• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Turkmenistan



    Podstrony: [1] [2] [3] [4] 5 [6]
    Przeczytaj także...
    Komunistyczna Partia Turkmeńskiej SRR była rządzącą partią komunistyczną w Turkmenii w okresie, gdy Turkmeńska Socjalistyczna Republika Radziecka stanowiła część Związku Radzieckiego jako jedna z jego republik. Partia ta stanowiła integralną część Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego. Od roku 1985 I sekretarzem KPT SSR był Saparmyrat Nyýazow, który w 1991 doprowadził do odłączenia partii od KPZR i przemianowania jej na Demokratyczną Partię Turkmenistanu, jedyną legalnie działającą partię Turkmenii. W czasie prezydencji Nyýazowa partia komunistyczna stała się nielegalna.Turkmenbaszy (turkm. Türkmenbaşy, dawniej Krasnowodzk, Krasnowodsk, Красноводск) – miasto portowe nad Zatoką Türkmenbaşy (Morze Kaspijskie), w zachodnim Turkmenistanie w wilajecie balkańskim. Położone jest na wysokości 27 m n.p.m. Ludność: 68 tys. (2005).
    Przypisy
    1. Nazewnictwo jest obecnie pobocznie stosowane, natomiast nie zostało jeszcze potwierdzone przez turkmeński rząd.
    2. Dodatkowo język rosyjski do kontaktów międzynarodowych.
    3. Dane dotyczące PKB na podstawie szacunków Międzynarodowego Funduszu Walutowego na rok 2013: International Monetary Fund: World Economic Outlook Database, April 2014 (ang.). [dostęp 2014-04-11].
    4. Encyklopedia Gazety Wyborczej. T. 19. Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008, s. 88. ISBN 83-89651-35-1.
    5. Jamal Annaklycheva: Combating desertification in Turkmenistan on the grass roots level example of the central Karakum Desert (ang.). Mathematisch-Naturwissenschaftlichen Fakultät der Universität zu Köln. [dostęp 2014-10-29].
    6. Dzhumaguly Annayev: Turkmenistan battles desertification (ang.). Central Asia Online. [dostęp 2014-10-29].
    7. Karakum Desert (ang.). Encyclopædia Britannica. [dostęp 2014-10-28].
    8. Turkmenistan Weather, climate and geography (ang.). World Travel Guide. [dostęp 2014-10-29].
    9. Radosław Herka: Turkmenbasza - Batiuszka Nijazow, Model przywództwa politycznego w Turkmenistanie (pol.). Uniwersytet Warszawski. [dostęp 2014-10-28].
    10. Akmurat Atamuradov: Turkmenistan, General observations (ang.). FAO. [dostęp 2014-10-28].
    11. Turmenistan Political Parties (ang.). Country Studies. [dostęp 2012-09-14].
    12. Leftist Parties of the World, Turkmenistan.
    13. Profil kraju: Turkmenistan (ang.).
    14. „Turkmenistan Restricts Presidential Prerogatives”, rferl.org, 20 marca 2007.
    15. Rights groups criticise Turkmenistan elections (ang.). bbc.co.uk, 2013-12-19. [dostęp 2013-12-19].
    16. [1], Radio Free Europe, 10 czerwca 2013.
    17. Cotton production by country worldwide in 2014/2015. Statista - The Statistics Portal. [dostęp 2016-08-25].
    18. Turkmenistan, CIA World Factbook. Dostępny 2008-12-26.
    19. Resolution of Khalk Maslahati (Peoples’ Council of Turkmenistan) N 35 (14.08.2003).
    20. BBC NEWS | Business | Russia reaches Turkmen gas deal<!>.
    21. Religious Composition by Country, in Percentages. The Pew Research Center. [dostęp 2014-06-25].
    22. Christian Population as Percentages of Total Population by Country. The Pew Research Center. [dostęp 2014-06-25].

    Linki zewnętrzne[]

  • Oficjalny portal rządowy (ang.)
  • Turkmenistan – Płonąca jama (pol.)
  • Wypalona ziemia. Kultura niezależnego Turkmenistanu
  • Strój ludowy – ubiór wyrażający tożsamość, co zazwyczaj odnosi się do regionu geograficznego lub okresu w historii, ale może także dotyczyć statusu socjalnego, małżeńskiego lub religijnego. Strój ten najczęściej pojawia się w dwóch formach: codziennej i odświętnej.Azja Południowa – region Azji obejmujący kraje subkontynentu indyjskiego na południe od Himalajów, czyli: Indie, Pakistan, Afganistan, Nepal, Bhutan, Bangladesz oraz wyspiarskie państwa Sri Lankę i Malediwy.


    Podstrony: [1] [2] [3] [4] 5 [6]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Język rosyjski (ros. русский язык, russkij jazyk; dawniej też: język wielkoruski) – język należący do grupy języków wschodniosłowiańskich, posługuje się nim jako pierwszym językiem około 145 mln ludzi, ogółem (według różnych źródeł) 250-300 mln. Jest językiem urzędowym w Rosji, Kirgistanie i na Białorusi, natomiast w Kazachstanie jest językiem oficjalnym oraz jest jednym z pięciu języków oficjalnych a jednocześnie jednym z sześciu języków konferencyjnych Organizacji Narodów Zjednoczonych. Posługuje się pismem zwanym grażdanką, graficzną odmianą cyrylicy powstałą na skutek jej upraszczania.
    Daszoguz (turkmeń. Daşoguz / Дашогуз, dawniej Taszauz) – miasto w północnym Turkmenistanie przy granicy z Uzbekistanem. Położone jest na Nizinie Turańskiej, na obszarze tzw. Oazy Chorezmijskiej na wysokości 88 m n.p.m. Znajduje się w odległości około 460 km na północ od stolicy kraju - Aszchabadu. Ludność: 141,8 tys. (1995). Daşoguz jest trzecim pod względem liczby ludności miastem kraju. Jest ośrodkiem administracyjnym wilajetu daszoguskiego.
    Wilajet (tur. – vilâyet, z arab.: ولاية – wilāyah), także wilaja – w imperium osmańskim od 1864 roku nazwa prowincji; to samo znaczenie w języku malajskim. Nazwa pochodzi od arabskiego waliyah (zarządzać).
    Według danych oficjalnych pochodzących z 2006 roku Turkmenistan posiadał ponad 30 miast o ludności przekraczającej 8 tys. mieszkańców. Stolica kraju Aszchabad jako jedyne miasto liczyło ponad pół miliona mieszkańców; 3 miasta z ludnością 100÷500 tys.; 5 miast z ludnością 50÷100 tys.; 6 miast z ludnością 25÷50 tys. oraz reszta miast poniżej 25 tys. mieszkańców. Ludność miejska stanowi 45% ludności Turkmenistanu.
    Chorezm – historyczna kraina nad dolną Amu-darią, obejmująca obszar dzisiejszego Uzbekistanu, Turkmenistanu i Iranu.
    Persowie – starożytny lud pochodzenia irańskiego, współcześnie zaś naród zamieszkujący głównie obszar Iranu (dawniej znanego jako Persja).
    Lista światowego dziedzictwa (ang. World Heritage List; fr. Liste du patrimoine mondial) – lista obiektów objętych szczególną ochroną międzynarodowej organizacji UNESCO, filii ONZ, ze względu na ich unikatową wartość kulturową bądź przyrodniczą dla ludzkości. Lista obejmuje (w czerwcu 2013) 981 obiektów w 160 krajach, w tym 759 obiektów dziedzictwa kulturowego (K), 193 przyrodniczego (P) i 29 mieszanych (K, P). O wpisaniu danego obiektu na listę decyduje Komitet Światowego Dziedzictwa w trakcie corocznej sesji, począwszy od 1977 r. Nominacje zgłaszane są przez poszczególne kraje. Jeżeli wniosek o wpisanie danego miejsca na listę nie zostanie uwzględniony, może być złożony ponownie.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.066 sek.