• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Trzymacze heraldyczne

    Przeczytaj także...
    Heroldia – urząd, zwykle monarszy, czasem państwowy lub prywatny, zajmujący się administrowaniem tytułami szlacheckimi – gromadzący i sprawdzający informacje o nadaniach tytułów, nobilitacjach, indygenatach, gromadzący wizerunki herbów wraz nazwiskami rodów, którym herby te są przypisane, oraz dbający o poprawność tych herbów. W wielu krajach, zwłaszcza obecnie np. w Wielkiej Brytanii, heroldie zajmują się nie tylko herbami rodowymi, ale i herbami, godłami i flagami korporacji, firm, organizacji i innych osób prawnych.Dewiza heraldyczna jest krótką, najczęściej łacińską sentencją - choć spotkać można i dewizy w językach narodowych - przekazującą ogólną mądrość, wyraźnie nawiązującą do ideologii rycerskiej i szlacheckiej.
    Margaret Hilda Thatcher LG (z domu Roberts, ur. 13 października 1925 w Grantham, zm. 8 kwietnia 2013 w Londynie) – brytyjska polityk, premier Wielkiej Brytanii w latach 1979–1990, chemiczka, prawniczka. Stanowczość w stosunku do strajkujących górników oraz do państw komunistycznych spowodowała nadanie jej przydomku Żelaznej Damy (Iron Lady). Liberalną politykę gospodarczą jej gabinetu ochrzczono mianem thatcheryzmu. Jedna z czołowych „eurosceptyczek”, zwolenniczka ograniczonej integracji europejskiej.
    Przykład trzymaczy heraldycznych

    Trzymacze heraldyczne (Podpory tarczowe) – postacie ludzkie lub zwierzęta umieszczane po jednej lub – częściej – po obu stronach, niekiedy za tarczą herbową, i podtrzymujące ją.

    Centaury i centaurydy (także centaurowie, lm gr. Κένταυροι Kéntauroi, łac. Centauri, gr. Kentaurides, łac. Centaurides, lp gr. Κένταυρος Kéntauros, łac. Centaurus, pol. centaur, gr. Kentauris, łac. Centauris, pol. centauryda) – w mitologii greckiej pół ludzie, pół konie. Były to mityczne istoty o mieszanej budowie. Górna część ich ciała (tułów, głowa, ręce) była podobna do ciała człowieka, natomiast dolna miała kształt konia.Herb Islandii został oficjalnie przyjęty dekretem prezydenckim w 1944. Tłem tarczy jest flaga islandzka, na której biały krzyż zastąpiony został srebrnym (heraldycznie srebro oznacza się kolorem białym). Tarcza oparta jest na płycie bazaltu. Podtrzymują ją legendarne duchy opiekuńcze kraju - Landvaettir: smok, orzeł (lub gryf), byk i olbrzym, opisane w sagach z cyklu Heimskringla.

    Opis[]

    W charakterze trzymaczy mogły wystąpić w zmienionej nieco formie fantastyczne – lwy, orły, gryfy, centaury i inne. Trzymaczom często podkładano pod nogi lub łapy specjalny postument heraldyczny, jedynie ptaki – trzymacze wyglądały naturalnie unosząc się swobodnie.

    Trzymacze są udostojnieniem herbu, nie mogły być stosowane dowolnie i samowolnie lecz jedynie na mocy specjalnego aktu nadania.

    Herb (nazwa przyjęta z niem. Erbe "dziedzictwo") – znak rozpoznawczo-bojowy, wywodzący się z symboliki heroicznej lub znaków własnościowych, od XII w. ustalany według ścisłych reguł heraldycznych, pełniący funkcję wyróżnika osoby stanu rycerskiego, później szlacheckiego, także rodziny, rodu, organizacji kościelnej, mieszczańskiej bądź cechu rzemieślniczego, korporacji, miasta, jednostki podziału terytorialnego lub państwa.Godło – symbol wyróżniający, znak rozpoznawczy przynależności osoby bądź przedmiotu do szerszej grupy rodowej, prawnej lub społecznej, np. herb, gmerk, logo.

    W polskiej heraldyce użycie trzymaczy nie zostało jak dotąd ujęte przepisami, stąd pojawiają się one dowolnie, jako ozdoba herbu. W okresie rozbiorów używanie trzymaczy herbowych zostało ograniczone przez heroldie państw zaborczych tylko do tych prawnie nadanych. Jednak nie wydaje się by była to regulacja wiążąca dla polskiego prawa i obyczaju heraldycznego. Znanym przykładem trzymaczy herbowych w Polsce są złote lwy z herbu Gdańska.

    Korona rangowa – element herbu rycerskiego i szlacheckiego. Umieszczana pierwotnie zwykle na hełmie jest jedną z heraldycznych oznak godności. Początkowo w XII-XIV w. korona umieszczana była tylko nad herbami królów i książąt. Później także nad herbami pozostałej arystokracji i zwykłej szlachty. Od końca XVI wieku najczęściej umieszczana bezpośrednio nad tarczą, zaś hełmy z klejnotami były umieszczane powyżej, bądź pomijane. W przypadku koron zamkniętych, mitry lub korony królewskiej, hełmy powyżej korony nie były umieszczane. W heraldyce napoleońskiej zamiast koron rangowych wprowadzono czapki (birety), zbliżone nieco wyglądem do mitry książęcej. Może ozdabiać jedynie herby nadane przez udzielnego monarchę. W heraldyce polskiej, w przeciwieństwie do zasad heraldycznych wielu innych krajów stanowi, umieszczana na hełmie, konieczny element herbu szlacheckiego.Herb Bawarii − wywodzi się on z symboliki pięciu regionów współtworzących ten kraj. Pierwsze pole tarczy herbu to złoty lew, który symbolizuje Palatynat Reński. Drugie pole symbolizuje Frankonię. Jest to pole czerwone z trzema białymi (srebrnymi) szczytami przypominającymi łańcuch górski. Kolejne pole to niebieska stylizowana pantera na białym (srebrnym) tle – godło hrabiów Ortenburg, dzisiaj symbol Dolnej i Górnej Bawarii. Czwarte pole tarczy herbu to trzy czarne lwy na żółtym tle − symbolizujące Szwabię. Ostatnim elementem tarczy herbu jest położone centralnie pole szachownicy biało-niebieskiej - herb Wittelsbachów, władców Bawarii w latach 1180-1918. Biało-niebieska szachownica może występować samodzielnie wraz z wieńczącą całość godła koroną i jest zwana wówczas małym godłem. Stylistyka ta stała się źródłem oficjalnych barw kraju: bieli i koloru niebieskiego.

    Trzymacze w herbach[]

  • Trzymacze w
    herbie Kanady

  • Trzymacze w
    herbie Nowej Zelandii

  • Trzymacze w
    herbie Łotwy

  • Cztery trzymacze w
    herbie Islandii

  • Trzymacze – antylopy kudu w herbie Zimbabwe

  • Trzymacze w
    herbie Gdańska

    Ptaki (Aves) – gromada stałocieplnych zwierząt z podtypu kręgowców. Jest najbardziej zróżnicowaną spośród gromad kręgowców lądowych – istnieje około 10 tys. gatunków ptaków, które zamieszkują ekosystemy na całym świecie. Ich wielkość waha się od 5 cm u koliberka hawańskiego do 2,7 m u strusia.Klejnot, cymer (łac. clenodium, staropol. z niem. (Helm-)Kleinod) – zwieńczenie hełmu łączące się z nim za pośrednictwem korony rangowej lub przepaski, z której rozwijały się labry.
  • Trzymacze w
    herbie Bawarii

  • Trzymacze w
    herbie Bremy

  • Rośliny trzymacze w herbie stanu Rio Grande do Norte

  • Przykład trzymacza nie trzymającego tarczy w herbie książąt Devonshire

  • Zobacz też[]

  • Postument heraldyczny
  • Przypisy

    1. Paweł Dudziński: Alfabet heraldyczny. Warszawa: Diogenes, 1997, s. 29. ISBN 83-7129-476-X.


    Herb Wolnego Miasta Hanzeatyckiego Bremy (niem.: Das Wappen der Freien-und Hansestadt Bremen) pojawił się po raz pierwszy w roku 1366 na pieczęci miasta. Klucz, w tym kształcie zwany Kluczem Bremeńskim, jest jednym z atrybutów św. Piotra Apostoła, patrona katedry bremeńskiej. W ciągu stuleci herb wielokrotnie zmieniał swój wygląd, w niektórych okresach widniała na nim postać św. Piotra z kluczem w ręku. Obecny Wielki Herb pochodzi z roku 1891, choć trzymacze heraldyczne, lwy trzymające tarczę pojawiają się już w roku 1618. Tarcza herbowa ukazuje srebrny klucz formy gotyckiej w czerwonym polu położony ukośnie na prawo i zwrócony na lewo. Wielki i Średni herb są ukoronowane pięciopłatkową koroną ozdobioną klejnotami, Herb Mały to tylko czerwona tarcza herbowa z kluczem bremeńskim bez uwieńczenia koroną.Figura heraldyczna – wzór występujący na tarczy herbowej, powstały z podziału tarczy, zaliczane do szeroko pojętych godeł heraldycznych.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Orzeł – popularny nie tylko w Europie symbol państwowy, wykorzystywany także w heraldyce w takich kompozycjach jako godło, trzymacze lub herb.
    Ordery herbowe nadawały herbowi dostojności, były pewnego rodzaju oznaką godności. Ordery, nadawane konkretnej osobie za konkretne zasługi, nie wchodziły na trwałe do herbu i nie podlegały dziedziczeniu.
    Herb Wielkiej Brytanii – królewski herb Wielkiej Brytanii noszony jest przez władców. Posługuje się nim administracja i rząd, umieszczając go m.in. na monetach i publicznych budynkach.
    Herb Kanady – został ustanowiony 30 kwietnia 1921 r. proklamacją królewską Jerzego V. Jego oficjalna nazwa brzmi: The Arms of Her Majesty in Right of Canada.
    Heraldyka – jedna z nauk pomocniczych historii, zajmuje się badaniem rozwoju i znaczenia oraz zasadami kształtowania się herbów. Wywodzi się od słowa herold – oznaczającego urzędnika dworskiego, wywołującego nazwiska rycerzy biorących udział w turniejach. W innych językach europejskich nazywana jest podobnie (ang. heraldry, franc. heraldique , niem. Heraldik) lub słowami pochodzącymi od nazwy herb (niem. Wappenkunde).
    Paweł Dudziński – ur. 6 stycznia 1964 w Warszawie, polski ksiądz katolicki, teolog, heraldyk, przewodniczący Komisji Heraldycznej.
    Gryf – mityczne zwierzę przedstawiane najczęściej z ciałem lwa oraz z głową i skrzydłami orła. Niektóre źródła dodają jeszcze uszy dzikiego osła. Na początku gryf pojawia się w sztuce, znacznie później w literaturze, widać także znaczne różnice pomiędzy opisami gryfa a jego obrazowaniem. Najstarsze przedstawienia pochodzą ze starożytnej Mezopotamii z ok. 3000 r. p.n.e., równocześnie motyw pojawił się w Egipcie. Do Europy dotarł ok. 1600 r. p.n.e. poprzez wyspy Kretę i Cypr. Pierwsza wzmianka pisana o gryfach pochodzi z ok. V w. p.n.e.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.158 sek.