• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Utensylia

    Przeczytaj także...
    Kadzidło (arab.: لبٌان, lubbān, hebr. ketoret, gr. libanos, thymiana, łac. tus, incensum) – substancje zapachowe uwalniane podczas spalania, pochodzenia naturalnego stosowane w rytuałach religijnych, medytacji, w kosmetyce, kuchni i medycynie.Łódka (łac. navicula "łódka") – naczynie, w którym przechowuje się kadzidło, czyli płatki kwiatów i zasuszoną żywicę, używane do spalania podczas okadzeń.
    Monstrancja (z łac. monstrare − pokazywać) − naczynie liturgiczne służące w liturgii katolickiej do umieszczania w nim konsekrowanej hostii, celem wystawiania na ołtarz podczas nabożeństw, adoracji, błogosławieństwa Najświętszym Sakramentem oraz w czasie procesji teoforycznej.
    XVIII-wieczne utensylia liturgiczne: puszka na komunikanty, patena i kielich (Muzeum Diecezjalne w Bremie)

    Utensylia (daw. utensilia) – przedmioty potrzebne do wykonywania jakiejś czynności lub zajęcia; współcześnie – szeroko rozumiane narzędzia, przybory, sprzęt – akcesoria.

    Kielich (Calix sacrificus) – w chrześcijaństwie, jedno z naczyń liturgicznych używanych do sprawowania sakramentu Eucharystii.Trybularz lub kadzielnica – rodzaj utensyliów liturgicznych służący do okadzania w czasie uroczystości religijnych. Stanowi go metalowa szkatuła umocowana na łańcuszkach i zamykana przykrywką, w którym umieszcza się metalowy koszyczek (kociołek) wypełniony rozżarzonymi bryłkami węgla drzewnego, na które sypie się kadzidło. Substancje żywiczne i różne zioła zawarte w kadzidle pod wpływem temperatury wydzielają aromatyczną woń. W liturgiach chrześcijańskich, zarówno rzymskiej jak i wschodnich trybularz używany jest do okadzeń: Najświętszego Sakramentu, celebransa, wiernych, ołtarza, darów ofiarnych, krzyża, ewangeliarza, paschału, relikwii świętych i obrazów Chrystusa wystawionych do publicznej czci.

    Określenie pochodzące z łac. utensilia – sprzęty, naczynia, narzędzia (od utensilis – użyteczny).

    W aspekcie liturgicznym i historyczno-artystycznym pod pojęciem tym rozumiane są naczynia liturgiczne, takie jak: kielichy, monstrancje, pacyfikały, ampułki, łódki do kadzidła, kadzielnice, puszki na komunikanty, czyli cyboria itp.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Słownik wyrazów obcych PWN, Warszawa: PWN, 1991, s. 892; M. Arcta Słownik wyrazów obcych, Warszawa: Wyd. S. Arcta, 1947, s. 385.
    2. Słownik łacińsko-polski (opr. K. Kumaniecki). Warszawa: PWN, 1975.
    3. Por. Rupert Berger: Mały słownik liturgiczny. Poznań: "W drodze", 1990, s. 99n.
    Naczynia liturgiczne – naczynia używane w chrześcijaństwie głównie podczas Mszy Św. do jej sprawowania i poza nią. Służą najczęściej do przechowywania artykułów niezbędnych do Mszy: wody, wina, opłatków (hostii), a także konsekrowanych Hostii, oraz do wykonywania czynności związanych z odprawianiem Mszy (np. obmycie rąk – lavabo). Są to m. in.:Brema (niem. Bremen) – miasto w północnych Niemczech, położone nad rzeką Wezerą (niem. Weser) w odległości ok. 60 km od jej ujścia do Morza Północnego. Brema jest miastem na prawach kraju związkowego Niemiec (patrz: "Wolne Hanzeatyckie Miasto Brema"), któremu podlega oprócz samego miasta Brema, leżące około 60 km na północ Bremerhaven.




    Warto wiedzieć że... beta

    Ampułki - w chrześcijaństwie naczynia liturgiczne, w których przechowywane jest wino lub woda. Używane obecnie w liturgii podczas przygotowania darów, gdy kapłan wlewa do kielicha wino i wodę, a następnie obmywa palce swoich dłoni (lavabo). Ampułek używa się również do puryfikacji kielicha, puszek i pateny.
    Pacyfikał - relikwiarz w kształcie krzyża lub monstrancji, podawany wiernym do ucałowania. W dawniejszych czasach noszony przez biskupów. Podczas sakry biskupiej nakładany na przyszłego biskupa, podczas wizytacji parafialnej podawany biskupowi do ucałowania przy wejściu do świątyni.
    Komunikant (łac. Communicans – dzielący się z kimś) – w chrześcijaństwie mała hostia; wypiekany jest z mąki i wody. Po konsekracji staje się Komunią Świętą.
    Łacina, język łaciński (łac. lingua Latina, Latinus sermo) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.753 sek.