• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Vycor

    Przeczytaj także...
    Szkło laboratoryjne – szlachetny gatunek szkła wysokiej klasy, odznaczający się dużą wytrzymałością mechaniczną i odpornością na nagłe zmiany temperatur oraz dużą odpornością na działanie odczynników chemicznych. Do produkcji szkła laboratoryjnego dodaje się tlenków baru, cynku, glinu, boru, magnezu. Szkło laboratoryjne stosowane jest do produkcji aparatury chemicznej i szklanego sprzętu laboratoryjnego. W zależności od dodanych składników i związanych z tym właściwościami, szkło laboratoryjne dzieli się na:Temperatura – jedna z podstawowych wielkości fizycznych (parametrów stanu) w termodynamice. Temperatura jest związana ze średnią energią kinetyczną ruchu i drgań wszystkich cząsteczek tworzących dany układ i jest miarą tej energii.
    Szkło − według amerykańskiej normy ASTM-162 (1983) szkło zdefiniowane jest jako nieorganiczny materiał, który został schłodzony do stanu stałego bez krystalizacji.

    Vycorszkło laboratoryjne charakteryzujące się dużą odpornością na wysoką temperaturę i na szok termiczny (pęknięcia powstałe wskutek nagłych zmian temperatury). Zostało pierwszy raz wyprodukowane przez firmę Corning Incorporated. Vycor składa się w 96% z ditlenku krzemu, ale w przeciwieństwie do krzemionki topionej, można z niego otrzymać formy o różnych kształtach.

    Krzemionka topiona (fused silica) to materiał otrzymywany w wyniku ultraszybkiego schładzania idealnie czystej, stopionej lub gazowej krzemionki otrzymanej w sztuczny sposób (np: poprzez hydrolizę tetrametoksysilanu, polisiloksanów itp.) w wyniku czego uzyskuje się materiał zwierający niemal wyłącznie fazę amorficzną, czym różni się od szkła kwarcowego, zawierającego znaczący udział fazy krystalicznej.Ditlenek krzemu (nazwa Stocka: tlenek krzemu(IV); krzemionka), SiO2 – nieorganiczny związek chemiczny z grupy tlenków, w którym krzem występuje na IV stopniu utlenienia.

    Metody produkcji[edytuj kod]

    Produkty z Vycoru wytwarzane są w kilkuetapowym procesie. Najpierw stosunkowo miękkie alkaliczno-borokrzemowe szkło jest topione i formowane typowymi technikami wyrabiania szkła w określony kształt. Jest poddawane działaniu wysokiej temperatury, która powoduje, że w szkle dochodzi do utworzenia dwóch faz szkła z określonym składem. Pierwsza z nich bogata jest w alkalia i borany, i może być łatwo rozpuszczona w kwasie. Druga faza jest praktycznie kwarcowa i jest nierozpuszczalna. Następnie szkło zanurza się w gorącym kwaśnym roztworze, który usuwa fazę rozpuszczalną, a pozostawiając fazę szkła kwarcowego. Na tym etapie szkło jest porowate. Ostatecznie szklany obiekt jest podgrzewany do temperatury wyższej niż 1200 °C, w której porowata struktura szkła się zlewa, w wyniku czego nowy obiekt nieco się kurczy i jest pozbawiony porów. Ostatecznym produktem tej techniki jest szkło zrekonstruowane.

    Niekiedy ostatni etap jest pomijany; pozostaje wtedy szkło porowate. Takie szkło ma dobre powinowactwo do wody i jest idealne do skraplania wody z pary wodnej. Jest szeroko rozpowszechnione w nauce i inżynierii.

    Zanurzenie porowatego szkła w pewnych związkach chemicznych przed ostatecznym etapem jego podgrzania powoduje zabarwienie tego materiału oraz zwiększa jego odporność na wysokie temperatury.




    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.015 sek.