• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Tylda



    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5] [6]
    Przeczytaj także...
    Perl – interpretowany język programowania autorstwa Larry’ego Walla początkowo przeznaczony głównie do pracy z danymi tekstowymi, obecnie używany do wielu innych zastosowań. Wzorowany na takich językach jak C, skryptowe: sed, awk i sh oraz na wielu innych.Międzynarodowy alfabet fonetyczny, MAF (ang. International Phonetic Alphabet, IPA; fr. Alphabet phonétique international, API) – alfabet fonetyczny, system transkrypcji fonetycznej przyjęty przez Międzynarodowe Towarzystwo Fonetyczne jako ujednolicony sposób przedstawiania głosek wszystkich języków. Składają się na niego zarówno symbole alfabetyczne jak i symbole niealfabetyczne oraz ok. 30 znaków diakrytycznych.
    ~
  • apostrof ’ '
  • cudzysłów „ ” ‘ ’ « » » «
  • prim, bis, ter ′ ″ ‴
  • kropka .
  • przecinek ,
  • dwukropek  :
  • średnik  ;
  • wielokropek … ⋯
  • dywiz -
  • myślnik – —
  • półpauza i pauza – —
  • tylda ~
  • et &
  • znak zapytania  ?
  • odwrócony znak zapytania ¿
  • tytel
  • wykrzyknik  !
  • odwrócony wykrzyknik ¡
  • at (pot.: małpa) @
  • ukośnik / \
  • punktor • ‣
  • kropka środkowa · •
  • hedera ❧ ❀
  • stopień °
  • nawiasy ( ) [ ] { } < >
  • kreska pionowa | ¦
  • kratka #
  • gwiazda
  • asterysk * ∗
  • asteryzm
  • procent  %
  • promil, punkt bazowy ‰, ‱
  • krzyż filologów / sztylet † ‡
  • znak dzielenia ÷
  • plus i minus, ± + −
  • znak nierówności < > ≤ ≥ ⩽ ⩾ ≦ ≧ ≠
  • znak równości =
  • znak podkreślenia _
  • znak wyboru (fajka)
  • dolar $
  • paragraf §
  • copyright ©
  • znak towarowy ™ ®
  • znak końca dowodu □ ▲ ∎
  • niebezpieczny zakręt
  • Tylda (łac. titulus, hiszp. tilde) – znak pisarski w formie wężyka ( ~ ), zwany również falą, lub wężykiem. W średniowieczu pierwotnie zapisywano znak w formie wężyka nad literą poprzedzającą skrócony fragment wyrazu w celu zaznaczania abrewiacji. Później znak ten zyskał status znaku diakrytycznego umieszczanego nad spółgłoskami lub samogłoskami, by w końcu przekształcić się w samodzielny znak pisarski w formie wężyka ( ~ ).

    Et (ang. ampersand, niem. Kaufmanns-Und), czyli & – znak pisarski, będący daleko przetworzonym symbolem łacińskiego spójnika „et” czyli polskiego „i” – stąd potoczna polska nazwa tego znaku – „etka”. Norma PN-I-06000 określa ten znak jako „handlowe i” (dosł. tłumaczenie z niem.). „Et” jest popularnym znakiem samodzielnym, choć teoretycznie można potraktować go jako bardzo nietypową ligaturę.Kerning – regulowanie odległości pomiędzy konkretnymi parami znaków w danym kroju pisma i jego odmianie. Określane w ten sposób są nie tylko odstępy pomiędzy literami, ale także pozostałymi znakami (np. litera-cyfra, cyfra-cyfra, cyfra-znak interpunkcyjny).

    Obecnie najczęściej spotykane są dwie formy tyldy:

    Spis treści

  • 1 Historia
  • 2 Typografia
  • 3 Znaki podobne
  • 4 Matematyka
  • 5 Informatyka i programowanie
  • 5.1 Zastosowanie tyldy
  • 5.2 Dostępność znaków tyldy w systemach informatycznych
  • 5.3 TeX i LaTeX˜˜˜˜˜˜
  • 6 Fonetyka
  • 7 Leksykografia
  • 8 Elektrotechnika
  • 9 Systemy pisma CJK
  • 10 Zobacz też
  • 11 Przypisy
  • Historia[]

    Hiszpania – pierwotnie n z górna tyldą (ñ) było abrewiaturą „nn”, np. hiszpańskie słowo año (rok) pochodzi od łacińskiego ANNVS. W średniowiecznej Hiszpanii ten sposób abrewiacji nazwano tylda i stosowano do oznaczania nosowych spółgłosek (n lub m) tak ja np. as in tãtus dla tantus czy quã dla quam. Zapis ten obecnie służy do oznaczania spółgłoski nosowej podniebiennej [ɲ]

    Rozkład prawdopodobieństwa – w najczęstszej interpretacji (rozkład zmiennej losowej) miara probabilistyczna określona na sigma-ciele podzbiorów zbioru wartości zmiennej losowej (wektora losowego), pozwalająca przypisywać prawdopodobieństwa zbiorom wartości tej zmiennej, odpowiadającym zdarzeniom losowym. Formalnie rozkład prawdopodobieństwa może być jednak rozpatrywany także bez stosowania zmiennych losowych.⁂ Asteryzm (⁂) – rzadko używany znak typograficzny, stosowany w celu zwrócenia szczególnej uwagi na pewien fragment tekstu. Najczęściej jest zastępowany trzema asteryskami ( *** ).

    Portugalia – w języku portugalskim z tyldą górną zapisuje się samogłoski nosowe a i o (ã i õ).

    Estonia – pierwszy raz znak diakrytyczny z tyldą górną zastosował w języku estońskim w roku 1818 Otto Wilhelm Masing. Był to znak Õ, õ – o z tyldą górną, zastosowany do rozróżnienia samogłoski półprzymkniętej tylnej niezaokrąglonej, która wtedy była zapisywana jako Ö, ö. Obecnie Õ, õ w Międzynarodowym Alfabecie Fonetycznym, to ɤ tzw. „rogi barana” (Unicode U+0264 LATIN SMALL LETTER RAMS HORN).

    Myślnik – znak pisarski z grupy znaków interpunkcyjnych w postaci dłuższej, poziomej kreski, położonej w pobliżu średniej linii pisma. W druku znak pisarski myślnika reprezentowany jest przez dwa znaki typograficzne: pauzę lub półpauzę. Obserwuje się przy tym tendencję do odchodzenia od stosowania pełnej pauzy (dawniej wyłącznie obowiązującej) na korzyść półpauzy.Lua − język skryptowy pierwotnie zaprojektowany dla rozszerzenia funkcjonalności różnych aplikacji, jednak często używany jako samodzielny język. Lua wiąże w sobie prostą składnię procedury (podobną do Pascala) z konstrukcjami opisu danych opartymi na tablicach asocjacyjnych i rozszerzalnej semantyce.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5] [6]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Osaka (jap. 大阪市, Ōsaka-shi) - trzecie co do wielkości miasto w Japonii. Leży w południowo-zachodniej części wyspy Honsiu w regionie Kinki (Kansai) nad zatoką Osaka na styku Morza Wewnętrznego i Oceanu Spokojnego, u ujścia rzeki Yodo. Jest stolicą prefektury o tej samej nazwie i częścią obszaru metropolitalnego Keihanshin zamieszkiwanego przez około 18 mln osób.
    Pauza oraz półpauza – dwa znaki typograficzne w postaci poziomej kreski usytuowanej w pobliżu średniej linii pisma lub nieco poniżej niej. Są graficzną prezentacją znaków pisarskich spełniających m.in. rolę myślnika lub separatora liczbowego.
    Spółgłoska nosowa podniebienna – rodzaj dźwięku spółgłoskowego występujący w językach naturalnych. W międzynarodowej transkrypcji fonetycznej IPA oznaczanej symbolem: [ɲ].
    Destruktor - w obiektowych językach programowania specjalna metoda, wywoływana przez program przed usunięciem obiektu i niemal nigdy nie jest wywoływana wprost w kodzie używającym obiektu. Pod względem funkcjonalnym jest to przeciwieństwo konstruktora.
    Znaki pisarskie – znaki stanowiące pismo, symbole graficzne oznaczające dźwięki mowy lub znaczenia myślowe. Ciąg znaków pisarskich nazywamy tekstem.
    Rachunek zdań – dział logiki matematycznej badający związki między zmiennymi zdaniowymi (zdaniami) lub funkcjami zdaniowymi, utworzonymi za pomocą funktorów zdaniotwórczych (spójników zdaniowych) ze zdań lub prostszych funkcji zdaniowych. Rachunek zdań określa sposoby stosowania funktorów zdaniotwórczych w poprawnym wnioskowaniu.
    Font (ang., z łac. fons – źródło) – zestaw czcionek o określonych cechach zapisany w postaci elektronicznej, w jednym pliku.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.046 sek.