• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Warianty tekstowe Nowego Testamentu



    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10] [11] [12]
    Przeczytaj także...
    Papirus 37 (według numeracji Gregory-Aland), oznaczany symbolem P 37 {displaystyle {mathfrak {P}}^{37}} – grecki rękopis Nowego Testamentu, spisany w formie kodeksu na papirusie. Paleograficznie datowany jest na III/IV wiek. Zawiera fragmenty Ewangelii Mateusza.List do Rzymian [Rz lub Rzym] – jeden z listów Nowego Testamentu autorstwa apostoł Pawła. List został napisany najprawdopodobniej pod koniec trzeciej podróży misyjnej apostoła Pawła w Koryncie w latach 57/58 n.e. Adresatem listu była rzymska gmina chrześcijańska.

    Warianty tekstowe Nowego Testamentu – warianty tekstu greckiego 27. ksiąg Nowego Testamentu, które powstały w wyniku zamierzonych lub nieświadomych zmian w tekście pierwotnym dokonanych przez kopistów przy sporządzaniu kolejnej kopii tekstu. Niektóre z wariantów powstały w wyniku błędu na przykład kiedy oko kopisty zatrzymało się na podobnym słowie ale znajdującym się w innym miejscu oryginalnego tekstu. Jeżeli oko wróciło na wcześniejsze słowo, powstawało powtórzenie (błąd dittografii). Jeżeli oko spojrzało na dalsze słowo, powstawało opuszczenie (błąd homoioteleuton). W innych przypadkach kopista dodawał tekst z pamięci, z innych paralelnych tekstów (najczęściej miało to miejsce w Ewangeliach synoptycznych). Czasami zmieniał pisownię. Synonimy zastępował substytutami. Zaimki zamieniano w rzeczowniki (zwrot jak „On powiedział” stał się zwrotem „Jezus powiedział”).

    Tekst bizantyński (albo bizantyjski) – nazwa używana w odniesieniu do jednej z czterech rodzin podstawowych typów tekstu Nowego Testamentu. Nazwa „bizantyński” nadana została przez B. H. Streetera i F. G. Kenyona. Westcott i Hort nazywali go syryjskim, określany też bywa antiocheńskim. Ponieważ ten typ tekstu reprezentuje ponad 80% rękopisów, nazywany bywa tekstem większości lub większościowym (The Majority Text).Kodeks 0107 (Gregory-Aland no. 0107), ε 41 (Soden) – grecki kodeks uncjalny Nowego Testamentu na pergaminie, paleograficznie datowany na X wiek. Rękopis przechowywany jest w Rosyjskiej Bibliotece Narodowej (Gr. 16, 1 f.) w Petersburgu. Posiada marginalia.

    Spis treści

  • 1 Historia badań
  • 2 Ewangelia Mateusza
  • 3 Ewangelia Marka
  • 4 Ewangelia Łukasza
  • 5 Ewangelia Jana
  • 6 Dzieje Apostolskie
  • 7 List do Rzymian
  • 8 1. List do Koryntian
  • 9 2. List do Koryntian
  • 10 List do Galatów
  • 11 List do Efezjan
  • 12 List do Filipian
  • 13 List do Kolosan
  • 14 1. List do Tesaloniczan
  • 15 2. List do Tesaloniczan
  • 16 1. List do Tymoteusza
  • 17 2. List do Tymoteusza
  • 18 List do Tytusa
  • 19 List do Filemona
  • 20 List do Hebrajczyków
  • 21 List Jakuba
  • 22 1. List Piotra
  • 23 2. List Piotra
  • 24 1. List Jana
  • 25 2. List Jana
  • 26 3. List Jana
  • 27 List Judy
  • 28 Apokalipsa św. Jana
  • 29 Zobacz też
  • 30 Uwagi
  • 31 Przypisy
  • 32 Bibliografia
  • 33 Linki zewnętrzne
  • Minuskuł 22 (wedle numeracji Gregory–Aland), ε 288 (von Soden) – rękopis Nowego Testamentu pisany minuskułą na pergaminie w języku greckim z XII wieku. Zawiera marginalia.Tekst zachodni – jedna z czterech podstawowych rodzin typów tekstu Nowego Testamentu. Nazwę tę po raz pierwszy wprowadził Johann Salomo Semler (1725-1791).

    Historia badań[]

    Orygenes był jednym z pierwszych, który zastanawiał się nad różnicami w tekście Nowego Testamentu i deklarował swoje preferencje dla określonych wariantów. W Mat 27,16-17 faworyzował „Barabasz” przeciwko „Jezus Barabasz” (In Matt. Comm. ser. 121). W Jan 1,28 preferował „Bethabara” zamiast „Betania” jako miejsce gdzie Jan chrzcił (Komentarz do Ewangelii św. Jana VI.40 (24)). „Gergeza” raczej niż „Geraza” albo „Gadara” (Komentarz do Ewangelii św. Jana VI.40 (24)). Orygenes odnotował dwa warianty w Hebr 2,9 „z dala od Boga” i „przez łaskę Bożą”. W Komentarzu do Ewangelii Mateusza Orygenes napisał: „Tymczasem jest oczywiste, że istnieje duża różnica między rękopisami; wynika ona bądź z niedbalstwa pewnych kopistów, bądź z niegodziwej śmiałości niektórych, bądź winę za to ponoszą ci, <którzy nie zwracają uwagi> na poprawność tekstów, bądź ci, którzy poprawiając dodają lub usuwają, co im się podoba”.

    Ojcze nasz, Modlitwa Pańska, Modlitwa wzorcowa (łac. Oratio Dominica, Pater Noster) – najstarsza, a zarazem najważniejsza modlitwa chrześcijan, którą według Nowego Testamentu Jezus przekazał swoim uczniom. Jest to formuła chwaląca wspaniałość Boga, jednocześnie mająca formę błagalną. Według Ojców Kościoła stanowi ona wzór modlitwy chrześcijańskiej. Ojcze nasz jest często używanym narzędziem w językoznawstwie porównawczym.List do Filemona [Flm lub Filem.] – list Pawła z Tarsu, stanowiący księgę Nowego Testamentu, zaadresowany do Filemona – chrześcijanina z frygijskiego miasta Kolosy. List do Filemona jest krótkim osobistym pismem w sprawie Onezyma – zbiegłego niewolnika należącego do Filemona. Apostoł wstawia się za niewolnikiem, który postanowił zostać chrześcijaninem, i obiecuje uiścić odszkodowanie za ewentualne szkody przez niego spowodowane. List ten porusza szereg ważkich kwestii teologicznych dotyczących niewolnictwa i w szerszym kontekście zależności ekonomicznej jednego człowieka od drugiego. Interpretacje zawartych w nim tez zmieniały się na przestrzeni dziejów wraz z przekształceniami systemów ekonomicznych i politycznych.

    John Mill w roku 1707 oszacował liczbę wariantów Nowego Testamentu na 30 000. Jednak Mill miał do dyspozycji zaledwie około stu rękopisów NT. Eberhard Nestle, w końcu XIX wieku podał liczbę od 150 000 do 200 000 wariantów. Obecnie Ehrman mówi o 400 000 wariantach a Daniel B. Wallace o 300-400 tysiącach wariantów.

    Textus receptus (z łac. tekst przyjęty) – tekst grecki Nowego Testamentu obecny w drukowanych wydaniach XVI-XVII wieku.Kodeks 0105 (Gregory-Aland no. 0105), ε 45 (Soden) – grecki kodeks uncjalny Nowego Testamentu na pergaminie, paleograficznie datowany na X wiek. Rękopis przechowywany jest w Austriackiej Bibliotece Narodowej (Suppl. Gr. 121) w Wiedniu.

    W dalszej części artykułu podana została skrócona lista wybranych wariantów tekstowych Nowego Testamentu. Niektóre spośród stosowanych skrótów

  • it — utworzony od Itala, ale dotyczy wszystkich przekładów starołacińskich (Itala stanowi zdecydowaną większość)
  • vg — Vulgata:
  • vg — Wulgata sykstyńska
  • vg — Wulgata klementyńska
  • vg — niektóre manuskrypty Wulgaty (z an. Vulgata manuscriptures)
  • vg — Wulgata Stuttgartiana
  • vg — Wulgata, wydanie krytyczne Johna Wordswortha i Henry'ego White'a
  • syr — przekłady syryjskie:
  • syr — kuretoński
  • syr — harkleński
  • syr — Peszitta
  • syr — palestyński
  • syr — filokseński
  • syr — synajski
  • cop — przekłady koptyjskie:
  • cop — sahidycki dialekt języka koptyjskiego
  • cop — bohairycki dialekt języka koptyjskiego
  • cop — fajumski dialekt języka koptyjskiego
  • cop — achmimski dialekt języka koptyjskiego
  • arm — przekład ormiański
  • goth — przekład gocki (Codex Argenteus)
  • geo — przekład gruziński
  • geo — rękopis Adysz
  • geo — rękopisy Opiza i Tbet
  • eth — przekład etiopski
  • Byz — tekst bizantyński
  • Lect — lekcjonarze
  • TR — Textus receptus
  • mss — (niektóre) manuskrypty
  • Cyprian z Kartaginy, Święty Cyprian, łac. Thascius Caecilius Cyprianus, cs. Swiaszczennomuczenik Kiprian, jepiskop Karfagienskij (ur. ok. 200 lub 210 w rzymskiej prowincji Afryki, zm. 14 września 258 niedaleko Kartaginy) – biskup Kartaginy i męczennik za wiarę, pisarz apologeta chrześcijaństwa, jeden z ojców Kościoła, święty katolicki i prawosławny. Święty ten wymieniany jest w Modlitwie Eucharystycznej Kanonu rzymskiego.Kodeks 053 (Gregory-Aland no. 053) A (von Soden) – grecki kodeks uncjalny Nowego Testamentu, paleograficznie datowany na IX wiek. Zawiera tekst Ewangelii Łukasza z komentarzem, zachował się w niekompletnym stanie. Przechowywany jest w Monachium połączony z innym rękopisem. Jest cytowany w krytycznych wydaniach greckiego Novum Testamentum.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10] [11] [12]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Fragmentum Uffenbachianum lub Codex Ruber (Gregory-Aland no. 0121b) α 1031 (Soden) – fragment greckiego kodeksu uncjalnego Nowego Testamentu na pergaminie, paleograficznie datowany na X wiek. Rękopis przechowywany jest w bibliotece Uniwersytetu w Hamburgu (Cod. 50) w Hamburgu. Pisany jest czerwonym atramentem. Cytowany jest we współczesnych krytycznych wydaniach Greckiego Nowego Testamentu.
    Minuskuł 157 (wedle numeracji Gregory–Aland), ε 207 (von Soden) – rękopis Nowego Testamentu pisany minuskułą na pergaminie w języku greckim z XII wieku. Przechowywany jest w Rzymie. Zawiera marginalia (podział tekstu oraz noty liturgiczne).
    Kodeks 051 (Gregory-Aland no. 051), Kodeks Athos Pantokrator – grecki kodeks uncjalny Nowego Testamentu, paleograficznie datowany na X wiek.
    List do Hebrajczyków [Hbr], List do Żydów [Żyd] – jeden z listów Nowego Testamentu zamieszczany w wydaniach Biblii przed Listami powszechnymi. Imię autora nie jest w liście wymienione i od początku stanowiło kwestię sporną. Przez długie lata autorstwo przypisywano Pawłowi z Tarsu, pogląd ten jest jednak obecnie zarzucony. Również kanoniczność Listu budziła wątpliwości. Obecnie kwestie autorstwa i kanoniczności nie znajdują się w centrum zainteresowań biblistów, poruszane są natomiast zagadnienia takie jak struktura Listu, tło religijno-historyczne i główne wątki myśli teologicznej.
    Nowy Testament (gr. Ἡ Καινὴ Διαθήκη, on Kainē Diathēkē) – druga, po Starym Testamencie, część Biblii chrześcijańskiej, powstała na przestrzeni 51-96 r. n.e.; stanowi zbiór 27 ksiąg, przedstawiających wydarzenia z życia Jezusa i wczesnego Kościoła oraz pouczenia skierowane do wspólnot chrześcijańskich, tradycyjnie datowanych na drugą połowę I wieku; niektórzy bibliści datują część ksiąg również na pierwszą połowę II wieku; główne źródło chrześcijańskiej doktryny i etyki.
    Kodeks 0170 (Gregory-Aland no. 0170), ε 026 (Soden) – grecki kodeks uncjalny Nowego Testamentu na pergaminie, paleograficznie datowany na V lub VI wiek. Rękopis przechowywany jest w Princeton. Do naszych czasów zachowała się jedna karta kodeksu.
    Kodeks Petropolitański, łac. Codex Petropolitanus (Gregory-Aland no. Π albo 041) – grecki kodeks uncjalny, paleograficznie datowany na IX wiek. Kodeks stanowi 350 pergaminowych kart (14,5 na 10,5 cm), z niemal pełnym tekstem czterech Ewangelii.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.128 sek.