• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Video CD

    Przeczytaj także...
    VHS (ang. Video Home System) – w latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych popularny standard zapisu i odtwarzania kaset wideo przeznaczony dla rynku konsumenckiego.High Definition Video Compact Disc (HDVCD) jest formatem zapisu cyfrowego strumienia audio-wideo na płycie kompaktowej. Jest kompatybilny z formatem DVD a powstał jako następcą standardu VCD.
    PhotoCD (PCD) to standard rozwinięty przez firmę Kodak dla zapisywania fotografii jako danych cyfrowych na dyskach optycznych. Zapisane obrazy domyślnie mają wymiary 2048 x 3072 pikseli. Posiadając odpowiednie oprogramowanie, można te obrazki oglądać, obrabiać je lub wysłać na drukarkę. Informacje mogą być później dodane do PhotoCD (jest to znane jako wielosesyjność).
    Logo VCD

    Video Compact Disc (VCD) – format zapisu cyfrowego strumienia audio-wideo na płycie kompaktowej. Format ten jest poprzednikiem DVD. Został stworzony w 1993 roku, dwa lata przed DVD.

    Typowa płyta VCD

    Specyfikacja techniczna[]

    Video[]

  • Kodek: MPEG-1
  • Rozdzielczość:
  • NTSC: 352 x 240
  • PAL/SECAM: 352 x 288
  • Wymiary (Format):
  • NTSC: 107:80 (0,3% różnicy od 4:3)
  • PAL/SECAM: 4:3
  • Ilość pełnych klatek na sekundę:
  • NTSC: 29,97 (30/1,001) lub 23,976 (24/1,001)
  • PAL/SECAM: 25
  • Bitrate: 1150 kilobitów na sekundę
  • Zmienność bitrate'u: CBR (stały)
  • Ogólna jakość obrazu miała być podobna do VHS, ale ze względu na artefakty i niższą rozdzielczość obrazu (zwłaszcza pionową) jest zazwyczaj niższa, niż na dobrej jakości niezużytej kasecie VHS. Z drugiej strony jakość VCD nie spada przy kolejnych odtworzeniach. Na źle skompresowanych VCD, z szybkim ruchem mogą występować artefakty blokowe ("pikseloza"). Szczególnie niskiej jakości można się spodziewać przy nagraniach konwertowanych z formatu VHS – niedoskonałości tych dwóch sposobów przechowywania nagrań w takiej sytuacji się sumują, a szum pochodzący z nagrania VHS dodatkowo wzmaga artefakty występujące w nagraniu VCD.

    DVD (Digital Video Disc lub Digital Versatile Disc) – rozpowszechniony w roku 1995 standard zapisu danych na optycznym nośniku danych, podobnym do CD-ROM (te same wymiary: 12 lub 8 cm) lecz o większej pojemności uzyskanej dzięki zwiększeniu gęstości zapisu.SECAMséquentiel couleur à mémoire (pl. kolejny kolor z pamięcią) – francuski system nadawania koloru w sygnale kolorowej telewizji analogowej. SECAM został opracowany przez zespół Henryka de France z zakładów Thomson. To pierwszy system telewizji kolorowej jaki został zastosowany w Europie.

    Video CD jest pod większością względów kompatybilne z DVD-Video, poza video nagranymi z częstotliwością klatek równą 23,976 na sekundę. Standard DVD-Video wymaga, by każdy strumień wideo MPEG-1 był skompresowany z częstotliwością 25 lub 29,97 klatek na sekundę.

    Audio[]

  • Kodek: MPEG-1 Audio Layer II
  • Częstotliwość próbkowania: 44 100 herców (44,1 kHz)
  • Kanały: Dwa kanały mono, lub jeden stereo
  • Bitrate: 224 kilobitów na sekundę
  • Zmienność bitrate'u: CBR (stały)
  • Jak większość opartych na CD standardów, audio VCD jest niekompatybilne ze standardem DVD-Video ze względu na różnicę w częstotliwości próbkowania; DVD wymagają 48 kHz, natomiast VCD używają 44.1 kHz.

    Sony – japońskie przedsiębiorstwo założone 7 maja 1946 roku przez Masaru Ibukę i Akio Moritę w Tokio jako Tokyo Telecommunications Engineering Company, obecnie jeden z największych światowych producentów elektroniki użytkowej. Spółka publiczna notowana na giełdach tokijskiej (TSE) i nowojorskiej (NYSE) (NYSE: SNE).MPEG-2 – grupa standardów stratnej kompresji ruchomych obrazów i dźwięku zatwierdzona przez MPEG (ang. Moving Picture Experts Group) w 1994 roku. Od roku 1995 jest zatwierdzonym standardem ISO/IEC nr 13818.

    Inne informacje[]

    Płyta VCD nagrywana jest na zwykłej płycie CD w przynajmniej dwóch sesjach. Na pierwszej sesji znajdują się dane sterujące, informacje służące do korekcji błędów i czasem inne pliki (np. trailery, zdjęcia reklamowe itp.). Na drugiej sesji umieszcza się właściwe pliki filmu. Może to być jeden lub więcej plików. Ponieważ w tej sesji nie zawarto danych z informacjami potrzebnymi do korekcji błędów wolna przestrzeń może zostać zagospodarowana na plik o wielkości np. 770 MB (na płycie 700 MB). Bitrate nagrywanego plików z video odpowiada temu stosowanemu podczas zapisu CD-Audio, by umożliwić odczyt tak nagranych płyt czytnikom 1x , które w chwili wdrażania standardu były jeszcze w użyciu. Pojedyncza płyta VCD może więc przechowywać dokładnie tyle minut video (po odliczeniu niewielkiej części pojemności zużytej na pierwszą sesję), ile płyta o tej samej pojemności mogłaby audio, co w porównaniu do kompresji MPEG-4 część 2 przy tej jakości jest wartością wyjątkowo niską. Płyty VCD mogą być odtwarzane przez komputerowe napędy CD-ROM oraz stacjonarne (podłączane do telewizora) odtwarzacze VCD. Również niektóre odtwarzacze DVD potrafią odtwarzać VCD.

    Telewizor, odbiornik telewizyjny (skrót: TV – ang. television, od gr. tele - daleko oraz łac. visio - obraz widziany) — urządzenie elektroniczne przeznaczone do zdalnego odbioru ruchomego obrazu, który jest nadawany przez telewizję i składa się z wyświetlanych jeden po drugim nieruchomych obrazów, z częstotliwością 25 lub 30 obrazów na sekundę lub inną. Pojedynczy obraz (nazywany też "klatką" – dla częstotliwości 25 wynosi 50, natomiast dla 30 wynosi 60 klatek) podzielony jest z kolei na linie poziome i pionowe. Typowe wartości linii to 1080, 720, 625 lub 525 linii.NTSC – amerykański system telewizji analogowej. Nazwa pochodzi od pierwszych liter nazwy organu, który zatwierdził system - National Television System Committee (pl. Krajowy Komitet ds. Systemu Telewizyjnego).

    Video CD zostało wprowadzone przez koncerny Philips i Sony w roku 1993. Był to standard VCD 1.1.

    W 1995 roku rozwinął się standard do VCD 2.0. Dodano obsługę: MPEG Segmented Play Items (SPI), zdjęć, strumieni muzyki (bez obrazu), interaktywnej kontroli odtwarzania (PBC), łączenia możliwości odtwarzania zarówno zawartości w standardzie NTSC, jak i PAL, wyższej jakości muzyki (bitrate 384 kbps) oraz kilka pomniejszych rzeczy.

    Wideo (z łaciny "widzę") – technika elektroniczna bazująca na sekwencji nieruchomych obrazów, które mogą być nagrywane, przetwarzane, transmitowane, a następnie odtwarzane dając złudzenie ruchu. Terminem tym określa się również sekwencję obrazów zarejestrowaną na nośniku danych.Stała przepływność ((ang.) constant bit rate, CBR) – cecha strumienia danych polegająca na transmisji bądź zapisie określonego segmentu utworzonych danych zawsze przy pomocy tej samej liczby bitów, niezależnie od stopnia skomplikowania zapisywanych danych.

    Udoskonaloną wersją VCD jest standard SVCD, który pozwala zapisać na standardowej płycie CD film skompresowany kodekiem MPEG-2 – tym samym, co w DVD, ale z mniejszą rozdzielczością obrazu.

    Istnieje wiele wariacji standardu VCD, między innymi XVCD, który pozwala na uzyskanie większej jakości kosztem krótszego czasu nagrania. Tylko niektóre urządzenia odtwarzające VCD radzą sobie z tymi modyfikacjami.

    Najefektywniejszą metodą nagrania filmu na płycie CD-R jest jednak użycie jednego z nowoczesnych kodeków, takiego jak XviD, zgodny z MPEG-4 część 2, wspierany przez większość nowszych odtwarzaczy.

    Przepływność (ang. bit rate lub bitrate) – w telekomunikacji i informatyce: prędkość z jaką sygnał cyfrowy przepływa przez kanał łączności.Dźwięk – wrażenie słuchowe, spowodowane falą akustyczną rozchodzącą się w ośrodku sprężystym (ciele stałym, cieczy, gazie). Częstotliwości fal, które są słyszalne dla człowieka, zawarte są w paśmie między wartościami granicznymi od ok. 16 Hz do ok. 20 kHz.

    Zobacz też[]

  • PhotoCD
  • HDVCD
  • SVCD
  • DVD



  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    CD-Audio, Audio-CD, CD-DA (ang. Compact Disc Digital Audio) – standard cyfrowego zapisu dźwięku na płycie kompaktowej, wykorzystujący do tego celu kodowanie PCM o częstotliwości próbkowania 44,1 kHz i rozdzielczości 16 bitów na próbkę.
    Herc (Hz) – jednostka miary częstotliwości w układzie SI (jednostka pochodna układu SI) i w wielu innych, np. CGS, MKS i MKSA. Definiuje się ją jako liczbę cykli na sekundę.
    Płyta kompaktowa (ang. Compact Disc, CD-ROM – Compact Disc – Read Only Memory) — poliwęglanowy krążek z zakodowaną cyfrowo informacją do bezkontaktowego odczytu światłem lasera optycznego. Zaprojektowany w celu nagrywania i przechowywania dźwięku, przy użyciu kodowania PCM, który dzisiaj jest tylko jednym ze standardów cyfrowego zapisu dźwięku. Taką płytę nazywa się CD-Audio. Dzięki dużej jak na swoje czasy pojemności, niezawodności i niskiej cenie, dysk kompaktowy stał się popularnym medium do zapisywania danych.
    MPEG-4 część 2 (znana też jako MPEG-4 ASP i MPEG-4 Visual) to kompresja video stworzona przez MPEG, wchodząca w skład standardu MPEG-4 (ISO/IEC 14496-2). Podobnie jak wiele innych opiera się o dyskretną transformację kosinusową. Do jej najpopularniejszych implementacji należą DivX, Xvid, 3ivx i libavcodec. Należy mieć na uwadze istnienie zupełnie innej kompresji – MPEG-4 część 10, lepiej znanej jako H.264 albo AVC, która też wchodzi w skład MPEG-4, a nie jest zgodna z częścią 2.
    Royal Philips Electronics (Koninklijke Philips Electronics N.V.), szerzej znany jako Philips – jest jednym z największych producentów elektroniki użytkowej na świecie. W 2003 przedsiębiorstwo zatrudniało 164 000 pracowników w ponad 60 krajach, a jego obroty wyniosły 29 miliardów €. Spółka publiczna, notowana na giełdach w Amsterdamie (na platformie EURONEXT; skrót PHIA) oraz nowojorskiej (tzw. "Wall Street"; (NYSE: PHG)). W obrębie koncernu działają spółki: Philips Consumer Lifestyle, Philips Lighting, Philips Healthcare.
    Xvid (dawniej XviD) jest biblioteką kodeków video podążającą za standardem MPEG-4, a w szczególności MPEG-4 Part 2 Advanced Simple Profile (ASP). Używa takich funkcji ASP jak b-frames, globalnych i dzielnicowych pikseli kompensacji ruchu, maskowania lumi, kwantyzacji treliażowej, H.263, MPEG i niestandardowych kwantyzacji matryc.
    PAL (ang. Phase Alternating Line) – standard nadawania koloru w sygnale telewizyjnym, używany w telewizji kolorowej. Został opracowany w Niemczech przez Waltera Brucha z zakładów Telefunken i po raz pierwszy zastosowany w 1967 roku.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.028 sek.