• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Tyczyn



    Podstrony: [1] [2] [3] 4 [5]
    Przeczytaj także...
    Prawo magdeburskie (prawo niemieckie; łac. Ius municipale magdeburgense, niem. Magdeburger Recht) – średniowieczne prawo miejskie wzorowane na prawie miasta Magdeburga. W 1035 Magdeburg otrzymał patent nadający miastu prawo do handlu i zjazdów. Prawo to spisane zostało w 1188 stając się wzorcem dla podobnych regulacji wielu miast środkowoeuropejskich.Stary cmentarz żydowski w Tyczynie – został założony w XVI wieku i zajmuje powierzchnię 1,3 ha na której - wskutek dewastacji z okresu III Rzeszy - zachowały się jedynie cztery nagrobki. Zachowały się również fragmenty ogrodzenia. W 1994 roku przeprowadzono prace porządkowe, ogrodzono cmentarz i wybudowano ohel.
    Przypisy[ | edytuj kod]
    1. http://www.polskawliczbach.pl/Tyczyn, w oparciu o dane GUS.
    2. Powierzchnia i ludność w przekroju terytorialnym w 2018 r.
    3. Zenon Guldon, Jacek Wijaczka, Skupiska i gminy żydowskie w Polsce do końca XVI wieku, w: Czasy Nowożytne, 21, 2008, s. 172.
    4. Anna Berdecka, Nowe lokacje miast królewskich w Małopolsce w latach 1333–1370 : chronologia i rozmieszczenie, w: Przegląd Historyczny, T. 65 (1974), z. 4, tabela 2 po s. 617.
    5. Akta Grodzkie i Ziemskie z czasów Rzeczypospolitej Polskiej z Archiwów tak zwanego bernardyńskiego we Lwowie wydane staraniem Galicyjskiego Wydziału Krajowego, 1888 rok, Tom 13, Termini terrestres Przeworscenses 1450.
    6. Józef Fajkowski, Jan Religa: Zbrodnie hitlerowskie na wsi polskiej 1939-1945. Warszawa: Wydawnictwo Książka i Wiedza, 1981, s. 328.
    7. Kronika. Wiadomości osobiste. „Głos Rzeszowski”, s. 2, nr 44 z 4 listopada 1917. 
    8. Ryszard Wolański: Leksykon Polskiej Muzyki Rozrywkowej. T. II. Warszawa: Agencja Artystyczna MTJ, 2003, s. 119. ISBN 83-911-888-8-4.
    9. TiO, Bracia Cieślowie. Jak baryton z tenorem, Biznes i Styl - Podkarpacki portal opinii [dostęp 2020-07-10] (pol.).
    10. Jan Nieciecki, Tyczyńskie malowidła Antoniego Herliczki, wybitnego malarza dworu Jana Klemensa Branickiego, w: Z dziejów Tyczyna i regionu, Tyczyn 1998.
    11. Strona gminy.
    12. Kapliczka św. Jana Nepomucena w Tyczynie. kapliczki.org.pl. [dostęp 2019-12-23].
    13. http://www.polskawliczbach.pl/Tyczyn, w oparciu o dane GUS.
    14. Tyczyn w bazie 90minut.pl

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Polski słownik biograficzny, T. 11, Wrocław 1964–1965.
  • Jerzy z Tyczyna: Polski dyplomata na papieskim dworze.
  • Wybór listów Jerzego z Tyczyna do Marcina Kromera (1554–1585), Warszawa 1982.
  • Jerzy Antoni Kostka, Kostkowie herbu Dąbrowa. Wyd. Z.P. POLIMER Koszalin 2010, s. 79, 81, 82,108, 109, 110, 114, 115, 118,119, 120, 256, i 257, ​ISBN 978-83-89976-40-6​.
  • Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • Tyczyn w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. XII: Szlurpkiszki – Warłynka. Warszawa 1892.
  • Cyfrowe Archiwum Tradycji Lokalnej – Tyczyn
  • Wyższa Szkoła Informatyki i Zarządzania (WSIiZ) w Rzeszowie jest największą niepubliczną uczelnią wyższą na Podkarpaciu.Strug – rzeka w województwie podkarpackim o dł. ok. 35 km, prawy dopływ Wisłoku. Jej średnia szerokość wynosi od 3 do 5 m, przy głębokości nie przekraczającej 3 m. Do rzeki wpadają potoki Chmielnik (w Kielnarowej), Ryjak i Tatyna (na południe od Borku Starego). Dno ma charakter mulisty i kamienisto-żwirowym. Do jego fauny zaliczają się: klenie, jazie, okonie i pstrągi, a także szczupaki. Miejscowości w dolinie rzeki utworzyły Regionalne Towarzystwo Rolno-Przemysłowe „Dolina Strugu” z siedzibą w Błażowej.


    Podstrony: [1] [2] [3] 4 [5]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Miasto (od prasłow. „местьце", „mě́sto"–„miejsce”) – historycznie ukształtowana jednostka osadnicza charakteryzująca się dużą intensywnością zabudowy, małą ilością terenów rolniczych, ludnością pracującą poza rolnictwem (w przemyśle lub w usługach) prowadzącą specyficzny miejski styl życia.
    TERYT, Krajowy Rejestr Urzędowy Podziału Terytorialnego Kraju – rejestr urzędowy podziału terytorialnego kraju prowadzony przez GUS.
    Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców.
    Jerzy II Rakoczy nazwisko zapisano również jako Ragotzovius, Ragotzius, Ragotzi, Ragotzki, Ragotzky, właśc. II. Rákóczi György (ur. 30 stycznia 1621 w Sárospatak, zm. 7 czerwca 1660 w Oradei) – syn Jerzego I Rakoczego, mąż Zofii Batory, ojciec Franciszka I Rakoczego.
    Województwo ruskie – województwo Korony Królestwa Polskiego, część prowincji Małopolska, jednostka administracyjna Królestwa Polskiego w okresie I Rzeczypospolitej, istniejąca w latach 1434–1772.
    Rzeszów (łac. Resovia, ukr. i łemkow. Ряшів, jid. רײַשע) – miasto na prawach powiatu w południowo-wschodniej Polsce, siedziba władz województwa podkarpackiego i powiatu rzeszowskiego. Jest miastem centralnym aglomeracji rzeszowskiej. Znajduje się tu kuria diecezji rzeszowskiej.
    Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.025 sek.