• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Via Appia



    Podstrony: [1] [2] [3] 4 [5]
    Przeczytaj także...
    Klaudiusz, Tiberius Claudius Drusus Nero Germanicus, oficjalna tytulatura cesarska: Tiberius Claudius Caesar Augustus Germanicus (ur. 1 sierpnia 10 p.n.e. w Lugdunum w Galii, zm. 13 października 54 n.e.) – historyk, czwarty cesarz rzymski od 25 stycznia 41 roku do swojej śmierci, syn Druzusa Starszego i Antonii Młodszej; bratanek cesarza Tyberiusza, stryj cesarza Kaliguli, brat Germanika.Drogi rzymskie – system dróg wybudowany przez Rzymian o łącznej długości przekraczającej 70 tys. kilometrów. Drogi miały na celu głównie ułatwienie przemieszczania się legionów oraz kupców. Pozwalały również na szybsze przekazywanie informacji dzięki zorganizowanej wzdłuż dróg poczty państwowej (cursus publicus). Była to jednak broń obosieczna: Tak samo przeciwko imperium mogli je wykorzystać barbarzyńcy.
    Uwagi[ | edytuj kod]
    1. Dokładny jego przebieg przedstawia J. Wielowiejski (Na drogach i szlakach Rzymian, dz. cyt., s. 100-103).
    2. Była pierwszą drogą rzymską nazwaną imieniem urzędnika, który zdecydował o jej budowie (później ustaliło się to jako reguła); wraz z nią powstał najstarszy akwedukt rzymski Aqua Appia (A. Rosset, dz. cyt., s. 169). Cenzorom z urzędu podlegało prowadzenie robót publicznych w czasach Republiki.
    3. Gdzie jej zakończenie znaczyły w porcie dwie kolumny widoczne dotychczas.
    4. Ponieważ wypadała tam połowa drogi między Forum Romanum a południowym kresem Lacjum przy Sinuessie (J. Wielowiejski, dz. cyt., s. 101).
    5. Będąc wówczas edylem, wymieniony jest na kamieniu milowym jako curator viae Appiae (A. Rosset, dz. cyt., s. 122).
    6. Odcinek ten sięgał od 38 mili przy Tripontium (obecnie Torre di Tre Ponti – od trzech mostów istniejących do dziś) do piątej mili za Terraciną (J. Wielowiejski, dz. cyt., s. 101-102.
    7. Według innego fragmentu u Liwiusza (X, 47), choć Diodor mówi o nawierzchni kamiennej aż do Kapui (Bibliotheca historica XX, 36,2); por.J. Wielowiejski, dz. cyt., s. 95.
    8. Ponieważ Prawo XII tablic (V wiek p.n.e.) zabraniało grzebania zmarłych w obrębie miasta, chowano ich w pobliżu dróg, za murami (nekropole).

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. A. Rosset, dz. cyt., s. 70.
    2. J. Wielowiejski, dz. cyt., s. 100.
    3. J. Wielowiejski, dz. cyt., s. 101.
    4. A. Rosset, dz. cyt., s. 124.
    5. Ab Urbe condita IX, 29,6.
    6. J. Wielowiejski, dz. cyt., s. 95.
    7. J. Wielowiejski, dz. cyt., s. 102.
    8. A. Rosset, dz. cyt., s. 90, 92. Wiadomo również, że cesarz Hadrian wydał 1,147 mln sesterców na przebrukowanie tej drogi na długości ponad 15 mil (23,31 km), a część (prawie 570 tys. sesterców) zebrali właściciele przydrożnych gruntów (A. Rosset, dz. cyt., s. 182).
    9. Lexikon der Antike. Leipzig: Bibliographisches Institut, 1971, s. 580.
    10. A. Rosset, dz. cyt., s. 90-92.
    11. A. Rosset, dz. cyt., s. 81, 91.
    12. A. Rosset, dz. cyt., s. 80.
    13. L. Zerbini, dz. cyt., s. 40.
    14. A. Rosset, dz, cyt., s. 162.
    15. L. Zerbini, dz. cyt., s. 33.
    16. M. Jaczynowska: Historia starożytnego Rzymu. Warszawa: PWN, 1978, s. 157.
    17. Słownik kultury antycznej (red. L. Winniczuk). Warszawa: Wiedza Powszechna, 1988, s. 46.
    18. J. Wielowiejski, dz. cyt., s. 100-101.
    Forum Romanum (pol. – rynek rzymski), inna nazwa to Forum Magnum – najstarszy plac miejski w Rzymie, otoczony sześcioma z siedmiu wzgórz: Kapitolem, Palatynem, Celiusem, Eskwilinem, Wiminałem i Kwirynałem. Główny polityczny, religijny i towarzyski ośrodek starożytnego Rzymu, miejsce odbywania się najważniejszych uroczystości publicznych.Domicjan (ur. 24 października 51, zm. 18 września 96), Domitianus, Titus Flavius Domitianus, Imperator Caesar Domitianus Augustus, urodzony w Rzymie syn Wespazjana i Domitilli Starszej. Brat Tytusa Flawiusza i Domitilli Młodszej. Cesarz rzymski z dynastii Flawiuszy panujący od 14 września 81 roku do 18 września 96 roku n.e. W początkach swojego panowania w roku 82 osobiście poprowadził siłami 9 legionów wyprawę wojenną przeciwko germańskim plemionom Chattów, których pokonał i odepchnął w głąb Germanii, rozszerzając Agri Decumates, odbył z tego tytułu uroczysty triumf i przyjął przydomek Germanicus w roku 85. Także w tym roku Dakowie najechali na prowincję Mezję. Po sprowadzeniu posiłków, w tym jednego legionu z Brytanii, Rzymianie ruszyli do kontrnatarcia zakończonego klęską (zniszczony cały legion V Alaude). Na teren wojny przybył osobiście Domicjan (rok 88), lecz wobec groźby najazdu plemion Jazygów, Markomanów, Kwadów oraz buntu, który wzniecił Saturninus, namiestnik Górnej Germanii, został zmuszony do zawarcia pokoju z władcą Daków w roku 89. Uznał go za króla, obiecał coroczne subsydia pieniężne, specjalistów od fortyfikacji obronnych, licząc na nich jako sojuszników przeciwko innym agresywnym plemionom. Decebal miał zwrócić jeńców wojennych oraz wydać część broni, czego nie uczynił. W roku 92 cesarz przeprowadził wyprawę przeciwko Jazygom, Kwadom i Markomanom. Przeprowadził reformy w administracji państwa, na wysokie stanowiska w kancelariach cesarskich powołując zamiast wyzwoleńców ekwitów, do pobierania podatków wyznaczył państwową służbę z prokuratorami do ich pilnowania (zakończył działalność prywatnych spółek publikanów pobierających podatki). Wyższe stanowiska w armii powierzał również ekwitom, pomijając senatorów. Dokończył budowę Koloseum.


    Podstrony: [1] [2] [3] 4 [5]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Curiatii (Kuracjusze) - albański ród patrycjuszowski rzekomo przyjęty do senatu rzymskiego za panowania Tullusa Hostiliusza. Trzej bliźniaków z tego rodu stoczyło podobno walkę z Horacjuszami i wszyscy w niej zginęli.
    Quo vadis: Powieść z czasów Nerona – powieść historyczna Henryka Sienkiewicza. Opublikowana najpierw w odcinkach w warszawskiej „Gazecie Polskiej” (lata 1895–96) i – z minimalnym opóźnieniem w stosunku do „Gazety” – także w krakowskim dzienniku „Czas” i „Dzienniku Poznańskim”. Wkrótce powieść została wydana w formie druku zwartego, jej premiera odbyła się w Krakowie, w 1896 roku. Powieść odniosła światowy sukces i została przetłumaczona na ponad pięćdziesiąt języków. Część rękopisu powieści przechowywana jest w Ossolineum we Wrocławiu.
    Neapol (wł. Napoli, j. neapolitański Nàpule, łac. Neapolis z gr. he nea polis, dosł. nowe miasto) – miasto w południowych Włoszech w rejonie Kampania, którego jest stolicą, a także ośrodkiem administracyjnym prowincji Neapol. Założony przez Greków jako Partenope.
    Publiusz Eliusz Hadrian (Publius Aelius Hadrianus; ur. 24 stycznia 76 w Itálice lub Rzymie, zm. 10 lipca 138 w Bajach) – w latach 117-138 cesarz rzymski. Po śmierci został zaliczony w poczet bogów.
    Kapua (wł. Capua) – miejscowość i gmina we Włoszech, w regionie Kampania, w prowincji Caserta, położona na południe od Rzymu nad rzeką Volturno. W 73 r. p.n.e. wybuchło tu powstanie niewolników, nazwane od wodza tego powstania powstaniem Spartakusa.
    Maksencjusz, właściwie Marcus Aurelius Valerius Maxentius (ur. ok. 280, zm. 28 października 312) – cesarz rzymski od 306 do 312 roku. Syn Maksymiana i jego drugiej żony - Eutropii, brat dwóch cesarzowych: Teodory i Fausty.
    Architektura starożytnego Rzymu była początkowo związana tylko z Rzymem. Później, co było efektem licznych podbojów, jej zasięg ogarnął prawie całą Europę Zachodnią, Bałkany, Grecję, Azję Mniejszą, Syrię, Palestynę i Afrykę Północną. Okres, w którym trwał stopniowy jej rozwój, rozkwit i okres schyłkowy to czas od VI w. p.n.e. do V w. Okres ten można podzielić na kilka etapów:

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.034 sek.