• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • U-Boot



    Podstrony: [1] 2 [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Okręty podwodne typu UB-I – niemieckie małe okręty podwodne z okresu I wojny światowej. Okręty tego typu uzbrojone były w dwie wyrzutnie torpedowe i karabin maszynowy kalibru 8 mm. W latach 1914–1915 zbudowano dla marynarki niemieckiej 17 jednostek tego typu (UB-1 do UB-8 przez stocznię Germaniawerft i UB-9 do UB-17 przez stocznię Weser) oraz trzy dalsze dla marynarki Austro-Węgier.Okręty podwodne typu UB II – typ niemieckich jednokadłubowych okrętów podwodnych z czasów I wojny światowej, stanowiących powiększoną wersję okrętów typu UB I. Celem zwiększenia niezawodności oraz zasięgu, wyposażono je w maszynownię z dwoma wałami napędowymi, dzięki zastosowaniu w konstrukcji zewnętrznych zbiorników balastowych uzyskano większą przestrzeń wewnątrz kadłuba, zaś przez dodanie dziobowych sterów głębokości ulepszono kontrolę okrętu. W latach 1915-1916 zbudowano 30 okrętów tego typu, zaś na podstawie udzielonej licencji, stocznie austro-węgierskie zbudowały 8 jednostek.
    Okres przed pierwszą wojną światową[]

    Pierwszym okrętem podwodnym zbudowanym w Niemczech był dwuosobowy „Brandtaucher”, zaprojektowany przez Wilhelma Bauera w 1850 roku z przeznaczeniem dla marynarki wojennej. Jednostka zatonęła w Zatoce Kilońskiej podczas pierwszego, testowego zanurzenia; podniesiona z dna w późniejszym okresie, obecnie znajduje się w muzeum w Dreźnie.

    Okręty podwodne typu XXIII – typ niemieckich niewielkich okrętów podwodnych z czasów II wojny światowej, stanowiących przybrzeżny ekwiwalent jednostek nowego, oceanicznego typu XXI. Podobnie jak oceaniczne "elektrobooty", łączyły w sobie opływowy kadłub przystosowany do rozwijania dużych prędkości pod wodą z dużą liczbą baterii elektrycznych i silnikami elektrycznymi o dużej mocy. Podobnie też jak jednostki typu XXI, wyposażone były w chrapy umożliwiające ładowanie baterii i wentylację wnętrza okrętu podczas rejsu na głębokości peryskopowej.Wilhelm II (ur. 27 stycznia 1859 w Poczdamie, zm. 4 czerwca 1941 w Doorn w Holandii) – ostatni niemiecki cesarz i król Prus, przedstawiciel dynastii Hohenzollernów.

    Kolejnymi konstrukcjami tej klasy były „W1" i „W2" z 1890 roku. W 1903 roku stocznia Germaniawerft z Kilonii zbudowała pierwszy w pełni funkcjonalny niemiecki okręt podwodny – „Forelle”, który został sprzedany Rosji podczas wojny rosyjsko-japońskiej (kwiecień 1904 roku). Prace, które podjął Raymondo Lorenzo d’Equevilley Montjustin, hiszpański inżynier zatrudniony przez kilońską stocznię, doprowadziły do powstania pierwszego okrętu podwodnego, który wszedł do służby w niemieckiej marynarce wojennej. U-1 był ulepszoną wersją okrętów typu Karp, budowanych dla Rosji. Wyposażony był w podwójny kadłub i napędzany silnikiem benzynowym. Uzbrojenie stanowiła pojedyncza wyrzutnia torped. Okręt wcielono do Kaiserliche Marine 14 grudnia 1906 roku. Kolejna jednostka – U-2 była o połowę większa i wyposażono ją w dwie wyrzutnie. Napęd dieslowski zastosowano w latach 1912-1913 na okrętach typu U-19.

    Drezno (niem. Dresden, górnołuż. Drježdźany, czes. Drážďany, dawniej Drezdno) – miasto we wschodnich Niemczech na Pogórzu Zachodniosudeckim, położone nad Łabą, stolica kraju związkowego Saksonia. Aglomeracja drezdeńska liczy ok. 1,036 mln mieszkańców (2004).III Rzesza Niemiecka (niem. Das Dritte Reich) – nieoficjalna nazwa państwa niemieckiego pod rządami NSDAP w latach 1933–1945. Oficjalnie państwo nosiło nazwę Rzesza Niemiecka (Deutsches Reich), od 1938 (po Anschlussie Austrii) używano także nazwy Rzesza Wielkoniemiecka (Großdeutsches Reich).

    Pierwszy niemiecki U-Boot – U-1, używany do celów szkoleniowych, został wycofany ze służby w 1919 roku; obecnie eksponowany jest w Deutsches Museum w Monachium.

    I wojna światowa[]

    Statek transportowy zatopiony przez u-boota na obrazie Williego Stöwera
    Niemiecki okręt podwodny SM U-9

    W chwili wybuchu I wojny światowej Niemcy mieli w służbie 39 U-Bootów. W ciągu pierwszych dziesięciu tygodni walk zatopiły one pięć brytyjskich krążowników. 5 września 1914 roku U-21 zatopił HMS „Pathfinder”; była to pierwsza jednostka w historii zatopiona przy użyciu samobieżnej torpedy. 22 września 1914 roku SM U-9 w przeciągu godziny zatopił trzy krążowniki pancerne Royal Navy (HMS „Aboukir”, „Cressy” i „Hogue”).

    Okręty podwodne typu IX – typ największych niemieckich okrętów podwodnych (U-Bootów) z okresu II wojny światowej, przeznaczonych do dalekich rajdów (wybrzeża USA, południowa Afryka, a nawet Ocean Indyjski). Okręty tego typu miały zasięg ok. 12000-13000 mil morskich. Uzbrojenie miały podobne do okrętów typu VII, z tym, że na rufie były dwie wyrzutnie torped, a nie jedna oraz zabierały więcej zapasowych torped. Inne też było działo pokładowe (kaliber 105 mm) i silniejsze było uzbrojenie przeciwlotnicze. U-Booty typu IX były jednak bardziej ociężałe, dłużej się zanurzały, co powodowało większe zagrożenie nagłym atakiem samolotów bądź okrętów eskorty. Ich głównym zadaniem było zatapianie samotnie płynących statków na dalekich rejonach operacyjnych, gdzie eskorta była mniej liczna.Reinhard Scheer (ur. 30 września 1863 w Obernkirchen, zm. 26 listopada 1928 w Marktredwitz) - wiceadmirał niemieckiej marynarki wojennej. Dowodził Cesarską Marynarką - Flotą Pełnomorską podczas bitwy jutlandzkiej jednej z największych bitew morskich w historii.

    Podczas walk o Gallipoli wiosną 1915 roku U-21 zatopił dwa brytyjskie przeddrednoty (pancerniki), co wpłynęło na decyzję o wycofaniu najcięższych jednostek z udziału w wsparciu artyleryjskim dla walczących na lądzie oddziałów.

    Przez kilka pierwszych miesięcy wojny działania U-Bootów skierowane przeciwko żegludze handlowej odbywały się zgodnie z prawem pryzowym, które regulowało zasady postępowania z cywilnymi jednostkami przeciwnika. 20 października 1914 roku u wybrzeży Norwegii U-17 zatopił pierwszy statek handlowy (SS „Glitra”). Działania nawodne okazały się nieskuteczne i 4 lutego 1915 roku Wilhelm II ogłosił wody wokół Wysp Brytyjskich strefą wojenną. Zgodnie z instrukcjami przekazanymi dowódcom U-Bootów mogli oni topić na tych wodach bez ostrzeżenia wszystkie statki handlowe.

    U-1 – niemiecki okręt podwodny (U-Boot) typu II A z okresu II wojny światowej, pierwszy w Kriegsmarine. Okręt wszedł do służby w 1935 roku.Przeddrednot, predrednot (z ang. pre-dreadnought) - umowne określenie generacji okrętów liniowych (pancerników) budowanych od lat 80. XIX wieku do I dekady XX wieku. Nazwa, nadana później, oznacza pancerniki poprzedzające generację drednotów.

    7 maja 1915 roku U-20 storpedował liniowiec RMS „Lusitania”. Wśród 1198 ofiar zatopienia było 128 obywateli amerykańskich. Atak wzburzył opinię publiczną po obu stronach Atlantyku. Rząd amerykański zagroził zerwaniem stosunków dyplomatycznych, co skłoniło Niemców do wprowadzenia ograniczeń w działalności U-Bootów. Kolejne amerykańskie protesty wymusiły na Niemcach powrót zgodnych z prawem międzynarodowym zasad prowadzenie wojny podwodnej. Wynikające stąd ograniczenie skuteczności spowodowało wzmożenie działań okrętów nawodnych, czego kulminacją stała się bitwa jutlandzka.

    Okręty podwodne typu II (tzw. Einbaum – dłubanka) – okręty podwodne typu II były pierwszą niemiecką bronią podwodną powstałą po I wojnie światowej. Pierwsze 12 okrętów tej klasy zbudowano do 1935 roku, m.in. w wyizolowanej części stoczni Germania oraz Deutsche Werke AG w Kilonii. Były one wzorowane na "Vesikko" – okręcie podwodnym skonstruowanym wcześniej dla Finlandii w Ingenieurskantoor voor Scheepsbouw den Haag (I.v.S) i zbudowanych w stoczni Chrichton-Vulcan w Turku (1933). Pierwszy niemiecki U-Boot typu II został skierowany do służby 29 czerwca 1935 roku.II wojna światowa – największy konflikt zbrojny w historii świata, trwający od 1 września 1939 do 2 września 1945 roku (w Europie do 8 maja 1945), obejmujący zasięgiem działań wojennych prawie całą Europę, wschodnią i południowo-wschodnią Azję, północną Afrykę, część Bliskiego Wschodu i wszystkie oceany. Niektóre epizody wojny rozgrywały się nawet w Arktyce i Ameryce Północnej. Poza większością państw europejskich i ich koloniami, brały w niej udział państwa Ameryki Północnej i Ameryki Południowej oraz Azji. Głównymi stronami konfliktu były państwa Osi i państwa koalicji antyhitlerowskiej (alianci). W wojnie uczestniczyło 1,7 mld ludzi, w tym 110 mln z bronią. Według różnych szacunków zginęło w niej od 50 do 78 milionów ludzi.

    Chociaż Niemcy ogłosili zwycięstwo w tej bitwie, Grand Fleet w dalszym ciągu zachowała kontrolę na morzach. Wskazany był więc powrót do poprzedniej strategii wojny podwodnej. Naciskał na to wiceadmirał Reinhard Scheer, głównodowodzący niemieckiej floty liniowej (Hochseeflotte), twierdząc, że wysokie straty w statkach handlowych, skutkujące ograniczeniem dopływu surowców, mogą zmusić Brytyjczyków do zawarcia pokoju, zanim Amerykanie podejmą jakiekolwiek efektywne działania zbrojne.

    Forelle – niemiecki jednokadłubowy mały okręt podwodny zaprojektowany przez Raimondo Lorenzo D’Equevilley-Montjustina jako jednostka eksperymentalna. Okręt wyposażony był w wewnętrzny zbiornik balastowy i kompensacyjny, stałe, nachylone pod kątem powierzchnie sterowe na rufie oraz ruchome przednie stery głębokości. Jednostka miała zewnętrzne wyrzutnie torpedowe odpalające torpedy za pomocą sprężonego powietrza. Konstrukcja okrętu przewidywała jego transport do miejsca operacji na pokładzie okrętu nawodnego i spuszczanie do wody w pobliżu celu, w związku z czym okręt nie dysponował osobnym systemem napędu w pływaniu na powierzchni morza. Konstrukcja była względnie udana, jednakże nie wzbudziła zainteresowania cesarskiej marynarki wojennejWilhelm Bauer (ur. 23 grudnia 1822, zm. 20 czerwca 1875) – niemiecki inżynier i wynalazca, pionierski konstruktor okrętów podwodnych napędzanych siłą ludzkich mięśni. Był jednym z najbardziej znaczących konstruktorów okrętów podwodnych drugiej połowy dziewiętnastego wieku. Między rokiem 1850 a 1875 zaprojektował kilka jednostek podwodnych, których projekty usiłował sprzedać rządom Niemiec, Francji, Wielkiej Brytanii, Rosji, Austrii oraz Stanów Zjednoczonych.

    Podjęta na nowo niemiecka kampania okazała się skuteczna: pomiędzy październikiem 1916 a styczniem 1917 roku zatopiono statki o łącznej pojemności około 1,4 mln BRT. 31 stycznia 1917 roku Niemcy ogłosiły rozpoczęcie nieograniczonej wojny podwodnej. 17 marca U-Booty zatopiły trzy amerykańskie frachtowce; w kwietniu 1917 roku USA wypowiedziało wojnę Cesarstwu Niemieckiemu.

    Brandtaucher – pierwszy niemiecki okręt podwodny, prototyp skonstruowany przez Wilhelma Bauera. Okręt wziął udział w I wojnie o Szlezwik, gdzie w znacznym stopniu przyczynił się do odsunięcia dalej od brzegu duńskiej floty prowadzącej blokadę Kilonii. Kiedy jednak Bauer nagłośnił ten fakt, jednostka zatonęła bez ofiar w ludziach 1 lutego 1851 roku. Ulepszoną i powiększoną wersję okrętu Bauer bezskutecznie oferował kilku rządom. Wydobyty, znajduje się obecnie w muzeum w Dreźnie.Kaiserliche Marine (niem. Cesarska Marynarka Wojenna) − marynarka wojenna Cesarstwa Niemieckiego, powstała w 1871 roku z przekształconej floty Związku Północnoniemieckiego. Początkowo była przewidywana głównie do obrony własnych wybrzeży i szlaków handlowych, wkrótce została zaangażowana we wspieranie niemieckich interesów imperialnych, a od lat 90 XIX wieku była sukcesywnie rozbudowywana. Wielkie zasługi dla jej rozwoju położył admirał Alfred von Tirpitz, od 1897 roku minister marynarki. W wyniku promowanych przez niego, a wspieranych przez cesarza Wilhelma II programów rozbudowy floty, Kaiserliche Marine stała się w latach poprzedzających I wojnę światową drugą potęgą morską świata, ustępując jedynie Royal Navy.

    Nieograniczona wojna podwodna początkowo przynosiła spore efekty, jednak wprowadzenie systemu konwojów spowodowało znaczny spadek liczby zatapianych alianckich jednostek. Strategia „zagłodzenia” Wysp Brytyjskich okazała się nieskuteczna. Zawieszenie broni z 11 listopada 1918 spowodowało poddanie pozostałości niemieckiej floty podwodnej: z 360 U-Bootów, które zostały zbudowane, 178 zostało zatopionych podczas działań wojennych; zatopiono alianckie jednostki o łącznej pojemności przekraczającej 11 mln BRT. Te, które skapitulowały, zostały później złomowane lub wcielone do flot zwycięskiej strony.

    Krążownik – klasa dużych, silnie uzbrojonych okrętów nawodnych, wyróżniana od II połowy XIX wieku do chwili obecnej. W miarę rozwoju techniki klasa krążowników ewoluowała i dzieliła się na liczne podklasy, różniące się od siebie charakterystykami, w tym wielkością. Najbardziej ogólnym podziałem, wiążącym się ze zmianą rodzaju uzbrojenia i zadań krążowników, jest podział na krążowniki klasyczne (artyleryjskie), dziś już nie występujące i współczesne krążowniki rakietowe.Okręty podwodne typu U-31 – jedenaście niemieckich okrętów podwodnych z czasów I wojny światowej, wprowadzanych do służby od roku 1914. Budowane w stoczni Friedrich Krupp Germaniawerft w Kilonii jednostki tego typu, były ekwiwalentem budowanych w Gdańsku okrętów typu U-27 i zdolne były do zanurzenia w czasie 100 sekund. W 1915 roku wyposażono je w dwa działa kalibru 88 milimetrów, jednak w połowie 1916 roku przezbrojono je w pojedyncze działo kalibru 105 mm.

    Typy U-Bootów podczas I wojny światowej[]

  • U 1 • U 2 • U 3 • U 5 • U 9 • U 13 • U 16 • U 17
  • U 19 • U 23 • U 27 • U 31 • U 43 • U 51 • U 57 • U 63 • U 66 • Mittel U
  • Krążowniki i transportowce podwodne: U 139 • U 142 • U 151
  • Przybrzeżne okręty szturmowe: UB IUB IIUB III
  • Przybrzeżne stawiacze min: UC I • UC II • UC III
  • Oceaniczne stawiacze min: UE 1 • UE 2
  • Statek pasażerski – statek przeznaczony do przewozu osób. Statkami pasażerskimi mogą być także statki zarabiające przede wszystkim przewozem towarów. Już w 1948 r. w przepisach Konwencji Londyńskiej określono, że statkiem pasażerskim jest każdy statek handlowy zabierający na pokład i mający miejsca kabinowe dla ponad 12 pasażerów. Przez następne lata utarł się podział na statki pasażerskie zabierające powyżej 100 pasażerów oraz pasażersko-towarowe mogące pomieścić od 12 do 100 osób. Coraz bardziej upowszechniała się żegluga promowa, pojawiły się też nowe typy statków np. poduszkowce, szybkie statki pasażerskie (tzw. HSC). Sam czas podróży zaczął się skracać i statkami pasażerskimi już są dzisiaj statki zabierające na pokład, a nie do kabin 12 pasażerów.Bitwa o Gallipoli – bitwa toczona od 25 kwietnia 1915 do 9 stycznia 1916, która w założeniu ententy miała być początkiem większej operacji mającej za zadanie zdobycie Stambułu i wyeliminowanie z wojny Imperium Osmańskiego. Operacja ta zakończyła się fiaskiem państw ententy. Łącznie straty obu stron wyniosły 131.000 zabitych i 262.000 rannych.


    Podstrony: [1] 2 [3] [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Okręty podwodne typu UB III – niemieckie okręty podwodne cesarstwa niemieckiego, z czasów pierwszej wojny światowej. Konstrukcja tej trzeciej grupy jednostek przybrzeżnych zerwała z wcześniejszą praktyką tworzenia jednostek jednokadłubowych z zewnętrznymi zbiornikami balastowymi (saddle tanks). W rzeczywistości, jednostki te były zmniejszonymi projektami współczesnych im jednostek wojennych. Wybudowano 95 jednostek tego typu, a dodatkowe 98 zostało zamówionych, nigdy jednakże nie ukończono ich i po zakończeniu wojny zostały pocięte na złom na pochylniach.
    Deutsches Museum – Muzeum Niemieckie w Monachium, jedno z najstarszych i największych na świecie muzeów technicznych i naukowych. Przyciąga rocznie ponad 1 300 000 zwiedzających. Założone w 1903 przez inżyniera Oskara von Müllera. Gmach muzeum, zbudowany według projektu Gabriela von Seidla otwarto w 1925. Zbiory obejmują większość dziedzin świata techniki, począwszy od historii techniki aż po największe osiągnięcia techniczne na przestrzeni dziejów. Muzeum posiada również największą na świecie bibliotekę z literaturą techniczną.
    Wojna rosyjsko-japońska – wojna pomiędzy Imperium Rosyjskim a Cesarstwem Japonii toczona w okresie od 8 lutego 1904 do 5 września 1905 na Dalekim Wschodzie, zakończona traktatem z Portsmouth (5 września 1905) i zwycięstwem Japonii, która dzięki temu awansowała do grona światowych potęg. Japońska armia o stosunkowo małym doświadczeniu bojowym uzyskała miażdżące zwycięstwo nad siłami Rosji, co było dużym zaskoczeniem dla wielu obserwatorów konfliktu. Poniżający szereg klęsk armii rosyjskiej w ogromnym stopniu przyczynił się do niezadowolenia społecznego w Rosji i był główną przyczyną rewolucji w 1905.
    SM U-20 – niemiecki okręt podwodny (U-Boot) typu U-19 z czasów I wojny światowej, wsławiony zatopieniem liniowca RMS „Lusitania”.
    Royal Navy, Królewska Marynarka Wojenna – marynarka wojenna Wielkiej Brytanii, najstarsza zorganizowana siła zbrojna Zjednoczonego Królestwa.
    Bitwa jutlandzka (w historiografii niemieckiej zwana bitwą na Skagerraku) – bitwa morska stoczona 31 maja i 1 czerwca 1916 roku na Morzu Północnym w pobliżu Półwyspu Jutlandzkiego i Skagerraku, pomiędzy zespołami flot: brytyjskiej Royal Navy i niemieckiej Kaiserliche Marine. Była to największa bitwa morska I wojny światowej i jedyne w tym konflikcie starcie flot liniowych.
    Torpeda – rodzaj broni podwodnej, poruszający się pod wodą za pomocą własnego napędu pocisk, służący do niszczenia za pomocą wbudowanego ładunku wybuchowego jednostek nawodnych lub podwodnych przeciwnika. Nazwa wywodzi się od łacińskiej nazwy drętwokształtnych – Torpediniformes, rzędu ryb chrzęstnoszkieletowych

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.024 sek.