Triangulacja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Triangulacja to podział figury geometrycznej na sympleksy (trójkąty lub czworościany) w taki sposób, że część wspólna dowolnych dwu różnych sympleksów jest ich wspólną ścianą, wspólnym wierzchołkiem, wspólnym bokiem lub wspólnym trójkątem albo zbiorem pustym. Od sympleksów tworzących triangulację wymaga się ponadto, by dowolny obszar ograniczony przecinał tylko skończoną ich liczbę. Można dokonać triangulacji każdego wielokąta i każdego wielościanu.Triangulacja Delone (w powszechnym użyciu jest pisownia nazwiska Delaunay) to triangulacja T przestrzeni R zdefiniowana następująco:




Warto wiedzieć że... beta

Triangulacja jest metodą pomiaru odległości za pomocą dalmierza optycznego (laserowego). Składa się on ze źródła światła (nadajnik) i odbiornika - obiektywu (za którym znajduje się matryca CCD lub linijka CCD) o znanym wzajemnym położeniu i równoległych osiach optycznych. Odbiornik oddalony jest od nadajnika o stałą odległość zwaną bazą (b) i nachylony jest pod kątem α. Wiązka światła odbita od przedmiotu w odległości r pada na detektor CCD za obiektywem odbiornika. Znając ogniskową obiektywu oraz miejsce padania wiązki światła na detektor (dx) możemy wyznaczyć odległość od obiektu:
Triangulacja – metoda pomiaru osnów geodezyjnych, polegająca na określeniu wielkości wszystkich kątów i jednej długości w sieci składającej się z trójkątów. Pomiar służy, po obliczeniu i wyrównaniu wyników pomiarów, określeniu współrzędnych geodezyjnych wszystkich punktów sieci triangulacyjnej. W zależności od dokładności (klasy sieci) boki w triangulacji wynoszą od 2 do 25 kilometrów.

Reklama