: 1966.Sprawdź autora:1.
  • Piovene, Marini: L’opera completa del Veronese. Milano: 1968.Sprawdź autora:1 oraz 2.
  • Barbetta: Le mura e le fortificazioni di Verona. Verona: 1970.Sprawdź autora:1.
  • Marchi, Orlando, Brenzoni: Il culto di San Zeno nel veronese. Verona: 1972.Sprawdź autora:1, 2 oraz 3.
  • Dal Forno: Case e palazzi di Verona. Verona: 1973.Sprawdź autora:1.
  • Borelli: Una città e il suo fiume. Verona: 1977.Sprawdź autora:1.
  • Puppi: Ritratto di Verona. Verona: 1978.Sprawdź autora:1.
  • Borelli: Chiese e monasteri di Verona. Verona: 1980.Sprawdź autora:1.
  • Solinas: Storia di Verona. Verona: 1981.Sprawdź autora:1.
  • Beltramini: Le strade di Verona entro la cinta muraria. Verona: 1983.Sprawdź autora:1.
  • Marchi: Grandi peccatori grandi cattedrali. Milano: 1987. ISBN 88-17-10783-2.Sprawdź autora:1.
  • Sandrini, Brugnoli: Architettura a Verona nell’età della Serenissima. Verona: 1988.Sprawdź autora:1 oraz 2.
  • Varanini: Gli Scaligeri 1277–1387. Milano: 1988.Sprawdź autora:1.
  • Castagnetti, Varanini: Il veneto nel medioevo: Dai Comuni cittadini al predominio scaligero nella Marca. Verona: 1991. ISBN 88-04-36999-X.Sprawdź autora:1 oraz 2.
  • Sandrini, Brugnoli: Architettura a Verona dal periodo napoleonico all’età contemporanea. Verona: 1994.Sprawdź autora:1 oraz 2.
  • Castagnetti, Varanini: Il Veneto nel medioevo: Le signorie trecentesche. Verona: 1995.Sprawdź autora:1 oraz 2.
  • P. Brugnoli: Le strade di Verona. Roma: 1999. ISBN 88-8289-025-2.
  • G. Lorenzoni, G. Valenzano: Il duomo di Modena e la basilica di San Zeno. Verona: 2000.
  • S. Salti, R. Venturini: La vita di Teodorico. Ravenna: 2001.
  • G. Zalin: Storia di Verona. Caratteri, aspetti, momenti. Vicenza: 2001. ISBN 88-730-5823-X.
  • D. Fringesi: Cesare Lombroso. Torino: 2003. ISBN 88-06-13866-9.
  • AA. VV: Verona. La città e le fortificazioni. Roma: 2005. ISBN 88-240-1111-X.
  • G. Baldassin Molli: Verona. Verona: 2007.
  • Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • Oficjalna strona Werony
  • Archiwum meteorologiczne Werony
  • Portal o murach Werony
  • Oficjalna strona Areny w Weronie
  • Teatr letni w Weronie
  • Tocatì Verona – strona o wydarzeniach kulturowych miasta (ang.)
  • Alemanowie, Alamanowie – germański związek plemienny; od III wieku n.e. prowadzący najazdy na zachodnie prowincje cesarstwa rzymskiego.Młyn wodny - budowla z urządzeniem do przemiału ziarna na mąkę i kaszę, poruszanym za pomocą koła wodnego lub turbiny wodnej, usytuowana nad rzekami. Bardzo rzadko budowane były młyny pływające.


    Podstrony: [1] [2] [3] [4] 5 [6]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Geografia turyzmu – dyscyplina geografii zajmująca się przyrodniczymi oraz antropogenicznymi uwarunkowaniami i następstwami ruchu turystycznego. Pojęcie Turyzm obejmuje całokształt zagadnień teoretycznych, geograficznych, gospodarczych, przyrodniczych, statystycznych, prawnych, kulturalnych, społecznych związanych z turystyką.
    Droga krajowa – jedna z kategorii dróg publicznych, umożliwiających krajową i międzynarodową komunikację kołową pomiędzy dużymi miastami oraz ogólnodostępnymi przejściami granicznymi, która jest rekomendowana do ruchu długodystansowego i tranzytowego.
    Poskromienie złośnicy (oryg. Taming of the Shrew) – komedia Williama Szekspira z 1594. Została opublikowana w Pierwszym Folio w 1623.
    Della Scala, albo Scaligeri - ród magnacki, który panował w Weronie przez sto dwadzieścia pięć lat, od 1262 do 1387. Za czasów Mastino I della Scala forma rządów w Weronie przeszła od komuny średniowiecznej do signorii, chociaż właściwe przejęcie władzy nastąpiło za jego brata, Alberto. Czasy Cangrande I to okres największej świetności i potęgi Werony. Panowanie rodu della Scala w Weronie zbiegło się z konfliktem między Gwelfami i Gibelinami. Władcy Werony starali się wykorzystać ją do osiągnięcia swoich celów, dlatego sprzymierzali się zazwyczaj z Gibelinami, a Cangrande I uznawany był nawet za przywódcę Ligi Gibelinów.
    Via Postumia, droga rzymska o długości około 521 km, przecinała całą Galię Przedalpejską - od Genui do Akwilei. Jej budowa została zainicjowana w 148 p.n.e. przez konsula Spuriusza Postumiusa Albinusa Magnusa, od którego imienia pochodzi jej nazwa.
    Żelazna kurtyna – określenie porządku pojałtańskiego, które spopularyzował Winston Churchill 5 marca 1946 roku, podczas historycznego przemówienia w amerykańskim mieście Fulton w stanie Missouri. Wygłosił on tam zdanie o "żelaznej kurtynie" (ang. iron curtain), przebiegającej od Szczecina po Triest.
    Zimna wojna – trwający w latach 1947-1991 stan napięcia oraz rywalizacji ideologicznej, politycznej i militarnej pomiędzy ZSRR i państwami satelitarnymi ZSRR skupionymi od 1955 w Układzie Warszawskim a także państwami pozaeuropejskimi pod hegemonią ZSRR (określanych jako blok komunistyczny, lub wschodni), a państwami niekomunistycznymi skupionymi od 1949 w NATO i paralelnych blokach obronnych (SEATO, CENTO) - pod politycznym przywództwem Stanów Zjednoczonych (określanych jako blok zachodni). Zimnej wojnie towarzyszył wyścig zbrojeń obu bloków militarnych wywołany polityką ZSRR dążącego do rozszerzania zasięgu jego światowej ekspansji terytorialnej i narzucania siłą ustroju komunistycznego i kontrakcją USA i jego sojuszników w tej sprawie.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.356 sek.