• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Wargi ust

    Przeczytaj także...
    Błona śluzowa, śluzówka (gr. mucosa) – wyściółka przewodów i jamistych narządów wewnętrznych mających kontakt ze środowiskiem zewnętrznym organizmu kręgowca. Składa się z dwóch zasadniczych warstw: nabłonka i pokrytej przezeń tkanki łącznej zwanej blaszką właściwą zawierającej naczynia krwionośne i limfatyczne, nerwy, często różne receptory, gruczoły czy mięśnie gładkie.Rynienka podnosowa (łac. philtrum, z gr. φίλτρον) – krótkie i płytkie zagłębienie biegnące w linii środkowej twarzy, od przegrody nosa do wargi górnej, ograniczone od dołu guzkiem wargi górnej (tuberculum labii superioris).
    Człowiek rozumny (Homo sapiens) – gatunek ssaka z rodziny człowiekowatych (Hominidae), jedyny występujący współcześnie przedstawiciel rodzaju Homo. Występuje na wszystkich kontynentach.
    Wargi kobiety
    Tętnice wargowe

    Wargi ust (łac. labia oris) – struktury okalające szparę ust u zwierząt.

    Wyróżnia się wargę górną (labium superius) oraz wargę dolną (labium inferius). Kontaktują się one ze sobą bocznie od szpary ust, w wyniku czego powstaje kąt ust.

    Wargi mają budowę trójwarstwową. Zewnętrznie znajduje się skóra warg, różniąca się w pewnym stopniu od skóry innych okolic ciała. U człowieka rozumnego obserwuje się czerwień wargową. Pod nią leży warstwa mięśniowa, w której najważniejszą rolę odgrywa mięsień okrężny ust, ale i inne mięśnie sięgają tu swymi włóknami mięśniowymi czy też ścięgnami. Wewnętrzne wargi wyściela błona śluzowa, tworząca wędzidełka (wędzidełko wargi górnej oraz wędzidełko wargi dolnej).

    Wargi sromowe (łac. labia pudendi) – parzyste fałdy skórne otaczające szparę sromową (wargi sromowe większe) oraz przedsionek pochwy (wargi sromowe mniejsze).Skóra (łac. cutis, gr. derma) – największy narząd powłoki wspólnej (łac. integumentum commune) kręgowców o złożonej budowie i wielorakich funkcjach; powłoka właściwa.

    Wargi mogą cechować się różną ruchomością. U konia jest ona znaczna, średnia u psa czy kozy mających lusterko nosowe, mniejsza zaś u zwierząt, u których warga górna bierze udział w budowie płytki nosowo-wargowej (tarczy ryjowej spotykanej u świni domowej czy też śluzwicy bydła). Powyżej wargi górnej może znajdować się rynienka podnosowa. Na powierzchni wargi dolnej konia czy bydła leży z kolei podbródek.

    Warga górna, labrum (łac. labrum) – element narządów gębowych stawonogów. Ma postać wyrostka i uczestniczy w pobieraniu pokarmu.Mięsień otoczenia szpary ust (łac. musculus orbicularis oris) – mięsień tworzący podłoże warg, biegnący dookoła szpary ustnej. Jest to mięsień okrężny, jedyny zwieracz jamy ustnej i jednocześnie antagonista wszystkich pozostałych mięśni szpary ustnej. Obok każdego kąta ust jest też tzw. węzeł mięśniowy, od którego biegną łukowato włókna mięśni w obu wargach przeplatając się w linii środkowej z mięśniem strony przeciwnej. Do węzła mięśnia kąta ust dochodzą często włókna innych mięśni szpary ustnej, przebiegając przeważnie promienisto (podnoszą lub obniżają wargi).

    Wargi służyć mogą do ssania, chwytania przedmiotów, czucia dotykiem.

    Zobacz też[]

  • wargi sromowe
  • Przypisy

    Bibliografia[]

  • Kazimierz Krysiak, Krzysztof Świeżyński: Anatomia zwierząt. T. 2: Narządy wewnętrzne i układ krążenia. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2012. ISBN 978-83-01-16755-4.
  • Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.

    Pies domowy – udomowiona forma wilka szarego, ssaka drapieżnego z rodziny psowatych (Canidae), uznawana przez niektórych za podgatunek wilka, a przez innych za odrębny gatunek, opisywany pod synonimicznymi nazwami Canis lupus familiaris albo Canis familiaris. Od czasu jego udomowienia powstało wiele ras, znacznie różniących się morfologią i cechami użytkowymi. Rasy pierwotne powstawały głównie w wyniku presji środowiskowej. Rasy współczesne uzyskano w wyniku doboru sztucznego.Koza domowa (Capra hircus) – ssak z rodziny krętorogich (Bovidae), udomowiona forma dzikich kóz żyjących w Azji około 10–8 tys. lat temu. Za protoplastów większości ras kóz domowych uważa się kozę bezoarową, śruborogą i koziorożca alpejskiego.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Ścięgno (łac. tendo, tenon) – twór włóknisty (pasmo) zbudowane z wytrzymałej tkanki łącznej właściwej zbitej (włóknistej), o zabarwieniu białawosrebrzystym. Ma postać mocnych i bardzo odpornych włókien kolagenowych, ułożonych równolegle do siebie i zatopionych w niewielkiej ilości istoty podstawowej. Między pęczkami włókien znajdują się fibrocyty ułożone w tzw. szeregi Ranviera. Ścięgno stanowi przedłużenie mięśnia aż do punktu jego przyczepu. Jest istotną częścią mięśni a jego zadaniem jest przenoszenie siły skurczu mięśniowego na elementy kostne szkieletu. Jego sprężystość jest nieznaczna. Pod wpływem rozciągania wydłuża się tylko o 4% swej długości.
    Świnia domowa (Sus scrofa f. domestica) – zwierzę hodowlane udomowione między VII a VI tys. lat p.n.e. Dostarcza hodowcom mięsa, tłuszczu, skóry, podrobów, szczeciny.
    Bydło domowe (Bos taurus) – gatunek zwierząt z rodziny Bovidae, rzędu parzystokopytnych. Gatunek ten pochodzi od tura wielkiego i tura krótkorogiego.
    Koń domowy (Equus caballus) – ssak nieparzystokopytny z rodziny koniowatych. Koń został udomowiony prawdopodobnie na terenie północnego Kazachstanu w okresie kultury Botai tj. około 3,5 tys. lat p.n.e.. Przodkami koni orientalnych, od których pochodzą konie gorącokrwiste, były prawdopodobnie koń Przewalskiego i tarpan; konie zimnokrwiste pochodzą natomiast od konia leśnego z Północnej Europy. Koń Przewalskiego jest obecnie jedynym przedstawicielem gatunku koni dzikich. Rasa konik polski wykazuje bardzo duże podobieństwo do tarpana, lecz nie jest genetycznie tą samą rasą (chociaż poza Polską koniki polskie bywają określane mianem tarpan). W styczniu 2007 zespół naukowców z Massachusetts Institute of Technology i Uniwersytetu Harvarda poinformował, że stworzył wstępną mapę genomu konia.
    Łacina, język łaciński (łac. lingua Latina, Latinus sermo) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.031 sek.