• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Typ znakowy

    Przeczytaj także...
    Typ – w językach programowania opis rodzaju, struktury i zakresu wartości, jakie może przyjmować dany literał, zmienna, stała, argument, wynik funkcji lub wartość.Liczby całkowite – liczby naturalne dodatnie N + = { 1 , 2 , 3 , … } {displaystyle mathbb {N} _{+}={1,2,3,dots }} oraz liczby przeciwne do nich { − 1 , − 2 , − 3 , … } {displaystyle {-1,-2,-3,dots }} , a także liczba zero. Uogólnieniem liczb całkowitych są liczby wymierne i tym samym liczby rzeczywiste, szczególnym przypadkiem liczb całkowitych są: liczby naturalne.
    Definicja intuicyjna: Kod źródłowy to zapis programu komputerowego w formie czytelnej dla człowieka umożliwiający jego modyfikację i rozwój.

    Znakowy typ danych (ang. character data type) – typ danych stosowany w wielu językach programowania, reprezentujący jeden znak tekstu.

    Realizacja i właściwości[ | edytuj kod]

    Typ znakowy jest realizowany poprzez określony kod znaku, w zależności od implementacji może to być ASCII, EBCDIC, Unicode lub inny. Zapis konkretnej wartości typu znakowego w kodzie źródłowym dokonuje się za pomocą literału znakowego. W takich językach jak C czy C++, typ znakowy to po prostu 1-bajtowa liczba całkowita ze znakiem, w przypadku typu signed char, lub bez znaku, dla typu unsigned char. Natomiast w Pascalu, typ znakowy nie jest typem liczbowym i do konwersji typu używa się funkcji Asc lub Chr.

    Pascal – dawniej jeden z najpopularniejszych języków programowania, uniwersalny, wysokiego poziomu, ogólnego zastosowania, oparty na języku Algol. Został opracowany przez Niklausa Wirtha w 1970 roku. Nazwa języka pochodzi od nazwiska francuskiego fizyka, matematyka i filozofa Blaise Pascala.Unicode – komputerowy zestaw znaków mający w zamierzeniu obejmować wszystkie pisma używane na świecie. Definiują go dwa standardy – Unicode oraz ISO 10646. Znaki obu standardów są identyczne. Standardy te różnią się w drobnych kwestiach, m.in. Unicode określa sposób składu.

    Popularne implementacje[ | edytuj kod]

    Java[ | edytuj kod]

  • char
  • C/C++[ | edytuj kod]

  • char
  • signed char
  • unsigned char
  • Fortran[ | edytuj kod]

  • character
  • Pascal[ | edytuj kod]

  • char
  • Przykłady zastosowań[ | edytuj kod]

    Przykład w C[ | edytuj kod]

    Przykładowe działania na zmiennej typu char:

    EBCDIC (ang. Extended Binary Coded Decimal Interchange Code, czyli rozszerzony dziesiętny zakodowany dwójkowo kod wymiany) to ośmiobitowe kodowanie znaków używane głównie w systemach IBM w latach sześćdziesiątych XX wieku. Można w nim zapisać do 256 różnych symboli, jednak kodowanie EBCDIC występowało w wielu wersjach, odmiennych dla różnych państw. Alternatywny system, ASCII wykorzystuje 7 bitów i koduje na nich 128 znaków o numerach 0-127. Rozszerzenia ASCII, takie jak CP852, CP1250, ISO-8859, wykorzystują 8. bit i numerom 128-255 przypisują różne znaki.Język programowania – zbiór zasad określających, kiedy ciąg symboli tworzy program komputerowy oraz jakie obliczenia opisuje.
    #include <stdio.h>
    
    char abs(char c_char)
    {
       if (c_char >= 0)
       {
          return c_char;
       }
       return -c_char;
    }
    
    int main()
    {
       char c_znak;
       c_znak = 'a';
       /* widzimy, że znak jest zapisany jako liczba. */
       printf("Znak %c = %d.\n", c_znak, c_znak);
       /* prosta operacja: */
       c_znak+= 4; // zwiększenie znaku o 4
       printf("Po zwiększeniu o 4, znak %c = %d.\n", c_znak, c_znak);
       /* różnica dwóch znaków: */
       char c_znak2 = 'o';
       printf("między znakami %c (%d) a %c (%d) jest %d różnicy.\n",
          c_znak, c_znak, c_znak2, c_znak2, abs(c_znak - c_znak2));
       /* inne zastosowanie typu char (proste obliczenia arytmetyczne): */
       for (unsigned char i = 0; i < 16; ++i)
       {
          printf("%d * %d + 2 = %d\n", i, i, i * i + 2);
       }
    }
    

    Wynik działania:

    Konwersja typu, zmiana typu (zmiennej w odwołaniu, wyrażenia), rzutowanie typu, przekształcenie typu, to konstrukcja programistyczna dostępna w określonym języku programowania, umożliwiająca traktowanie danej pewnego, konkretnego typu, jak daną innego typu, lub taką zmianę tej danej albo jej reprezentacji w pamięci operacyjnej, aby wartość tej danej, odpowiadała według przyjętych kryteriów odwzorowania, danej innego, wybranego typu. Pojęcie konwersji odnosi się także do sytuacji wyboru, rzutowania danych, które nie posiadają przypisanego typu, na wybrany, konkretny typ, celem interpretacji tych danych. Konwersja typu jest więc w swej istocie wykonaniem pewnego, z góry ustalonego, odwzorowania pomiędzy różnymi typami.Kod znaku (ang.) character code – sposób prezentacji znaku, mający zastosowanie w informatyce, technice cyfrowej i elektronice cyfrowej – jest to liczba całkowita możliwa do zapisania w jednym bajcie np. ASCII, w dwóch bajtach np. UCS-2 lub w kombinacji kilku bajtów np. UTF-8.
    Znak a = 97.
    Po zwiększeniu o 4, znak e = 101.
    Między znakami e (101) a o (111) jest 10 różnicy.
    0 * 0 + 2 = 2
    1 * 1 + 2 = 3
    2 * 2 + 2 = 6
    3 * 3 + 2 = 11
    4 * 4 + 2 = 18
    (...)
    

    Przykład w Fortranie[ | edytuj kod]

    Przykład (zmienna buffer o długości 128 B):

     character*(128) buffer
    
     buffer = 'abc'
     l = len(buffer) 
     buffer = buffer(:l) + 'cdef '
     l = len(buffer)
     buffer = buffer(:3) // ' xyx ' // buffer(4:) // ' pqr   '
     print *, '#' // buffer(:len(buffer))// '#'
    

    Wynik działania - na wyjściu zobaczymy:

    C – imperatywny, strukturalny język programowania wysokiego poziomu stworzony na początku lat siedemdziesiątych XX w. przez Dennisa Ritchiego do programowania systemów operacyjnych i innych zadań niskiego poziomu.Znak liczby – właściwość liczby rzeczywistej określająca jej relację względem liczby 0. Liczba może mieć jeden z trzech znaków:
     #abc xyx cdef  pqr   #
    

    Powyżej wykorzystano:

    1. standardową funkcję len określającą pozycję od lewej ostatniego znaku różnego od NUL (chcąc odrzucić końcowe spacje należy użyć funkcji len_trim)
    2. tworzenie wycinka zmiennej var typu character:
    3. znaki nr m do n (włącznie): var(m:n)
    4. od początku do nr n włącznie: var(:n)
    5. od znaku nr m do końca: var(m:)
    6. konkatenację łańcuchów: operator // lub +

    Zobacz też[ | edytuj kod]

  • plik tekstowy
  • ASCII [aski] (ang. American Standard Code for Information Interchange) – 7-bitowy kod przyporządkowujący liczby z zakresu 0-127: literom (alfabetu angielskiego), cyfrom, znakom przestankowym i innym symbolom oraz poleceniom sterującym. Na przykład litera "a" jest kodowana liczbą 97, a znak spacji jest kodowany liczbą 32.Zmienna - konstrukcja programistyczna posiadająca trzy podstawowe atrybuty: symboliczną nazwę, miejsce przechowywania i wartość; pozwalająca w kodzie źródłowym odwoływać się przy pomocy nazwy do wartości lub miejsca przechowywania. Nazwa służy do identyfikowania zmiennej w związku z tym często nazywana jest identyfikatorem. Miejsce przechowywania przeważnie znajduje się w pamięci komputera i określane jest przez adres i długość danych. Wartość to zawartość miejsca przechowywania. Zmienna zazwyczaj posiada również czwarty atrybut: typ, określający rodzaj danych przechowywanych w zmiennej i co za tym idzie sposób reprezentacji wartości w miejscu przechowywania. W programie wartość zmiennej może być odczytywana lub zastępowana nową wartością, tak więc wartość zmiennej może zmieniać się w trakcie wykonywania programu, natomiast dwa pierwsze atrybuty (nazwa i miejsce przechowywania) nie zmieniają się w trakcie istnienia zmiennej. W zależności od rodzaju języka typ zmiennej może być stały lub zmienny. Konstrukcją podobną lecz nie pozwalającą na modyfikowanie wartości jest stała.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Bajt (dop. bajtu lub bajta) – najmniejsza adresowalna jednostka informacji pamięci komputerowej, składająca się z bitów.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.014 sek.