• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Wenetowie - Bretania

    Przeczytaj także...
    Bretania (fr. Bretagne, bret. Breizh, gal. Bertaèyn) – kraina historyczna i region w północno-zachodniej Francji, położony na Półwyspie Bretońskim, nad Oceanem Atlantyckim. Od wschodu graniczy z dwoma regionami: Normandią i Krajem Loary. Dzieli się na 4 departamenty: Côtes-d’Armor, Finistère, Ille-et-Vilaine i Morbihan. Obejmuje faliste i pagórkowate tereny Półwyspu Bretońskiego, z kulminacjami na wznoszących się w centrum wzgórzach d’Arrée (Toussaines, 384 m n.p.m.) i Noires (326 m n.p.m.). Wśród regionów francuskich wyróżnia się dużą odrębnością kulturową. Gaius Iulius Caesar, Gajusz Juliusz Cezar, ur. 12 lipca 100 p.n.e. (13 lipca 102 r. p.n.e. – koncepcja Mommsena i Diona) w Rzymie, zm. 15 marca 44 p.n.e. w Rzymie – rzymski polityk, wódz, dyktator i pisarz. Jeden z członków stronnictwa popularów, spowinowacony z Cynną i Mariuszem. Po ich śmierci piastował kolejno urzędy kwestora, edyla, pretora, konsula i dyktatora. Sławę zdobył dzięki namiestnictwu w Galii i dzięki pomocy swych żołnierzy udało się mu pokonać opozycję, skupioną wokół senatu i Pompejusza – tzw. optymatów, aby następnie, po wieloletnich walkach, przejąć pełnię władzy w Rzymie. Zamordowany w idy marcowe przez senatorów pod przywództwem Marka Brutusa oraz Gajusza Kasjusza. W testamencie adoptował syna swojej siostrzenicy Gajusza Oktawiusza, późniejszego Oktawiana Augusta, wyznaczając go na swego spadkobiercę.
    O wojnie galijskiej (łac. Commentarii de bello Gallico) – pamiętniki Juliusza Cezara, opisujące 9 lat wojen galijskich (58-50 p.n.e.).
    Monety Wenetów, V-I wiek p.n.e.
    Wenetowie wśród plemion na terenie Armoryki (Bretanii)

    Wenetowie – plemię celtyckie, w starożytności zasiedlające Armorykę (obecnie Bretanię).

    Miasta Wenetów były lokowane na końcach przylądków i cypli, co – szczególnie wobec występowania znacznych przypływów morza – stanowiło atut obronny zarówno wobec ataków ze strony lądu, jak i morza. Ich stolicą było miasto Gwened, które dało nazwę współczesnemu Vannes (łac. Darioritum).

    Vannes (bret. Gwened) to miejscowość i gmina we Francji, w regionie Bretania, w departamencie Morbihan. Stolica celtycka Wenetów. W II w. miasto otrzymało obecną nazwę. Od V w. było siedzibą biskupa. We wczesnym średniowieczu pod panowaniem Franków, zostało w końcu w X w. włączone do Bretanii i wraz z nią w 1532 do korony francuskiej.Brytania (łac. Britannia lub Insula Albionum) – nazwa stosowana przez Rzymian w odniesieniu do dwóch największych Wysp Brytyjskich.

    Wenetom przypisywano duże znaczenie pośród plemion z racji posiadania portów, silnej floty i umiejętności żeglowania oraz utrzymywania kontaktów z Brytanią; z tej racji sąsiednie plemiona korzystające z morza płaciły Wenetom daniny.

    W 57 r. p.n.e. Wenetowie popadli w konflikt z Rzymem w toku prowadzonej pod wodzą Juliusza Cezara ekspansji i podboju Galii. Wenetowie stawiali opór o wysokiej skuteczności wynikającej z wykorzystania własności obronnych ich osad, jak również możliwości porzucania siedlisk i przenoszenia ludności drogą morską w inne miejsce. W zaistniałej sytuacji Cezar nakazał budowę okrętów. Bitwę morską przeciw naprędce zbudowanej flocie rzymskiej stoczyły plemiona celtyckie pod wodzą Wenetów w 56 roku p.n.e. u ujścia Loary. Galowie zostali pokonani mimo dużej liczebności swoich sił (ponad dwieście bojowych jednostek pływających).

    Galia (łac. Gallia) - kraina historyczna w Europie Zachodniej, obecnie tereny Francji, Belgii, Szwajcarii i północno-zachodnich Włoch, zamieszkana przez plemiona celtyckie. Termin ten, wprowadzony przez Rzymian, do czasu podboju przez Juliusza Cezara w latach 58-51 p.n.e. nie miał pokrycia w rzeczywistej organizacji państwowej czy międzyplemiennej. Istniały tylko pewne luźne podobieństwa kulturowe i niezbyt intensywne związki ekonomiczne między poszczególnymi plemionami.Armoryka (łac. Armorica lub Aremorica, z celtyckiego are "nad" + mor "morze") – kraina historyczna na terenie starożytnej Galii, obejmująca tereny między Loarą i Sekwaną, tj. późniejszą Bretanię i część Normandii. Zamieszkana przez kilka ludów celtyckich, m.in. Wenetów, Redonów, Namnetów i Unellów.
     Osobny artykuł: Bitwa w zatoce Morbihan.

    Klęska Wenetów i utrata przez nich całej floty skłoniła ich do rokowań, które skończyły się dla plemienia tragicznie: po podporządkowaniu się Cezarowi cała starszyzna została zgładzona, a reszta plemienia została sprzedana w niewolę.

    Loara (franc. Loire) – najdłuższa rzeka Francji. Jej długość wynosi 1020 km, a powierzchnia dorzecza 120,5 tys. km² (1/5 powierzchni Francji). Źródła Loara bierze w na stokach Gerbier-de-Jonc we wschodniej części Masywu Centralnego, a uchodzi do Zatoki Biskajskiej (Ocean Atlantycki) w postaci estuarium. Od Roanne Loara jest żeglowna, a na długości 53 km w górę rzeki (do Nantes) jest dostępna dla statków morskich. Loara posiada połączenia z Sekwaną i Saoną za pomocą kanałów.Galowie to nazwa, którą Rzymianie określali celtycką ludność Galii - tj. dzisiejszej Francji, Belgii, północnych Włoch, południowej Holandii i zachodnich Niemiec.

    Zobacz też[ | edytuj kod]

  • Wojny galijskie. Wenetowie – dzieci morza
  • Wojny galijskie. Bitwa morska w zatoce Quiberon
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Gajusz Juliusz Cezar, O wojnie galijskiej, Księga III
    2. James Bromwich: The Roman Remains of Brittany, Normandy and the Loire Valley. Peterborough: Lucina Books, 2014, s. 112-113. ISBN 978-1-78035-662-4.
    Bitwa w zatoce Morbihan (zwana także bitwą u ujścia Loary) – starcie zbrojne, które miało miejsce u wybrzeży Bretanii w roku 56 p.n.e. pomiędzy flotą rzymską dowodzoną przez Decymusa Juniusza Brutusa, jednego z oficerów rzymskiego prokonsula, a od kwietnia namiestnika Galii Gajusza Juliusza Cezara, a flotą zjednoczonych plemion galijskich z Armoryki, którym przewodziło plemię Wenetów. Zakończyła się zwycięstwem Rzymian.Republika rzymska – państwo powstałe w starożytnym Rzymie, istniejące w latach 509 p.n.e.–27 p.n.e., które rozwinęło się z niewielkiego, monarchicznego państwa-miasta Lacjum w środkowej części Półwyspu Apenińskiego do największej potęgi świata antycznego kontrolującej cały basen Morza Śródziemnego, by następnie przekształcić się w cesarstwo rzymskie.




    Warto wiedzieć że... beta

    Łacina, język łaciński (łac. lingua Latina, Latinus sermo) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.017 sek.