• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Włodzimierz Kiniorski

    Przeczytaj także...
    Buddyzm (inna nazwa to: sanskr. Buddha Dharma; pāli. Buddha Dhamma lub Buddha Sasana – "Nauka Przebudzonego") – nonteistyczny system filozoficzny i religijny, którego założycielem i twórcą jego podstawowych założeń był żyjący od około 560 do 480 roku p.n.e. Siddhārtha Gautama (pāli. Siddhattha Gotama), syn księcia z rodu Śākyów, władcy jednego z państw-miast w północnych Indiach. Buddyzm bywa zaliczany do religii dharmicznych oraz do religii nieteistycznych.Zagnańsk – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie kieleckim, siedziba gminy Zagnańsk.
    Darmozjad – trzeci album jazzowej formacji Graal zawierający muzykę wykorzystaną w filmie Darmozjad polski Łukasza Wylężałka. Materiał został zarejestrowany w domu Antoniego Gralaka, z wyjątkiem wykonanego przez Mateusza Pospieszalskiego nagrania procesji Bożego Ciała. Autorem wszystkich kompozycji jest Antoni Gralak z wyjątkiem utworu 10 (Tie Break) i 12 (Wojciech Waglewski). Autorem tekstu w ostatnim utworze jest Artur Witoszek z Teatru Wififi.

    Włodzimierz Kiniorski (Kinior) (ur. 15 lipca 1952 w Zagnańsku) – polski muzyk i kompozytor, grający m.in. na saksofonie. Twórca stylu Flap, promującego eklektyzm muzyczny.

    Początkowo związany ze sceną jazzową, Kiniorski zainteresował się muzykami etnicznymi. Grał m.in. z Normanem Grantem, Sony Robertson, Twinkle Brothers, zespołem Trebunie-Tutki oraz z Kinior Orchestra, Stan d'Art, Young Power, R.A.P., Free Cooperation, Izraelem, Tie Breakiem, Mamadou Diouf.

    Teatr im. Stefana Żeromskiego w Kielcach - Zabytkowa kamienica, w którym mieści się teatr, znajduje się na ulicy Sienkiewicza. Istnieje od 1945 r. Odbywa się tu kilka premier rocznie. Poza swoim repertuarem teatr prezentuje także spektakle zapraszanych zespołów. Każdy sezon kończy się plebiscytem o "Dziką Różę", podczas którego publiczność nagradza najlepszych aktorów i najpopularniejsze przedstawienia.Krzysztof Knittel (ur. 1 maja 1947 w Warszawie) – polski kompozytor muzyki współczesnej, twórca m.in. muzyki elektronicznej, studiował kompozycję u Tadeusza Bairda, Andrzeja Dobrowolskiego, Włodzimierza Kotońskiego i Lejarena Hillera (muzyka komputerowa) oraz reżyserię dźwięku w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie (ukończył w 1972), a także programowanie komputerowe w Instytucie Matematyki PAN. Jest także twórcą instalacji dźwiękowych, gra w zespołach muzyki improwizowanej. Od 1973 współpracuje ze Studiem Eksperymentalnym Polskiego Radia w Warszawie. Brał udział w Kursach Nowej Muzyki w Darmstadt (1974 i 1976). W 1978 pracował w The Center of the Creative and Performing Arts w Buffalo, USA.

    Współpracuje z wieloma teatrami, m.in. z Teatrem im. Stefana Żeromskiego w Kielcach i Teatrem im. Witkacego w Zakopanem.

    Autor muzyki do krótkometrażowego filmu fab. „KLAJMAX”, (2011) w reż. Grażyny Treli (producent-Studio Munka)

    Włodzimierz Kiniorski bliski jest buddyzmowi.

    Jazz – gatunek muzyczny, który powstał w początkach XX wieku (zapoczątkowany około 1900 roku), na południu Stanów Zjednoczonych w dzielnicy prostytutek Storyville w Nowym Orleanie; tradycyjnie początki jazzu łączą się z Congo Square jako połączenie muzyki zachodnioafrykańskiej i europejsko-amerykańskiej (bluesa, ragtime’u i muzyki europejskiej). Stanowi on połączenie muzyki ludowej, artystycznej i rozrywkowej.Teatr im. Stanisława Ignacego Witkiewicza (Teatr Witkacego) został założony w Zakopanem przez grupę absolwentów PWST z Krakowa (Julia Wernio i Andrzej Dziuk oraz przyszli aktorzy: Dorota Ficoń, Karina Krzywicka, Piotr Dąbrowski, Andrzej Jesionek, Krzysztof Łakomik, Krzysztof Najbor i Piotr Sambor). Sam pomysł zrodził się wśród studentów Wydziału Reżyserii Dramatu i Wydziału Aktorskiego jeszcze podczas studiów. 9 sierpnia 1984 r. wystawiono sztukę Witkiewicza pt. Pragmatyści. Po zawarciu oficjalnego porozumienia z Towarzystwem Miłośników Teatru im. Heleny Modrzejewskiej teatr rozpoczął działalność 24 lutego 1985 od wystawienia sztuki Autoparodia na podstawie zakopiańskich tekstów Witkacego w reżyserii Andrzeja Dziuka. Siedzibą Teatru przy ulicy Chramcówki jest sala w Hotelu Chałubiński (dawniejszy Zakład Wodoleczniczy dra Andrzeja Chramca, później Sanatorium Czerwonego Krzyża przekształcone w Sanatorium im. Chałubińskiego).

    Dyskografia[]

  • 1987: Stan d'Art Undergrajdoł
  • 1997: Graal Darmozjad
  • 2000: Trebunie-Tutki, Orkiestra Kiniora, Goral-Ska Apo-Calypso
  • 2004: Trebunie-Tutki, Orkiestra Kiniora, Ethno Techno
  • 2006: Odmieniec
  • 2007: Graal Live In Bohema Jazz Club
  • 2007: Krzysztof Trebunia-Tutka & Kinior, Juhaskie Bazynio
  • 2008: Kinior i Bielinianki, Ludovizja
  • 2009: CH&K&K, Myriam, Marek Chołoniewski – instrumenty komputerowe, Kiniorski - saksofony, flet, instrumenty perkusyjne, głos, Krzysztof Knittel – syntezatory, sampler
  • 2010: Augusta i Kinior, Bee
  • 2010: Augusta i Kinior, Intarsja
  • 2014: Pomianowska & Kinior, Dwugłowy smok. Festiwal Wolność i Pokój
  • Przypisy

    1. Anna Wilczyńska: Smok na Nowy Rok (pol.). folk24.pl, 2014-01-13. [dostęp 2014-01-26].

    Bibliografia[]

  • Włodzimierz Kiniorski w Discogs.com (ang.)
  • Linki zewnętrzne[]

  • Wywiad
  • Włodzimierz Kiniorski – strona prywatna
  • Język polski (polszczyzna) – język naturalny należący do grupy zachodniosłowiańskich (do których należą również czeski, słowacki, kaszubski, dolnołużycki, górnołużycki i wymarły połabski), stanowiących część rodziny indoeuropejskiej.Muzyka (gr. mousike, cz. hudba, staropol. gędźba) – sztuka organizacji struktur dźwiękowych w czasie. Jedna z dziedzin sztuk pięknych, która wpływa na psychikę człowieka przez dźwięki.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Krzysztof Trebunia-Tutka (ur. 19 czerwca 1970 w Zakopanem) – założyciel i lider zespołu Trebunie-Tutki, absolwent Wydziału Architektury Politechniki Krakowskiej oraz Studium Pedagogicznego przy Politechnice Krakowskiej, oraz instruktor l kl. o specjalności: muzyka, taniec i śpiew podhalański. Jako muzyk i autor muzyki współpracuje z różnymi artystami (m.in. Twinkle Brothers, Ordo Sakhna, Włodzimierz Kiniorski, Michał Kulenty, Krzysztof Ścierański, Katarzyna Gaertner, Sławomir Wierzcholski, Paweł Kukiz, Wojciech Waglewski, Mateusz Pospieszalski). Jest członkiem SARP, SAWP, ZAiKS (od 1999). W 2003 roku odebrał z rąk Ministra Kultury odznakę “ZASŁUŻONY DZIAŁACZ KULTURY”. W listopadzie 2008 roku otrzymał tytuł Honorowy Ambasador Polszczyzny (z zespołem Trebunie-Tutki) za teksty utworów pisane i wykonywane podhalańską gwarą.
    Saksofon – instrument dęty drewniany z grupy aerofonów stroikowych. Klasyfikację tę zawdzięcza swojej budowie i stroikowi. Występuje w siedmiu odmianach różniących się wielkością i zakresem dźwięków. Najczęściej stosowanymi odmianami saksofonów są:
    Trebunie-Tutki – muzykująca od pokoleń rodzina z Białego Dunajca, która przeszła ewolucję od kapeli ludowej po zespół koncertujący na największych festiwalach Muzyki Świata w Europie, a także Azji i Ameryce Płn. Charakterystyczne aranżacje zespołu opierają się na wykorzystaniu tradycyjnych instrumentów, skali góralskiej, specyficznym stylu wykonawczym. Współpracują z artystami w kraju i za granicą, m.in. Adrianem Sherwoodem, Krzysztofem Ścierańskim, Voo Voo, Włodzimierzem Kiniorskim oraz jamajskim zespołem reggae – Twinkle Brothers, z którym w 2008 wydali album Songs of Glory/Pieśni Chwały. Autorami muzyki i tekstów są Krzysztof Trebunia-Tutka i Norman Grant.
    Mamadou Diouf – wokalista pochodzący z Senegalu i mieszkający w Polsce, z wykształcenia lekarz weterynarii, śpiewa w języku wolof, po polsku i francusku, współtwórca portalu www.afryka.org. W marcu 2011 Mamadou wydał swoją pierwszą książkę w języku polskim,"Mała książka o rasizmie" dla dzieci, wydawnictwa - "Czarna Owca".
    Live in Bohema Jazz Club – piąty, koncertowy album jazzowej grupy Graal Antoniego Gralaka. Album otwierał cykl wydawnictw muzycznych klubu jazzowego Bohema w Olsztynie i został wydany przez wytwórnię Biodro Records. Na łamach polskiej edycji Playboya zawartość albumu określono jako "powalającą w klimatach muzycznych Colemana", natomiast miesięcznik "Jazz Forum" w recenzji płyty napisał, iż w "skotłowanych improwizacjach tkwi niepohamowana żywiołowość, witalność, drapieżność, jest niesamowity dramatyzm i nieco nostalgii, a z drugiej strony lekkość i humor". O charakterze albumu decyduje aż sześciu muzyków grających na instrumentach dętych w oktecie, który wziął udział w nagraniu.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.017 sek.