• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Uchatkowate

    Przeczytaj także...
    Ssaki morskie – ssaki, które większość swojego życia spędzają w słonych wodach mórz lub oceanów. Grupa ta obejmuje ponad sto gatunków ssaków wywodzących się od przodków prowadzących lądowy tryb życia. Są wtórnie przystosowane do życia w wodzie. Charakteryzują się dużymi rozmiarami ciała, opływowym kształtem, termoizolacyjnymi właściwościami skóry i – u większości gatunków – przekształceniem kończyn w płetwy. U waleni kończyny tylne zanikły a ogon przekształcił się w poziomo ustawioną płetwę ogonową. U niektórych wytworzyła się płetwa grzbietowa. Większość ssaków morskich utraciła typowe dla ssaków lądowych owłosienie, z wyjątkiem włosów czuciowych.Australia – szósty pod względem wielkości kontynent, jego powierzchnia (wraz z Tasmanią i innymi wyspami przybrzeżnymi) wynosi 7,7 mln km² (7,5 mln km² bez wysp).
    Płetwa (łac. pinna) – narząd zwierząt wodnych służący do utrzymywania pożądanej pozycji ciała oraz do poruszania się. Płetwy występują u ryb oraz u ssaków wodnych.

    Uchatkowate, uszatki, uchatki (Otariidae) – rodzina dużych ssaków morskich z rzędu drapieżnych (Carnivora), obejmująca uchatki i kotiki, nazywane lwami morskimi lub niedźwiedziami morskimi. Wraz z fokami i morsami są zaliczane do ssaków płetwonogich. Prowadzą wodno-lądowy tryb życia. Polują w wodzie, a odpoczywają i rozmnażają się na lądzie.

    Okres godowy – u zwierząt jest to najbardziej korzystny okres, zazwyczaj w porze obfitości pokarmu i wody, w którym zwierzęta te łączą się w pary i przystępują do rozrodu. Jest on różny u różnych gatunków. Występowanie okresów godowych można uzasadnić ewolucyjnym przystosowaniem do występujących w naturze pór roku i mniejszych szans przeżycia młodych zimą niż latem.Maoryszanka uszata, uchatka nowozelandzka (Phocarctos hookeri) – gatunek drapieżnego ssaka morskiego z rodziny uchatkowatych, jedyny przedstawiciel rodzaju Phocarctos. Występuje w Nowej Zelandii i na wyspach wokół Antarktydy. Samce są koloru czarnego bądź brązowego, mierzą około 2,45 m, natomiast samice mają do 2 m długości i są jasnobrązowe. Obecnie żyje 10 000-15 000 osobników tego gatunku. Są chronione od 1890 r.

    Występowanie[]

    Przedstawiciele rodziny Otariidae występują we wszystkich oceanach, wzdłuż wybrzeży obydwu Ameryk, południowo-wschodniej Azji oraz południowo-zachodniej Australii. Ponadto są spotykane na wielu wyspach oceanicznych.

    Charakterystyka[]

    Są to duże i bardzo duże zwierzęta o smukłym, wydłużonym ciele. Najmniejsze samice kotika zwyczajnego ważą 60 kg, a masa ciała największych samców uchatki grzywiastej przekracza 1000 kg, przy czym samce są znacznie większe od samic tego samego gatunku. Kształtem łba przypominają psowate, ale czaszka jest podobna do niedźwiedziej, dlatego niektóre uchatkowate nazywane są niedźwiedziami morskimi. Kły są długie i zakrzywione.

    Uchatkowate, uszatki, uchatki (Otariidae) – rodzina dużych ssaków morskich z rzędu drapieżnych, obejmująca uchatki i kotiki, nazywane lwami morskimi lub niedźwiedziami morskimi. Wraz z fokami i morsami są zaliczane do ssaków płetwonogich. Prowadzą wodno-lądowy tryb życia. Polują w wodzie, a odpoczywają i rozmnażają się na lądzie.Otarka australijska, uchatka australijska (Neophoca cinerea) – gatunek drapieżnego ssaka morskiego z rodziny uchatkowatych, zamieszkujący wybrzeża Australii. Żywi się rybami, kalmarami, skorupiakami i innymi morskimi zwierzętami. Uchatki te pożywiają się tylko w morzu. Mają od 1,5 do 2,5 m długości i osiągają masę ciała 250 - 300 kg. Żyją do 25 lat. Dzisiaj ich populacja wynosi około 10000 osobników. Gatunek jest wpisany na listę zwierząt zagrożonych.

    Są doskonale przystosowane do życia w wodzie. Opływowy kształt ich ciała ułatwia pływanie. Wszystkie kończyny są przekształcone w płetwy. Kończyny tylne mogą być zginane pod tułów, co umożliwia dość zręczne poruszanie się po lądzie. Skóra pokryta jest gęstą, nieprzemakalną sierścią. Pod skórą znajduje się gruba warstwa tłuszczu pełniąca funkcję termoizolacyjną. Poprawia również wyporność ciała w wodzie i stanowi zapas energetyczny. Uchatkowate różnią się od fok i morsów przede wszystkim obecnością małżowin usznych.

    Uchatek grzywiasty, uchatka grzywiasta, lew morski Stellera (Eumetopias jubatus) – gatunek drapieżnego ssaka morskiego z rodziny uchatkowatych.Morsowate (Odobenidae) – rodzina dużych, drapieżnych ssaków morskich, zaliczanych wraz z uchatkami i fokami do ssaków płetwonogich (Pinnipedia).
    Samiec (z lewej) i samica uszanki kalifornijskiej (Zalophus californianus)
    Uchatka australijska (Neophoca cinerea)
    Stado uchatek patagońskich (Otaria flavescens)

    W okresie godowym uchatkowate zbierają się na lądzie w duże stada złożone z grup haremowych poszczególnych samców. Każdy samiec obiera niewielkie terytorium, na którym gromadzi kilka samic. Terytorium i samice są przez niego pilnie strzeżone przed konkurentami.

    Koticzak niedźwiedziowaty, kotik zwyczajny (Callorhinus ursinus) – gatunek drapieżnego ssaka morskiego z rodziny uchatkowatych, występujący w Morzu Ochockim i Morzu Beringa.Koticzak niedźwiedziowaty, kotik zwyczajny (Callorhinus ursinus) – gatunek drapieżnego ssaka morskiego z rodziny uchatkowatych, występujący w Morzu Ochockim i Morzu Beringa.

    Systematyka[]

    Do uchatkowatych zaliczane są następujące rodzaje:

  • Arctocephalus – kotik
  • Callorhinus – koticzak
  • Eumetopias– uchatek
  • Neophoca – otarka
  • Otaria – uchatka
  • Phocarctos – maoryszanka
  • Zalophus – uszanka
  • Przypisy

    1. Otariidae, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
    2. Systematyka i nazwy polskie za: Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 152-153. ISBN 978-83-88147-15-9.
    3. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Otariidae. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 14 czerwca 2008]

    Bibliografia[]

    1. Myers, P.: Otariidae (ang.). (On-line), Animal Diversity Web, 2000. [dostęp 14 czerwca 2008].
    2. Zwierzęta : encyklopedia ilustrowana. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005. ISBN 83-01-14344-4.
    Kończyna – część ciała kręgowców. U ryb parzyste płetwy brzuszne (łac. pinna ventralis) i płetwy piersiowe (łac. pinna pectoralis) biorą tylko nieznaczny udział w przemieszczaniu. U kręgowców lądowych nastąpiło w przebiegu filogenezy stopniowe doskonalenie i modyfikacja kończyn piersiowych (przednich, górnych) i miednicznych (tylnych, dolnych). Najwyższy rozwój, zarówno pod względem strukturalnym, jak i czynnościowym, cechuje kończyny piersiowe ptaków (skrzydła) oraz kończyny ssaków, wykazujące wielką różnorodność. Kończyny mają zasadniczy plan budowy wspólny. Można tu wyróżnić:Azja (gr. Ἀσία Asía, łac. Asia) – część świata, razem z Europą tworząca Eurazję, największy kontynent na Ziemi. Z powodów historycznych i kulturowych sama Azja bywa również nazywana kontynentem (zob. alternatywne listy kontynentów).



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Ameryka – część Ziemi położona na zachodniej półkuli, w skład której wchodzą dwa kontynenty: Ameryka Północna i Ameryka Południowa. Rozciąga się na długości ponad 15 tys. km od Archipelagu Arktycznego po Ziemię Ognistą. Niekiedy na oznaczenie obu Ameryk używa się także określeń Nowy Świat lub półkula zachodnia.
    Terytorium – obszar zajmowany wyłącznie przez jedno zwierzę lub grupę zwierząt. Własne terytorium zwiększa szanse przeżycia osobnika, gdyż zapewnia mu dostateczną ilość pokarmu, kryjówki przed drapieżnikami, materiał do budowy gniazda lub legowiska oraz wszystkie elementy mające znaczenie w wychowaniu potomstwa. Terytorium może być zajmowane przez zwierzę na stałe lub okresowo.
    Kieł (dens caninus, l.mn. kły – dentes canini) – jednokorzeniowy ząb charakterystyczny dla uzębienia heterodontycznego, służący do chwytania, przytrzymywania i rozrywania pokarmu, a także do obrony. Występuje parzyście w dolnym i górnym łuku zębowym. Kły znajdują się za siekaczami i mają zwykle kształt stożkowaty, mało zakrzywionych haków albo, jak u człowieka, całkiem prosty. Są ostre i duże, zwykle wyższe od pozostałych zębów, szczególnie silnie rozwinięte u drapieżnych i świniowatych. U przeżuwaczy nie występują kły górne a dolne upodabniają się do siekaczy.
    Rodzaj (łac. genus, l.mn. genera) – podstawowa, obowiązkowa kategoria systematyczna obejmująca gatunek lub monofiletyczną grupę gatunków wyróżnionych na podstawie jednej lub więcej cech taksonomicznych. Nazwą rodzaj określany jest też każdy takson w randze rodzaju.
    Sierść – okrywa włosowa większości ssaków, zarazem ich cecha charakterystyczna. U poszczególnych gatunków sierść wykształciła się w różny sposób, w zależności od środowiska przyrodniczego w jakim ewoluowały. Pełni funkcję ochronną przed mechanicznymi urazami skóry, termoregulacyjną – zapobiega utracie ciepła lub przegrzaniu (odbija część promieni słonecznych chroniąc przed hipertermią), co pozwala zwierzęciu utrzymywać stałą temperaturę ciała.
    Uchatka patagońska, otaria (Otaria flavescens) – gatunek drapieżnego ssaka morskiego z rodziny uchatkowatych występujący u południowych wybrzeży Ameryki Południowej.
    Fokowate, foki (Phocidae) – rodzina drapieżnych ssaków morskich zaliczana do płetwonogich (Pinnipedia), obejmująca 19 gatunków.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.025 sek.