• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Wei - Okres Trzech Królestw

    Przeczytaj także...
    Epoka Trzech Królestw (chiń. trad. 三國時代, chiń. upr. 三国时代, pinyin: Sānguó shídài; 220 - 265) - za datę jej początku uznaje się najczęściej upadek dynastii Han w 220 r. Dla wielu chińskich historyków Epokę otwiera jednak już powstanie Żółtych Turbanów w 184 r. W 220 r. Cesarstwo rozpadło się na trzy oddzielne państwa: Shu Han (蜀漢, zwane także Shu, 蜀), Wei (魏) oraz Wu (吳).Liu Xie, znany jako Han Xiandi, Xian Di (chiń. upr.: 汉献帝; chiń. trad.: 漢獻帝; pinyin: Hàn Xiàndì; Wade-Giles: Han Hsien-ti; ur. 21 kwietnia 181, zm. 234), panował między 189 a 220. Był ostatnim cesarzem Chin z dynastii Han. Został zmuszony siłą do abdykacji na rzecz syna generała Cao Cao, Cao Pi pozostając jedynie z tytułem księcia Shanyang.
    Dynastia Jin (chiń. upr.: 晋朝; chiń. trad.: 晉朝; pinyin: Jìn Cháo; Wade-Giles: Chin Ch’ao; 265-420) – rządziła Chinami po zakończeniu walk w Okresie Trzech Królestw. Po stosunkowo stabilnym okresie nazywanym Zachodnią Dynastią Jin północ Chin została zaatakowana przez barbarzyńskie plemiona i Chiny podzieliły się od 317 na Szesnaście Królestw i Wschodnią Dynastię Jin. Po upadku tej drugiej, nastał okres określany jako Dynastie Południowe i Północne.
    Chiny w okresie Trzech Królestw

    Wei lub Cao Wei (chiń. upr.: 曹魏; chiń. trad.: 曹魏; pinyin: Cáo Wèi; Wade-Giles: Ts’ao Wei; 220-265) – państwo w okresie Trzech Królestw. Założył je Cao Cao, który dominował nad północnymi i środkowymi Chinami. Po 213 r. jego lenna zyskały nazwę Wei, do której czasem dodaje się nazwisko Cao, dla odróżnienia od innych państw w historii Chin, które również nosiły nazwę Wei.

    Sanguo Zhi lub Kronika Trzech Królestw (chiń. upr.: 三国志; chiń. trad.: 三國志; pinyin: Sānguó Zhì) – chińska kronika z III wieku, podstawowe dzieło historyczne opisujące epokę Trzech Królestw w Chinach. Na jej podstawie w XIV w. powstała wielka powieść historyczna Opowieści o Trzech Królestwach.Luoyang (chin. upr.: 洛阳; chin. trad.: 洛陽; pinyin: Luòyáng) – miasto o statusie prefektury miejskiej we wschodnich Chinach, w prowincji Henan, nad rzeką Luo He (dopływ Huang He). W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 1 391 054. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 6 156 510 mieszkańców. Ośrodek regionu sadowniczego i rzemiosła artystycznego; rowinięty przemysł środków transportu, maszynowy, bawełniany, spożywczy i gumowy; w mieście funkcjonują szkoły wyższe.

    W 220 r. zmarł Cao Cao. Jego syn Cao Pi zmusił w tym samym roku do abdykacji ostatniego cesarza Dynastii Han - Xian Di (ur. 181 - zm. 234) i założył nową dynastię Wei.

    Ale z pretensjami do tronu wystąpili również Liu Bei z Shu Han oraz Sun Quan ze Wschodniego Wu. Po latach wojen, królestwo Wei pokonało w 263 r. państwo Shu Han. Dynastia Wei założona przez Cao Cao została jednak obalona przez Sima Yana, który założył Dynastię Jin.

    Stolicą królestwa Wei był Luoyang.

    Hanyu pinyin – oficjalna transkrypcja standardowego języka mandaryńskiego (putonghua) – urzędowego języka Chin – na alfabet łaciński.Liu Bei, 昭烈帝 (ur. 161 lub 162 zm. 21 czerwca 223) – chiński wojskowy i polityk, założyciel i pierwszy władca państwa Shu Han.

    Dzieje państwa Wei opisuje Kronika Trzech Królestw, a ich zbeletryzowaną wersję powieść Sanguo yanyi.




    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Sima Yan (chiń.: 司馬炎; pinyin: Sīmǎ Yán) (ur. 236 zm. 289 lub 17 maja 290), chiński polityk i wojskowy, założyciel zachodniej dynastii Jin.
    Opowieści o Trzech Królestwach (chiń. upr.: 三国演义; chiń. trad.: 三國演義; pinyin: Sānguó Yǎnyì) – XIV-wieczna powieść chińska, autorstwa Luo Guanzhonga, której akcja toczy się w burzliwych latach upadku dynastii Han i w Epoce Trzech Królestw. Akcja utworu zaczyna się w 169 n.e., a kończy w 280, w momencie ponownego zjednoczenia Chin.
    Uproszczone pismo chińskie (chin. upr. 简体字; chin. trad. 簡體字; pinyin jiǎntǐzì) to odmiana pisma chińskiego. Uproszczenia dokonano w Chińskiej Republice Ludowej w latach 50. XX wieku. Celem reformy było ułatwienie nauki pisma i walka z analfabetyzmem. Modyfikując ok. 50 proc. najbardziej skomplikowanych z używanych dotąd znaków cel ten osiągnięto. Pismo uproszczone używane jest także w Singapurze.
    Dynastia Han (206 p.n.e.–220 n.e.) (chiń. upr.: 汉朝; chiń. trad.: 漢朝; pinyin: Hàn Cháo; Wade-Giles: Han Ch’ao; IPA: [xân tʂʰɑ̌ʊ̯]) była drugą dynastią cesarską Chin, po dynastii Qin (221–206 p.n.e.) i przed Epoką Trzech Królestw (220-280 n.e.).
    Sun Quan (chiń. upr.: 孙权; chiń. trad.: 孫權; pinyin: Sūn Quán; ur. 182 - zm. 252) – syn Sun Jiana, założyciel Wschodniego królestwa Wu w Okresie Trzech Królestw, w Chinach. Rządził od 222 do 229 jako Wu Wang (książę z Wu) i od 229 do 252 jako Cesarz z Dynastii Wu.
    Cao Pi chin. 曹丕, (imię pośmiertne: Wendi, 文帝) (ur. 186, 187 albo 188, zm. 29 czerwca 226) - pierwszy cesarz państwa Wei, panujący od roku 220 aż do śmierci.
    Tradycyjne pismo chińskie (chin. trad. 繁體字, chin. upr. 繁体字, pinyin fántǐzì) to odmiana pisma chińskiego, w której znaki mają tradycyjną postać, umożliwiającą czytanie dawniejszych tekstów. Są one dość skomplikowane, dlatego w latach 50. XX wieku w ChRL wprowadzono reformę pisma, w wyniku czego powstały znaki uproszczone. Pismo tradycyjne jest używane w Republice Chińskiej na Tajwanie, oraz w Hongkongu i Makau. Nazywane jest także ortodoksyjnym, złożonym lub właściwym pismem chińskim.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.028 sek.