• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Wenus



    Podstrony: [1] [2] [3] 4 [5]
    Przeczytaj także...
    Gwiazda Poranna (łac. Stella matutina, Lucifer) – nazwa planety Wenus, charakteryzującej się tym, że widać ją najdłużej nad ranem, przed wschodem słońca, kiedy już inne gwiazdy stają się niewidoczne z powodu światła słonecznego.Asysta grawitacyjna – w astrodynamice pojęcie określające zmianę prędkości i kierunku lotu kosmicznego przy użyciu pola grawitacyjnego planety lub innego dużego ciała niebieskiego. Jest to obecnie powszechnie używana metoda uzyskiwania prędkości pozwalających osiągnąć zewnętrzne planety Układu Słonecznego. Została opracowana w 1959 roku w moskiewskim Instytucie Matematyki im. Stiekłowa.

    UWAGA: TA PODSTRONA MOŻE ZAWIERAĆ TREŚCI PRZEZNACZONE TYLKO DLA OSÓB PEŁNOLETNICH



    Uwagi
    1. Imiona bogiń takie jak Gaja pochodzą od Ziemi, a nie na odwrót.
    2. Hieronim ze Strydonu przetłumaczył występujące w Septuagincie heosphoros i hebrajskie helel jako lucifer w Iz 14:12.


    Przypisy

    1. Krzysztof Ziołkowski: Wenus. W: Astronomia i kosmologia – Wirtualny Wszechświat [on-line]. Prószyński Media sp. z o.o.. [dostęp 2012-12-17].
    2. Anton Hajduk, Ján Štohl (red.): Encyklopédia astronómie. Bratislava: Vydavateľstvo Obzor, 1987, s. 643. (słow.)
    3. Stanisław R. Brzostkiewicz: Wenus – siostra Ziemi. Nasza Księgarnia, 1989. ISBN 83-10-09257-1.
    4. Hashimoto, G.L.; Roos-Serote, M.; Sugita, S.; Gilmore, M.S.; Kamp, L.W.; Carlson, R.W.; Baines, K.H.. Felsic highland crust on Venus suggested by Galileo Near-Infrared Mapping Spectrometer data. „Journal of Geophysical Research, Planets”. 113, s. E00B24, 2008. DOI: 10.1029/2008JE003134. 
    5. Caught in the wind from the Sun. ESA (Venus Express), 2007-11-28. [dostęp 2010-11-04].
    6. Larry W. Esposito. Sulfur Dioxide: Episodic Injection Shows Evidence for Active Venus Volcanism. „Science”. 223 (4640), s. 1072–1074, 1984-03-09. DOI: 10.1126/science.223.4640.1072. PMID: 17830154. [dostęp 2009-04-29]. 
    7. Bullock, Mark A.; Grinspoon, David H.. The Recent Evolution of Climate on Venus. „Icarus”. 150 (1), s. 19–37, marzec 2001. DOI: 10.1006/icar.2000.6570. 
    8. Nimmo, F.; McKenzie, D.. Volcanism and Tectonics on Venus. „Annual Review of Earth and Planetary Sciences”. 26, s. 23–53, 1998. DOI: 10.1146/annurev.earth.26.1.23. Bibcode1998AREPS..26...23N. 
    9. R. G. Strom, G.G. Schaber, D. D. Dawsow. The global resurfacing of Venus. „Journal of Geophysical Research”. 99, s. 10899–10926, 1994. DOI: 10.1029/94JE00388. Bibcode1994JGR....9910899S. 
    10. Lopes, Rosaly M. C., Gregg, Tracy K.P.: Volcanic worlds: exploring the solar system's volcanoes. Springer, 2004, s. 61. ISBN 3540004319.
    11. David Darling: Atmosphere of Venus. W: The Encyclopedia of Astrobiology, Astronomy, and Spaceflght [on-line]. [dostęp 2007-04-29].
    12. K. A. Goettel. Density constraints on the composition of Venus. , s. 1507–1516, 16–20 marca 1981. Houston, Teksas: Pergamon Press. [dostęp 2009-07-12]. 
    13. Faure, Gunter Mensing, Teresa M.: Introduction to planetary science: the geological perspective. Springer, 2007, s. 201, seria: Springer eBook collection. ISBN 1402052332.
    14. Nimmo, F.. Crustal analysis of Venus from Magellan satellite observations at Atalanta Planitia, Beta Regio, and Thetis Regio. „Geology”. 30, s. 987–990, 2002. DOI: <0987:WDVLAM>2.0.CO;2 10.1130/0091-7613(2002)030<0987:WDVLAM>2.0.CO;2. 
    15. Basilevsky, Alexander T.; Head, James W., III. Global stratigraphy of Venus: Analysis of a random sample of thirty-six test areas. „Earth, Moon, and Planets”. 66 (3), s. 285–336, 1995. Bibcode1995EM&P...66..285B. [dostęp 2009-08-03]. 
    16. W.J. Kaufmann: Universe. Nowy Jork: W.H. Freeman, 1994, s. 204. ISBN 0716723794.
    17. Charles Frankel: Volcanoes of the Solar System. Cambridge University Press, 1996. ISBN 0521477700.
    18. R.M. Batson, J.F. Russell: Naming the Newly Found Landforms on Venus. Houston, Teksas: 18–22 marca 1991, s. 65. [dostęp 2009-07-12].
    19. Young, C.: The Magellan Venus Explorer's Guide. Wyd. JPL Publication 90-24. Kalifornia: Jet Propulsion Laboratory, sierpień 1990.
    20. Davies, M.E.. Report of the IAU Working Group on Cartographic Coordinates and Rotational Elements of the Planets and Satellites. „Celestial Mechanics and Dynamical Astronomy”. 63 (2), 1994. DOI: 10.1007/BF00693410. 
    21. USGS Astrogeology: Rotation and pole position for the Sun and planets (IAU WGCCRE). [dostęp 2010-10-22].
    22. The Magellan Venus Explorer's Guide. [dostęp 2009-10-22].
    23. Hannu Karttunen, P. Kroger, H. Oja, M. Poutanen, K.J. Donner: Fundamental Astronomy. Springer, 2007, s. 162. ISBN 3540341439.
    24. Venus also zapped by lightning. CNN, 2007-11-29. [dostęp 2010-11-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (30 listopada 2007)].
    25. L. S. Glaze. Transport of SO2 by explosive volcanism on Venus. „Journal of Geophysical Research”. 104, s. 18899–18906, 1999. DOI: 10.1029/1998JE000619. Bibcode1999JGR...10418899G. [dostęp 2009-01-16]. 
    26. I. Romeo, D.L. Turcotte. The frequency-area distribution of volcanic units on Venus: Implications for planetary resurfacing. „Icarus”. 203, s. 13, 2009. DOI: 10.1016/j.icarus.2009.03.036. 
    27. Schubert, G., Turcotte, D.L., Olson, P. 2001, “Mantle convection in the Earth and Planets”, University Press, Cambridge, UK.
    28. R. R. Herrick, Phillips, R. J.. Effects of the Venusian atmosphere on incoming meteoroids and the impact crater population. „Icarus”. 112, s. 253–281, 1993. DOI: 10.1006/icar.1994.1180. Bibcode1994Icar..112..253H. 
    29. David Morrison: The Planetary System. Benjamin Cummings, 2003. ISBN 0-8053-8734-X.
    30. Venus. Case Western Reserve University, 2006-09-14. [dostęp 2007-07-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-10-11)].
    31. John S. Lewis: Physics and Chemistry of the Solar System. Wyd. 2nd. Academic Press, 2004, s. 463. ISBN 012446744X.
    32. Henry Bortman: Was Venus Alive? 'The Signs are Probably There'. space.com, 2004. [dostęp 2010-07-31].
    33. J.F. Kasting. Runaway and moist greenhouse atmospheres and the evolution of Earth and Venus.. „Icarus”. 74 (3), s. 472–494, 1988. DOI: 10.1016/0019-1035(88)90116-9. 
    34. B.E. Moshkin, A.P. Ekonomov, Iu.M. Golovin. Dust on the surface of Venus. „Kosmicheskie Issledovaniia (Cosmic Research)”. 17, s. 280–285, 1979. Bibcode1979CoRe...17..232M. [dostęp 2009-07-12]. 
    35. V.A. Krasnopolsky, V.A. Parshev. Chemical composition of the atmosphere of Venus. „Nature”. 292, s. 610–613, 1981. DOI: 10.1038/292610a0. 
    36. Vladimir A. Krasnopolsky. Chemical composition of Venus atmosphere and clouds: Some unsolved problems. „Planetary and Space Science”. 54 (13–14), s. 1352–1359, 2006. DOI: 10.1016/j.pss.2006.04.019. 
    37. W. B., Rossow; A. D., del Genio; T., Eichler. Cloud-tracked winds from Pioneer Venus OCPP images. „Journal of the Atmospheric Sciences”. 47 (17), s. 2053–2084, 1990. DOI: <2053:CTWFVO>2.0.CO;2 10.1175/1520-0469(1990)047<2053:CTWFVO>2.0.CO;2. 
    38. Normile, Dennis. Mission to probe Venus's curious winds and test solar sail for propulsion. „Science”. 328 (5979), s. 677, 2010-05-07. DOI: 10.1126/science.328.5979.677-a. PMID: 20448159. 
    39. David R. Williams: Venus Fact Sheet. NASA, 15 kwietnia, 2005. [dostęp 2007-10-12].
    40. Ralph D. Lorenz, Jonathan I. Lunine, Paul G. Withers, Christopher P. McKay: Titan, Mars and Earth: Entropy Production by Latitudinal Heat Transport. Ames Research Center, University of Arizona Lunar and Planetary Laboratory, 2001. [dostęp 2007-08-21].
    41. Interplanetary Seasons. W: NASA [on-line]. [dostęp 2007-08-21].
    42. Carolyn Jones Otten: "Heavy metal" snow on Venus is lead sulfide. Washington University in St Louis, 2004. [dostęp 2007-08-21].
    43. S. T. Russell, T.L. Zhang, M. Delva. Lightning on Venus inferred from whistler-mode waves in the ionosphere. „Nature”. 450 (7170), s. 661–662, 2007. DOI: 10.1038/nature05930. PMID: 18046401. 
    44. Eric Hand. European mission reports from Venus. „Nature”, s. 633–660, listopad 2007. DOI: 10.1038/news.2007.297. 
    45. Staff: Venus offers Earth climate clues. BBC News, 2007-11-28. [dostęp 2010-11-12].
    46. Kivelson G. M., Russell, C. T.. Introduction to Space Physics. , 1995. Cambridge University Press. 
    47. H.O. Upadhyay, R.N. Singh. Cosmic ray Ionization of Lower Venus Atmosphere. „Advances in Space Research”. 15 (4), s. 99–108, kwiecień 1995. DOI: 10.1016/0273-1177(94)00070-H. 
    48. J.G. Luhmann, C.T. Russell, J.H. Shirley, R.W. Fainbridge: Venus: Magnetic Field and Magnetosphere. Nowy Jork: Chapman and Hall, 1997. ISBN 978-1-4020-4520-2. [dostęp 2009-06-28].
    49. D.J. Stevenson. Planetary magnetic fields. „Earth and Planetary Science Letters”. 208 (1–2), s. 1–11, 2003-03-15. DOI: 10.1016/S0012-821X(02)01126-3. 
    50. Francis Nimmo. Why does Venus lack a magnetic field?. „Geology”. 30 (11), s. 987–990, listopad 2002. DOI: <0987:WDVLAM>2.0.CO;2 10.1130/0091-7613(2002)030<0987:WDVLAM>2.0.CO;2. [dostęp 2009-06-28]. 
    51. A.S. Konopliv, C.F. Yoder. Venusian k2 tidal Love number from Magellan and PVO tracking data. „Geophysical Research Letters”. 23 (14), s. 1857–1860, 1996. DOI: 10.1029/96GL01589. [dostęp 2009-07-12]. 
    52. Solex by Aldo Vitagliano. [dostęp 2009-03-19]. (oliczenia programu Solex)
    53. Alexandre C.M. Correia, Jacques Laskar, Olivier Néron de Surgy. Long-term evolution of the spin of Venus I. theory. „Icarus”. 163 (1), s. 1–23, maj 2003. DOI: 10.1016/S0019-1035(03)00042-3. 
    54. Alexandre C.M. Correia, Jacques Laskar. Long-term evolution of the spin of Venus: II. numerical simulations. „Icarus”. 163, s. 24–45, 2003. DOI: 10.1016/S0019-1035(03)00043-5. 
    55. Michael E. Bakich: The Cambridge planetary handbook. Cambridge University Press, 2000, s. 50. ISBN 0521632803.
    56. Space Topics: Compare the Planets: Mercury, Venus, Earth, The Moon, and Mars. Planetary Society. [dostęp 2007-04-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-09-29)].
    57. Gold, T.; Soter, S.. Atmospheric tides and the resonant rotation of Venus. „Icarus”. 11, s. 356–366, 1969. DOI: 10.1016/0019-1035(69)90068-2. 
    58. Scott S. Sheppard, Chadwick A. Trujillo. A survey for satellites of Venus. „Icarus”. 202 (1), s. 12–16, lipiec 2009. DOI: 10.1016/j.icarus.2009.02.008. 
    59. S. Mikkola, R. Brasser, P. Wiegert, K. Innanen. Asteroid 2002 VE68, a quasi-satellite of Venus. „Monthly Notices of the Royal Astronomical Society”. 351, lipiec 2004. DOI: 10.1111/j.1365-2966.2004.07994.x. 
    60. George Musser: Double Impact May Explain Why Venus Has No Moon. Scientific American, 1994-10-31. [dostęp 2007-08-03].
    61. David Tytell: Why Doesn't Venus Have a Moon?. SkyandTelescope.com, 2006-10-10. [dostęp 2007-08-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-05-30)].
    62. Justine Whitman: Moon Motion & Tides. Aerospaceweb.org, 19 lutego 2006. [dostęp 2007-08-03].
    63. Fred Espenak: Venus: Twelve year planetary ephemeris, 1995–2006. W: NASA Reference Publication 1349 [on-line]. NASA/Goddard Space Flight Center, 1996. [dostęp 2006-06-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-17)].
    64. Lee Krystek: Natural Identified Flying Objects. The Unngatural Museum. [dostęp 2006-06-20].
    65. Fred Espenak: Transits of Venus, Six Millennium Catalog: 2000 BCE to 4000 CE. W: Transits of the Sun [on-line]. NASA, 2004. [dostęp 2009-05-14].
    66. T. Hornsby. The quantity of the Sun's parallax, as deduced from the observations of the transit of Venus on June 3, 1769. „Philosophical Transactions of the Royal Society”. 61, s. 574–579, 1771. DOI: 10.1098/rstl.1771.0054. 
    67. Richard Woolley. Captain Cook and the Transit of Venus of 1769. „Notes and Records of the Royal Society of London”. 24 (1), s. 19–32, 1969. DOI: 10.1098/rsnr.1969.0004. [dostęp 2009-07-12]. 
    68. Obserwacje Wenus. 2010-08-25. [dostęp 2010-11-22].
    69. R. M. Baum. The enigmatic ashen light of Venus: an overview. „Journal of the British Astronomical Association”. 110, 2000. Bibcode2000JBAA..110..325B. [dostęp 2009-01-16]. 
    70. Pliniusz Starszy: Natural History II. tłum. John F. Healy. Harmondsworth, Middlesex, Wielka Brytania: Penguin, 1991, s. 15–16, 36–37.
    71. Bernard R. Goldstein. Theory and Observation in Medieval Astronomy. „Isis”. 63 (1), s. 39–47 [44], marzec 1972. University of Chicago Press. DOI: 10.1086/350839. 
    72. Sally P. Ragep, Thomas Hockey: Ibn Sīnā: Abū ʿAlī al‐Ḥusayn ibn ʿAbdallāh ibn Sīnā. 2007, s. 570–572.
    73. S. M. Razaullah Ansari: History of oriental astronomy: proceedings of the joint discussion-17 at the 23rd General Assembly of the International Astronomical Union, organised by the Commission 41 (History of Astronomy), held in Kyoto, August 25–26, 1997. Springer, 2002, s. 137. ISBN 1402006578.
    74. Galileo: the Telescope & the Laws of Dynamics. W: Astronomy 161; The Solar System [on-line]. Department Physics & Astronomy, University of Tennessee. [dostęp 2006-06-20].
    75. Mikhail Ya. Marov. Mikhail Lomonosov and the discovery of the atmosphere of Venus during the 1761 transit. „Proceedings of IAU Colloquium #196”, s. 209–219, 2004. Preston, Wielka Brytania: Cambridge University Press. DOI: 10.1017/S1743921305001390. 
    76. Mikhail Vasilyevich Lomonosov. W: Britannica online encyclopedia [on-line]. Encyclopædia Britannica, Inc. [dostęp 2009-07-12].
    77. H.N. Russell. The Atmosphere of Venus. „Astrophysical Journal”. 9, s. 284–299, 1899. DOI: 10.1086/140593. 
    78. T. Hussey. On the Rotation of Venus. „Monthly Notices of the Royal Astronomical Society”. 2, s. 78–126, 1832. Bibcode1832MNRAS...2...78H. [dostęp 2009-07-12]. 
    79. F. E. Ross. Photographs of Venus. „Astrophysical Journal”. 68–92, 1928. DOI: 10.1086/143130. 
    80. V. M. Slipher. A Spectrographic Investigation of the Rotation Velocity of Venus. „Astronomische Nachrichten”. 163, 1903. DOI: 10.1002/asna.19031630303. 
    81. Goldstein, R. M.; Carpenter, R. L.. Rotation of Venus: Period Estimated from Radar Measurements. „Science”. 139 (3558), s. 910–911, 1963. DOI: 10.1126/science.139.3558.910. PMID: 17743054. 
    82. Campbell, D. B.; Dyce, R. B.; Pettengill G. H.. New radar image of Venus. „Science”. 193 (4258), s. 1123–1124, 1976. DOI: 10.1126/science.193.4258.1123. PMID: 17792750. 
    83. Chapter 8, What's in a Name?. W: The Magellan Venus Explorer's Guide [on-line]. NASA/JPL, sierpień 1990. [dostęp 2009-07-21].
    84. Don Mitchell: Inventing The Interplanetary Probe. W: The Soviet Exploration of Venus [on-line]. 2003. [dostęp 2007-12-27].
    85. Jet Propulsion Laboratory. Mariner-Venus 1962 Final Project Report. , 1962. NASA. 
    86. Don Mitchell: Plumbing the Atmosphere of Venus. W: The Soviet Exploration of Venus [on-line]. 2003. [dostęp 2007-12-27].
    87. V. Eshleman, G. Fjeldbo. The atmosphere of Venus as studied with the Mariner 5 dual radio-frequency occultation experiment. , 1969. NASA. 
    88. Report on the Activities of the COSPAR Working Group VII. Praga, Czechosłowacja: National Academy of Sciences, 11–24 maja 1969, s. 94, seria: Preliminary Report, COSPAR Twelfth Plenary Meeting and Tenth International Space Science Symposium.
    89. Sagdeev, Roald; Eisenhower, Susan: United States-Soviet Space Cooperation during the Cold War. 28 maja 2008. [dostęp 2010-10-30].
    90. Don Mitchell: First Pictures of the Surface of Venus. W: The Soviet Exploration of Venus [on-line]. 2003. [dostęp 2007-12-27].
    91. Dunne, J.; Burgess, E.. The Voyage of Mariner 10. , 1978. NASA. [dostęp 2009-07-12]. 
    92. Colin, L.; Hall, C.. The Pioneer Venus Program. „Space Science Reviews”. 20, s. 283–306, 1977. DOI: 10.1007/BF02186467. [dostęp 2009-07-12]. 
    93. David R. Williams: Pioneer Venus Project Information. NASA Goddard Space Flight Center, 6 stycznia 2005. [dostęp 2009-07-19].
    94. Don Mitchell: Drilling into the Surface of Venus. W: The Soviet Exploration of Venus [on-line]. 2003. [dostęp 2014-07-30].
    95. Ronald Greeley, Raymond M. Batson: Planetary Mapping. Cambridge University Press, 2007, s. 47. ISBN 9780521033732. [dostęp 2009-07-19].
    96. Linkin, V.; Blamont, J.; Preston, R.. The Vega Venus Balloon experiment. „Bulletin of the American Astronomical Society”. 17 (4744), s. 722, 1985. DOI: 10.1126/science.231.4744.1407. PMID: 17748079. 
    97. R.Z. Sagdeev, V.M. Linkin, J.E. Blamont, R.A. Preston. The VEGA Venus Balloon Experiment. „Science”. 231 (4744), s. 1407–1408, 1986. DOI: 10.1126/science.231.4744.1407. PMID: 17748079. [dostęp 2009-07-12]. 
    98. Daniel T. Lyons, Stephen R. Saunders, Douglas G. Griffith. The Magellan Venus mapping mission: Aerobraking operations. „Acta Astronautica”. 35 (9–11), s. 669–676, maj-czerwiec 1995. DOI: 10.1016/0094-5765(95)00032-U. 
    99. Magellan begins termination activities. W: JPL Universe [on-line]. 9 września 1994. [dostęp 2010-10-10].
    100. Michel Van Pelt: Space invaders: how robotic spacecraft explore the solar system. Springer, 2006, s. 186–189. ISBN 0387332324.
    101. Andrew M. Davis, Heinrich D. Holland, Karl K. Turekian: Meteorites, comets, and planets. Elsevier, 2005, s. 489. ISBN 0080447201.
    102. G. A. Landis. Robotic Exploration of the Surface and Atmosphere of Venus. „Acta Astronautica”. 59 (7), s. 517-580, październik 2006 (ang.).  Zapoznaj się również z: animacja
    103. Venus Express. W: ESA Portal [on-line]. European Space Agency. [dostęp 23.11.2010].
    104. Mission extensions approved for science missions. ESA Science & Technology, 2009-10-07. [dostęp 2010-11-23].
    105. Timeline. W: MESSENGER [on-line]. [dostęp 9 lutego 2008].
    106. BepiColombo Fact Sheet (ang.). W: ESA Science & Technology [on-line]. [dostęp 2013-09-13].
    107. Akatsuki Encounters Problems at Venus (ang.). [dostęp 2010-12-08].
    108. Venus Climate Orbiter "PLANET-C" (ang.). W: JAXA [on-line]. [dostęp 2010-11-01].
    109. JAXA: Akatsuki Project Topics (ang.). [dostęp 2011-11-22].
    110. Stephen Clark: Crippled space probe bound for second chance at Venus (ang.). Spaceflight Now, 2011-12-21. [dostęp 2011-12-22].
    111. Sanjay Limaye: Live from Sagamihara: Akatsuki Orbit Insertion Success! (ang.). The Planetary Society, 2015-12-07. [dostęp 2015-12-07].
    112. Atmospheric Flight on Venus (ang.). W: NASA Glenn Research Center Technical Reports [on-line]. [dostęp 18 września 2008]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-05-12)].
    113. Feldman, M. S.; Ferrara, L. A.; Havenstein, P. L.; Volonte, J. E.; Whipple, P. H.: Manned Venus Flyby, February 1, 1967. Bellcomm, Inc., 1967.
    114. Geoffrey A. Landis. Colonization of Venus. . 654 (1), s. 1193–1198, 2003. DOI: 10.1063/1.1541418. 
    115. Seth B. Nicholson. The Trojan Asteroids. „Astronomical Society of the Pacific Leaflets”. 8, 1961. Bibcode1961ASPL....8..239N. 
    116. A. Sachs. Babylonian Observational Astronomy. „Philosophical Transactions of the Royal Society of London”. 276 (1257), s. 43–50, 1974. DOI: 10.1098/rsta.1974.0008. 
    117. Betty De Shong Meador: Inanna, Lady of Largest Heart: Poems of the Sumerian High Priestess Enheduanna. University of Texas Press, 2000, s. 15. ISBN 0292752423.
    118. Cattermole, Peter John; Moore, Patrick: Atlas of Venus. Cambridge University Press, 1997, s. 9. ISBN 0521496527.
    119. Pierre Grimal: Słownik mitologii greckiej i rzymskiej. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 2008, s. 106-107. ISBN 83-04-04673-3.
    120. William Sherwood Fox: The Mythology of All Races: Greek and Roman. Marshall Jones Company, 1916, s. 247. [dostęp 2009-05-16].
    121. Ellen Greene: Reading Sappho: contemporary approaches. University of California Press, 1996, s. 54. ISBN 0520206010.
    122. Ellen Greene: Reading Sappho: contemporary approaches. University of California Press, 1999, s. 54. ISBN 0520206010.
    123. Amédée Guillemin, Norman Lockyer, Richard Anthony Proctor: The heavens: an illustrated handbook of popular astronomy. Londyn: Richard Bentley & Son, 1878, s. 67. [dostęp 2009-05-16].
    124. Roger Rees: Layers of loyalty in Latin panegyric, AD 289-307. Oxford University Press, 2002, s. 112. ISBN 0199249180.
    125. Mary Boyce: ANĀHĪD. W: Encyclopaedia Iranica [on-line]. Center for Iranian Studies, Columbia University. [dostęp 2010-11-23].
    126. Hanns-Peter Schmidt: MITHRA. W: Encyclopaedia Iranica [on-line]. Center for Iranian Studies, Columbia University. [dostęp 2010-11-23].
    127. MacKenzie, D. N.: A concise Pahlavi Dictionary. Londyn i Nowy Jork: Routledge Curzon, 2005. ISBN 0-19713559-5.
    128. Mohammad Moin: A Persian Dictionary. Six Volumes. T. 5–6. Teheran: Amir Kabir Publications, 1992. ISBN 1-56859-031-8.
    129. Robert J. Sharer: The Ancient Maya. Stanford University Press, 2005. ISBN 0804748179.
    130. G. Verhaag. Letters to the Editor: Cross-cultural astronomy. „Journal of the British Astronomical Association”. 110 (1), 2000. Bibcode2000JBAA..110...49V. [dostęp 2009-07-19]. 
    131. Ray P. Norris: Searching for the Astronomy of Aboriginal Australians. W: Conference Proceedings [on-line]. Australia Telescope National Facility, 2004. [dostęp 2009-05-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-12-03)]. s. 1–4.
    132. Emanacje energii Wenus. [dostęp 2010-11-30].
    133. Michael David Bailey: Magic and Superstition in Europe: a Concise History from Antiquity to the Present. Rowman & Littlefield, 2007, s. 93–94. ISBN 0742533875.
    134. Bhalla, Prem P.: Hindu Rites, Rituals, Customs and Traditions: A to Z on the Hindu Way of Life. Pustak Mahal, 2006, s. 29. ISBN 812230902X.
    135. Behari, Bepin; Frawley, David: Myths & Symbols of Vedic Astrology. Wyd. 2. Lotus Press, 2003, s. 65–74. ISBN 0940985519.
    136. Quiles, Carlos; Kūriákī, Kárlos: A Grammar of Modern Indo-European: Language and Culture, Writing System and Phonology, Morphology, Syntax. Carlos Quiles Casas, 2007, s. 319. ISBN 8461176391.
    137. Wolfram Eberhard: Symbole chińskie. Słownik. Kraków: Universitas, 2007, s. 208-209. ISBN 97883-242-0766-4.
    138. Arthor E. Powell: The Solar System. Londyn: The Theosophical Publishing House, 1930, s. 33.
    139. C.W. Leadbeater: The Masters and the Path. Adyar, Madras, Indie: 1925. (Sanat Kumara jest tam określany mianem „Pan Świata” – Lord of the World)
    140. William Stearn. The Origin of the Male and Female Symbols of Biology. „Taxon”. 11 (4), s. 109–113, maj 1968. DOI: 10.2307/1217734. 
    141. Ron Miller: Venus. Twenty-First Century Books, 2003, s. 12. ISBN 0-7613-2359-7.
    142. Steven Dick: Life on Other Worlds: The 20th-Century Extraterrestrial Life Debate. Cambridge University Press, 2001, s. 43. ISBN 0521799120.
    143. David Seed: A Companion to Science Fiction. Blackwell Publishing, 2005, s. 134–135. ISBN 1405112182.
    144. C. Leroy Ellenberger. Worlds in Collision in Macmillan's Catalogues. „Kronos”. 9 (2), zima 1984. [dostęp 2009-05-16].  Podawana przez Juergensa w "The Velikovsky Affair" informacja, że pozostawała najpopularniejszą książką przez 20 tygodni, jest nieprawdziwa.

    Linki zewnętrzne[edytuj kod]

  • Opis Wenus na stronie: NASA's Solar System Exploration site (ang.)
  • Radzieckie badania Wenus, katalog zdjęć
  • Wenus w serwisie The Nine Planets (ang.)
  • Strona NASA poświęcona programowi Wenera (ang.)
  • Strona misji Magellan (ang.)
  • Strona misji Pioneer Venus (NASA) (ang.)
  • Szczegółowe informacje o tranzytach Merkurego i Wenus (ang.)
  • Geody Venus, wyszukiwarka elementów powierzchni Wenus (ang.)
  • Mapy Wenus w serwisie NASA World Wind (ang.)
  • Chasing Venus, Observing the Transits of Venus – historia obserwacji tranzytów Wenus, na stronie Smithsonian Institution Libraries (ang.)
  • Baza danych o kraterach na Wenus, Lunar and Planetary Institute (ang.)
  • Strona ukazująca wygląd ciał niebieskich w podanym czasie, m.in. aktualną fazę Wenus (U.S. Naval Observatory) (ang.)
  • Wenus – audycja z cyklu Astronomy Cast, odcinek 50, zawiera pełen zapis rozmowy. (ang.)
  • Thorsten Dambeck. The Blazing Hell Behind the Veil. „MaxPlanckResearch”. 4, s. 26-33, 2009 (ang.). 
  • Mapy Wenus[edytuj kod]

  • PDS Map-a-Planet – interaktywne mapy Wenus (ang.)
  • Nazewnictwo utworów powierzchniowych na Wenus (USGS) (ang.)
  • Mapa Wenus
  • Animacja obrotu Wenus na stronie National Oceanic and Atmospheric Administration
  • Wenus (także Wenera, łac. Venus, gr. Ἀφροδίτη Aphrodítē ‘wdzięk’, ‘urok’) – w mitologii rzymskiej bogini miłości.Język słowacki (słow. slovenský jazyk, też slovenčina) należy do zachodniosłowiańskiej grupy językowej. Językiem tym posługuje się ponad 6 mln osób – przede wszystkim na Słowacji i w należącej do Serbii Wojwodinie, gdzie jest jednym z języków urzędowych. Używają go także Słowacy mieszkający w Polsce, Rumunii, na Węgrzech, w USA i Kanadzie. W Polsce język słowacki mógł być zdawany na maturze jako jeden z języków nowożytnych.


    Podstrony: [1] [2] [3] 4 [5]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Światło zodiakalne – słaba poświata, ukazująca się na nocnym niebie w pasie przebiegającym wzdłuż ekliptyki (zodiaku, stąd nazwa) w pobliżu Słońca.
    Bhrygu (dewanagari भृगु trl. bhṛgu, ang. Bhrigu) – jeden z synów Brahmy, starożytny natchniony mędrzec indyjski (ryszi - dewanagari ऋषि trl. ṛṣi, ang. rishi). Przeprowadził wiele ceremonii jadźńy i pobłogosławił ten świat licznym potomstwem. Bhrygu rezyduje w powozie Boga Słońca w miesiącu Śrawana (od 23 lipca do 22 sierpnia). W dziesiątej dwaparajudze, Śiwa zstąpił jako mędrzec Bhrygu.
    Spektroskopia – nauka o powstawaniu i interpretacji widm powstających w wyniku oddziaływań wszelkich rodzajów promieniowania na materię rozumianą jako zbiorowisko atomów i cząsteczek. Spektroskopia jest też często rozumiana jako ogólna nazwa wszelkich technik analitycznych polegających na generowaniu widm.
    Refowanie – zmniejszanie powierzchni ożaglowania stosowane podczas żeglugi w trudnych warunkach wiatrowych w celu zmniejszenia siły aerodynamicznej wytwarzanej na żaglach, obniżenia środka ożaglowania, zmniejszenia przechyłu, a także wywołania nawietrzności lub zawietrzności.
    Wenera 7 (ros. Венера-7) – czwarta udana radziecka sonda kosmiczna przeznaczona do badania Wenus, o budowie analogicznej do Wenery 4. Sonda posiadała lądownik, który z całą pewnością wylądował łagodnie i działał na powierzchni Wenus. Jako piąty z kolei obiekt radziecki dotarł do powierzchni Złotej Planety. Człon ten miał masę większą o 100 kg niż w poprzednich misjach.
    Program Wenera (też: Wieniera, ros. Венера) – program lotów radzieckich bezzałogowych sond kosmicznych, których celem było badanie planety Wenus. Sondy programu Wenera były wysyłane od 1961 do 1983 roku i różniły się od siebie pod względem konstrukcji i zadań. Były wśród nich sondy mające badać planetę podczas bliskiego przelotu, lądowniki i orbitery. Sondom programu Wenera zawdzięczamy pierwsze bezpośrednie pomiary struktury i składu atmosfery, fotografie powierzchni planety, analizy składu gruntu oraz mapy radarowe Wenus.
    Wu xing (chiń.: 五行; pinyin: wǔ xíng) – w tradycyjnej filozofii chińskiej pięć elementów budujących wszechświat.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.197 sek.