• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • WBC - medycyna

    Przeczytaj także...
    Białaczka (łac. leucaemia) – nazwa grupy chorób nowotworowych układu krwiotwórczego. Nazwa historycznie wywodzi się od białawego koloru próbki krwi chorego na ostrą białaczkę. Białaczka charakteryzuje się ilościowymi i jakościowymi zmianami leukocytów we krwi, szpiku i narządach wewnętrznych (śledzionie, węzłach chłonnych). Występuje częściej u mężczyzn niż u kobiet w proporcji 3:2.Uraz (łac. trauma) - uszkodzenie tkanki, narządu lub większego obszaru ciała przez działanie czynnika mechanicznego, termicznego, chemicznego, elektrycznego, itp.
    Dur rzekomy - choroba, która przebiega podobnie jak dur brzuszny, ale łagodniej, a powikłania występują bardzo rzadko. Wywoływana jest przez bakterie Salmonella paratyphi.

    WBC (ang. white blood cells) – wskaźnik określający liczbę białych krwinek w morfologii krwi. Norma leukocytów we krwi zmienia się w stanach patologicznych. Może dojść do zwiększenia lub zmniejszenia jednego typu leukocytów lub kilku rodzajów leukocytów na raz.

    Wartości prawidłowe[ | edytuj kod]

    4000-10000/mm. U zdrowego niemowlęcia i małego dziecka: 9000-15000/mm.

    Aplazja – jest to niewykształcenie się narządu, mimo że wykształcony jest zawiązek tego narządu. Termin może oznaczać również zanik funkcji wywołany chorobą - np. aplazja szpiku kostnego.Leukocytoza – zwiększona liczba krwinek białych (leukocytów) (oznaczenie: WBC - ang. white blood cells) w morfologii krwi obwodowej. Na liczbę leukocytów we krwi składają się różne rodzaje krwinek: neutrofile (40-75%), eozynofile (do 4%), bazofile (do 2%), limfocyty (20-40%) oraz monocyty (do 9%).

    Wartości powyżej normy[ | edytuj kod]

    Stan podwyższonego WBC określa się mianem leukocytozy, która wynika ze wzrostu jednego lub kilku rodzajów leukocytów i może być spowodowane:

  • niektóre choroby zakaźne
  • stany zapalne
  • choroba nowotworowa
  • białaczka
  • zatrucie, uraz, stan po operacji
  • stres psychiczny lub fizyczny
  • leki – adrenalina, hormony sterydowe, związki litu
  • palenie papierosów
  • uszkodzenia tkanek np. przy oparzeniach
  • Fizjologiczny wzrost ilości krwinek białych można zaobserwować w okresie ciąży, po posiłku, w stresie, po wysiłku fizycznym czy po długotrwałym opalaniu.

    Zatrucie – zespół objawów chorobowych wywołanych działaniem na organizm żywy substancji trującej podanej w szkodliwej dla niego dawce.Choroby tkanki łącznej (ang. Connective tissue disease – CTD) – grupa różnorodnych chorób, w których zmiany patologicznie pierwotnie występują w tkance łącznej. Tkanka łączna to jeden z typów tkanek, który charaktryzuje się obfitą substancją pozakomórkową, która utrzymuje, spaja i ochrania narządy wewnętrzne. Dawna nazwa chorób tkanki łącznej – kolagenozy sugerowała, że choroby te dotyczą tylko kolagenu, natomiast w rzeczywistości obejmują one całą tkankę łączną. Do chorób tkanki łącznej należą:

    Wartości poniżej normy[ | edytuj kod]

    Stan obniżonego WBC określa się mianem leukopenii i może być spowodowane:

  • choroba zakaźna, np. wirusowe – WZW, grypa, zakażenie HIV, odra, różyczka, ospa wietrzna
  • uszkodzenie szpiku kostnego przez
  • środki chemiczne
  • przerzuty nowotworowe
  • białaczkę
  • aplazję
  • hipoplazję
  • choroba popromienna
  • wyniszczenie organizmu
  • kolagenozy np. toczeń trzewny
  • ciężkie zakażenia bakteryjne – sepsa, dury i paradury
  • wstrząs anafilaktyczny
  • choroba wątroby lub śledziony
  • Zobacz też[ | edytuj kod]

  • leukocyty
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Kazimierz Kuliczkowski, Maria Podolak-Dawidziak: Hematologia: skrypt. Wrocław: Akademia Medyczna im. Piastów Śląskich, 2007, s. 33. ISBN 978-83-7055-095-0.
    2. lek. Piotr Karaś: Morfologia krwi obwodowej - interpretacja wyniku badania. hematoonkologia.pl, 11.02.2010. [dostęp 2019-02-21].
    3. Weronika Buczkowska, Marta Bednarska: WBC - norma i interpretacja badań. ABC zdrowie, 2018. [dostęp 2019-02-21].
    4. Morfologia: WBC (białe krwinki). Zdrowie gazeta.pl, 26.08.2015. [dostęp 2019-02-21].


    Adrenalina (epinefryna) – hormon zwierzęcy i neuroprzekaźnik katecholaminowy wytwarzany przez gruczoły dokrewne pochodzące z grzebienia nerwowego (rdzeń nadnerczy, ciałka przyzwojowe, komórki C tarczycy) i wydzielany na zakończeniach włókien współczulnego układu nerwowego.Choroba popromienna – ogólna nazwa chorobowych zmian ogólnoustrojowych powodowanych przez promieniowanie jonizujące oddziałujące na całe (lub prawie całe) ciało.




    Warto wiedzieć że... beta

    Sepsa, posocznica (łac. sepsis) – stosowany w medycynie termin odnoszący się do specyficznej reakcji organizmu na zakażenie. Sepsa nie jest samodzielną jednostką chorobową, a obecnie definiuje się ją jako zespół ogólnoustrojowej reakcji zapalnej (SIRS) wywołany zakażeniem.
    Wyniszczenie, przestarzale charłactwo (łac. marasmus, inanitio) - znaczny spadek masy ciała wskutek utraty podskórnej tkanki tłuszczowej oraz zmniejszenia objętości mięśni.
    Nowotwór (łac. neoplasma, skrót npl – z greckiego neoplasia) – grupa chorób, w których komórki organizmu dzielą się w sposób niekontrolowany przez organizm, a nowo powstałe komórki nowotworowe nie różnicują się w typowe komórki tkanki. Utrata kontroli nad podziałami jest związana z mutacjami genów kodujących białka uczestniczące w cyklu komórkowym: protoonkogenów i antyonkogenów. Mutacje te powodują, że komórka wcale lub niewłaściwie reaguje na sygnały z organizmu. Powstanie nowotworu złośliwego wymaga kilku mutacji, stąd długi, ale najczęściej bezobjawowy okres rozwoju choroby. U osób z rodzinną skłonnością do nowotworów część tych mutacji jest dziedziczona.
    Choroby zakaźne, choroby infekcyjne – grupa chorób roślin i zwierząt (w tym ludzi), będących następstwem zakażenia ustroju czynnikiem zakaźnym i złamania sił odpornościowych organizmu (lub w odwrotnej kolejności) lub obecności w organizmie bioaktywnych toksyn (jadów) drobnoustrojów.
    Odra (łac. morbili, ang. measles, rubeola) – wysoce zaraźliwa choroba zakaźna wieku dziecięcego wywoływana przez należący do rodziny paramyksowirusów wirus odry. Zidentyfikowano 21 szczepów wirusa.
    Ospa wietrzna (łac. varicella) – najczęstsza choroba zakaźna wieku dziecięcego, charakteryzująca się znaczną zaraźliwością. Nie należy mylić tej choroby z czarną ospą.
    Hipoplazja (łac. hypoplasia, z gr. υπó = pod (tu: mało) + πλάσσειν = kształtować, formować (por. plastyczny)) - typ niecałkowitej morfogenezy, polegający na zbyt słabym wykształceniu się narządu przebiegającym ze zmniejszeniem ilości komórek. Hipoplazji narządu często towarzyszy upośledzenie jego czynności. Hipoplazja narządów nierzadko wchodzi w skład obrazu klinicznego zespołów wad wrodzonych, może też stanowić wadę izolowaną. Termin wprowadzony przez Rudolfa Virchowa w 1870 roku.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.025 sek.