• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Układ w Edinburgh-Northampton

    Przeczytaj także...
    Auld Alliance (fr. Vieille Alliance, Stare Przymierze) – seria kolejnych traktatów, o charakterze zarówno obronnym jak i ofensywnym, zawieranych pomiędzy Szkocją i Francją, a skierowanych przeciwko Anglii. Według niektórych źródeł pierwszy sojusz tego rodzaju miał zostać zawarty w 1165 przez Wilhelma I Lwa, Ludwika VII i Magnusa V, brak jest jednak żadnych pisemnych źródeł potwierdzających taką współpracę pomiędzy królami Francji, Szkocji i Norwegii. Pierwsze udokumentowane porozumienie tego rodzaju zostało podpisane w Paryżu 23 października 1295 - jego sygnatariuszami byli John Balliol i Filip IV Piękny, przy kolejnych okazjach było ono odnawiane (w szczególności w czasie wojny stuletniej). Formalny koniec "Starego Przymierza" nastąpił wraz z podpisaniem Traktatu Edynburskiego w 1560, na mocy którego niewielkie siły francuskie opuściły Szkocję, spełniając tym samym żądania Anglii.Robert I, Robert VIII de Bruce, (średniowieczny gael. Roibert a Briuis; współczesny gael. Raibeart Bruis (ur. 11 lipca 1274, zm. 7 czerwca 1329) – król Szkocji 1306 – 1329.
    Bitwa po Dunbar – starcie zbrojne, które miało miejsce 27 kwietnia 1296 r. między armią szkocką Johna Comyna a wojskami angielskimi pod wodzą Johna de Warrene, hrabiego Surrey.

    Układ Edynburg-Northamptontraktat pokojowy podpisany 17 marca 1328 roku przez Szkocję i Anglię. Przyniósł on kres I wojny o niepodległość Szkocji, która została rozpoczęta inwazją wojsk angielskich w 1296 roku.

    Traktat został podpisany w Edynburgu przez króla Szkocji Roberta Bruce. Ratyfikowany został 1 maja przez angielski parlament, obradujący w Northampton. Dokument został spisany w języku francuskim i znajduje się w Narodowym Archiwum Szkocji (National Archives of Scotland) w Edynburgu.

    Traktat pokojowy – umowa międzynarodowa między dwoma lub więcej wrogimi stronami, zazwyczaj państwami lub rządami, formalnie kończąca wojnę lub konflikt zbrojny między tymi stronami. Różni się od rozejmu, który jest umową zaprzestania działań wojennych, lub kapitulacji, gdzie armia zgadza się na oddanie broni, lub zawieszenia broni gdzie strony zgadzają się na czasowe lub permanentne zaprzestanie walk.Język francuski (fr. langue française lub français) – język pochodzenia indoeuropejskiego z grupy języków romańskich. Jako językiem ojczystym posługuje się nim ok. 80 mln ludzi: ok. 65 mln Francuzów, ok. 4,5 mln Belgów (czyli 42%), ok. 1,5 mln Szwajcarów (czyli 20%), a także ok. 8 mln mieszkańców kanadyjskich prowincji Québec, Ontario i Nowy Brunszwik. Ok. 201 milionów osób na całym świecie używa francuskiego jako języka głównego (oszacowanie z 2009 r. według Organisation mondiale de la Francophonie), a 72 miliony jako drugiego języka codziennego (w tym krajach Maghrebu). Wiele z tych osób mieszka w krajach, w których francuski jest jednym z języków urzędowych, bądź powszechnie używanych (54 kraje). Paradoksalnie, w Algierii, Maroku, i Tunezji, gdzie nie ma statusu języka urzędowego, jest bardziej rozpowszechniony niż w wielu krajach Czarnej Afryki, w których jest jedynym językiem urzędowym.

    Na mocy traktatu, w zamian za zapłatę 100.000 £, Anglia zgodziła się na to, że:

  • Szkocja jest w pełni suwerennym państwem
  • Robert I Bruce i jego następcy oraz spadkobiercy są prawowitymi władcami Szkocji
  • granica między państwami będzie taka jak za panowania króla Szkocji Aleksandra III.
  • Przebieg wojny[]

    Bezpośrednią przyczyną wybuchu wojny były spory o koronę Szkocji po śmierci Aleksandra III. Początkowo roszczenia do korony Jana Balliola popierał angielski król Edward I Długonogi. W 1292 roku Jan Balliol został koronowany na króla Szkocji. Edward I Długonogi niebawem jednak zmienił zdanie i najechał na Szkocję. Po przegranej bitwie pod Dunbar w 1296 roku Jan Balliol abdykował. Cała wojna zakończyła się zwycięstwem Szkotów i koronacją Roberta Bruce w 1323 roku.

    Magnús Magnússon (ur. 12 października 1929 w Reykjavíku - zm. 7 stycznia 2007 w Blairskaith, East Dunbartonshire) – brytyjski prezenter telewizyjny związany ze stacją BBC, dziennikarz, tłumacz i pisarz.Układ w Corbeil z 1326 roku odnowił Stare Przymierze między Francją a Szkocją. Potwierdziło to sojusz tych państw przeciwko Anglii.

    Król Edward II zatwierdził rozejm, lecz jednocześnie pozwalał na ataki angielskich kaprów na flamandzkie statki handlujące ze Szkocją. Jednym ze złupionych statków był „Pelarym” wart 2 000 £. Po jego przejęciu wymordowano wszystkich Szkotów znajdujących się na pokładzie. Roberta Bruce wielokrotnie, bezskutecznie domagał się zaprzestania tych ataków. W związku z tym 26 kwietnia 1326 roku w odnowił przymierze z Francją, podpisując z nią układ w Corbeil. W 1327 Szkoci zaatakowali północną Anglię. 4 sierpnia wygrali bitwę pod Stanhope Park w hrabstwie Durham.

    Roger de Mortimer (ur. 25 kwietnia 1287, zm. 29 listopada 1330) – 8. baron Wigmore, 1. hrabia walijskiej Marchii, w latach 1308-1318 Lord Namiestnik Irlandii z nadania Edwarda II, kochanek królowej angielskiej Izabeli Francuskiej, żony króla Edwarda II.Izabela, zwana Izabelą Francuską lub Wilczycą z Francji (ur. 1295 w Paryżu, zm. 22 sierpnia 1358), księżniczka francuska, i królowa Anglii z dynastii Kapetyngów, córka króla Francji Filipa IV Pięknego i królowej Nawary Joanny I. Siostra królów Ludwika X, Filipa V i Karola IV. Żona króla Anglii Edward II Plantenegeta i matka jego następcy Edward III.

    Negocjacje[]

    Wdowa po królu Izabela i Roger Mortimer, regent Edwarda III uznali, że podpisanie traktatu pokojowego jest jedyną drogą, która pozwala zakończyć wojnę. W październiku 1327 wysłani oni posłów w celu rozpoczęcia negocjacji. 1 marca 1328 roku angielski parlament obradujący w Yorku, na czele którego stał Edward II określił angielskie warunki pokoju. Negocjacje zakończyły się 17 marca. Traktat został podpisany w Opactwie Holyrood w Edynburgu. Ratyfikowany został 1 maja 1328 roku przez angielski parlament, obradujący w Northampton.

    Edward I, zwany Długonogim (ang. Longshanks) lub Młotem na Szkotów (ang. Hammer of the Scots) (ur. 17 czerwca 1239 w Londynie, zm. 7 lipca 1307 w Burgh koło Carlisle) – król Anglii od 1272 r., najstarszy syn króla Henryka III i Eleonory, córki Rajmunda Beregara IV, hrabiego Prowansji. Zyskał sławę wojownika, który podbił Walię i ujarzmił Szkocję.Opactwo Holyrood zbudowane w 1128 przez króla Dawida I Szkockiego, jest dziś zrujnowanym augustiańskim opactwem w Edynburgu w Szkocji. Zlokalizowane jest na terenach Królewskiego Pałacu Holyrood.

    Przypisy

    1. Zdjęcie dokumentu z Narodowego Archiwum Szkocji (ang.).
    2. SCOTLAND IN THE HUNDRED YEARS' WAR (ang.).
    3. Magnús Magnússon: Scotland: The Story of a Nation London. Londyn rok= 2000: HarperCollins. ISBN 0-00-257148-X.
    (window.RLQ=window.RLQ||).push(function(){mw.log.warn("Gadget \"edit-summary-warning\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");mw.log.warn("Gadget \"wikibugs\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");mw.log.warn("Gadget \"ReferenceTooltips\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");mw.log.warn("Gadget \"main-page\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");});
    Durham (County Durham) – hrabstwo ceremonialne i jednolita jednostka administracyjna (unitary authority) w północno-wschodniej Anglii, w regionie North East England, położone nad Morzem Północnym.Kaper (mn. kaprowie, kaprzy) - armator lub dowódca, również członek załogi uzbrojonego statku handlowego, walczący na własny koszt i ryzyko w służbie swego mocodawcy prowadzącego wojnę na morzu. Mocodawca zapewniał kaprowi ochronę prawną (w tym prawo do noszenia na statku jego bandery) oraz prawo do zachowania większości zysków.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Northampton – miasto w Wielkiej Brytanii, w Anglii, ośrodek administracyjny hrabstwa Northamptonshire. Położone 108 km na północ od Londynu, nad rzeką Nene. Populacja dystryktu Northampton wynosi 200 100, zaś samej metropolii - 189 474. Miasto jest ważnym ośrodkiem przemysłowym regionu East Midlands.
    Edward II (zwany też Edwardem z Caernarvon, ur. 25 kwietnia 1284 w Caernarfon, zm. 21 września 1327 w Berkeley) – król Anglii od 1307 r. do abdykacji w 1327 r., czwarty syn Edwarda I i jego żony, Eleonory Kastylijskiej, córki króla Kastylii Ferdynanda III Świętego. 7 lutego 1301 r. uzyskał tytuł księcia Walii, jako pierwszy angielski książę.
    Anglia (ang. England, język staroangielski Englaland) – w przeszłości samodzielne królestwo, obecnie największa i najludniejsza część składowa Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej. Anglię zamieszkuje 83% całkowitej populacji państwa. Region zajmuje dwie trzecie wyspy Wielkiej Brytanii i posiada granice lądowe z Walią na zachodzie i Szkocją na północy. Wyspa oblewana jest przez Morze Północne, Morze Irlandzkie, Ocean Atlantycki i kanał La Manche. Stolicą Anglii jest Londyn.
    York – miasto w północnej Anglii w hrabstwie ceremonialnym North Yorkshire, powstałe u zbiegu rzek Ouse i Foss. Liczba mieszkańców w jednostce administracyjnej City of York wynosi ponad 180 tys.
    Edward III (ur. 13 listopada 1312 w zamku Windsor, zm. 21 czerwca 1377 w Sheen Palace) – najstarszy syn króla Anglii Edwarda II i jego żony Izabeli Francuskiej. Król Anglii od 25 stycznia 1327 do śmierci. Jest jednym z najdłużej panujących monarchów angielskich (50 lat). Jego panowanie zostało zdominowane przez wojny z Francją (wojna stuletnia) i Szkocją.
    Aleksander III, (ur. 4 września 1241, zm. 19 marca 1286), król Szkocji 1249–1286. Był synem króla Aleksandra II i jego drugiej żony Marii de Coucy.
    Flamandowie – ludność niderlandzkojęzyczna zamieszkująca głównie belgijską część szeroko rozumianej Flandrii (ponad 6 mln) oraz północno-wschodnią Francję (około 200 tys.). Posługują się językiem niderlandzkim oraz jego wersjami określanymi jako język flamandzki, wielu używa także języka francuskiego. Wykazują językowe i kulturowe podobieństwa z Holendrami. Flamandzcy emigranci żyją w USA, Kanadzie i Holandii.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.036 sek.