• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Wattasydzi

    Przeczytaj także...
    Wezyr (arab. وزير) – od czasów Abbasydów najważniejszy urząd na dworze kalifów. Wzrost znaczenia wezyra miał związek z przyjęciem przez Abbasydów ceremoniału orientalnego, który uniemożliwiał władcy bezpośrednie komunikowanie się z poddanymi, co spowodowało, że wezyr stał się wyrazicielem woli kalifa. Wezyr już od czasów Omajadów, stał na czele kancelarii państwa, przez którą przechodziły dekrety kalifów.Abdulhak II (arab. أبو محمد عبد الحق بن عثمان = Abū Muḥammad ʿAbd al-Ḥaqq ibn ʿUṯmān, ur. 1420, zm. 1465 w Fezie) - sułtan Maroka z dynastii Marynidów, syn sułtana Usmana III.
    Ocean Atlantycki (Atlantyk) – drugi pod względem wielkości ocean na Ziemi pokrywający około jednej piątej jej powierzchni. Nazwa wywodzi się z mitologii greckiej i oznacza „Morze Atlasa”. Jak napisał Hezjod w swym eposie Prace i dni: „Ojciec Zeus utworzył, na krańcach zamieszkałego świata, gdzie nie docierają ludzie i nie mieszkają bogowie nieśmiertelni, otoczone pełnym głębokich wirów oceanem Wyspy Błogosławione, gdzie życie toczy się bez mozołu i smutku”. Oficjalna polska nazwa tego oceanu, zatwierdzona przez Komisję Standaryzacji Nazw Geograficznych brzmi Ocean Atlantycki.
    Ziemie we władzy Wattasydów u szczytu potęgi

    Wattasydzi (arab. وطاسيون) – dynastia sułtanów panujących w Maroku w latach 1472-1549.

    Wattasydzi byli Berberami z grupy plemion Zanata. W XII wieku przedostali się z Trypolitanii na tereny wschodniej Algierii. W Maroku, za czasów dynastii Marynidów, urośli w siłę jako wezyrzy, a po obaleniu sułtana Abu Inana Farisa w 1358 roku mieli decydujący wpływ na politykę w kraju oraz wynoszenie na tron i odsuwanie od władzy kolejnych marynidzkich sułtanów.

    Tanger albo Tangier (arab. طنجة, łac. Tingis z tamazight tingis = "bagna") – miasto w północno-zachodnim Maroku w Zatoce Tangerskiej, ośrodek administracyjny prowincji Tangeru, port nad Cieśniną Gibraltarską. Liczy około 670 tys. mieszkańców.Abu al-Abbas Ahmad ibn Muhammad (arab. أبو العباس أحمد بن محمد, zm. 1549 w Fezie) - ostatni sułtan Maroka z dynastii Wattasydów, syn sułtana Muhammada al-Burtukali.

    Panujący w XV wieku marynidzki sułtan Abdulhak II próbował ograniczyć wpływy Wattasydów, został jednak wkrótce obalony i po okresie anarchii na marokańskim tronie w 1472 roku zasiadł Muhammad asz-Szajch al-Mahdi – pierwszy sułtan z dynastii Wattasydów.

    Władza Wattasydów nie została jednak powszechnie zaakceptowana przez marokańskie plemiona. Wśród Beduinów i Berberów dynastia ta cieszyła się niewielkim autorytetem. Szczególnie w południowym Maroku dochodziło do buntów, a w siłę rośli lokalni przywódcy plemienni.

    Sułtan (tur. "władca", arab. as-sulṭān – "ten, który ma władzę") – tytuł władcy islamskiego, używany w wielu krajach muzułmańskich, m.in. w Turcji osmańskiej do 1922. Państwo rządzone przez sułtana to sułtanat.<|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>

    Słabość wattasydzkiego dworu wykorzystali Portugalczycy, którzy zajęli w tym czasie wiele portów nad Atlantykiem i próbowali rozszerzyć swoje wpływy na resztę kraju. Po zajęciu przez nich Tangeru w 1471 roku wattasydzki sułtan Muhammad asz-Szajch al-Mahdi, nie mogąc walczyć na dwóch frontach, zdecydował się na zawarcie zawieszenia broni z Portugalią.

    Abu Hassun ibn Muhammad (arab. أبو الحسن أبو حسون علي بن محمد – Abu al-Hassan Abu Hassun Ali ibn Muhammad, zm. 1554) – regent Wattasydów w Maroku, syn sułtana Muhammada asz-Szajcha al-Mahdiego i stryj ostatniego wattasydzkiego sułtana Abu al-Abbasa Ahmada.Mulaj Muhammad asz-Szajch asz-Szarif al-Hassani (arab. مولاي محمد الشيخ الشريف الحسني, zm. 1557) – szejk rodu Saadytów w latach 1544-1557 i sułtan Maroka w latach 1549-1557, syn szejka Abu Abdullaha Muhammada al-Kaima.

    Posunięcie to przysporzyło mu jednak dalszych wrogów wśród berberskich plemion i przyczyniło się do wzrostu potęgi Saadytów, którzy zdołali wypędzić Portugalczyków z większości portów, a w 1549 roku zająć Fez i obalić wattasydzkiego sułtana Abu al-Abbasa Ahmada. Wattasydzi zdołali jeszcze przejściowo odzyskać tron w 1554 roku pod rządami Abu Hassuna, jednak jeszcze w tym samym roku władzę w kraju odzyskał saadycki sułtan Muhammad asz-Szajch.

    Marynidzi (Merynidzi) - dynastia wywodząca się od berberskiego plemienia nomadów z Sahary - Bani Marin. Jeden z pierwszych władców dynastii Abu Jahja Abu Bakr zajął Fez 20 sierpnia 1248 roku.<|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>

    Dynastia Wattasydów[]

    Do 1459 roku dynastia wezyrów:

  • 1420-1448 : Abu Zakarija Jahja
  • 1448-1458 : Ali ibn Jusuf
  • 1458-1459 : Jahja ibn Abu Zakarija Jahja
  • Sułtani Maroka:

  • 1472-1505 Muhammad asz-Szajch al-Mahdi
  • 1505-1524 Muhammad al-Burtukali
  • 1524-1545 Abu al-Abbas Ahmad ibn Muhammad (po raz pierwszy)
  • 1545-1547 Muhammad al-Kasri
  • 1547-1549 Abu al-Abbas Ahmad ibn Muhammad (po raz drugi)
  • 1549-1554 - panowanie Muhammada asz-Szajcha z dynastii Saadytów
  • 1554 - Abu Hassun ibn Muhammad (regent)
  • Bibliografia[]

  • Ulrich Haarmann: Geschichte der Arabischen Welt. C.H. Beck München, 2001, ISBN 3-406-38113-8
  • Trypolitania (Tarabulus, Ţarābulus) – kraina historyczna w zachodniej Libii nad wybrzeżem Morza Śródziemnego zamieszkana w starożytności przez Berberów. Od VIII wieku p.n.e. u jej wybrzeży zaczęły powstawać kolonie fenickie. Pod koniec VI wieku p.n.e. kolonie te podporządkowała sobie Kartagina. Po III wojnie punickiej (fenickiej) podbita przez Rzymian, w roku 435 przez Wandalów, w 533 przez Bizancjum, w VIII wieku przez Arabów. Od roku 1517 pod panowaniem imperium osmańskiego (przy czym od drugiej połowy XVIII do lat trzydziestych XIX wieku niezależne od Stambułu państwo pirackie). W roku 1912 Trypolitanię zajęli Włosi, którzy zrzekli się tej kolonii dopiero po zakończeniu II wojny światowej, kiedy to z obszaru Trypolitanii, Cyrenajki i Fazzanu w 1951 roku utworzono niepodległe Królestwo Libii.Fez albo Fes (arab. فاس, fr. Fès) – czwarte pod względem wielkości miasto Maroka, po Casablance, Rabacie i Marrakeszu, liczące blisko 950 tys. mieszkańców, położone w północno-centralnej części kraju. Jest stolicą regionu Fez-Bulman.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Portugalczycy – naród pochodzenia celtycko-romańskiego (reszta kraju), posługujący się językiem portugalskim. Zamieszkuje głównie Portugalię (około 10 mln). Ponadto od 40 do 100 mln osób pochodzenia portugalskiego skupiają kraje obu Ameryk, głównie Brazylia, Stany Zjednoczone, Kanada, a także państwa Europy Zachodniej – ponad 150 tys. w Szwajcarii oraz 150 tys. w Niemczech (emigracja zarobkowa lat 60. i 70. XX wieku). Relatywnie duże społeczności portugalskie przebywają również bądź przebywały w byłych portugalskich koloniach. Portugalczycy w przeważającej większości są katolikami.
    Muhammad asz-Szajch al-Mahdi (arab. أبو عبد الله الشيخ محمد بن يحي = Abu Abd Allah asz-Szajch Muhammad ibn Jahja, zm. 1505) – pierwszy sułtan Maroka z dynastii Wattasydów, syn wezyra Jahji ibn Abu Zakariji Jahji. Panował w latach 1472-1505.
    Muhammad al-Burtukali (arab. أبو عبد الله البرتقالي محمد بن محمد = Abu Abd Allah al-Burtukali Muhammad ibn Muhammad, zm. 1524) - sułtan Maroka z dynastii Wattasydów, syn sułtana Muhammada asz-Szajcha al-Mahdiego.
    Język arabski należy do rodziny języków semickich, w której zaliczany jest do grupy języków południowo-zachodnich według klasycznego podziału, bądź grupy języków zachodnich, centralnych według podziału Hetzrona i Voigta. Zapisywany jest alfabetycznym pismem arabskim, typu abdżad, od strony prawej do lewej.
    Abu Inan Faris ibn Ali (arab. أبو عنان فارس بن علي, ur. 1317, zm. 1358) - sułtan Maroka z dynastii Marynidów, syn sułtana Abu al-Hassana Alego I.
    Beduini (arab. بدوي badawi) — pierwotnie koczownicze lub półkoczownicze plemiona krajów arabskich, Afryki Północnej i Bliskiego Wschodu. Nazwa została wprowadzona przez Arabów, aby odróżnić arabską ludność miejską — hadari i wiejską — fellahowie. Są sunnitami, choć w ich wierzeniach daje się zauważyć pierwiastki pogańskie jak kult sił przyrody.
    Jahja ibn Abu Zakarija Jahja (arab. يحي بن أبي زكرياء يحي, zm. 1459) - wielki wezyr Maroka na dworze marynidzkiego sułtana Abdulhaka II, syn wezyra Abu Zakariji Jahji.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.045 sek.