• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • VY Canis Majoris



    Podstrony: [1] [2] [3] [4] 5
    Przeczytaj także...
    Antares (alfa Scorpii, α Sco) – gwiazda podwójna, najjaśniejsza w gwiazdozbiorze Skorpiona. Jest położona w odległości ok. 550 lat świetlnych od Ziemi, a jej jasność wizualna przekracza ok. 10 000 razy jasność Słońca. Masa wynosi ok. 15 mas Słońca. Na niebie Antares osiąga wielkość gwiazdową od 0,9 do 1,8. Średnica tego czerwonego nadolbrzyma sięga 1,182 mld km. Zewnętrzna powłoka gazowa tej gwiazdy jest stosunkowo zimna - 3400 K, przez co możemy oglądać Antaresa jako obiekt o czerwono-pomarańczowej barwie.UY Scuti – jasny czerwony nadolbrzym oraz gwiazda zmienna znajdująca się w gwiazdozbiorze Tarczy, największa znana gwiazda pod względem średnicy. Jej szacowany promień wynosi 1700 promieni Słońca, czyli około 1,2 miliarda kilometrów (7,9 AU), a jej objętość przekracza objętość Słońca 5 miliardów razy. Gwiazda znajduje się około 2,9 kiloparseka (9500 lat świetlnych) od Ziemi. Jeśli znajdowałaby się w centrum Układu Słonecznego, wykraczałaby poza orbitę Jowisza, jednak jako że jej dokładny rozmiar nie jest znany, możliwe że wchłonęłaby również Saturna.
    Przypisy[ | edytuj kod]
    1. SIMBAD, Centre de Données astronomiques de Strasbourg (ang.). [dostęp 2012-02-15].
    2. C. J. Lada, M. Reid. The discovery of a molecular cloud associated with VY CMa. „Bulletin of the American Astronomical Society”. 8, s. 322, marzec 1976. Bibcode1976BAAS....8R.322L (ang.). 
    3. S. J. Lipscy, M. Jura. Radio photosphere and mass-loss envelope of VY Canis Majoris. „The Astrophysical Journal”. 626 (1), s. 439-445, 2005. DOI: 10.1086/429900. Bibcode2005ApJ...626..439L (ang.). 
    4. M. Wittkowski, N. Langer, G. Weigelt. Diffraction-limited speckle-masking interferometry of the red supergiant VY CMa. „Astronomy and Astrophysics”. 340, s. 39-42, październik 1998. arXiv:astro-ph/9811280. Bibcode1998A&A...340L..39W (ang.). 
    5. J. D. Monnier, W. C. Danchi, D. S. Hale, E. A. Lipman, P. G. Tuthill, C. H. Townes. Mid-infrared interferometry on spectral lines. II. Continuum (dust) emission around IRC +10216 and VY Canis Majoris. „The Astrophysical Journal”. 543 (2), s. 861–867, listopad 2000. DOI: 10.1086/317126. Bibcode2000ApJ...543..861M (ang.). 
    6. 15 Biggest Stars In The Universe | With Fascinating Details - RankRed, „RankRed”, 30 listopada 2017 [dostęp 2018-09-12] (ang.).
    7. Charles J. Lada, Mark J. Reid. CO observations of a molecular cloud complex associated with the bright rim near VY Canis Majoris. „The Astrophysical Journal”. 219, s. 95-104, styczeń 1978. DOI: 10.1086/155758. Bibcode1978ApJ...219...95L (ang.). 
    8. Hipparchos catalogue: query form (ang.). 2006. [dostęp 2012-02-15].
    9. L. J. Robinson. Three somewhat overlooked facets of VY Canis Majoris. „Commission 27 of the I. A. U., Information Bulletin on Variable Stars”. 599, grudzień 1971. Bibcode1971IBVS..599....1R (ang.). 
    10. Stellar distances (ang.). październik 2006. [dostęp 2012-02-15].
    11. Roberta M. Humphreys, VY Canis Majoris: The Astrophysical Basis of Its Luminosity, „arXiv”, 13 października 2006, arXiv:astro-ph/0610433 [dostęp 2012-02-15] (ang.).
    12. Spectrum of massive star VY Canis Majoris (ang.). [dostęp 2012-02-15].
    13. HubbleSite: Astronomers Map a Hypergiant Star's Massive Outbursts
    14. Philip Massey, Emily M. Levesque, Bertrand Plez. Bringing VY Canis Majoris down to size: an improved determination of its effective temperature. „The Astrophysical Journal”. 646 (2), s. 1203-1208, sierpień 2006. DOI: 10.1086/505025. Bibcode2006ApJ...646.1203M (ang.). 
    15. Joe Rao: Extreme Stargazing: The Biggest, Brightest and Best Night Sky Sights (ang.). Yahoo! News, 2012-08-29. [dostęp 2013-03-27].

    Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • VY Canis Majoris w bazie SIMBAD (ang.)
  • Astronomers Map a Hypergiant Star's Massive Outbursts, HubbleSite NewsCenter, 2012-02-15
  • Helton, L. Andrew. Research Topics – VY Canis Majoris, University of Minnesota, 2012-02-15
  • „What is the Biggest Star in the Universe?”, Universe Today, 2012-02-15
  • NML Cygni – czerwony hiperolbrzym i jedna z największych znanych gwiazd, o promieniu około 1650 razy większym niż promień Słońca, co odpowiada średnicy 15,3 j.a. Jej odległość od Ziemi wynosi ok. 1,61 kpc (około 5250 lat świetlnych). NML Cygni jest częścią asocjacji gwiazdowej Cygnus OB2.Merkury – najmniejsza i najbliższa Słońcu planeta Układu Słonecznego. Jako planeta wewnętrzna znajduje się dla ziemskiego obserwatora zawsze bardzo blisko Słońca, dlatego jest trudna do obserwacji. Mimo to należy do planet widocznych gołym okiem i była znana już w starożytności. Merkurego dojrzeć można jedynie tuż przed wschodem lub tuż po zachodzie Słońca.


    Podstrony: [1] [2] [3] [4] 5



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Paralaksa – efekt niezgodności różnych obrazów tego samego obiektu obserwowanych z różnych kierunków. W szczególności paralaksa odnosi się do jednoczesnego obserwowania obiektów leżących w różnych odległościach od obserwatora lub urządzenia obserwującego, a objawia się tym, że obiekty te na obu obrazach są oddalone od siebie o odmienną odległość kątową lub też nachodzą na siebie na tych obrazach w odmiennym stopniu.
    Saturn – gazowy olbrzym, szósta planeta Układu Słonecznego pod względem oddalenia od Słońca, druga po Jowiszu pod względem masy i wielkości. Charakterystyczną jego cechą są pierścienie, składające się głównie z lodu i w mniejszej ilości z odłamków skalnych; inne planety-olbrzymy także mają systemy pierścieni, ale żaden z nich nie jest tak rozległy ani tak jasny. Według danych z lipca 2013 roku znane są 62 naturalne satelity Saturna.
    Diagram Hertzsprunga-Russella (H-R) – wykres klasyfikujący gwiazdy. Został skonstruowany w 1911 r. przez E. Hertzsprunga, a w 1913 r. udoskonalony przez H.N. Russella.
    Jowisz – piąta w kolejności oddalenia od Słońca i największa planeta Układu Słonecznego. Jego masa jest nieco mniejsza niż jedna tysięczna masy Słońca, a zarazem dwa i pół raza większa niż łączna masa wszystkich innych planet w Układzie Słonecznym. Wraz z Saturnem, Uranem i Neptunem tworzy grupę gazowych olbrzymów, nazywaną czasem również planetami jowiszowymi.
    Gwiazda zmienna półregularna – gwiazda należąca do klasy czerwonych olbrzymów lub czerwonych nadolbrzymów posiadająca cechy podobne do miryd. Krzywa zmian jasności gwiazd półregularnych jest mało regularna oraz często posiada kilka nakładających się okresów i amplitud. Okresy regularnych zmian jasności przeplatają się z okresami wyraźnej nieregularności.
    Betelgeza (Betelgeuse, Alfa Orionis) – czerwony nadolbrzym w gwiazdozbiorze Oriona, dziewiąta pod względem jasności gwiazda na nocnym niebie (+0,45). Jest odległa od Słońca o około 640 lat świetlnych, jednak odległość jest wyznaczona z dużą niepewnością.
    Hipernowa (kolapsar) – hipotetyczny rodzaj wysokoenergetycznej supernowej powstający, gdy wyjątkowo masywna gwiazda zapada się na skutek ustania w niej reakcji termojądrowych.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.057 sek.