• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Tkanka łączna właściwa

    Przeczytaj także...
    Komórki tuczne (mastocyty) – komórki tkanki łącznej oraz błon śluzowych, mające okrągły lub owalny kształt, powstające z prekursorów szpikowych (prawdopodobnie tych samych, co bazofile), do miejsca ostatecznego osiedlenia docierają wraz z krwią. Najczęściej można spotkać je w okolicy niewielkich naczyń krwionośnych w narządach stykających się ze środowiskiem zewnętrznym. Jądro komórkowe jest niewielkie, chromatyna skondensowana, aparat Golgiego jest dobrze rozbudowany, pozostałe organella są słabo rozwinięte. W cytoplazmie znajdują się liczne, ciemne, zasadochłonne ziarna, mające właściwość metachromazji. Błona komórkowa tworzy liczne mikrokosmki. Ziarnistości mastocytów są bogate w histaminę i heparynę. Ponadto pobudzone wydzielają prostaglandyny i cytokiny (np. interleukinę 4 i TNF-α). Zawierają również proteazy (np. tryptazę lub chymazę). Na ich powierzchni znajduje się receptor FcεRI wiążący przeciwciała IgE. Mastocyty zostały odkryte i opisane po raz pierwszy przez Paula Ehrlicha w 1876 roku.Tkanka łączna włóknista zwarta (zbita) - rodzaj tkanki łącznej właściwej. Charakteryzuje się ściśle upakowanymi włóknami oraz niewielką ilością istoty podstawowej i komórek.
    Siarczan chondroityny – glikozoaminoglikan, który w składzie odnawialnych proteoglikanów jest ważnym strukturalnym komponentem tkanki chrzęstnej. Molekularna masa siarczanu chondroityny 10 – 60 kD. Disacharydne fragmenty składają się z kwasu glukuronowego i siarkowanego N - acetylgalaktozaminu połączonych β- 1,3- glikozydnym wiązaniem. Grupa -SOO- znajduje się w czwartym albo szóstym położeniu N – acetylgalaktozaminu.

    Tkanka łączna właściwa (textus conjunctivus) – rodzaj tkanki łącznej.

    Tkanka łączna właściwa dzieli się na:

  • Tkankę łączną właściwą luźną zwaną też wiotką;
  • Tkankę łączną właściwą zbitą, zwaną też włóknistą, która dzieli się na:
  • Tkankę zbitą o utkaniu regularnym,
  • Tkankę zbitą o utkaniu nieregularnym.

  • Funkcje tkanki łącznej właściwej:

  • zrąb (stroma) oraz ochrona mechaniczna innych tkanek i narządów,
  • transport substancji odżywczych i produktów metabolizmu,
  • obrona organizmu przed obcymi związkami chemicznymi.
  • Kwas hialuronowy – glikozoaminoglikan (rodzaj polisacharydu), który występuje we wszystkich organizmach żywych i należy do najliczniejszej grupy związków mających identyczną budowę chemiczną tak u bakterii, jak i człowieka. Kwas hialuronowy jest biopolimerem, w którym występują naprzemiennie mery kwasu D-glukuronowego i N-acetylo-D-glukozaminy połączone wiązaniami β(1→4) i β(1→3) glikozydowymi. Naturalnie występujący kwas hialurynowy posiada masę cząsteczkową od 10 do 10 kDa. W przeciwieństwie do innych glukozoaminoglikanów nie tworzy kowalencyjnego wiązania z białkami, nie może więc wchodzić w skład typowego proteoglikanu. Może natomiast stanowić oś, na której wiążą się inne proteoglikany tworząc wraz z nimi "agregat proteoglikanu".Histiocyt – komórka należąca do ludzkiego układu odporności; makrofag tkankowy ("histo-" = "tkanka", i "-cyt" = "komórka").

    Komórki tkanki łącznej właściwej[]

    Do komórek tkanki łącznej właściwej należą:

  • fibroblasty,
  • histiocyty,
  • komórki tuczne,
  • komórki plazmatyczne,
  • komórki napływowe, do których należą limfocyty i granulocyty.
  • ]

    Istota podstawowa[]

    Pod mikroskopem świetlnym istota podstawowa tkanki łącznej właściwej ma wygląd bezpostaciowego żelu. W jej skład wchodzą glikozoaminoglikany (GAG), wiążące się z białkami i dające proteoglikany oraz glikoproteiny. Najważniejsze GAG wchodzące w skład istoty podstawowej to: siarczany chondroityny, siarczan dermatanu, siarczan keratanu i kwas hialuronowy. Do glikoprotein, znajdujących się w istocie podstawowej należą fibronektyna, laminina i osteopontyna.

    Mikroskop optyczny – rodzaj mikroskopu, w którym do generowania powiększonego obrazu badanego przedmiotu wykorzystywane jest światło przechodzące przez specjalny układ optyczny składający się zazwyczaj z zestawu od kilku do kilkunastu soczewek optycznych.Glikozaminoglikany (GAG) - grupa związków chemicznych - polisacharydy, które są zbudowane z powtarzających się jednostek dwucukrowych, z których jedna reszta to zawsze aminocukier, a druga to kwas uronowy. Niemal wszystkie GAG zawierają dodatkowo grupę siarczanową. W połączeniu z białkami tworzą proteoglikany.

    Włókna[]

    Istota międzykomórkowa zawiera:

  • włókna kolagenowe - zbudowane są z kolagenu typu I, cechuje je duża wytrzymałość na rozrywanie, najczęściej występują w wiązkach o grubości 50-100 μm;
  • włókna siateczkowe (zwane też retikulinowymi lub argentofilnymi) - zbudowane są z kolagenu typu III, ich włókienka tworzą wiązki o grubości 0,5-2,0 μm, wchodzą w skład zrębu większości narządów wewnętrznych oraz błon podstawnych;
  • włókna sprężyste - występują w postaci sieci, mają średnicę 0,2-1,0 μm, zbudowane są z glikoproteiny elastyny, która wypełnia włókno oraz z włókienek o szerokości 10 nm zbudowanych z białka mikrofibryliny, cechuje je podatność na rozciąganie, więc występują m.in. w ścianie tętnic, płucach, małżowinie usznej.
  • Bibliografia[]

  • Tkanka łączna właściwa. W: Wojciech Sawicki: Histologia. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2003. ISBN 83-200-2790-X.
  • Płuco (łac. pulmo) – pojedynczy lub parzysty narząd oddechowy kręgowców oddychających powietrzem atmosferycznym. Do kręgowców tych zaliczane są też – prócz płazów, gadów, ptaków i ssaków – ryby dwudyszne, które w niesprzyjających warunkach atmosferycznych oddychają pojedynczym, workowatym płucem, powstałym z przekształconego pęcherza pławnego. W ciągu rozwoju rodowego kręgowców z przedniego odcinka jelita powstają dwa różne narządy oddechowe – płuca i skrzela. U ryb ulegają degeneracji płuca (z wyjątkiem wspomnianych już ryb dwudysznych), a u zwierząt lądowych – skrzela. Przypuszczalnie płuca pochodzą z aparatu hydrostatycznego podobnego do pęcherza pławnego ryb (według niektórych pęcherz pławny ryb jest zdegenerowanym płucem). Występują jednak wątpliwości, gdyż pęcherz pławny powstaje po stronie tylnej (grzbietowej) cewy jelitowej, płuca natomiast po stronie przedniej (brzusznej). Wykształcenie płuc zostało wywołane przez wzmożone zapotrzebowanie na tlen zwierząt lądowych. Również ich rozwój (coraz silniejsze fałdowanie) ma ścisłe powiązanie z zapotrzebowaniami energetycznymi organizmów (zwiększeniem tempa metabolizmu). Listkiem zarodkowym, z którego powstają płuca jest entoderma.Tętnica, naczynie tętnicze (łac. arteria) - makroskopowo widoczne naczynie krwionośne o nieprzepuszczalnej ścianie, które bez względu na fizjologiczny skład krwi, prowadzi krew z serca do narządów ciała. Układ naczyń tętniczych jest połączony z układem naczyń żylnych poprzez sieć naczyń włosowatych.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Proteoglikany – wielkocząsteczkowe składniki substancji pozakomórkowej złożone z rdzenia białkowego połączonego kowalencyjnie z łańcuchami glikozaminoglikanów (siarczanu heparanu, siarczanu dermatanu, siarczanu keratanu, siarczanu chondroityny) o wysokim stopniu zróżnicowania.
    Nanometr (symbol: nm) – podwielokrotność metra, podstawowej jednostki długości w układzie SI. Jest to jedna miliardowa metra czyli jedna milionowa milimetra. Jeden nanometr równa się zatem 10 m. W notacji naukowej można go zapisać jako 1 E-9 m oznaczający 0,000 000 001 × 1 m. Rzadko stosowana jest również stara nazwa milimikron.
    Błona podstawna (łac. membrana basalis) – wyspecjalizowana struktura, występująca pomiędzy przypodstawną częścią plazmalemmy komórek miąższowych, a tkanką podporową.
    Granulocyty (PMN lub PML – ang. polymorphonuclear leukocytes, polimorfojądrowe leukocyty) – rodzaj leukocytów, które w cytoplazmie zawierają liczne ziarnistości oraz posiadają podzielone na segmenty (segmentowane) jądro komórkowe.
    Tkanka łączna włóknista luźna - inaczej tkanka łączna wiotka, jest rodzajem tkanki łącznej właściwej, która posiada wszystkie rodzaje komórek i włókien (elastyczne, retikulinowe, kolagenowe). Substancja podstawowa tej tkanki układa się w charakterystyczne blaszki, które można mechanicznie oddzielić od siebie. Włókna i komórki spoczywają w tych blaszkach, a pomiędzy nimi znajduje się płyn tkankowy. Nadmiar płynów powoduje obrzęk.
    Fibroblasty – komórki występujące u zwierząt, wywodzące się z mezodermy, będące najliczniejszymi komórkami tkanki łącznej właściwej. Posiadają jedno okrągłe lub owalne jądro komórkowe, przeważnie z wyraźnym jąderkiem. Aktywne fibroblasty mogą być rozpoznane dzięki szorstkiemu retikulum komórkowemu. Nieaktywne fibroblasty, zwane także fibrocytami, są mniejsze i wrzecionowate, ze zredukowanym retikulum. Fibroblasty i fibrocyty są osiadłe, ale posiadają zdolność do ruchu. Częstość podziałów mitotycznych fibroblastów zwiększa się podczas gojenia się tkanki łącznej, pod wpływem czynnika wzrostu fibroblastów - FGF. Fibroblasty, które mają zdolność do podziałów mitotycznych zwane są często komórkami siateczkowymi.
    Tkanka łączna (łac. textus connectivus) – jedna z podstawowych tkanek zwierzęcych, jest charakterystyczna dla zwierząt przechodzących dwie fazy gastrulacji i powstaje z mezenchymy, choć niektóre komórki pochodzą z neuroektodermy.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.014 sek.