• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Władysław Tomkiewicz



    Podstrony: 1 [2] [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Słownik historyków polskich – słownik zawierający biogramy nieżyjących polskich historyków od Galla Anonima do roku 1993. Ukazał się pod redakcją Marii Prosińskiej-Jackl w 1994 roku. W jego opracowaniu wzięło udział kilkudziesięciu polskich historyków. Zawiera ponad 1600 haseł osobowych. Uwzględniono w nim badaczy, dydaktyków i popularyzatorów, a także twórców różnych form eseistyki, historiozofii i publicystyki historycznej. Teksty haseł zawierają oprócz życiorysu zwięzłą charakterystykę twórczości. Część biogramów zawiera podstawową bibliografią dotyczą przedmiotową.Oskar Halecki (ur. 26 maja 1891 w Wiedniu, zm. 17 września 1973 w White Plains koło Nowego Jorku) – historyk polski, mediewista - bizantynolog, profesor Uniwersytetu Warszawskiego i uczelni zagranicznych, członek PAU, działacz emigracyjny, kawaler Wielkiego Krzyża Łaski i Dewocji kawalerów maltańskich od 1955 roku.

    Władysław Tomkiewicz (ur. 4 września 1899 w Nowince na Kowieńszczyznie, zm. 5 sierpnia 1982 w Warszawie) – polski historyk i historyk sztuki.

    Spis treści

  • 1 Biografia
  • 2 Uczniowie
  • 3 Zainteresowania badawcze
  • 4 Wybrane publikacje
  • 4.1 Bibliografia prac
  • 4.2 Publikacje książkowe
  • 5 Przypisy
  • 6 Bibliografia
  • 7 Linki zewnętrzne
  • Biografia[]

    Ukończył historię na Uniwersytecie Warszawskiem. Był uczniem Oskara Haleckiego - doktorat 1928, habilitacja 1932. Ukończył również historię sztuki pod kierunkiem Z. Batowskiego. Studia uzupełniał w Paryżu i w Rzymie. Od 1932 roku związany z UW. Równocześnie w latach 1932-1939 wykładowca w PIST.

    Biuletyn Historii Sztuki – kwartalnik wydawany od 1932 roku, obecnie przez Instytut Sztuki PAN i Stowarzyszenie Historyków Sztuki.Zbigniew Wójcik (ur. 29 października 1922 w Warszawie) – polski historyk, profesor doktor habilitowany. Znawca nowożytnej historii Polski XVII wieku, zwłaszcza stosunków polsko-ruskich w okresie wojen kozackich, specjalizuje się też w polityce zagranicznej I RP oraz dziejach Rosji w nowożytności. Żołnierz AK.

    Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji. W 1941 roku objął referat spraw narodowościowych (litewskich i białoruskich) Biura Informacji i Propagandy KG AK. Był też zaangażowany w tajne nauczanie.

    W latach 1944–1945 brał udział w akcji ratowania dóbr kultury Warszawy, potem (1945–1950) kierował Biurem Rewindykacji i Odszkodowań (Ministerstwo Kultury i Sztuki). Od 1945 wykładał Historię Europy Wschodniej na UW. W 1952 roku zmuszony do przejścia z Instytutu Historii UW do Instytutu Historii Sztuki UW. W latach 1961-1966 wykładał na WAP, 1968-1970 wicedyrektor Instytutu Sztuki PAN.

    Jerzy Lileyko (ur. 22 maja 1932 w Brześciu nad Bugiem, zm. 2 grudnia 2009) – historyk sztuki, emerytowany profesor zwyczajny KUL, profesor Instytutu Sztuki Polskiej Akademii Nauk w Warszawie, długoletni kierownik Katedry Historii Sztuki Nowożytnej Instytutu Historii Sztuki KUL, współtwórca koncepcji urządzenia wnętrz Zamku Królewskiego w Warszawie oraz Muzeum Sejmu Polskiego, badacz dziejów mecenatu polskich królów Sejmu Polskiego i sztuki dawnej Warszawy.Janusz Durko (ur. 23 lutego 1915 w Warszawie) – historyk, archiwista i muzeolog. Urodzony w Warszawie w rodzinie o tradycjach lewicowych, PPS-owskich. W 1934 roku ukończył gimnazjum im. Jana Zamojskiego w Warszawie. W latach 1934-1938 studiował historię na Uniwersytecie Warszawskim.Absolwent Wydziału Historii Uniwersytetu Warszawskiego, autor licznych publikacji o Warszawie i ruchu robotniczym. Uczeń Władysława Tomkiewicza i Wacława Tokarza. Obronił pracę magisterską Stanowisko Gdańska w czasie wojny polsko-szwedzkiej 1623-1629. W czasie niemieckiej okupacji pracował jako sekretarz i członek zarządu Społecznego Przedsiębiorstwa Budowlanego w Warszawie, gdzie zatrudnionych było wielu Żydów z tzw. „aryjskimi” papierami. Od jesieni 1942 r. do wybuchu Powstania Warszawskiego w mieszkaniu Janiny i Janusza Durków schronienie znalazło około 20 osób - uciekinierów z getta. Na wniosek Ocalonych Instytut Yad Vashem nadał państwu Durko tytuł „Sprawiedliwy wśród Narodów Świata” w 1989 roku. W 1948 roku obronił pracę doktorską Początki ruchu socjalistycznego w Królestwie Polskim. W 1955 otrzymał tytuł docenta. Od 1945 roku był pracownikiem naukowym Instytutu Pamięci Narodowej i Instytutu Historii Najnowszej. W latach 1947-1951 wykładał na Akademii Nauk Politycznych. Od 1951 roku pracował w WHP/ZHP przy KC PZPR, gdzie kierował tamtejszym archiwum. Od 1971 do 1981 roku pracował Centralnym Archiwum PZPR, którego był kierownikiem. W latach 1952-2004 był dyrektorem Muzeum Historycznego m.st. Warszawy (najdłuższy staż w Polsce). Przez wiele lat związany z Zakładem Historii Partii przy KC PZPR, gdzie był wicedyrektorem, następnie z Centralnym Archiwum KC PZPR. Członek Komitetu Opieki nad Starymi Powązkami im. Jerzego Waldorffa. Współzałożyciel i członek Towarzystwa Przyjaciół Warszawy.

    Był profesorem Uniwersytetu Warszawskiego (od 1947) oraz członkiem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego (od 1945) i Polskiej Akademii Umiejętności (od 1951). Prezes Polskiego Towarzystwa Historycznego w latach 1947-1949, TMH w latach 1950-1953. W 1947 odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.

    Jest pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie, kwatera 150-V-6.

    Towarzystwo Miłośników Historii (TMH) – towarzystwo naukowe skupiające zarówno zawodowych historyków, jak i miłośników historii. Utworzone w 1906 r. we Lwowie w celu popierania rozwoju badań historycznych oraz ich krzewienia ze szczególnym uwzględnieniem dziejów polskich. Towarzystwo pozostało temu wierne, nie przerywając działalności nawet podczas dwóch wojen światowych, starając się zawsze włączać w nurt obywatelskich powinności i wyrażać niezależne opinie. Dnia 17 listopada 1906 r., na zebraniu organizacyjnym w sali Towarzystwa Kredytowego Miejskiego przy ul. Czackiego (wówczas Włodzimierskiej), wybrano pierwszy Zarząd Towarzystwa Miłośników Historii, do którego weszli wybitni historycy. Prezesem został Aleksander Jabłonowski — historyk, wydawca źródeł do dziejów Polski w XVI w., etnograf, kartograf, współorganizator i prezes Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. Rozpoczęto organizowanie zebrań naukowych (w różnych lokalach Warszawy), przejęto czasopismo naukowe, ukazujący się od 1905 r. "Przegląd Historyczny", który do dzisiaj jest organem TMH. Od roku 1925 TMH jest oddziałem autonomicznym Polskiego Towarzystwa Historycznego.Mariusz Karpowicz (ur. 20 stycznia 1934 w Czombrowie, zm. 3 listopada 2015 w Warszawie) – polski historyk sztuki, profesor nauk humanistycznych, nauczyciel akademicki Instytutu Historii Sztuki Wydziału Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Zbigniew Romek (ur. 1954) - polski historyk historiografii i dziejów myśli społecznej XX wieku. Doktorat w Instytucie Historii PAN w 1991 roku. Habilitacja w 2011 roku tamże. Zatrudniony w pracowni Dziejów Myśli Społecznej i Politycznej Instytutu Historii PAN.
    Jerzy Antoni Kowalczyk – polski historyk sztuki, profesor doktor habilitowany specjalizujący się w historii sztuki nowożytnej.
    Lauda (lit. Liaudė) – region etnograficzno-historyczny położony na północ od Kowna, którego nazwa pochodzi od zajmującej centralne miejsce niewielkiej rzeczki Laudy, prawego dopływu Niewiaży. Rozciągał się między Niemnem, Wilią a rzeką Dubissą, za którą zaczynała się etniczna Żmudź (historyczna i administracyjna granica Żmudzi przebiegała wzdłuż Niewiaży). W szerokim znaczeniu (Lauda – Kowieńszczyzna) obejmowała około 6500 km².
    Towarzystwo Naukowe Warszawskie (TNW) – polskie towarzystwo naukowe z siedzibą w Warszawie, o strukturze akademickiej z dwustopniowym członkostwem na podstawie wyboru.
    Order Odrodzenia Polski, Polonia Restituta – drugie najwyższe polskie państwowe odznaczenie cywilne (po Orderze Orła Białego), nadawane za wybitne osiągnięcia na polu oświaty, nauki, sportu, kultury, sztuki, gospodarki, obronności kraju, działalności społecznej, służby państwowej oraz rozwijania dobrych stosunków z innymi krajami. Ustanowione przez Sejm Rzeczypospolitej ustawą z dnia 4 lutego 1921 jako najwyższe odznaczenie państwowe po Orderze Orła Białego. Na straży honoru Orderu stoi Kapituła Orderu.
    Państwowy Instytut Sztuki Teatralnej (PIST) – szkoła teatralna utworzona w Warszawie w 1932 z inicjatywy Aleksandra Zelwerowicza (który został jej pierwszym dyrektorem) i Leona Schillera.
    Uniwersytet Warszawski – polska uczelnia państwowa, założona 19 listopada 1816 roku w Warszawie. Najlepszy uniwersytet w Polsce według The Times Higher Education Supplement (QS World University Rankings). W rankingu szanghajskim (ARWU) z 2012 roku uczelnia została sklasyfikowana na miejscach 301-400. Według ogólnoświatowego rankingu szkół wyższych Webometrics Ranking of World Universities ze stycznia 2013, opracowanego przez hiszpański instytut Consejo Superior de Investigaciones Científicas uczelnia zajmuje 1. miejsce w Polsce wśród uniwersytetów, a na świecie 234. pośród wszystkich typów uczelni. Corocznie uniwersytet zajmuje 1-2 miejsce w rankingu polskich uczelni państwowych przeprowadzanych przez "Rzeczpospolitą" i "Perspektywy".

    Reklama