• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Wampir



    Podstrony: [1] [2] [3] 4
    Przeczytaj także...
    Język staro-cerkiewno-słowiański, język s-c-s, język scs, język starobułgarski (scs. Ѩзыкъ словѣньскъ, Językŭ slověnĭskŭ) – najstarszy literacki język słowiański, formujący się od połowy IX wieku i oparty głównie na słowiańskich gwarach Sołunia (dzisiejsze Saloniki). Język s-c-s stał się podstawą literacką języków: bułgarskiego, rosyjskiego, serbsko-chorwackiego w różnych redakcjach. Najbliżej spokrewniony jest ze współczesnym językiem bułgarskim i macedońskim, jakkolwiek literackie postaci tych języków oparte są na innych dialektach i cechują się innymi zasadami gramatycznymi, wynikającymi z przynależności do bałkańskiej ligi językowej.Cykl Patrole – seria rosyjskich powieści fantasy autorstwa Siergieja Łukjanienki, z których pierwsza - Nocny Patrol została wydana w 1998 roku. Kolejnymi powieściami serii są Dzienny Patrol (Nocny Patrol i Dzienny Patrol były opisane w pierwszym polskim wydaniu jako dylogia), Oblicze Czarnej Palmiry, Patrol Zmroku, Ostatni Patrol, Мелкий Дозор (opowiadanie) i Новый Дозор.
    Przypisy[ | edytuj kod]
    1. Jarosław Kolczyński, Jeszcze raz o upiorze (wampirze) i strzygoni (strzydze), „Etnografia Polska”, 1-2, 2003.
    2. Kamil Stachowski, Wampir na rozdrożach. Etymologia wyrazu upiór – wampir w językach słowiańskich., „Rocznik Slawistyczny”, LV, 2005, s. 73-92.
    3. Mazurkiewicz 2007 ↓, s. 208-209.
    4. Anna Gemra, Od gotycyzmu do horroru : wilkołak, wampir i monstrum Frankensteina w wybranych utworach, Wrocław: Wydawn. Uniwersytetu Wrocławskiego, 2008, ISBN 978-83-229-2895-0, OCLC 262559370 [dostęp 2019-01-13].
    5. M. Beresford, From Demons to Dracula. The creation of the modern vampire myth, London 2008.
    6. Mazurkiewicz 2007 ↓, s. 211-213.
    7. Piotr Grochowski, Od strzygoni do wampirów energetycznych, „Przegląd Kulturoznawczy”, 32 (2), 2017.
    8. Bram Stoker, Drakula, 1897.
    9. Benjamin Radford, Live Science Contributor | August 17, 2011 03:18pm ET, How to Kill a Vampire, Live Science [dostęp 2019-01-13].
    10. HALLOWEEN: Srebrem w Wampira?!, Rynek Alternatywny, 30 października 2015 [dostęp 2019-01-13] (pol.).
    11. Stephenie Meyer, Zmierzch, 2005.
    12. Anne Rice, Królowa potępionych, wyd. Wyd. 1, Poznań: Zysk i S-ka, 2000, ISBN 83-7150-645-7, OCLC 45693944 [dostęp 2019-01-13].
    13. Cassandra Clare, Dary Anioła. Miasto Szkła.
    14. Jacek Tomczyk, Anna Dygudaj, Swoistość ludzkiej kultury :wampiryzm, 2008.
    15. Adam Fischer, Zwyczaje pogrzebowe ludu polskiego, 1921.
    16. Adam Fischer, Zwyczaje pogrzebowe ludu polskiego, 1921.
    17. Aleksander Gieysztor, Mitologia Słowian, 2019.
    18. Aleksander Gieysztor, Mitologia Słowian, 2019.
    19. Łukasz Maurycy Stanaszek, Praktyki anty-wampiryczne w XI wieku stosowane na terenie cmentarzyska szkieletowego na Wzgórzu Świętojakubskim w Sandomierzu, 1998.
    20. Adolphe D'Assier, Ludzkość pośmiertna : (Posthumous humanity) : studyum nad widmami i marami, 1896.
    21. Rozdział „Okropność! Tu są ludzie!”, w wydaniu Wydawnictwo Literackie, Kraków 2004 str. 91
    22. Zoe Delahunty-Light 2017-02-10T10:14:55.4ZPS4, Stop it Vampyr, you’re bloody spoiling us: 4 types of vampire (so far) and 3 ways to rip people apart?!, gamesradar [dostęp 2019-01-13] (ang.).
    23. Czy wampiry mogą mieć dzieci? przeczytaj na FOKUS.tv, www.mowimyjak.pl [dostęp 2017-11-27].

    Bibliografia[ | edytuj kod]

    1. Bohdan Baranowski, W kręgu upiorów i wilkołaków, Wydawnictwo Łódzkie, Łódź 1984.
    2. Matthew Beresford, From Demons to Dracula. The creation of the modern vampire myth, Reaktion Books, London 2008.
    3. Piotr Grochowski, Od strzygoni do wampirów energetycznych, „Przegląd Kulturoznawczy”, 32 (2), 2017. 
    4. Maria Janion, Wampir: biografia symboliczna, Wydawnictwo słowo/obraz terytoria, Gdańsk 2002.
    5. Katarzyna Kaczor, Od Draculi do Lestata. Portrety wampira, Gdański Klub Fantastyki, Gdańsk 2004.
    6. Wojciech Kosior, Kompleks upiora-wampira i jego realizacja we współczesności. Duchowość wampiryczna, w: „Ex Nihilo. Periodyk młodych religioznawców”, nr 1, Kraków 2009, s. 64-81.
    7. Erberto Petoia, Wampiry i Wilkołaki; źródła, historia , legendy od antyku do współczesności, UNIVERSITAS, Kraków 2003.
    8. Łukasz Maurycy Stanaszek, Wampiry w średniowiecznej Polsce, Narodowe Centrum Kultury, Warszawa 2016.
    9. Andrzej M. Wyrwa, Zabobony, „wampiry” i remedia antywampiryczne. Przyczynek do poznania zachowań funeralnych, w: Czarownice. Funeralia Lednickie. Spotkanie 2, red. Jacek Wrzesiński, Poznań 2008, s. 43-66.
    10. Adam Mazurkiewicz. Potomkowie hrabiego Draculi – szkic do portretu : (o recepcji motywów wampirycznych we współczesnej literaturze). „Literaturoznawstwo: historia, teoria, metodologia, krytyka”. 1 (1), s. 207-226, 2007. 
    Alp – legendarna istota. Rodzaj wampira. Jest to tzw. wampir wyższy, przez niektórych nazywany także zmorą. Występuje zwykle pod postacią ludzkiej kobiety, potrafi się polimorfować w zwierzęta takie jak pies czy kot. Spotkać go można zwykle w okolicach wsi. Atakuje tylko nocą podczas pełni. Krew wysysa głównie ze śpiących istot, wgryzając się wstrzykuje w ciało ofiary usypiającą substancję, powodującą koszmary. Pojawia się między innymi w sadze o wiedźminie i Narrenturm Andrzeja Sapkowskiego, jako odmiana wampira (mężczyzna o czarnej skórze i białych włosach), oraz w grze komputerowej Heroes of Might and Magic III.Béla Lugosi, właściwie Béla Ferenc Dezső Blaskó (ur. 20 października 1882, zm. 16 sierpnia 1956) – aktor filmowy pochodzenia węgierskiego, wiązany przede wszystkim ze stworzonym przez siebie klasycznym wizerunkiem wampira Draculi.


    Podstrony: [1] [2] [3] 4



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Gra fabularna (inaczej RPG, z ang. role-playing game, nieraz zwana grą wyobraźni, potocznie erpegiem lub rolplejem) – gra towarzyska oparta na narracji, w której gracze (od jednego do kilku) wcielają się w role fikcyjnych postaci. Cała rozgrywka toczy się zazwyczaj w fikcyjnym świecie, istniejącym tylko w wyobraźni grających. Jej celem na ogół jest rozegranie gry według zaplanowanego scenariusza i osiągnięcie umownie określonych lub indywidualnych celów, przy zachowaniu wybranego zestawu reguł, zwanego mechaniką gry.
    Pamiętniki wampirów (ang. The Vampire Diaries) – publikowana od 1991 roku seria powieści, której siedem pierwszych części jest autorstwa amerykańskiej pisarki L. J. Smith, zaś autorem kolejnych jest anonimowy autor (ghostwriter). Seria opowiada o nastoletniej dziewczynie zafascynowanej dwoma braćmi wampirami.
    Hellsing Ultimate – anime produkcji japońskiej w reżyserii Tomokazu Tokoro. Oparte jest na popularnej mandze Hellsing autorstwa Kohta Hirano. Wyprodukowano dziesięć odcinków; pierwszy wyemitowano 10 lutego 2006 roku, a ostatni 26 grudnia 2012 roku. W głównych rolach wystąpili Joji Nakata, Fumiko Orikasa i Yoshiko Sakakibara. Muzykę do serii napisał Hayato Matsuo. Muzyka końcowa pierwszych pięciu odcinków została wykonana przez Orkiestrę Symfoniczną Filharmonii Narodowej w Warszawie.
    Co robimy w ukryciu (ang. What We Do in the Shadows) – komedia grozy produkcji nowozelandzkiej z 2014 roku, opowiadająca o grupie wampirów mieszkających w Wellington. Film jest fikcją udającą film dokumentalny (tzw. mockument). Scenariusz napisali, wyreżyserowali film, a także wystąpili w głównych rolach, Jemaine Clement oraz Taika Waititi. Premiera miała miejsce 19 stycznia 2014 roku na Sundance Film Festival, w kinach film pojawił się najwcześniej w Nowej Zelandii – 19 czerwca 2014 roku.
    Mroczna Wieża – najgłośniejszy cykl powieściowy Stephena Kinga, pisany w latach 1970- 2012, uważany przez samego autora za jego magnum opus.
    Andrzej Pilipiuk (ur. 20 marca 1974 w Warszawie) – polski pisarz i publicysta, laureat nagrody literackiej im. Janusza A. Zajdla za rok 2002. Z wykształcenia archeolog.
    Języki tureckie albo turkijskie (dla wyraźniejszego odróżnienia od języka tureckiego będącego jedynie członkiem całej rodziny) - najliczniejsza podrodzina języków ałtajskich, obejmująca około 140 mln mówiących. Zamieszkują oni obszar Azji Mniejszej (Turcja), Zakaukazia (Azerbejdżan), Azji Środkowej (Kazachstan, Kirgistan, Tadżykistan, Turkmenistan, Uzbekistan, Rosja i Chiny) i Syberii (Jakucja), a także Europy Wschodniej (Karaimi, Tatarzy, Baszkirzy, Czuwasze). Dzielą się na następujące grupy: bułgarską (dziś tylko język czuwaski), oguzyjską, kipczacką, karłucką czyli krachanidzką, północnosyberyjską (tylko język jakucki i dołgański) i południowosyberyjską.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.077 sek.