• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Theodor Herzl



    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]
    Przeczytaj także...
    Wezyr (arab. وزير) – od czasów Abbasydów najważniejszy urząd na dworze kalifów. Wzrost znaczenia wezyra miał związek z przyjęciem przez Abbasydów ceremoniału orientalnego, który uniemożliwiał władcy bezpośrednie komunikowanie się z poddanymi, co spowodowało, że wezyr stał się wyrazicielem woli kalifa. Wezyr już od czasów Omajadów, stał na czele kancelarii państwa, przez którą przechodziły dekrety kalifów.Fryderyk II Badeński (niem. Friedrich II. Wilhelm Ludwig Leopold August, genannt Fritz, Großherzog von Baden, ur. 9 lipca 1857 w Karlsruhe, zm. 9 sierpnia 1928 w Badenweiler) – wielki książę Badenii od 28 września 1907 do 22 listopada 1918, gdy został zmuszony do abdykacji.

    Theodor (Benjamin Ze’ew) Herzl (ur. 2 maja 1860 w Peszcie, zm. 3 lipca 1904 w Edlach) – żydowski dziennikarz urodzony w Cesarstwie Austrii, twórca i główny ideolog współczesnego politycznego syjonizmu, a w efekcie państwa Izrael.

    Życiorys[ | edytuj kod]

    Rodzina Theodora Herzla, lata ok. 1866-1873
    Theodor Herzl w wieku 5. lat, Peszt

    Theodor urodził się w 10 dniu miesiąca ijar 5620 roku kalendarza żydowskiego w Peszcie (współcześnie dzielnica Budapesztu) w Królestwie Węgier, będącym wówczas częścią Monarchii Habsburgów. Był drugim dzieckiem Jakuba i Jeanette Herzl, którzy byli niemieckojęzycznymi zasymilowanymi Żydami. Zamieszkiwali oni kamienicę mieszczącą się przy ulicy Tabak Gasse, obok Wielkiej Synagogi w Budapeszcie. Jego ojciec, Jakub Herzl (ur. 1836, zm. 1902) pochodził ze znanej i dość zamożnej rodziny, zamieszkującej przez kilkaset lat Semlin (obecnie Zemun, będący przedmieściem dzisiejszego Belgradu). Dziadkowie od strony ojca byli ściśle związani z tradycyjnym judaizmem, a dziadek był przyjacielem znanego prosyjonistycznego rabina Jehudy Alkalaia(ang.). Jakub był zdolnym biznesmenem. Początkowo prowadził on działalność handlową w Debreczynie, gdzie posiadał agencję handlową i transportową. Mając 21 lat przeniósł się do Pesztu, gdzie w 1857 roku poślubił przyszłą matkę Theodora Herzla, Jeanette. Była ona córką zamożnego kupca Wolfa Hermana Diamanta. Jej dziadkowie byli przykładem całkowitego odrzucenia judaizmu.

    Funt szterling (ang. pound sterling, £), nieoficjalna nazwa funt brytyjski, symbol międzynarodowy GBP – oficjalna jednostka monetarna w Wielkiej Brytanii.Nowela (wł. „novella” – nowość) – krótki utwór literacki, pisany prozą, charakteryzujący się wyraźnie zarysowaną i sprawnie skrojoną akcją główną, mocno udramatyzowaną, która zmierza do punktu kulminacyjnego. Fabuła noweli jest zazwyczaj jednowątkowa, pozbawiona epizodów, rozbudowanych opisów przyrody oraz szczegółowej charakterystyki postaci. Jest to jedna z odmian epiki. Jej treść dotyczy pewnego zdarzenia, opartego na wyrazistym motywie, z pozoru nieistotnym (np. kamizelka, sokół), ale często nabierającym znaczeń symbolicznych. Niemiecki pisarz Paul Heyse określił ów motyw mianem „sokoła”. Stworzył on tzw. teorię sokoła, opartą na wnikliwej analizie noweli Giovanniego Boccaccia pt. „Sokół”.

    Dzieciństwo i młodość[ | edytuj kod]

    Herzl jako młody wiedeński dziennikarz ok. 1878 roku

    Na młodego Theodora (nazywanego w dzieciństwie Dori) matka wywarła przemożny wpływ. Ojciec, będąc w ciągłych rozjazdach, był w stanie przekazać synowi tylko niezbędne podstawy edukacji w duchu żydowskim. Herzl jako chłopiec od 1866 roku chodził do szkoły żydowskiej Pester Israelitische Normalhauptschule, jednak jej poziom był bardzo niski – chłopiec nigdy nie nauczył się mówić biegle w języku hebrajskim. Pomimo to ojciec zabiegał o zachowanie tradycyjnych wartości w wychowaniu syna i w 1868 roku zapisał Theodora do stowarzyszenia charytatywnego Chewra Kadisza. Dążąc do dobrego wykształcenia syna, w 1870 roku zapisał go do Szkoły Technicznej (Realschule) w Peszcie. Młody Theodor okazywał jednak minimalne zainteresowanie judaizmem, co było wynikiem pobłażliwego podchodzenia matki do spraw tradycji żydowskiej. Jego matka opierała się na kulturze niemieckiego humanizmu i rozwijała w synu zainteresowania dla poezji oraz nauk humanistycznych. O stopniu laicyzmu rodziny najlepiej świadczy fakt, że w dniu 3 maja 1873 roku, w wieku 13. lat zamiast tradycyjnej bar micwy przeszedł on formę bierzmowania. Dorastał jako „całkowicie wyzwolony, anty-tradycyjny, świecki, niedoszły niemiecki młodzieniec”, który odrzucał wszystkie religie i odnosił się do judaizmu z „szyderczym cynizmem”. Był bardzo aktywny i już od najmłodszych lat udzielał się w życiu społecznym. W 1874 roku założył stowarzyszenie szkolne „My” (niem. Wir). Od najmłodszych lat Theodor był bardzo wrażliwy na punkcie swojej tożsamości narodowej. Przykładem tego może być wydarzenie, jakie miało miejsce, gdy chodził już do czwartej klasy państwowej szkoły podstawowej. Podczas lekcji nauczyciel powiedział, iż Żydzi są poganami. Oburzony Herzl w dniu 4 lutego 1875 roku opuścił szkołę Realschule. Napisał wówczas swój pierwszy poemat zatytułowany Nie pójdziemy do Canossy. Rok później rozpoczął naukę w gimnazjum ewangelickim. W 1878 roku rodzinę Herzlów dotknęła tragedia. W lutym siostra Theodora, Paulina, zachorowała na tyfus i po kilku dniach zmarła. Theodor bardzo przeżył jej śmierć, i nigdy nie zapomniał o siostrze, strzegąc pamięci o niej niemal jak świętej relikwii. Jego nowela Altneuland jest poświęcona jej pamięci (postać siostry została przedstawiona jako Miriam).

    Fryderyk II Wielki, Friedrich II von Hohenzollern (ur. 24 stycznia 1712 w Berlinie, zm. 17 sierpnia 1786 w Poczdamie) – król Prus w latach 1740-1786. Pod jego rządami Prusy stały się jednym z najpotężniejszych państw europejskich.Narodowy socjalizm (niem. Nationalsozialismus), nazizm (skrót od Nationalsozialismus), czasem określany również jako hitleryzm (od nazwiska Adolfa Hitlera) – rasistowska, antykomunistyczna i antysemicka ideologia Niemieckiej Narodowosocjalistycznej Partii Robotników (NSDAP). Niemiecka skrajna odmiana faszyzmu, opierająca się na biologicznym rasizmie, w szczególności na antysemityzmie, czerpiąca z haseł zarówno nacjonalistycznych, jak i socjalnych, trudna do jednoznacznego uplasowania na klasycznej osi prawica-lewica. Ideologia państwowa w czasie sprawowania władzy w totalitarnych Niemczech przez NSDAP w latach 1933-1945.

    Tydzień po śmierci Pauliny, rodzina Herzlów przeprowadziła się do Wiednia, zamieszkując w Leopoldstadt (dzielnica o największej ilości Żydów w mieście w owym czasie). Theodor powrócił w czerwcu na krótko do Pesztu, aby zdać egzamin maturalny. Jesienią 1878 roku zapisał się jako student prawa na Uniwersytecie Wiedeńskim. Pomimo studiowania tego kierunku, marzył o karierze literackiej. Później wykorzystywał wiedzę prawniczą w swoich syjonistycznych pismach politycznych, kreśląc zarysy systemu prawnego przyszłego państwa żydowskiego. W 1878 roku został członkiem bezpartyjnego stowarzyszenia kulturalnego studentów Akademische Lesehalle. Przedstawił tam komedię Frazes na Rycerzy (niem. Die Ritter vom Gemeinplatz), która była satyrą na ludzką obłudę i zdradę. W 1880 roku ukazała się drukiem jego komedia Kompagniearbeit. W tym samym roku przeprowadził się do eleganckiej dzielnicy Innere Stadt w śródmieściu Wiednia. W dzielnicy tej mieszkało wielu zamożnych Żydów, i zamieszkanie tutaj Herzla było dowodem poprawy jego warunków ekonomicznych. Na studiach zbliżył się, a następnie wstąpił do korporacji akademickiej (burschenschaft) Akademische Burschenschaft Albia. Było to niemiecko-narodowe stowarzyszenie zrzeszające studentów, którego motto brzmiało: „Honor, Wolność, Ojczyzna” (niem. Ehre, Freiheit, Vaterland). Wyrazem wzrostu nastrojów antysemickich wśród niemieckiej młodzieży uczelnianej było zakazanie w 1881 roku Żydom członkostwa w korporacjach studenckich. Herzl zrezygnował więc z członkostwa w Albie (7 marca 1883 roku), choć w rzeczywistości został z niego wykluczony. W tym czasie zaczął zastanawiać się nad przyczynami społecznej nienawiści do Żydów. Miał okazję wysłuchać antyżydowskiej tyrady znanego antysemity pochodzącego z Berlina, Strökera. W tym samym roku ukończył swoją nowelę Hagenau. W styczniu 1882 roku rozpoczął prowadzenie swojego dziennika, w którym prowadził analizę i krytykę codziennych wydarzeń. Swoje obserwacje i wnioski przelewał następnie do felietonów i innych literackich dzieł. W lutym wystąpił w konkursie na najlepszy felieton ogłoszony przez wiedeński dziennik „Wiener Allgemeine Zeitung”. W maju opublikowano tam jego pierwszy felieton, jednak Herzlowi nie udało się zainteresować swoją twórczością kierownictwa dziennika. Nieco później wpadła mu w ręce książka Eugena Dühringa zatytułowana Kwestia żydowska jako problem rasy, moralności i kultury (niem. Die Judenfrage als Frage der Racenschaedlichkeit). Będąc pod wrażeniem zionącej nienawiścią do Żydów lektury, Herzl miał powiedzieć do jednego ze swoich przyjaciół, że poczuł „jakby ktoś mnie bił młotem po głowie”. W lipcu 1883 roku zakończył ostatnią sesję egzaminacyjną na wydziale prawa, a w listopadzie ukończył dzieło zatytułowane Rozczarowany (niem. Der Desillusionierte).

    Kneset (hebr. הכנסת, Zgromadzenie) − parlament Izraela. Siedziba znajduje się w Jerozolimie. Jako władza ustawodawcza Kneset uchwala prawa, nadzoruje działalność rządu, ma władzę usunięcia Prezydenta państwa, usunięcia premiera i jego rządu poprzez głosowanie braku zaufania oraz ogłoszenia wcześniejszych wyborów.Synaj (arab. شبه جزيرة سيناء Shibh Jazīrat Sīnā, hebr. סיני Sinai) – półwysep w kształcie trójkąta, otoczony Morzem Śródziemnym od północy, Zatoką Sueską i kanałem Sueskim od zachodu, Morzem Czerwonym od południa i Zatoką Akaba od wschodu. Półwysep Synaj leży w Azji Zachodniej i jest częścią Egiptu, którego większa część leży w Afryce Północnej. Administracyjnie podzielony jest na dwie prowincje gubernatorskie (muhafazy): Synaj Północny i Synaj Południowy.

    Praca zawodowa[ | edytuj kod]

    W maju 1884 roku Herzl zdał egzamin końcowy. Początkowo planował pracować w zawodzie – 4 sierpnia rozpoczął praktykę adwokacką. Nie był w tym czasie jednak samodzielny finansowo i w tej dziedzinie musiał wspierać go ojciec. Początkowo marzył także o karierze sędziowskiej, jednak z biegiem czasu coraz więcej sił poświęcał twórczości literackiej i publicystyce. W tym samym roku ukończył dzieło Tabarin. W czerwcu 1885 roku przeniósł się do Salzburga, gdzie podjął pracę w Sądzie Krajowym (niem. Landesgericht). Jednak już 5 sierpnia zrezygnował z kariery prawniczej, aby zostać pisarzem. Podróżował po Belgii i Holandii, gdzie napisał felieton The Flea dla humorystycznego periodyku „Der Floh”, oraz ukończył pracę nad komedią Mamusi synek (niem. Muttersöhnchen). W celu znalezienia wydawcy dla swoich dzieł odbył podróż do Berlina, a w drodze powrotnej do Wiednia po raz pierwszy odwiedził Pragę. Następnie Herzl podjął starania na rzecz związania się z wiedeńską kulturą artystyczną. W 1886 roku ukończył pracę nad satyrą Jego Wysokość (niem. Seine Hoheit), w której zawarł krytykę społeczeństwa burżuazyjnego oceniającego wszystkich ludzi według zamożności. Odbył wówczas swoją drugą podróż do Francji i Holandii, a w październiku odwiedził Berlin. Rozpoczęła się wtedy przyjaźń Herzla z Arthurem Levysohnem(niem.), redaktorem naczelnym berlińskiego dziennika „Berliner Tageblatt”. Levysohn zlecił Herzlowi wysyłanie regularnych tygodniowych artykułów z Wiednia, które Theodor nazywał szkicami „Podróż Siódmego Dnia” (niem. Die Siebentagereise). W 1887 roku odbył podróż do Włoch, po której napisał felietony dla Wiener Allgemeine Zeitung, w których z odrazą i współczuciem opisał wygląd i historię getta w Rzymie. Przez krótki czas Herzl pracował jako edytor felietonów w Wiener Allgemeine Zeitung. W lipcu Teatr Wallner w Berlinie zaakceptował jego komedię „Hoheit Seine” do wystawienia na scenie. W tym samym roku opublikowano jego pierwszą książkę „Wiadomości z Wenus” (niem. Neues von der Venus), będącą zbiorem artykułów, szkiców i opowiadań. Dzięki temu zdobył potrzebną renomę, co pozwoliło mu w 1888 roku zatrudnić się w wiedeńskim dzienniku Neue Freie Presse. Został korespondentem tej gazety. Podczas podróży po Belgii i Anglii napisał dziesiątki felietonów, które były natychmiast drukowane w Wiedniu. Herzl opublikował także zbiór felietonów Księga szaleństwa (niem. Das Buch der Narrheit), który zadedykował przyjacielowi Arthurowi Levysohnowi. Jego wczesne prace nie skupiały się na życiu żydowskim. Były to felietony reporterskie, opisowe, a nie polityczne. W tym samym roku napisał razem z Hugo Wittmannem komedię Kłusownicy (niem. Wilddiebe), którą wystawiono w Burgtheater w Wiedniu. W stosunkowo krótkim czasie Herzl stał się cenionym dziennikarzem, o publikację jego artykułów ubiegało się kilka gazet. W 1888 roku został przyjęty do wiedeńskiego stowarzyszenia literatów i dziennikarzy Concordia, a w swoich artykułach zaczął poruszać tematykę społeczną. W tym czasie Herzl niemal nie utrzymywał żadnych kontaktów ze środowiskami żydowskimi i ulegał asymilacji.

    Królestwo Prus (niem. Königreich Preußen) – oficjalny tytuł państwa prusko-brandenburskiego po 1701, wraz z pozostałymi domenami dynastii Hohenzollernów w latach 1701-1918, od 1871 wchodzące w skład Cesarstwa Niemieckiego. Terytorium Królestwa Prus obejmowało dwie trzecie całego obszaru Cesarstwa Niemieckiego.Orient Express – nazwa luksusowego pociągu pasażerskiego, który kursował w ramach działalności międzynarodowej spółki Compagnie Internationale des Wagons-Lits. Pomysłodawcą i założycielem był Belg Georges Nagelmackers. Trasa o długości 2880 km wiodła z dworca wschodniego w Paryżu do Konstantynopola (dzisiejszy Stambuł). Pierwszy skład wyruszył 4 października 1883 roku. Był to symbol komfortu i bogactwa. Luksusowe wagony sypialne i wagony restauracyjne słynące ze swej kuchni sprawiły, że pociągiem podróżowały osoby arystokratycznego pochodzenia, dyplomaci i ludzie biznesu.
    Theodor Herzl z dziećmi, 1900 rok

    W dniu 25 czerwca 1889 roku poślubił córkę bogatego kupca Jakuba Naschauera, Julię (ur. 1868, zm. 1907). Mieli troje dzieci: Paulinę (ur. 29 marca 1890), Hansa (ur. 10 czerwca 1891) i Margaritę (ur. 20 maja 1893). Oboje małżonków odmówiło obrzezania syna. Małżeństwo było nieszczęśliwe, ponieważ Herzl był bardzo mocno związany ze swoją matką i nie potrafił się porozumieć z żoną. Trudności te pogłębiły się wraz z podjęciem działalności politycznej w późniejszych latach. Żona nie była zaangażowana w tę działalność, stąd ich drogi coraz bardziej się rozchodziły. Wszystkie ich dzieci zmarły tragicznie. Córka Paulina cierpiała na zaburzenia psychiczne i była narkomanką – zmarła w 1930 roku w wieku 40 lat z przedawkowania heroiny. Syn Hans po wczesnej śmierci ojca poddał się konwersji na katolicyzm, a następnie na protestantyzm. Popełnił samobójstwo przez zastrzelenie się w kolejną rocznicę pogrzebu siostry Pauliny. Hans miał wówczas 39 lat. Margarita była chora psychicznie i zginęła z rąk nazistów w Theresienstadt.

    Zemun (serb. Земун, Zemun, niem. Semlin, węg. Zimony) – dzielnica Belgradu (Serbia); port u ujścia Sawy do Dunaju. Do 1934 roku Zemun był miastem osobnym od Belgradu Należał do Austro-Węgier aż do końca ich istnienia. Granica miasta na rzece Sawie stanowiła również granicę państwa Habsburgów i Turcji. Także podczas drugiej wojny światowej Zemun był oddzielony od Belgradu, przynależał wówczas do terenów chorwackich. Rok po wyzwoleniu przez rosyjską armię w 1944 roku ponownie został przyłączony i stał się integralną częścią Belgradu.Wasal (łac. vassus, z celt. gwas, sługa) – we wczesnym średniowieczu osoba wolna oddająca się pod opiekę seniora w akcie komendacji. W zamian za lenno wasal zobowiązywał się służyć wiernie seniorowi radą i pomocą orężną. Uroczystą ceremonią przekazania lenna była inwestytura. Później wasal to osoba, która złożyła hołd lenny i przysięgę na wierność. Wasal sam mógł mieć wasala, dla którego był seniorem. Czyli oddawał mu w opiece fragment ziemi, którą sam otrzymał od własnego seniora. Z uwagi na popularność zasady w feudalizmie europejskim wasal mojego wasala nie jest moim wasalem stosunki lenne tworzyły skomplikowaną strukturę społeczną.

    W lutym 1890 roku Hofburgtheater wystawił komedię Herzla pod tytułem Dama w czerni (niem. Die Dame in Schwarz). Została ona źle przyjęta przez krytykę. Wystawiona rok później w Carltheater w Wiedniu komedia Książęta z ziemi geniuszów (niem. Prinzen aus Genieland) odniosła tylko krótkotrwałą popularność. W październiku 1891 roku Herzl otrzymał posadę stałego korespondenta „Neue Freie Presse” w Paryżu, gdzie mieszkał w Hotel Rastatt przy Rue Duoen. Zajmował się tam głównie obserwacją funkcjonowania francuskiego parlamentu. Jego artykuły opisujące życie polityczne Francji zostały później zebrane i wydane w formie książki zatytułowanej Das Palais Burbon. Miało to jednak miejsce już po śmierci autora w 1905 roku. Na wiosnę 1892 roku Herzl pisał o pojedynku między markizem de Morès(fr.), a żydowskim oficerem francuskiej armii, kapitanem Armandem Mayerem, w którym ten ostatni zginął. Tłem i przyczyną tego pojedynku była antysemicka kampania prowadzona przez gazetę „La Libre Parole”. Herzl był głęboko poruszony „szlachetną postawą i nienaganną galanterią Mayera”. W rezultacie Herzl podjął działania przeciwko najwybitniejszemu wówczas we Francji antysemicie, Édouardowi Drumont. Jego kolejne artykuły stawały się coraz bardziej zaangażowane politycznie, aż 31 sierpnia podsumował cały temat w długim raporcie Francuski antysemityzm (niem. Antisemitismus Französischer). W styczniu 1893 roku Herzl został zaproszony do współpracy przez wiedeński oddział Stowarzyszenia Obrony Przeciw Antysemityzmowi (niem. Verein zur Abwehra des Antisemitismus). Redagując kolejne felietony Herzl zaczął poszukiwać rozwiązania kwestii żydowskiej. Analizując austriacki antysemityzm dostrzegł, że jest on zbyt silny i zbyt dobrze zorganizowany, aby było możliwe jego stłumienie. Przedstawiając kilka radykalnych propozycji, zaproponował masowy chrzest jako rozwiązanie problemu żydowskiego. Na początku 1893 roku odrzucił pomysł utworzenia państwa żydowskiego, ponieważ wierzył, że Żydzi są zbyt zasymilowani z różnymi ojczyznami i odmiennymi narodowymi kulturami. W jego ówczesnym mniemaniu nie było możliwości, aby Żydzi mogli opuścić miejsca swojego zamieszkania i wyjechać w celu utworzenia własnego państwa.

    Tradycja – przekazywane z pokolenia na pokolenie treści kultury (takie jak: obyczaje, poglądy, wierzenia, sposoby myślenia i zachowania, normy społeczne), uznane przez zbiorowość za społecznie doniosłe dla jej współczesności i przyszłości.Maurice de Hirsch, baron Moritz von Hirsch auf Gereuth z Bawarii (ur 9 grudnia 1831 w Monachium, zm. 21 kwietnia 1896 w Sankt-Johan, dziś Nové Zámky/Hurbanovo na Słowacji, węg. Ersek-Ujvar/Ógyalla), kapitalista, finansista i filantrop niemiecki i austro-węgierski. Jego dziadek był pierwszym żydowskim właścicielem ziemskim w Bawarii i uszlachcony został tytułem "auf Gereuth" w 1818, a ojciec otrzymał koronę baronowską w 1869.

    Sprawa Dreyfusa[ | edytuj kod]

    Theodor Herzl
     Osobny artykuł: Afera Dreyfusa.

    Pod koniec 1894 roku wybuchła afera szpiegowska w armii francuskiej. Oficer pochodzenia żydowskiego, kapitan Alfred Dreyfus został oskarżony o przekazywanie tajnych informacji Niemcom. Podczas procesu atakowały go środowiska prawicowe, a propaganda antyżydowska uzyskiwała coraz większą popularność wśród społeczeństwa francuskiego. Herzl obserwował wydarzenia towarzyszące procesowi i przekonywał się coraz bardziej, że choć we Francji Żydzi od ponad 100 lat posiadali pełnię praw obywatelskich, to jednak wystarczyła mała iskra, aby odrodziła się cała do nich nienawiść. Okazało się ostatecznie, iż kapitan Dreyfus był osobą niewinną. Dowody świadczące na rzecz jego rzekomej zdrady okazały się sfałszowane. Jego rehabilitacji zażądali m.in. Émile Zola (który 13 września 1898 roku zamieścił w dzienniku „L’Aurore” swój słynny list otwarty do prezydenta Republiki pt. „J’Accuse…!”) i Georges Clemenceau (będący wówczas redaktorem gazety „La Justice”). Herzl pisał na temat procesu Dreyfusa:

    Wielka Brytania, Zjednoczone Królestwo (ang. United Kingdom), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (ang. United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland) – unitarne państwo wyspiarskie położone w Europie Zachodniej. W skład Wielkiej Brytanii wchodzą: Anglia, Walia i Szkocja położone na wyspie Wielka Brytania oraz Irlandia Północna leżąca w północnej części wyspy Irlandia. Na wyspie tej znajduje się jedyna granica lądowa Zjednoczonego Królestwa z innym państwem – Irlandią. Poza nią, Wielka Brytania otoczona jest przez Ocean Atlantycki na zachodzie i północy, Morze Północne na wschodzie, kanał La Manche na południu i Morze Irlandzkie na zachodzie.Afryka Wschodnia – umowny region geograficzny w Afryce obejmujący tereny na wschód od Nilu i Wielkiego Rowu Afrykańskiego, w tym wyspy na Oceanie Indyjskim, tradycyjnie zaliczane do Afryki.

    „Jakby to dziś jeszcze było, widzę oskarżonego w ciemnym mundurze artylerzysty i słyszę jego głos: Alfred Dreyfus, kapitan artylerii. W uszach moich brzmią jeszcze wściekłe okrzyki tłumu, zebranego na ulicy: śmierć Dreyfusowi, śmierć wszystkim Żydom!”.

    W czerwcu 1895 roku napisał w swoim dzienniku:

    Adwokat (łac. advocatus od advocare, wzywać na pomoc) – prawnik świadczący pomoc prawną w szczególności polegającą na udzielaniu porad prawnych, sporządzaniu opinii prawnych, opracowywaniu projektów aktów prawnych oraz występowaniu przed sądami i urzędami. Adwokatów nazywa się potocznie (choć nieprecyzyjnie) obrońcami sądowymi. W Polsce zawód wykonywany na podstawie ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze.Petersburg (forma zalecana), Sankt Petersburg (egzonim wariantowy) (ros. Санкт-Петербург, Sankt-Pietierburg, potocznie Петербург, Pietierburg; dawniej Piotrogród, ros. Петроград, Leningrad, ros. Ленинград) – miasto w Rosji, położone w delcie Newy nad Zatoką Fińską na terytorium zawierającym m.in. ponad 40 wysp. W latach 1712–1918 stolica Imperium Rosyjskiego. Powierzchnia 1439 km², liczba ludności 4 600 276.

    „W Paryżu, jak już powiedziałem, osiągnąłem swobodniejszy stosunek do antysemityzmu... Przede wszystkim poznałem pustkę i jałowość prób walki z antysemityzmem”.

    Sprawa Dreyfusa wywołała wstrząs u Herzla. Już wcześniej doświadczył on na własnej skórze oznaki antysemityzmu, jednak dopiero teraz zdał sobie sprawę, że nigdy nie będzie możliwa pełna asymilacja Żydów w innych narodowych kulturach. Nowa jakość ówczesnego antysemityzmu skłoniła go do uznania, że asymilacja i emancypacja Żydów poniosła fiasko. Jako obywatel monarchii austro-węgierskiej obserwował nasilające się wrzenie Czechów, Węgrów i Chorwatów, którzy domagali się suwerenności narodowej. Herzl doszedł do wniosku, że Żydzi również powinni pójść tą drogą i zaproponował ideę utworzenia żydowskiego państwa narodowego.

    Max Simon Nordau (ur. 29 lipca 1849 w Peszcie, zm. 23 stycznia 1923 w Paryżu) - węgierski pisarz żydowskiego pochodzenia, filozof i lekarz, jeden z głównych ideologów współczesnego syjonizmu. Urodził się jako Simon Maximilian Südfeld. Był współzałożycielem Światowej Organizacji Syjonistycznej, pełnił funkcję przewodniczącego i wiceprzewodniczącego na kilku Kongresach Syjonistycznych.Praga (czes. i słow. Praha, niem. Prag) – stolica i największe miasto Czech, położone w środkowej części kraju, nad Wełtawą. Jest miastem wydzielonym na prawach kraju, będąc jednocześnie stolicą kraju środkowoczeskiego.

    Lider syjonizmu[ | edytuj kod]

    Theodor Herzl w Bazylei, 1897 rok
    Ewolucja propozycji flagi państwowej przedstawionej przez Herzla
    Szkic Herzla z propozycją flagi państwa żydowskiego - wizerunek siedmiu gwiazd wpisanych w Gwiazdę Dawida, z jedną gwiazdą powyżej
    Syjonistyczna flaga Herzla
    Herb Tel Awiwu z widocznymi gwiazdami Herzla
    Herb Herclijji z widocznymi gwiazdami Herzla
    Theodor Herzl podczas podróży do Palestyny, 1898 rok
    Theodor Herzl w tureckim mieście portowym Izmir, 1898 rok
    Theodor Herzl podczas podróży do Egiptu, 1903 rok
    Theodor Herzl
    Pochówek i miejsca pogrzebu Herzla
    Grób Theodora Herzla na cmentarzu Döblinger Friedhof w wiedeńskiej dzielnicy Döbling
    Zbliżenie tablicy nagrobnej
    Ogłoszenie z gazety Neue Freie Presse o śmierci Theodora Herzla
    Uroczystości pogrzebowe na Wzgórzu Herzla w Jerozolimie w 1949 roku
    Grób Theodora Herzla na Wzgórzu Herzla w Jerozolimie

    Herzl widział rozwiązanie problemu żydowskiego tylko poprzez utworzenie odrębnego państwa żydowskiego. Kwestię, gdzie to państwo miałoby powstać, Theodor pozostawił początkowo całkowicie otwartą. Emocjonalne i religijne więzi Żydów z Ziemią Izraela w sposób automatyczny ciągnęły ich właśnie w stronę Palestyny i świętego miasta judaizmu – Jerozolimy. Herzl jednak w pierwszym okresie nie miał żadnych oporów przed akceptacją jakiejkolwiek innej opcji – Argentyny lub innego miejsca gdziekolwiek na świecie. W celu promowania swojego planu wysłał na początku maja 1895 roku pierwszy list do barona Maurice’a de Hirscha. W dniu 2 czerwca doszło do ich osobistego spotkania. Herzl usiłował przekonać tego wielkiego żydowskiego filantropa do zainteresowania się planem przesiedlenia Żydów z Europy do Ziemi Izraela, gdzie mogłoby powstać autonomiczne państwo żydowskie pod feudalnym zwierzchnictwem Imperium Osmańskiego. Baron de Hirsch nie wykazał jednak większego zainteresowania tą nową ideą. Na początku czerwca Herzl zaczął tytułować swoje pamiętniki Kwestia żydowska (niem. Die Judensache). Zawarł w nich opis całego procesu rodzenia się ruchu politycznego syjonizmu. Równocześnie podjął on próbę przekonania do swojego planu rodzinę żydowskich bankierów Rotszyldów. Argumentował, że ich majątek może być uratowany tylko dzięki utworzeniu państwa żydowskiego. Łącznikiem między Herzlem a Rotszyldami był naczelny rabin Wiednia, Moritz Güdemann. W dniu 27 lipca Herzl wyjechał z Paryża, do którego już nigdy nie powrócił jako mieszkaniec tego miasta. Pomimo to, nadal pisał felietony dla gazety „Neue Freie Presse”. W październiku zaproponowano mu nawet objęcie funkcji redaktora w tej gazecie, jednak po kilku dniach negocjacji Herzl odmówił.

    Wilhelm II (ur. 27 stycznia 1859 w Poczdamie, zm. 4 czerwca 1941 w Doorn w Holandii) – ostatni niemiecki cesarz i król Prus, przedstawiciel dynastii Hohenzollernów.L’Aurore (dosł.: „Świt”) – tytuł francuskiego dziennika o profilu literackim, artystycznym i społecznym, wychodzącego w Paryżu w latach 1897–1914. Gazeta ta zasłynęła publikacją (13 stycznia 1898) listu otwartego autorstwa Émile’a Zoli adresowanego do prezydenta Republiki Francuskiej pt. „J’Accuse…!” (dosłownie: „Oskarżam...!”), napisanego w związku z aferą Dreyfusa.

    W sierpniu 1895 roku Herzl odwiedził Berlin, gdzie spotkał się z rabinem Moritzem Güdemannem i filantropem Heinrichem Mejer-Cohnem. Doszło także do spotkania Herzla z współzałożycielem i sekretarzem generalnym organizacji Alliance Israélite Universelle, Narcisse Levenem. Przedstawił on Theodorowi położenie i warunki społeczności żydowskiej żyjącej w Imperium rosyjskim. W odpowiedzi Herzl zaproponował mu ideę rozwoju ruchu syjonistycznego, nie znalazł jednak większego zrozumienia. Nie zrażony tym Herzl odwiedził w listopadzie Paryż, gdzie kontynuował rozmowy z Narcisse Levenem i naczelnym rabinem Francji Zadockiem Kahnem. Nikt nie traktował jednak Herzla poważnie. W dniu 19 listopada spotkał się z Maxem Nordauem. Dwa dni później wyjechał do Londynu, gdzie spotkał się Izraelem Zangwillem. Umożliwił on Herzlowi spotkanie się z pułkownikiem Albertem Goldsmidem (przywódca angielskiego oddziału Chowewej Syjon), naczelnym rabinem Hermannem Adlerem i sir Samuelem Montagu(ang.). Spotkania te umożliwiły mu przedstawienie swoich poglądów 24 listopada przed angielsko-żydowskim stowarzyszeniem The Maccabaeans Club. Herzl opisał to spotkanie słowami: „Wieczór z klubem Makabi to skąpy obiad, ale dobry odbiór”. Po powrocie do Wiednia Herzl zajął się ponownym przeredagowaniem swoich notatek w celu przedstawienia propozycji nowoczesnego rozwiązania kwestii żydowskiej. 7 stycznia 1896 roku w londyńskim dzienniku „The Jewish Chronicle” ukazał się artykuł Herzla zatytułowany Rozwiązanie kwestii żydowskiej (ang. The Solution of the Jewish Question; niem. Die Lösung der Judenfrage). 8 lutego w berlińskim miesięczniku „Zion” ukazał się przyjazny przegląd artykułu Herzla z Londynu. W konsekwencji Herzl odwiedził Berlin, gdzie w Jüdische Akademische Lesehalle po wykładzie naczelnego rabina Austrii Moritza Güdemanna przedstawił swoje poglądy i odpowiadał na pytania żydowskich studentów. 14 lutego 1896 roku w Wiedniu została opublikowana jego słynna publikacja Państwo żydowskie (niem. Der Judenstaat). Napisał w niej:

    Mikołaj II Aleksandrowicz Romanow, ros. Николай II, Николай Александрович Романов (ur. 6 maja/18 maja 1868 w Sankt Petersburgu, zm. w nocy z 16 na 17 lipca 1918 w Jekaterynburgu) – ostatni cesarz Rosji, panujący w latach 1894-1917. Koronowany w Moskwie 14 maja/26 maja 1896; syn Aleksandra III z dynastii Romanowów i jego żony carycy Marii Fiodorowny. Święty prawosławny.Max Isidor Bodenheimer, hebr. מקס בודנהיימר (ur. 12 marca 1865 w Stuttgarcie, zm. 19 lipca 1940 w Jerozolimie) − niemiecki prawnik pochodzenia żydowskiego, jeden z liderów ruchu syjonistycznego.

    „Kwestia żydowska istnieje wszędzie tam, gdzie Żydzi żyją w znacznej ilości. Gdziekolwiek nie istnieje, zostanie przyniesiona wraz z żydowskimi imigrantami. My naturalnie ciągniemy do takich miejsc, gdzie nie jesteśmy prześladowani, a nasz wygląd nie pobudza do prześladowań. Jest to przypadek, i nieuchronnie tak będzie wszędzie, nawet w wysoko cywilizowanych krajach - zobacz na przykład Francję - tak długo, jak kwestia żydowska nie zostanie rozwiązana na szczeblu politycznym. Nieszczęśni Żydzi niosą teraz ziarno antysemityzmu do Anglii; oni sprowadzili je już także do Ameryki (...) Dajcie nam tylko suwerenną władzę nad skrawkiem ziemi wystarczającym dla słusznych potrzeb naszego ludu, a z resztą poradzimy sobie sami”.

    Bazylea (niem. Basel, fr. Bâle, wł. /retorom. Basilea, łac. Basilia) – miasto szwajcarskie u styku granic trzech państw: Szwajcarii, Niemiec i Francji, nad rzeką Ren, u ujścia rzek Birs i Wiese. Miasto Bazylea tworzy razem z gminami Riehen i Bettingen kanton Bazylea-Miasto. Miasto dzieli się na Małą Bazyleę (Kleinbasel) na prawym i Wielką Bazyleę (Grossbasel) ze Wzgórzem Katedralnym na lewym brzegu Renu. Do miasta wcielono dawną osadę rybacką Kleinhüningen.Węgrzy (t. Madziarzy, węg. l.poj. magyar, l.mn. magyarok) – naród europejski z grupy ludów ugrofińskich, zamieszkujący głównie własne państwo narodowe - Węgry w Europie Środkowej, posługujący się językiem węgierskim.

    Wywołał on dużą dyskusję w społeczności żydowskiej w mieście. Wiedeńskie stowarzyszenie studentów żydowskich Kadimah przyjęło ideę syjonizmu z wielką owacją, a Natan Birnbaum rozpoczął współpracę z Herzlem. Naczelny rabin Sofii, dr Ruben Bierer uznał Herzla za Mesjasza. Żydowska gazeta „Ha-am” z Kołomyi (obecne terytorium Ukrainy) oddała się do dyspozycji Herzla, aby propagować idee syjonizmu. W dniu 14 marca wiedeński oddział Chowewej Syjon przyłączył się do Herzla na rzecz realizacji programu utworzenia państwa żydowskiego, a 26 marca stowarzyszenie „Syjon” z Sofii ogłosiło Herzla swoim liderem. W następnych miesiącach i kolejnych latach, Herzl energicznie promował swoje pomysły, nieustannie zyskując zwolenników, żydowskich i nie-żydowskich. Norman Rose napisał, że Herzl „nakreślił dla siebie rolę męczennika... jak Parnell Żydów”.

    Kołomyja (ukr. Коломия) – miasto na zachodniej Ukrainie, w obwodzie iwanofrankiwskim, nad Prutem, siedziba rejonu kołomyjskiego. W 2001 roku liczyło ok. 62 tys. mieszkańców. Ośrodek przemysłu maszynowego, metalowego, lekkiego, spożywczego, drzewno-papierniczego. Miasto jest centrum huculskiej sztuki ludowej, znajduje się tu m.in. muzeum etnograficzne i muzeum pisanek.Abraham Menachem Mendel Usyszkin (Ussiszkin) (ur. 14 sierpnia 1863 w Dubrownej, zm. 2 października 1941 w Jerozolimie) – białoruski inżynier i nauczyciel pochodzenia żydowskiego, przywódca ruchu syjonistycznego. W latach 1923–1941 kierował Żydowskim Funduszem Narodowym.

    10 marca Herzla odwiedził anglikański ksiądz William Hechler, który pracował przy ambasadzie Wielkiej Brytanii w Wiedniu. Zapoznał się on z publikacją Der Judenstaat i pragnął wymienić poglądy z Herzlem. Spotkanie to odegrało kluczową rolę w ostatecznym sformowaniu przez Herzla idei syjonizmu. Herzl napisał później w swoim pamiętniku:

    Jafa, Jafo, Jaffa (hebr. יפו, Yafo; arab. يافا, Yāfā) – dzielnica Tel Awiwu-Jafy, w 1949 roku połączona z Tel Awiwem w jedno miasto.Włochy (Republika Włoska, wł. Italia, Repubblica Italiana) – państwo położone w Europie Południowej, na Półwyspie Apenińskim, będące członkiem wielu organizacji, m.in.: UE, NATO, należące do ośmiu najbardziej uprzemysłowionych i bogatych państw świata – G8.

    „Gdy doszliśmy do sedna działalności powiedziałem do niego: Należy położyć nacisk na bezpośrednie i publiczne relacje ze znanymi władcami i zwierzchnikami - to znaczy, z ministrami stanu i książętami. Wtedy Żydzi mi uwierzą i udzielą swojego poparcia. Najbardziej odpowiednią będzie osoba niemieckiego cesarza”.

    Michael Berkowitz (ur. 3 maja 1865 w Borysławiu lub Drohobyczu, zm. 18 maja 1935 w Bielsku) – polski pedagog i pisarz wyznania żydowskiego, pionier ruchu syjonistycznego.Asymilacja narodowa – rodzaj asymilacji kulturowej, proces psychiczny, w rezultacie którego dana jednostka lub grupa jednostek staje się członkiem obcej sobie przedtem wspólnoty narodowej.

    W kwietniu Herzl pojechał do Karlsruhe, gdzie spotkał się z wielkim księciem Badenii, Fryderykiem II Badeńskim. Po audiencji powiedział: „W każdym razie, wielki książę wziął moją propozycję utworzenia państwa od początku całkiem poważnie”. W dniu 26 kwietnia Herzla odwiedził żydowski filantrop Dawid Wolffsohn, który zaoferował swoją współpracę i otworzył dostęp do niemieckiego oddziału Chowewej Syjon. Na początku maja 1896 roku w londyńskiej gazecie opublikowano angielskie tłumaczenie artykułu Der Judenstaat. W tym samym miesiącu Herzl spotkał się z nuncjuszem papieskim w Wiedniu Antonio Agliardim, przywódcą syjonistów w Kolonii Maksem Bodenheimerem i przywódcą rosyjskiego Chowewej Syjon Menachemem Usyszkinem. W czerwcu Herzl odbył podróż do Konstantynopola. Występował tam jako dziennikarz gazety Neue Freie Presse, i przy pomocy hrabiego Filipa Michaela Newleńskiego próbował spotkać się z sułtanem Abd-ul-Hamidem II. Nie udało mu się uzyskać audiencji u sułtana, ale spotkał się z kilkoma wysokimi tureckimi dygnitarzami, w tym z wezyrem. Przedstawił im swoje propozycje. Zaoferował, że jeśli Żydzi otrzymają Palestynę, będą aprobować wszystkie tureckie regulacje podatkowe, spróbują pomóc w uregulowaniu wewnętrznych finansów i pomogą w spłaceniu zagranicznego zadłużenia Imperium Osmańskiego. Jego wysiłki zyskały uznanie, czego dowodem było odznaczenie go honorowym tureckim Krzyżem Komandorskim Orderu Medjidie. W drodze powrotnej do Wiednia, Herzl zatrzymał się na kilka godzin w Sofii, gdzie setki osób okazało mu swoją sympatię i poparcie. W lipcu odbył kolejną podróż do Londynu i Paryża. 5 lipca odbył spotkanie z Claudem Montefiore(ang.) i Fryderykiem Mocattą(ang.) ze Stowarzyszenia Anglo-Żydowskiego (ang. Anglo-Jewish Association). Dzień później przed stowarzyszeniem The Maccabaeans Club przedstawił program działania: „Zadaniem Stowarzyszenia Żydów jest zdobycie w zgodzie z międzynarodowym prawem terytorium dla tych Żydów, którzy nie potrafią się zasymilować”. Po kolejnych spotkaniach i rozmowach, w dniu 11 lipca Herzl osiągnął porozumienie z pułkownikiem Goldsmidem i Samuelem Montagu w sprawie współpracy w działaniach na rzecz utworzenia wasalnego państwa żydowskiego pod panowaniem tureckim. 18 lipca odbyło się jego pierwsze spotkanie z baronem Edmondem Jamesem de Rothschildem, u którego szukał wsparcia finansowego dla projektu. W cztery dni później w Karlsruhe uzyskał audiencję u księcia Bułgarii Ferdynanda I Koburga. 13 sierpnia w Wiedniu spotkał się z tureckim ambasadorem Mahmudem Nedim Bejem. Rozwijając dotychczasową działalność, na początku września Herzl został oficjalnie uznany przywódcą wiedeńskiej komórki Stowarzyszenia Syjonistycznego - był to Komitet Działania (niem. Aktionskomitee). W kolejnych dniach gazeta „Neue Freie Presse” wysłała Herzla do Görlitz i Wrocławia, aby przygotował relację z manewrów armii pruskiej, w których uczestniczył cesarz Wilhelm II Hohenzollern. Pomimo starań Herzl nie zdołał spotkać się osobiście z cesarzem.

    Ziemia Izraela (hebr. ארץ ישראל, Erec Jisrael, także Ziemia Obiecana) – region, który według Biblii został dany Żydom przez Boga Jahwe.Kościół katolicki – największa na świecie chrześcijańska wspólnota wyznaniowa, głosząca zasady wiary i życia określane mianem katolicyzmu. Kościół katolicki jest jednym z trzech głównych nurtów chrześcijaństwa, obok Cerkwi prawosławnej i Kościołów protestanckich.

    Wszystkie te wydarzenia znakomicie pokazują, jak szybko rosło poparcie dla idei syjonizmu i jak gwałtownie rozszerzał się krąg sympatyków Herzla. Jednak jego radykalne poglądy przysporzyły mu nie tylko przyjaciół. Krytykowali go zasymilowani Żydzi, którzy uznawali siebie za pełnoprawnych obywateli niemieckich, francuskich lub angielskich. „Tezy Herzla stanowiły zagrożenie dla prawnej i społecznej emancypacji Żydów wciąż jeszcze opierającej się na kruchych podstawach. Ortodoksyjni Żydzi zaś traktowali syjonizm jako swego rodzaju sekularyzujące złamanie tabu, gdyż tylko sam Bóg może podjąć i wykonać podobny zamiar”.

    Emancypacja Żydów – wewnętrzny i zewnętrzny proces wyswobadzania się Żydów w Europie spod dyskryminujących regulacji prawnych, dążący do formalnego nadania obywatelstwa Żydom i zrównania ich praw z innymi. Proces ten trwał od schyłku XVIII w. do początku XX w. Częścią tego procesu były przeobrażenia wewnątrz wspólnot w celu ich obywatelskiej integracji z otaczającymi społecznościami. Dążenie do emancypacji Żydów zainicjowały przemiany epoki Oświecenia oraz wtórującego mu Oświecenia żydowskiego, zwanego Haskalą. Kolejne państwa sukcesywnie odrzucały lub zastępowały wcześniejsze akty prawne, ukierunkowane na dyskryminację mieszkańców żydowskich. Przed emancypacją, w wielu częściach Europy Żydzi musieli mieszkać w wytyczonych dzielnicach, zwanych gettami, izolowanych od reszty społeczeństwa. Emancypacja była głównym celem wielu przedstawicieli ówczesnych europejskich Żydów, którzy działali na rzecz zintegrowania ze społeczeństwami większościowymi i krzewienia wśród ludności żydowskiej szerokiej edukacji. Wielu z nich było politycznie i kulturalnie aktywnych w ramach europejskich społeczeństw obywatelskich. Część emigrowała do krajów oferujących lepsze warunki społeczne i ekonomiczne, takich jak Wielka Brytania czy kraje obu Ameryk. W późniejszym czasie, zwłaszcza na skutek doświadczenia ucisku opresyjnych reżimów (np. w Imperium Rosyjskim) czy postępującego antysemityzmu, część Żydów zwróciła się ku socjalizmowi lub syjonizmowi.Tamuz (hebr:תמוז) – dziesiąty miesiąc w żydowskim kalendarzu cywilnym, a czwarty w kalendarzu religijnym. przypada na miesiące czerwiec-lipiec w kalendarzu gregoriańskim. Liczy 29 dni. Na tamuz przypadają następujące wydarzenia religijne:

    Idee Herzla bardzo szybko rozprzestrzeniały się. W dniach 6-7 marca 1897 roku Herzl zorganizował konferencję w Wiedniu, na której spotkał się z przedstawicielami środowisk syjonistycznych z Wiednia, Berlina, Wrocławia i Galicji. Słowa, jakimi przywitał jednego z uczestników, dobrze oddają atmosferę tamtych czasów: „Witam w Wiedniu, stolicy antysemityzmu. Przez kilka najbliższych dni będzie to całkiem znośne miejsce”. Uczestnicy konferencji zaakceptowali propozycję Herzla o zwołaniu powszechnego Kongresu Syjonistycznego (początkowo proponowano miasto Monachium), z zastrzeżeniem możliwości podjęcia współpracy z rosyjskimi syjonistami. 4 czerwca Herzl rozpoczął w Wiedniu wydawanie pierwszej syjonistycznej gazety „Świat”' (niem. „Die Welt”). Razem z Herzlem redagowali ją Martin Buber, Nahum Sokołow i Michael Berkowitz.

    Egipt (arab. مصر Miṣr; dialekt egipski: Máṣr (/masˤɾ/); łac. Aegyptus, gr. Αίγυπτος Aígyptos), nazwa oficjalna Arabska Republika Egiptu (arab. جمهوريّة مصر العربيّة Dżumhurijjat Misr Al-Arabijja) – państwo położone w północno-wschodniej Afryce z półwyspem Synaj w zachodniej Azji. Egipt graniczy z Izraelem i Strefą Gazy na północnym wschodzie, Sudanem na południu i Libią na zachodzie. Od północy rozpościera się Morze Śródziemne, a na wschodzie Morze Czerwone.Antonio Agliardi (ur. 4 września 1832 w Cologno al Serio, zm. 19 marca 1915 w Rzymie) – włoski duchowny katolicki, dyplomata, wysoki urzędnik Kurii Rzymskiej, Kanclerz Świętego Kościoła Rzymskiego, kardynał.

    W dniach 29-31 sierpnia w Bazylei w Szwajcarii odbył się Pierwszy Kongres Syjonistyczny. Uczestniczyło w nim 200 delegatów pochodzących z siedemnastu różnych państw. Po długich dyskusjach zatwierdzili oni „program bazylejski” żądający „utworzenia prawem powszechnym chronionej siedziby w Palestynie”. Powstała wówczas Światowa Organizacja Syjonistyczna w celu organizacji i wsparcia akcji osiedleńczej w Palestynie. Dokonano wyboru flagi i hymnu państwowego przyszłego państwa żydowskiego. Sam Herzl został wybrany przewodniczącym Organizacji. Zdawał on sobie sprawę z osobliwości tego kongresu, o którym sam pisał z dużą ironią:

    Austro-Węgry (t. Monarchia Austro-Węgierska; niem. Österreich-Ungarn, węg. Osztrák-Magyar Monarchia) – państwo związkowe w Europie Środkowej. Austro-Węgry były wielonarodową monarchią konstytucyjną i jednym z największych mocarstw w tamtym czasie. Państwo istniało 51 lat, od 1867 aż do rozpadu w 1918 roku i zakończenia I wojny światowej.Reichenau an der Rax – uzdrowiskowa gmina targowa w Austrii, w kraju związkowym Dolna Austria, w powiecie Neunkirchen. Liczy 2 601 mieszkańców (1 stycznia 2014).

    „Faktem jest, że mam do dyspozycji tylko armię włóczęgów. Stoję na czele bandy wyrostków, żebraków i pismaków”.

    Po kongresie, w dniu 19 listopada, Herzl opublikował w gazecie „Die Welt” artykuł zatytułowany Żydowski Bank Kolonialny (niem. Die Jüdische Kolonialbank). Zawarł w nim projekt sfinansowania akcji osiedleńczej w Ziemi Izraela. Na początku stycznia 1898 roku Herzl odwiedził Berlin, gdzie zwołał konferencję berlińskich Żydów. Przy okazji tej wizyty odbył dwie rozmowy z tureckim ambasadorem Ahmedem Tewfikiem. W dniach 23-25 kwietnia odbyła się konferencja w Wiedniu, w której uczestniczyli przedstawiciele organizacji syjonistycznych z Rosji, Austro-Węgier i Niemiec. Postanowiono zwołać w Bazylei Drugi Kongres Syjonistyczny, na który po raz pierwszy miały być wybierane kobiety z prawem głosowania. Do Palestyny wysłano Leo Motzkina, który miał przygotować raport o aktualnej sytuacji i perspektywach kolonizacji żydowskiej. W dniach 28-31 sierpnia w Bazylei odbył się Drugi Kongres Syjonistyczny. W wyniku podjętych wówczas decyzji, 22 marca 1899 roku w Londynie powołano do życia żydowski bank Żydowski Trust Kolonialny (ang. The Jewish Colonial Trust). We wrześniu i październiku 1898 roku Herzl odbył służbowe podróże do Paryża, Londynu i Hagi, aby w odpowiedni sposób zorganizować struktury banku. Równocześnie prowadził intensywne starania na rzecz uzyskania zgody na audiencję u cesarza niemieckiego Wilhelma II, który planował spektakularną wizytę w Palestynie. Herzl spotkał się po raz kolejny z wielkim księciem Fryderykiem II Badeńskim, ministrem spraw zagranicznych Bernhardem von Bülowe i kanclerzem Rzeszy Chlodwigiem zu Hohenlohe-Schillingsfürst. 13 października syjonistyczna delegacja (Theodor Herzl, Józef Seidener, Mojżesz Schnirer, Dawid Wolffsohn i Maks Bodenheimer) udała się pociągiem Orient Express do Konstantynopola. W dniu 18 października w Konstantynopolu miała miejsce pierwsza audiencja Herzla u cesarza Wilhelma II. Następnie delegacja syjonistyczna popłynęła statkiem do Palestyny, gdzie odwiedziła Jafę, Mikwe Jisra’el, Riszon le-Cijjon, Nes Cijjona i Rechowot. 28 października Herzl po raz drugi spotkał się z cesarzem (w Mikwe Jisra’el), a 2 listopada po raz trzeci (w Jerozolimie). Cesarz wyraził „życzliwe zainteresowanie”, poprzestając jednak tylko na ostrożnych ogólnikach, gdyż nie chciał wprawiać w zakłopotanie swojego sojusznika – tureckiego sułtana. Natomiast sułtan był zajęty innymi konfliktami narodowościowymi w swym wielonarodowym państwie i nie wykazywał zrozumienia dla idei syjonistów. Tego samego dnia, Herzl i Wolffsohn wspólnie zasadzili drzewa (cedr i daktylowiec) w osadzie Moca na ówczesnych przedmieściach Jerozolimy.

    Burgtheater (Teatr Zamkowy, początkowo k.k. Theater nächst der Burg, później do 1920 k.u.k. Hofburgtheater) – teatr, oficjalne otwarty 14 marca 1741 r. w Wiedniu. Znajduje się przy wiedeńskim Ringu.Dziennikarz, dziennikarka – osoba zajmująca się przygotowaniem i prezentowaniem materiałów w środkach masowego przekazu.

    W czerwcu 1899 roku Herzl wziął udział w Konferencji pokojowej w Hadze, gdzie między innymi spotkał się z wysokimi rosyjskimi dygnitarzami, starając się uzyskać pozwolenie na audiencję z carem Mikołajem II. Herzl uzyskał także zapewnienie tureckiego ministerstwa spraw zagranicznych na zorganizowanie audiencji z sułtanem. Następnie Herzl udał się do Paryża, gdzie spotkał się z prawnikiem Narcisse Levenem (współzałożycielem francuskiego Alliance Israélite Universelle), którego zapewnił, że Żydowskie Towarzystwo Kolonizacyjne (ang. Jewish Colonization Association) będzie współpracować z nim w praktycznych sprawach dotyczących rozwoju żydowskiego osadnictwa w Palestynie. Po tych rozmowach Herzl udał się do Londynu, gdzie w dniach od 25 czerwca do 1 lipca wziął udział w konferencji Angielskiej Federacji Syjonistycznej (ang. English Zionist Federation). Herzl poinformował angielskich syjonistów, że stara się o uzyskanie zgody tureckiego rządu na kolonizację Palestyny pod zwierzchnictwem sułtana. W dniach 15-18 sierpnia w Bazylei odbył się Trzeci Kongres Syjonistyczny. W grudniu spotkał się z amerykańskim ambasadorem w Konstantynopolu Oscarem Strausem. Dotychczasowa działalność wyczerpała większą część prywatnego majątku Herzla, który częściowo z własnych środków finansował promocję idei ruchu syjonistycznego, wydawanie czasopisma „Die Welt” oraz podróże i koszty spotkań dyplomatycznych. Poszukując nowych środków finansowych Herzl podjął ukończenie kilku dzieł literackich, a w grudniu został redaktorem sekcji literackiej gazety „Neue Freie Presse” - otrzymywał najwyższą pensję w gazecie.

    Charles Stewart Parnell (27 czerwca 1846 - 6 października 1891) irlandzki polityk, jedna z najważniejszych postaci w Irlandii i Wielkiej Brytanii w XIX wieku. William Ewart Gladstone opisywał go jako jedną z najbardziej znaczących osób, jakie kiedykolwiek poznał. Przyszły premier, Herbert Henry Asquith twierdził, że to jeden z trzech najwspanialszych ówczesnych postaci. Lord Richard Haldane uważał, że to najlepszy polityk w Izbie Gmin od 150 lat.Nauki prawne – zbiór nauk społecznych zawierających elementy nauk humanistycznych i nauk ścisłych, zajmujących się prawem.

    Czwarty Kongres Syjonistyczny odbył się w dniach 13-16 sierpnia 1900 roku w Londynie. O wzroście popularności syjonizmu w Anglii najlepiej świadczy fakt, że w październiku 60 kandydatów do brytyjskiego parlamentu opowiadało się za syjonizmem. Pomimo to działania Herzla nie przynosiły widocznych efektów i wciąż nie było możliwości na spotkanie z sułtanem. W styczniu 1901 roku Herzl napisał w swoim dzienniku: „Wiatr wieje przez ścierniska. Czuję, że zbliża się jesień mojego życia. Jestem w niebezpieczeństwie, że pozostawię niezakończoną pracę na świecie i moje dzieci bez żadnej własności”.

    Alpy (fr. Alpes, niem. Alpen, wł. Alpi, słoweń. Alpe, ret. Alps) – najwyższy łańcuch górski Europy, ciągnący się łukiem od wybrzeża Morza Śródziemnego po dolinę Dunaju w okolicach Wiednia. Łańcuch ma długość około 1200 km, szerokość od 150 do 250 km i zajmuje powierzchnię około 220 tys. km².Cedr (Cedrus Belon ex Trew, 1757) – rodzaj długowiecznych (do 500 lat) drzew z rodziny sosnowatych. Cedry występują w rejonach górskich Azji i Afryki Północnej. Ich pierwotny areał to Himalaje i region śródziemnomorski. Rosną na wysokościach 1500-3200 m n.p.m. w Himalajach i 1000-2200 m w basenie Morza Śródziemnego.

    Pod koniec lutego 1901 roku Herzl napisał listy do Syjonistów we Francji, Włoszech, Anglii i Ameryce z prośbą o parlamentarną interwencję przeciwko wprowadzonym przez władze tureckie ograniczeniom żydowskiej imigracji napływającej do Palestyny. W okresie tym Herzl rozważał możliwość przeniesienia centrum swojej działalności z Wiednia do Londynu, zrezygnował jednak z tego planu, gdyż nie chciał rozdzielić się z rodzicami. Na początku maja jego kilkuletnie starania o audiencję u sułtana zakończyły się sukcesem. Po uzyskaniu zezwolenia, 9 maja Herzl wraz z Dawidem Wolffsohnem i Oskarem Marmorekiem udał się do Konstantynopola, gdzie 17 i 18 maja spotkał się z sułtanem. Rozmowa dotyczyła ułatwień dla żydowskiej imigracji oraz możliwości utworzenia państwa żydowskiego w Palestynie. Zakończyły się jednak porażką. Sułtan odznaczył jednak Herzla Wielkim Krzyżem Orderu Medjidie.

    Żydowski Fundusz Narodowy (Keren Kajemet LeIsrael) – żydowska instytucja finansowa utworzona w 1901 roku na V Kongresie Syjonistycznym w Bazylei (Szwajcaria). Fundusz gromadził środki finansowe na zakup ziemi oraz zasiedlenie Palestyny.Grecy – naród pochodzenia indoeuropejskiego. Tworzące go plemiona dotarły na tereny Grecji w II tysiącleciu p.n.e.

    W dniach 26-31 grudnia w Bazylei odbył się Piąty Kongres Syjonistyczny. Jednym z jego najważniejszych postanowień było ustanowienie Żydowskiego Funduszu Narodowego (ang. The Jewish National Fund), który rozpoczął gromadzenie środków finansowych potrzebnych na wykup ziemi w Palestynie. Żydowski Trust Kolonialny pełnił rolę banku Światowej Organizacji Syjonistycznej, przeznaczając zgromadzone środki na konkretne cele. Pod koniec 1901 roku dysponowano niebagatelną na owe czasy sumą 250 tys. funtów. W lutym 1902 roku Herzl został ponownie wezwany do Konstantynopola, gdzie przeprowadził pierwsze prawdziwe negocjacje z tureckim rządem. Końcowa decyzja sułtana była jednak po raz kolejny negatywna. Wracając, Herzl pojechał do Monachium, gdzie spotkał się z bankierem Reitlingerem. Herzl przedstawił mu tureckie propozycje, aby żydowscy imigranci udali się do Azji Mniejszej i Mezopotamii, aby rozwijać eksplorację lokalnych kopalń. Reitlinger odrzucił te propozycje jako zbyt kosztowne, ryzykowne i niebezpieczne. W wyniku kolejnych rozmów podjęto decyzję o zdeponowaniu na rachunkach sułtana w bankach w Paryżu, Berlinie i Londynie kwoty 3 mln franków. Miało to ułatwić sułtanowi obsługę długu publicznego, a także ułatwić dalsze negocjacje Herzla. W międzyczasie, Theodor Herzl ukończył i opublikował nowelę Stare-nowe państwo (niem. Altneuland). Opisał w niej utopijny kształt przyszłego państwa żydowskiego. Herzl nie opowiadał się za krzewieniem w nim ortodoksyjnego judaizmu, jako podtrzymującego żydowską tożsamość. Osadnicy nie musieli nawet mówić po hebrajsku. Herzl nie przewidział także żadnego konfliktu z Arabami – przeciwnie, zakładał iż skorzystają oni na rozwoju technologicznym, jaki miał pojawić się wraz z żydowskimi kolonizatorami.

    Butrus Ghali (ur. 1846 w Bani Suwajf, zm. 20 lutego 1910) – egipski polityk koptyjski. Od 1881 do 1893 wiceminister sprawiedliwości, od 1893 do 1895 minister finansów, od 1895 minister spraw zagranicznych, od 1908 premier. Oskarżany o zbytnie ustępstwa wobec Brytyjczyków, został zamordowany przez nacjonalistę.Hajfa (hebr. חֵיפָה; arab. حيفا, Hayfā) – największe miasto północnego Izraela i stolica administracyjna Dystryktu Hajfa. Jest to trzecie największe miasto w kraju pod względem powierzchni (63,7 km²) i ludności (267 800 mieszkańców).

    Na przełomie lipca i sierpnia 1902 roku Herzl odbył kolejną podróż do Konstantynopola, podczas której przedstawił ofertę likwidacji całego zagranicznego tureckiego zadłużenia w zamian za ustępstwa na rzecz żydowskiej kolonizacji Hajfy i jej okolic. Po zakończonych rozmowach zapisał w swoim pamiętniku: „Negocjacje znowu doprowadziły do żadnych rezultatów.” Poszukując innych rozwiązań, w październiku udał się do Londynu, gdzie spotkał się z sekretarzem stanu ds. kolonii Josephem Chamberlainem. Przedstawił mu plan rozwoju żydowskiej kolonizacji wyspy Cypr i półwyspu Synaj. Żydowscy osadnicy mieliby pozostawać pod żydowską administracją. Plany te zostały jednak odrzucone. Po dorocznej konferencji syjonistycznej, która odbyła się pod koniec października w Wiedniu, zdrowie Herzla znacznie się pogorszyło. Ten znany dziennikarz, redaktor i pisarz nie był w stanie napisać samodzielnie nawet pojedynczej linii tekstu. W tej sytuacji zwolnił się z „Neue Freie Presse” i wyjechał na leczenie, najpierw do Franzensbadu. Dalsze negocjacje z brytyjską komisją ds. imigracji prowadził jego przedstawiciel Leopold Greenberg(ang.). Spotyka się on z lordem Cromerem(ang.) i egipskim ministrem spraw zagranicznych Butrosem Ghali, zyskując ich przychylność dla syjonizmu. W grudniu rząd brytyjski podjął decyzję o wysłaniu niewielkiej komisji na półwysep Synaj, której celem było zbadanie możliwości i perspektyw kolonizacji. Po niepowodzeniu tych starań, rząd brytyjski zasugerował Herzlowi, iż można by umieścić osadników w brytyjskim protektoracie Ugandy w Afryce Wschodniej. Miała być to nowa, brytyjska kolonia z własnym, autonomicznym rządem. Jednocześnie Herzl negocjował z rządem rosyjskim - w Sankt Petersburgu odwiedził ministra finansów Siergieja Wittego i ministra spraw wewnętrznych Wiaczesława Plehwego. Spotkanie to wywołało dużą krytykę, gdyż Plehwe z powodu pogromu Żydów w Kiszyniowie zyskał przydomek „rzeźnik z Kiszyniowa”. Herzl odpowiadał jednak na zarzuty krytyków, że „antysemici staną się naszymi najlepszymi przyjaciółmi, kraje antysemickie - naszymi sprzymierzeńcami” i apelował do antysemickich władców, przedstawiając im koncepcję uwolnienia ich od nielubianych Żydów. W dniach 23-28 sierpnia 1903 roku w Bazylei odbył się Szósty Kongres Syjonistyczny. Stał się on miejscem konfrontacji między Herzlem i jego zwolennikami a syjonistami odrzucającymi brytyjską propozycję osiedlenia się żydowskich kolonizatorów w Ugandzie. Herzl widział, że wszystkie dotychczasowe starania zakończyły się niepowodzeniem, a jedyną sensowną propozycją pozostającą na stole negocjacji był brytyjski „plan Uganda”. Z punktu widzenia kwestii żydowskiej sytuacja wymagała poszukiwania pilnego rozwiązania, gdyż w carskiej Rosji nasilały się pogromy, i należało znaleźć miejsce ucieczki dla tysięcy rosyjskich Żydów. Herzl podkreślał przy tym, że „plan Uganda” ma charakter tymczasowego rozwiązania, a końcowym celem syjonizmu nadal pozostaje Palestyna. Plan ten stał się przyczyną wielkiego wewnętrznego kryzysu w ruchu syjonistycznym. W styczniu 1904 roku Herzl odbył podróż do Włoch. 23 stycznia spotkał się z włoskim królem Wiktorem Emanuelem III, który okazał poważne zainteresowanie syjonizmem i obiecał polityczne wsparcie w Konstantynopolu. Dwa dni później Herzl został przyjęty przez papieża Piusa X, który oświadczył, że nie może poprzeć powrotu niewiernych Żydów do Ziemi Świętej. Powiedział: „Jeśli udacie się do Palestyny i osiedlicie tam swoich ludzi, my chcemy mieć tam kościoły i księży gotowych do ochrzczenia was”.

    Belgia, Królestwo Belgii (Koninkrijk België, Royaume de Belgique, Königreich Belgien) – państwo federacyjne w zachodniej Europie w południowych Niderlandach. Belgia jest członkiem Unii Europejskiej (UE), ONZ oraz NATO.Wiktor Emanuel III, właśc. Vittorio Emanuele Ferdinando Maria Gennaro (ur. 11 listopada 1869 w Neapolu, zm. 28 grudnia 1947 w Aleksandrii) – król Włoch z dynastii sabaudzkiej od 29 lipca 1900 do 9 maja 1946, cesarz Etiopii w latach 1936–1941 (tytuł nieuznany przez większość państw na świecie), król Albanii w latach 1939–1943.

    3 czerwca Herzl ponownie wyjechał na odpoczynek do małej wioski Edlach położonej u podnóża Alp na południe od Wiednia. Od 30 czerwca cierpiał z powodu ostrego zapalenia oskrzeli, które przeszło w zapalenie płuc. Pomimo usilnych starań lekarzy jego stan zdrowia pogarszał się. 2 lipca powiedział do Williama Hechlera: „Przekaż im wszystkim moje pozdrowienia i powiedz im, że dałem krew mojego serca za mój naród”. Zmarł następnego dnia, w niedzielę 3 lipca 1904 roku, o godzinie 5. po południu (20 tamuz 5664). Został pochowany 7 lipca na cmentarzu Döblinger Friedhof w wiedeńskiej dzielnicy Döbling. W ceremonii pogrzebowej wzięło udział około 6 tys. osób. W swojej ostatniej woli Herzl poprosił, aby jego ciało zostało pochowane obok jego ojca, „i tam pozostało aż naród żydowski będzie mógł przenieść moje szczątki do Palestyny”. Stało się to możliwe po utworzeniu niepodległego państwa Izrael. W dniu 16 sierpnia 1949 roku szczątki Herzla przewieziono do Jerozolimy i pochowano na Wzgórzu Herzla. W 2006 roku po uprzedniej ekshumacji we Francji zostały pochowane w Jerozolimie prochy dzieci Herzla – Pauliny i Hansa. W uroczystości wzięli udział m.in. Ehud Olmert oraz Binjamin Netanjahu.

    Karlsruhe – miasto na prawach powiatu w południowo zachodnich Niemczech, w kraju związkowym Badenia-Wirtembergia. Siedziba rejencji Karlsruhe, regionu Mittlerer Oberrhein oraz powiatu Karlsruhe do którego miasto jednak nie należy. Leży na Nizinie Górnoreńskiej, nad rzekami Alb i Pfinz, na wysokości 115 m.Święto Reformacji, Pamiątka Reformacji – jedno z ważniejszych świąt obchodzonych przez Kościoły protestanckie, obchodzone 31 października.

    Poglądy[ | edytuj kod]

    Poglądy syjonistyczne Theodora Herzla zostały zawarte w jego dwóch książkach: Der Judenstaat (1896) i Altneuland (1902). W pierwszej z tych książek Herzl przedstawił propozycję utworzenia państwa żydowskiego jako sposobu rozwiązania kwestii żydowskiej.

    „W książce przedstawiłem starożytny pomysł: jest nim przywrócenie państwa żydowskiego (...)”

    Bierzmowanie, chryzmacja – jeden z trzech sakramentów wtajemniczenia chrześcijańskiego w Kościele katolickim, prawosławnym i anglikańskim. Zgodnie z tradycją chrześcijańską bierzmowanie uważane jest za drugi po chrzcie sakrament inicjacji chrześcijańskiej. Przez Katechizm Kościoła Katolickiego jest zaliczany do pierwszej z trzech grup siedmiu sakramentów – „sakramentów wtajemniczenia chrześcijańskiego”. Jego istotą jest przekazanie wiernym „Znamienia daru Ducha Świętego” i umocnienie ich wiary. Jednoczy ściślej z Jezusem Chrystusem. W Kościele katolickim bierzmowanie jest udzielane kandydatom w wieku między 14. a 18. rokiem życia, a więc już po przyjęciu Pierwszej komunii świętej. Cerkiew prawosławna udziela chryzmacji wkrótce po chrzcie (czyli niemowlętom). Sakramentu bierzmowania udziela się tylko jeden raz w życiu. Narkomania (gr. narke – odurzenie, mania – szaleństwo) – potoczne określenie odnoszące się do uzależnienia od substancji chemicznych wpływających na czynność mózgu. Narkomania charakteryzuje się:

    „Decydującym czynnikiem jest nasza siła napędowa. A co jest tą siłą? Los Żydów (...) Jestem głęboko przekonany, że mam rację, chociaż wątpię czy doczekam spełnienia tego. Jest mało prawdopodobne, że ci którzy dzisiaj zainaugurują ten ruch dożyją aby zobaczyć jego wspaniałe zwieńczenie. Ale inauguracja wystarczy, aby rozbudzić w nich poczucie dumy i wewnętrzną radość wyzwolenia ich istnienia (...)”

    Utopia – projekt lub przedstawienie idealnego ustroju politycznego, funkcjonującego na zasadach sprawiedliwości, solidarności i równości. Pierwsze utopie powstały już w starożytności (na przykład Państwo Platona).Cypr – azjatycka wyspa we wschodniej części Morza Śródziemnego, często traktowana jako część Bliskiego Wschodu, czasami jednak zaliczana do Europy, historycznie, kulturowo i politycznie stanowiąca część Europy. Trzecia pod względem wielkości wyspa na Morzu Śródziemnym po Sycylii i Sardynii.

    „Jeśli jedna osoba podejmie się tego planu będzie to szaleństwem, ale jeśli wielu Żydów jednocześnie zgodzi się na niego, to jest całkowicie uzasadnione, że jego realizacja nie będzie przedstawiać żadnych trudności. Warto wspomnieć, że idea zależy wyłącznie od liczby jej zwolenników. Być może nasi młodzi ludzie, dla których wszystkie drogi awansu są już zamknięte, dla nich państwo żydowskie otwiera jasną perspektywę wolności, szczęścia i honoru, być może oni sprawią, że ta idea rozprzestrzeni się (...)”

    Jerozolima (hebr. ירושלים, trl. Yerushalayim, trb. Jeruszalajim; arab. القدس, trl. Al-Quds, trb. Al-Kuds oraz اورشليم trl. Ūrushalīm, trb. Uruszalim, łac. Hierosolyma, Aelia Capitolina – zobacz też: nazwy Jerozolimy) – największe miasto Izraela, stolica administracyjna Dystryktu Jerozolimy i stolica państwa Izraela (według izraelskiego prawa). Znajduje się tutaj oficjalna siedziba prezydenta, większość urzędów państwowych, sąd najwyższy, parlament i inne.International Standard Name Identifier (ISNI) – unikalny identyfikator służący wystandaryzowanej identyfikacji obiektów, podmiotów, autorów dzieł, utworów i publikacji.

    „To czy ten dokument polityczny pozostanie dla współczesności romansem politycznym zależy od nas samych Żydów. Jeśli to pokolenie nie zdoła zrozumieć jego prawości, przyszła bardziej zaawansowana generacja pojmie go. Żydzi, którzy spróbują jego realizację, powinni osiągnąć swoje państwo, ale oni na to zasłużą (...)”

    Uganda – państwo we wschodniej Afryce nad Jeziorem Wiktorii, o pow. 236 tys. km². Graniczy z Sudanem Południowym, Demokratyczną Republiką Konga, Rwandą, Tanzanią i Kenią. Ludność zajmuje się głównie rolnictwem i hodowlą, kraj słabo rozwinięty.Biblioteka Narodowa Izraela (hebr. הספרייה הלאומית; dawniej: Żydowska Biblioteka Narodowa i Uniwersytecka, hebr. בית הספרים הלאומי והאוניברסיטאי) – izraelska biblioteka narodowa w Jerozolimie.

    „Rozważam kwestię żydowską, nie społeczną, nie religijną, chociaż czasami biorę te i inne formy. Jest to kwestia narodowa, i musimy ją rozwiązać w dyskusji przede wszystkim jako międzynarodowy problem polityczny i w radzie rozstrzygnąć przez narody cywilizowane świata.”

    „Jesteśmy narodem - jednym narodem.”

    Państwowa Biblioteka Széchényiego (czytaj: Syjczyjniego; węg. Országos Széchényi Könyvtár (OSZK)) – węgierska biblioteka narodowa. Jej zadaniem jest gromadzenie, opracowywanie, przechowywanie i udostępnianie węgierskiego i związanego z Węgrami dziedzictwa pisanego, od pisanych ręcznie kodeksów przez dokumenty drukowane do e-booków.Poganie − określenie używane wobec wyznawców religii niemonoteistycznych, głównie politeistycznych i animalistycznych.

    „Szczerze próbowaliśmy wszędzie połączyć się z narodowymi społecznościami w których żyjemy, starając się jedynie zachować wiarę naszych ojców. Nie wolno nam tego. Na próżno jesteśmy lojalnymi patriotami, czasami super lojalnymi; na próżno ponosimy ofiary z życia i mienia jako współobywatele; na próżno staramy się powiększyć sławę naszych rodzimych ziem w sztuce i nauce, lub jej bogactwo przez handel. W naszych rodzimych krajach, w których żyjemy od wieków, wciąż jesteśmy potępiani jako obcy, często przez ludzi, których przodkowie nie pochodzą z czasów do których Żydzi wzdychają (...)”

    Felieton (fr. feuilleton – zeszycik, odcinek powieści) – specyficzny rodzaj publicystyki, krótki utwór dziennikarski (prasowy, radiowy, telewizyjny) utrzymany w osobistym tonie, lekki w formie, wyrażający - często skrajnie złośliwie - osobisty punkt widzenia autora. Charakterystyczne jest częste i sprawne "prześlizgiwanie" się po temacie. Gatunek ten wprowadzony został w XIX wieku na łamach francuskiego "Journal des Débats". Felieton jest zwykle umieszczany na stałej kolumnie (tzn. stronie gazety lub czasopisma - stąd po angielsku stały felietonista to columnist), zwanej kolumną felietonową.Argentyna (Argentina, Republika Argentyńska – República Argentina) – państwo w Ameryce Południowej, nad południowym Atlantykiem. Graniczy z Chile na zachodzie, Boliwią i Paragwajem na północy, Brazylią i Urugwajem na północnym wschodzie. Argentyna rości pretensje do archipelagu Falklandów oraz części Antarktydy. Nazwa pochodzi od łacińskiego argentum (srebro), którym Indianie obdarowali hiszpańskich rozbitków Juana Díaza de Solís. Pod względem wielkości Argentyna jest ósmym krajem na świecie i drugim w Ameryce Południowej (biorąc pod uwagę liczbę ludności i powierzchnię), jednakże biorąc pod uwagę także terytoria sporne do których Argentyna rości pretensje: Falklandy/Malwiny, Georgię Południową, Sandwich Południowy, Islas Auroras wraz z Orkadami Południowymi, Szetlandami Południowymi oraz z częścią Antarktydy administrowanej przez Argentynę na mocy Traktatu Antarktycznego powierzchnia łączna kraju wynosi 3 761 274 km², co czyni kraj ten ósmym na świecie pod względem powierzchni. Terytorium kraju podzielone jest na 23 prowincje i jedno miasto autonomiczne – stolica kraju Buenos Aires. Argentyna jest członkiem – założycielem Unii Narodów Południowoamerykańskich oraz Mercosur, a także członkiem Organizacji Państw Iberoamerykańskich, Banku Światowego, Światowej Organizacji Handlu, grupy krajów G15 oraz G20. Kraj uznawany jest za mocarstwo lokalne z bardzo wysokim wskaźnikiem rozwoju społecznego. W Ameryce Łacińskiej kraj ten ma piąty nominalny PKB na mieszkańca i najwyższy PKB mierzony parytetem siły nabywczej. Według analityków kraj ten zaklasyfikowany jest do rynków wschodzących, ze względu na wielkość, wysoki wzrost gospodarczy, poziom bezpośrednich inwestycji zagranicznych czy eksport w całości wytworzonych usług i towarów.

    „Ucisk i prześladowania nie mogą nas zniszczyć. Żaden naród na ziemi nie przeszedł takich ucisków i cierpień jak my (...)”

    „Palestyna jest naszą niezapomnianą historyczną ojczyzną.”

    „Jeszcze raz powtarzam moje słowa: Żydzi, którzy będą wówczas, osiągną swoje państwo. W końcu będziemy żyć jako wolni ludzie na naszej ziemi, w będziemy spokojnie umierać w naszych domach. Świat będzie wyzwolony przez naszą wolność, wzbogacony naszym bogactwem, powiększony naszą wielkością. I cokolwiek będziemy tam czynić dla naszej własnej korzyści, będzie stawać się dużym pożytkiem dla całej ludzkości.”

    Natan Birnbaum (ur. 16 maja 1864 w Wiedniu, zm. 2 kwietnia 1937 w Scheveningen) - austriacki dziennikarz żydowskiego pochodzenia, filozof, jeden z głównych ideologów współczesnego politycznego syjonizmu. Był twórcą terminu "syjonizm". Używał licznych pseudonimów: "Matias Acher", "Dr. N. Birner", "Matias Palme", "Anton Skart", "Teodor Schwarz" i "Pantarei".Döbling - dziewiętnasta dzielnica Wiednia położona na północnym zachodzie miasta, częściowo na stokach Lasku wiedeńskiego. Graniczy z dzielnicami: Alsergrund (IX), Währing (XVIII), Floridsdorf (XXI) - poprzez Dunaj, Brigittenau (XX) poprzez kanał.

    Ostatnim dziełem Herzla była książka Altneuland, w której zawarł wizję nowego państwa żydowskiego z odmienionym społeczeństwem. Herzl wyobrażał sobie to państwo jako połączenie nowoczesnej kultury europejskiej z żydowskim dziedzictwem kulturowym. Opisywał wybudowany w Jerozolimie „Pałac Pokoju”, w którym rozstrzygane są międzynarodowe spory. A jednocześnie spodziewał się odbudowania Świątyni Jerozolimskiej. Społeczeństwo nie miało być jednak religijnym, choć okazywałoby szacunek religii w każdej sferze życia publicznego. W użyciu miały być liczne języki, choć głównym językiem byłby hebrajski. Herzl nie przewidywał żadnego konfliktu między Żydami a Arabami. Spodziewał się, że arabska ludność będzie wdzięczna swoim żydowskim sąsiadom za poprawę sytuacji ekonomicznej Palestyny, i nie widział żadnych podstaw do konfliktu. W żydowskim państwie wszyscy obywatele mieli mieć równe prawa, w tym także nie-Żydzi. Omawiając ustrój nowego państwa Herzl wskazywał na „trzecią drogę”, będącą pomiędzy kapitalizmem a socjalizmem. Państwo miało mieć rozwinięty system pomocy społecznej i zachowaną własność publiczną głównych bogactw naturalnych, przemysłu, rolnictwa i handlu (zorganizowanych na zasadach współpracy).

    Protestantyzm – jedna z głównych gałęzi chrześcijaństwa, obok katolicyzmu i prawosławia, na którą składają się wyznania religijne powstałe na skutek ruchów reformacyjnych wewnątrz Kościoła rzymskokatolickiego rozpoczętych wystąpieniem Marcina Lutra w XVI wieku oraz ruchów przebudzeniowych w łonie macierzystych wyznań protestanckich w kolejnych stuleciach.Peszt (węg. Pest, słow. Pešť, serb. Pešta / Пешта) – wschodnia, głównie mieszkalna, część Budapesztu, stanowiąca około 2/3 terytorium całego miasta.

    „Opiera się to na idei, która często występuje we wszystkich cywilizowanych narodach (...) Gdybyśmy kogokolwiek wykluczyli z naszych osiągnięć byłoby to niemoralne, niezależnie od jego pochodzenia czy jego religii. Stoimy na ramionach innych cywilizowanych narodów (...) To co posiadamy zawdzięczamy pracy przygotowanej przez inne narody. Dlatego musimy spłacić nasz dług. Istnieje tylko jeden sposób aby to zrobić, najwyższa tolerancja. Dlatego naszym motto musi być teraz i zawsze: „Człowieku, jesteś moim bratem”.”

    Anatolia (tureckie Anadolu) – kraina, należąca do Turcji, na półwyspie Azja Mniejsza (którego jest synonimem), leżąca między Morzem Czarnym a Zatoką Aleksandretty.Nes Cijjona (hebr. נס ציונה; arab. نيس تسيونا) - miasto położone w Dystrykcie Centralnym w Izraelu. Leży na równinie Szaron w aglomeracji miejskiej Tel Awiwu, znanej jako Gusz Dan.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]




    Warto wiedzieć że... beta

    Ijar (hebr:אייר) – ósmy miesiąc w żydowskim kalendarzu cywilnym, a drugi w kalendarzu religijnym. Przypada na miesiące kwiecień-maj w kalendarzu gregoriańskim. Liczy 29 dni. Na miesiąc ijar przypadają następujące wydarzenia:
    Budapeszt (węg. Budapest; przymiotnik: budapeszteński) – stolica i największe miasto Węgier, położone w północnej części kraju, nad Dunajem. Formalnie stworzony został w latach 1872-73 z trzech połączonych ze sobą miast: Budy i Óbudy na prawym brzegu Dunaju (geograficznie – Średniogórze Zadunajskie) oraz Pesztu – na lewym (geograficznie – Średniogórze Północnowęgierskie i Wielka Nizina Węgierska).
    Europa – część świata (określana zwykle tradycyjnym, acz nieścisłym mianem kontynentu), leżąca na półkuli północnej, na pograniczu półkuli wschodniej i zachodniej, stanowiąca wraz z Azją kontynent Eurazję.
    Die Presse – austriacka gazeta wydawana w Wiedniu od 1848 roku. Gazeta została założona w czasie rewolucji marcowej jako pismo o orientacji konserwatywnej.
    Laicyzm (z fr. laïcisme) to koncepcja rozdziału państwa od Kościoła i braku wpływów religijnych na sprawy państwowe. Laicyzm ma na celu zapewnienie niezależności religijnej oraz swobody praktyk religijnych.
    Galicja (niem. Galizien, węg. Gácsország, cz. Halič, jid. גאַליציע – Golicje, tur. Haliç, rum. Galiţia, ros. Галиция – Galicija, ukr. Галичина – Hałyczyna) – potoczna nazwa narzucona przez zaborcę i stosowana na określenie południowo-wschodnich ziem dawnej I Rzeczypospolitej, znajdujących się obecnie w Polsce i Ukrainie, wchodzących w skład zaboru austriackiego. Z tego tytułu również nazwa austriackiego kraju koronnego (dokładniej Królestwo Galicji i Lodomerii), istniejącego w latach 1772-1918. Zalicza się do niej ziemie południowej Małopolski, ziemię Grodów Czerwieńskich oraz zachodnią część Podola do linii Zbrucza. Jest to stosunkowo nowe pojęcie o charakterze kulturowym i historyczno-administracyjnym.
    Język francuski (fr. langue française lub français) – język pochodzenia indoeuropejskiego z grupy języków romańskich. Jako językiem ojczystym posługuje się nim ok. 80 mln ludzi: ok. 65 mln Francuzów, ok. 4,5 mln Belgów (czyli 42%), ok. 1,5 mln Szwajcarów (czyli 20%), a także ok. 8 mln mieszkańców kanadyjskich prowincji Québec, Ontario i Nowy Brunszwik. Ok. 201 milionów osób na całym świecie używa francuskiego jako języka głównego (oszacowanie z 2009 r. według Organisation mondiale de la Francophonie), a 72 miliony jako drugiego języka codziennego (w tym krajach Maghrebu). Wiele z tych osób mieszka w krajach, w których francuski jest jednym z języków urzędowych, bądź powszechnie używanych (54 kraje). Paradoksalnie, w Algierii, Maroku, i Tunezji, gdzie nie ma statusu języka urzędowego, jest bardziej rozpowszechniony niż w wielu krajach Czarnej Afryki, w których jest jedynym językiem urzędowym.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.223 sek.